Terugblik

Ik eindigde mijn terugblik op 2019 met de vraag aan het voorbije jaar: “Oh, enne… beloof je je goede vibes door te geven aan 2020?”

Wel euhm…. ik heb het gevoel dat 2020 dat niet helemaal heeft ingelost, om het nog zacht uit te drukken. Een echt slecht jaar was het voor mij persoonlijk niet, maar ik heb uiteraard niet kunnen doen wat ik wilde, mijn sociale contacten verder uitbouwen, uitstapjes doen, dat soort dingen. In mijn persoonlijke kring is er niemand die echt getroffen is door corona, al heb ik wel een paar vriendinnen die nog kampen met de gevolgen ervan. Maar mijn overzicht zal een stuk korter zijn dan anders, tsja.

Zijn er mooie dingen gebeurd? Welzeker! Vooral dan in tempore non suspecto.
We zetten het jaar goed in met een dagje Brussel en Keith Haring, we gingen uitgebreid nieuwjaren in Ronse, ik ging nog eens bij Sophie, we deden een winterdagje in Gent met het reuzenrad, ik ging naar een loodzwaar toneelstuk, deed nog een dagje Brussel voor de certamina met Bozar, en ik genoot nog eens met Bart in de Chambre Séparée. Met de Cultuurcel mocht ik mee naar Peer Gynt, met Bart en de KBC naar Scala, en vooral: we gingen naar Djerba! Ik bleef regelmatig mijn kleine momentje hebben in Villa Ooievaar, en Bart nam me mee naar Daens en naar Karel De Stoute. We gingen nogal laat nieuwjaren in Zomergem,  en er was de uitvaart op school. Met het hele gezin gingen we Van Eyck bekijken en Bart en ik hadden een rare datenight.
En toen werd het coronatijd. Ik ging nog fietsen, ging dan zelfs met de fiets met Wolf even zwaaien bij Arwen, en we gingen dan maar online quizzen. Bart verraste me met een thuisdate, en Merel toonde dat ze echt wel kan fietsen, meermaals zelfs. We steunden de locale horeca, ik dweilde met Merel nog door ’t stad en we kregen bubbelbezoek aan het zwembad. Bart en ik konden eind juni eindelijk nog eens op restaurant en we vierden zelfs een heus verjaardagsfeestje! Begin juli konden Bart en ik vijf dagen naar Bordeaux  waarna we meteen gingen eten in De Jonkman. Ik ging zelfs op mijn eentje een week naar Saleich voor een fotografievakantie en daarna brachten we met het gezin twee zalige dagen in Pairi Daiza door. En toen begaf mijn rug het weer, en zat augustus erop voor mij, of toch min of meer. We deden wel een fijn tochtje op de Leie en ik ging eten zowel met Véronique en Sophie. En toen begon het schooljaar weer en had ik weer tijd voor mezelf. We vierden de verjaardag van ons pa en de dokter bevestigde dat mijn rug zwaar ontstoken zat.  Ik ging lunchen met Véro, lunchen met Véro, lunchen met Véro  Ik genoot intens, maar echt intens van een ballonvaart  en Bart en ik gingen eten in The Church. We gingen met het hele gezin vrolijk in quarantaine  en ik verjaarde. Ik opende het winterterras met Annick, Mathias en Jarne en ons pa joeg me de stuipen op het lijf.   We vierden kerstavond met onze bubbel en gingen de dag nadien naar Omaly. Op de voorlaatste dag deden we met het hele gezin de wandeling van de Bourgoyen en sloten het jaar onder ons af.

Ook de kinderen deden nog vanalles: Merel zong in het kinderkoor, Wolf stond eindelijk nog eens op een rugbyveld en speelde zelfs goeie matchen bij de U18, Merel had een klein concertje, Kobe ging karten voor zijn verjaardag, Merel zat een hele dag bij Feija, en samen richtten ze een heuse game room in. Merel kreeg kleur in haar haar, figureerde in de TikTokjes van haar papa, en kreeg een heuse make-over en fotoshoot. Wolf kreeg eindelijk zijn beugel, Merel gaf een buitenfeestje voor Lieze en kreeg een bril voordat ze op kamp vertrok. Een paar dagen later vertrok ook Kobe op kamp en begin augustus kregen de twee jongens een zware computer. Wolf deed voor het eerst een paar weken een vakantiejob, ging op surfkamp en Merel begon met dansles. Helaas testte Wolf ook positief op corona, waarna hij zijn kamer schilderde. Merel kreeg ondanks alles een fijne verjaardag, gelukkig maar.

In het begin van het jaar waren er zelfs nog LARPs: ik deed een mini Haven, we hadden een Vossenweekendje, maar dat was dat, helaas. Er kwam gelukkig wel een Aether online.

Ook het geocachen stond op een lager pitje dan anders: ik zocht er eentje in de buurt van Zomergem met ons pa, in Latem op mijn eentje, ging fietsen in Oostakker, deed dat nog eens in Oostakker Lourdes, en ik zette vooral meermaals mijn eigen caches in orde. Ik stak de fiets in de koffer en toerde door Lochristi, liep met Véronique en Merel in de regen in Munte, met de fiets in Ertvelde, met de vier dames in Vurste, met ons pa in Sint-Kruis-Winkel, twee keer zelfs. Met Véro ging het nog naar Lemberge en met Merel in de Bourgoyen. Ik liep een rondje in Sleidinge en eentje met Véro in Munte. Om het jaar af te sluiten ging ik nog cachen in Laarne en tussen Drongen en De Pinte.  Dat gaf me een totaal van 185 caches dit jaar, waar het er vorig jaar nog 415 waren en het jaar voordien 500.

Ik las ook gigantisch veel: 62 boeken dit jaar. Een ganse reeks rond een Peter Grant, tovenaar in hedendaags Londen (al las ik de meeste daarvan in 2019), The Grapes of Wrath, Birdsong, twee Baru Cormorant, IJzerkop, vijf boeken Red Rising, Northanger Abbey, Stone Cold, The Grail Trilogy, Middlemarch, False Value, de Broken Empiretrilogie, 8 boeken van The Witcher, Peace Talks, Heart of Darkness, Shattered Sea Trilogy, Persuasionde Mistborntrilogyde zeven boeken van The Chronicles of Narniade tweede trilogie van MistbornEen Schitterend Gebrek, Battle Ground, A Prayer for Owen Meany, Secret History, The Woman in White, en dan om af te sluiten een aantal uit de Codex Alera.

Professioneel kreeg ik de titel ‘mediacoach’, maar ontwierp ik ook vanalles, iets wat eigenlijk absoluut niet mijn area of expertise is, maar bon. Er was het programmaboekje voor tToneel en  de volledig vernieuwde schoolbrochure.
Ik probeerde ook nog wat bij te scholen: een lezing over tellen en rekenen bij de Romeinen, eentje over economie, een bijscholing door Gwen in Brussel, en toen was het gedaan.
Ik leerde filmpjes opnemen in de lockdown, ging daarna gewoon steeds live, en nam een coronafilmpje op voor de terugkomdagen. Ik schreef een artikel voor het vaktijdschrift Prora, en zorgde dat de school in de krant en op tv kwam. Ik begon uiteindelijk online de lezingen te volgen.

Maar ikzelf had het soms wat moeilijk. Het werd me in januari al even te veel, en ik stapte zelfs uit het koor. Maar toen kwam corona en kon dat sowieso niet meer. Ik amuseerde me met gamen in het Oude Griekenland, daarna het oude Egypte en uiteindelijk met de vikings.

Uiteraard moest ik nu ook meer zorgen voor ons pa: hij kwam een aantal maanden niet, maar werd uiteindelijk toch overtuigd opnieuw op zondag tot bij ons te komen. Zoveel isolement is nergens goed voor. Hetzelfde geldt voor Marleen: ook daar hebben we gewoon de boodschappen en dergelijke overgenomen. Daarnaast hielp ik mee aan het coronablog van de CEO van een groot ziekenhuis.

Mijn jaar was dus eigenlijk wel goed gevuld met zelfs drie buitenlandse vakanties, meer dan ooit dus. Maar het bleef een raar jaar, met weinig sociale contacten, mondmaskers overal, kleine drama’s op school, maar gelukkig geen zware slachtoffers in mijn omgeving.
Professioneel was het een zwaar jaar, dat zeker, en 2021 zal nog even op hetzelfde elan verdergaan, vrees ik.

Ik heb er geen idee van wat 2021 zal brengen, maar ik hoop vooral op meer vrijheid voor iedereen.

Terugblik

Ik weet het niet, 2018. Je was… vreemd. Vol. Te vol. Te veel. Te. Op meerdere vlakken, en dan helaas meestal niet positief.

Je was te druk, te gestresseerd, niet alleen voor mij, maar ook voor Bart en de kinderen. De situatie rond mijn rug heeft er natuurlijk geen goed aan gedaan, en ook Wolfs verblijf in het Zeepreventorium bracht nogal wat extra met zich mee. Lees daarvoor eens de lepeltheorie, wil je?

En helaas waren er nog wel mindere momenten. We begroeven Tant’Angèle, het papierwerk rond mijn rug nam kafkaiaanse proporties aan, soms zelfs Murphyesk, ik verloor mijn tante van 54 door een stom ongeluk en las voor op haar begrafenis, panikeerde om de kat, bleef ons ma missen, had serieuze problemen met een wijsheidstand, kreeg borelia op een tekenbeet, herviel met de rug, bracht mijn schoonmoeder naar het ziekenhuis, herviel nog eens met de rug, en ons pa had een herseninfarct.

Was je dan alleen maar kommer en kwel, 2018? Belange niet, minder dan de vorige jaren zelfs. Een grote fijne herinnering is onze reis naar Rhodos natuurlijk.

Er werd gelarpt, natuurlijk, voor zover de rug dat toeliet. Een steenkoude Vortex in Aetherstijl, maar vooral ook een nieuw spelerspersonage op Haven, met de Vossen. Er werd zelfs een extra avond gespeeld in een Omenvortex, en de jongens gingen naar Roanoke. Er was een tweede Havenweekend, en ook een fantastische Omen.

Er werd natuurlijk ook gegeocacht, en veel zelfs: we hebben maar liefst 500 stuks in 2018 gehaald: random, onder andere in Zomergem, ik redde een korte multi hier vlakbij door hem over te nemen, we gingen met ons pa naar Lembeke, in Evergemse velden, in het donker in Kaprijke, een rondje Belzele, een wandeling in de Campagne, in Sint-Amandsberg, ik gaf MAx en co een introductie, we gingen naar Cadzand, langs de Schelde, ik leerde ook Léonore cachen in Ertvelde, deed met Véro de cache in het STAM, liep rond in Sint-Niklaas en Kruishoutem, met ons pa langs het kanaal Gent-Terneuzen, in Sleidinge, in Affligem en Sas Van Gent, Doornzele, een dagje met Véronique en Léonore in Daknam, twee multi’s in Wondelgem en Wippelgem, het Leeuwenhof in Drongen, een verloren stukje Vinderhoute, met Merel in Doornik, in Puyenbroeck, in Sint-Amandsberg en Vosseslag, in Bredene en Brussel, Jabbeke, Oostende, Bourgoyen, Mol en Balen, Ertvelde, Zeeuws-Vlaanderen, Vallei van de Oude Kale, met Merel aan zee, in Rhodos, Oostende, rond de Leebeek, Brugge, een heerlijk rondje Blauwbuik, Stene, Gentbrugse Meersen, Bourgoyen en Oostende, met de fiets in Laarne, in Nederland en een nachtcache in De Haan, met Merel in Kruishoutem, met Wolf in Wachtebeke, met ons pa op Campo Santo, in Sint-Niklaas, in het Liedermeerspark in Merelbeke, met de kinderen in Merelbeke,  en ik klokte af op 500 in De Pinte.

Ik probeerde sowieso ook wel wat aan mijn sociaal en/of cultureel leven te doen: we gingen naar Gwen, ik ontbeet bij Pascale, ik quizde nog wat, ik zong mijn hart uit mijn lijf in Korsele en  in Gent, ik ging naar theater met Véronique, met diezelfde Véro naar Richter in het SMAK, ik hoste rond op het Trend Event van Wijs, ik begon weer D&D te spelen met een vree wijze bende, ging op avant-première bij Ampla, liep rond op de tentoonstelling over Pompei, ging met Véro naar een Spaanse avond, liep nog eens in het Gallo-Romeinse museum in Velzeke, ging met de kinderen naar het Design Museum, hield een Vossenweekendje, ging naar de leesclub, woonde een lezing bij, deed een boekvoorstelling, woonde een Griekse dag bij, ging eten met Gwen, woonde de balletvoorstelling van Alexander en Marie-Julie bij, hield een EVA foam workshop met de Vossen, ging naar een theatermonoloog met Véro, met haar én de ganse familie naar het MSK, nóg met haar naar Ampla House, volgde een workshop marketing, ging eten in Antwerpen met Tom en Sharah, picknickte in het Middelheim, ging eten met Peter, vierde Thomas’ verjaardag, ging met de meisjes naar de Helden, vierden ons pa’s verjaardag, ging met Bart naar Adriaen Brouwer en een week later naar Genk, naar Tim Burton, nog een paar dagen later naar een spektakelopera in het ICC, ging bij het Certaminacomité, had een fantastische dag met mijn dochter, onder andere in het SMAK, ging naar de avant-première van Girl, ging zowaar op koorweekend, dompelde me een namiddag onder in Ovidius, hield VIPdiner in het SMAK en daarna Halloweenfeestje in Antwerpen, werd derde op de Kammekequiz, ging eten met Kim en Nathalie, vond een nieuw sociaal restaurant in Wondelgem, ging koffie drinken bij Sophie en zong een heerlijk concert.

En er waren ook de uiteenlopende kleine dingen die me blij maakten: de vogels in de tuin, een wandelingetje met ons pa, opnieuw kunnen lesgeven, ons te pletter lachen met heliumballonnen, in mijn nopjes zijn met gerepareerde rolluiken, een compliment over de schoolwebsite, gaan eten in de Hertog Jan, verlichting in mijn bureau, een dagje Brussenkamp, het nieuwe concept van Volta uitproberen, nog eens picknicken met Merel, ekarten, de zon zien ondergaan boven de zee, het fietsen en fietsen en fietsen en fietsen, schitterende boeken, een onverwachte barbecue, de Final KAMdown, confituur22 jaar samen zijn met mijn lief, gaan eten met hem in L’Air du Temps, de ceremonie van een huwelijk houden, me rot amuseren op W-Festival, beelden kijken in De Haan, Merel begint met blokfluit, ik snuisterde in een heus stadspaleis, er kwamen nieuwe gerbils, ik kreeg een beeldje van CWXRM, en Wolf kreeg een heuse gitaarles.

Yup, als ik het zo zie, was je vooral vol, 2018. Een beetje té vol naar mijn smaak, om eerlijk te zijn. Veel fijne dingen, dat zeker, maar ik kies liever zelf mijn eigen tempo.

2019 mag wat minder zijn. Meer fijne dingen, maar minder moeten, minder drukte, minder stress, minder geloop.

We zien wel. Ik neem met plezier afscheid van jou, 2018. Op naar 2019!

Terugblik

2015, je was geen fijn jaar, ik moet het zeggen zoals het is. Daarvoor heb je me iets te veel verdriet en stress bezorgd.

“Hoezo”, hoor ik je nu vragen, “dat viel toch best mee?”

Vind je?

Jij was het jaar waarin we het verpletterende nieuws kregen dat mijn ma, mijn liefste maatje, pancreaskanker heeft, een behoorlijk virulente en quasi onveranderlijk terminale vorm. We wisten zelfs niet of ze jouw eind ging halen en jouw opvolger nog zou zien, maar dat is gelukkig wel het geval. Voor zover we weten, is ze, dankzij de meest heftige soort chemotherapie, er zelfs beter aan toe dan toen in maart de diagnose werd gesteld, maar dat valt nog even af te wachten tot de scans volgende week. We hopen zelfs dat ze nog het eind van 2016 mag meemaken.

Jij was ook het jaar waarin ik één van mijn leerlingen verloor. Dat heeft me veel dieper geraakt dan ik ooit had vermoed, eigenlijk, en ik hoop dat ik het nooit meer hoef mee te maken. Vic, je kijkt me nog steeds aan vanop je kaartje op mijn bureau, en ik ga je nooit vergeten.

Tegelijk – effectief tegelijk, namelijk tussen Vics ongeluk en zijn begrafenis – was jij ook het jaar waarin Bart viel met mijn motor en zijn knie stevig in de vernieling hielp. Onze citytrip naar Talinn viel in het water, maar eigenlijk ook zowat elke uitstap nadien: Bart kan ook nu nog steeds niet deftig stappen, ondanks alle kinebeurten en oefeningen. De orthopedist had gezegd dat hij zeker niet terug zou kunnen beginnen lopen voor 2016, maar het ziet ernaar uit dat het nog veel langer zal worden. Hmpf.

Er waren ook van die kleinere dingen, zoals het feit dat Gentblogt ermee gestopt is. Ik vind het nog altijd heel jammer, maar tegelijk ben ik nog steeds opgelucht. Of het feit dat mijn allerfavorietste larp er een punt achter gezet heeft. Poort, je was magistraal! Ik heb blijkbaar ook een allergie die geen allergie is

Maar, ik geef het toe, je hebt ook voor heel veel mooie momenten gezorgd, 2015.

Er waren de uitstapjes en museumbezoeken, zoals dat van Carll Cneut, of de emotionele tentoonstelling van Berlinde De Bruycker, Lightopia met de kinderen, het Jubelparkmuseum met aansluitende picknick, Belle Epoque in de Zoo, op verkenning door Brussel, naar het Leen met mijn ouders en mijn broer, een dagje Planckendael met modeshow, Accattone in de haven, kleuterwandeling in Vinderhoute, Drawing in het SMAK, Doornik, Tafel 24 (Design Derby) in het Designmuseum, de opera Armida, en ik heb ze nog niet allemaal opgesomd.

Er waren hele fijne feestjes, zoals dat van Hanneke, van Wijs, van nonkel Staf, van Nand, van Wolf, de familiebrunch, het etentje met de Griekjes, een feestje met mijn broers, familiefeest met Barts kant, Kobes verjaardagsfeestje, dat van Merel, van Lena-Mare of Yule. Of die waar ik niet echt over geschreven heb, zoals dat bij Dave en Veerle.

Ik probeerde wat socialer te zijn, zoals een namiddagje bij Monica, barbecue met de kinderen bij Gwen, kaas en wijn bij Sepp en Sofie, een etentje met Barts uniefvrienden, een namiddag Lembeke met Gwen, lunch met Annick, lunch met mijn besties van het middelbaar, lunch met Xavier, Volta met ons ma, Putteke Winter in Boom met Linus, lunch met Sophie, en vaak herhalingen met dezelfde mensen.

We gingen met vakantie: Kreta, Waimes, een weekendje zee met de schoonfamilie, een weekendje Ardennen met ons ma en Roeland, weekendje Amsterdam. Fantastische herinneringen.

Er waren natuurlijk ook de larps: de laatste Poort, Ankoria 11, weekendje ter voorbereiding van de nieuwe Vestigo, Ankoria 12, Vestigo I, Vortex 2, Omen IV, en tussendoor de zaterdagavonden op Nachtkronieken.

We gingen ook ronduit fantastisch eten dit jaar: In De Wulf, het Hof van Cleve, ’t Zilte.

We vonden een nieuwe hobby: geocaching, en die deden we dan ook uitgebreid. En ik leerde Arduino coden.

Er waren ook gewoon van die kleine fijne momenten, zoals dat met de bonte specht, of het filmpje van de zesdes, de schooluitstap naar Den Haag, de paaspicknick met Gwen aan de Blaarmeersen, de verschillende quizmomenten van het SQ, de massa’s zalige picknicks met Merel aan de Blaarmeersen tijdens de rugbytrainingen, een dagje met Wolf in Brussel, gewoon een fijne dag in Gent, zwemmen in de vijver, een dagje Antwerpen, petanquen met Merel, en veel meer kleine momenten die ik in mijn hart hou.

Hmmm.

Weet je, 2015? ’t Is dat die drie grote slechte dingen er zo gigantisch uitspringen, want eigenlijk was je, al bij al, nog zo slecht niet. Je was vooral vol, en druk, en veel. En soms een beetje te veel zelfs. Maar eigenlijk vooral gelukkig en content.

Weet je wat? Vergeet die drie slechte dingen, en geef de rest gewoon door aan 2016. Wedden dat het een fantastisch, gelukkig jaar wordt? Deal?

2013 in beeld.

Zoals u wellicht gemerkt hebt, heb ik elke dag een foto van de dag online gezet. Dingen die me opvielen, of gewoon leuke foto’s, of iets dat de dag typeerde. Getrokken met de grote camera, of gewoon met mijn telefoon. Eén ding is zeker: ik ben geen fotograaf.

Ik heb ze nu allemaal achter elkaar gezet, en in iets meer dan een vier minuten kan u dus mijn jaar in beeld zien. Met heel veel fijne momenten, en één zwart beeld.

Jeroom, dit is voor jou. Ik weet dat je er ontzettend hard zou van genoten hebben, van al die kleine beeldjes van ons en je kleinkinderen.