Opnieuw in het ziekenhuis

Nee, het gaat niet goed met ons pa.

Minder dan een maand geleden zat hij nog met slikproblemen in het ziekenhuis, waar ze vastgesteld hebben dat hij een zwaar ontstoken slokdarm had en ze hem een paar dagen gehouden hebben voor antibiotica en maagbeschermers.

Toen hij een week of zo later weer naar huis ging, was het best oké. Alleen… is dat niet zo gebleven. Heeft hij nu toch te veel grotere dingen willen eten, kauwde hij niet genoeg, of lag het aan het feit dat hij zijn Pantomed niet belangrijk vond en dus niet voldoende nam? Feit is dat het sinds vorige week zaterdag weer grondig aan het mislopen is. Zondag heeft hij hier geen hap door zijn keel gekregen maar vier uur aan een stuk slijm zitten overgeven. Er is een half puddinkje binnen geraakt, en dat was het zo een beetje.

Blijkbaar was het de rest van de week niet beter, maar hij zei dat hij zich ondanks alles best nog oké voelde, en dat hij nog even wilde wachten, met Hemelvaart en al. Maar als het niet beterde, dat we hem vrijdag mochten naar de kliniek brengen.

Zo geschiedde dus: het plan was dat hij om tien uur klaar ging zijn, maar toen Jeroen om kwart na tien ging kijken, lag hij nog te slapen. Niet dus. Maar bon, om één uur stonden ze op de spoed van Jan Palfijn en nam ik over.

Vier uur en een resem onderzoeken later werd besloten dat hij effectief moest blijven wegens intussen licht gedehydrateerd en dringend aan voeding toe. Er werd een infuus gelegd met water en glucose en hij kreeg een kamer toegewezen.

De eerste stap is nu zorgen dat die slokdarm even kalmeert, zodat ze maandag of dinsdag een gastroscopie kunnen doen en bepalen wat precies de oorzaak is.

We zijn allemaal opgelucht: hij is in veilige handen en krijgt eindelijk ook voldoende vocht en calorieën binnen.

Benieuwd naar het vervolg.

Oedipus in het Citadelpark

Dat het vroeg was, vanmorgen. Hoezo, denkt u misschien? Wel, ik stond al om 7.00 uur in het Citadelpark voor een voorstelling in het kader van het festival All Greeks. Geen idee of ik nog veel andere voorstellingen ga meepikken, het zal ook sterk afhangen van het weer en het werk, maar bon, deze morgen mepte ik dus wel om zes uur de wekker dood en kreeg ik mezelf uit bed.

Om zeven uur stond er een rijtje voor gratis koffie, daar in het Citadelpark, en zag ik ook Patricia die wel elke week minstens een toneelvoorstelling bekijkt. Samen keken we naar Blinded by sight: an Oidipous Monologue  door Princess Isatu Hassan Bangura, een tragedie over de Thebaanse koning Oidipous. Een jongedame bracht in het Engels enkele bedenkingen vanuit het standpunt van Oedipus ten berde, in een knap gebrachte monoloog. Alleen… het duurde amper twintig minuten, niet eens zo lang als ik erover gereden had met de auto. Tsja… maar het was wel goed, ja.

Ik wist overigens niet eens dat er een openluchttheater was in het Citadelpark: dat is een stukje waar ik precies nog nooit geweest was. Ik had zelf mijn eigen stoel mee – de rug verlangt niks minder – maar er werden dus ofwel stoelen, ofwel zitplastiekjes uitgedeeld. Goed overdacht, dus.

Patricia en ik dronken er nog een koffietje, kletsten nog wat na, en we gingen elk ons weegs: zij richting het werk, ik richting een ontbijtje.

Koffie

De meeste mensen moeten daarom lachen: ik ben geen ochtendkoffiedrinker. Voor de meesten is koffie iets om wakker te worden, maar ik hoef dus écht geen koffie bij mijn ontbijt! Ligt dat nu aan mijn ADHD of aan iets anders, geen idee…

Op een schooldag, wanneer ik vroeg moet beginnen, ontbijt ik rond half acht en neem ik een meeneemkoffie mee in de auto. Die is op die tien minuten rijden inderdaad wel meestal op, ja. Moet ik pas later beginnen, dan ontbijt ik op het gemak, kleed me aan, poter wat rond, en pas dan, na een goed uur of zo, wil ik een koffietje. Eentje maar.

Met de nieuwe koffiemachine op school – wreed chique ding maar pokkeduur qua aankoop van melk en koffie – drink ik te veel koffie: ik pak steevast nog een latte macchiato tijdens de speeltijd, maar dat moet maar niet zo veel deugd doen.

En dan in de namiddag, na mijn eten, na zo’n half uurtje of zo, wil ik nog een koffie. Eentje.

Het rare is, dat ik dus die twee koffies keihard mis als ik ze om één of andere reden niet krijg. Ik zou er zelfs koppijn van krijgen, wegens cafeïnegebrek, vermoed ik. En toch zijn het maar twee – of op schooldagen dus drie – koffies.

Vreemd, toch?

Eindejaarsbal

Het had niet veel gescholen of er was geen bal geweest dit jaar. Het balcomité was met bijzonder weinig en ze geraakten maar niet vooruit. Pas toen een aantal collega’s er de schouders onder zette, en dan vooral Ann en Arwen, kwam er resultaat.

Het was als vanouds in onze eigen sportzaal, maar heel veel volk was er eigenlijk niet, omdat er nauwelijks reclame was gemaakt en het allemaal ook bijzonder last minute was.

Ik ben eerst gaan quizzen en stond tegen iets voor twaalf op de parking van de school. Alwaar ik al door vier mensen werd aangesproken, nog voor ik de speelplaats over was, of ik Kobe al had gezien. Wel… laat het volstaan met te zeggen dat ik hem zelf naar huis heb gebracht, met zijn hoofd in een vuilzak, en dat hij huisarrest heeft tot na zijn examens.

En het bal zelf, wel, de eerste DJ was een van onze eigen zesdes die dat prima deed, maar de tweede, die een extra equipe mee had, was verschrikkelijk arrogant, speelde veel te luid en hield het bij harde techno, terwijl er vrijwel geen kat meer op de dansvloer stond. De meeste leerlingen vluchtten voortdurend naar buiten, en de vraag om het stiller te zetten viel – wellicht letterlijk – in dovemansoren.

Het was zo erg dat we ze van het podium hebben gehaald en de eerste DJ opnieuw hebben laten draaien, tot hun groot ongenoegen uiteraard. Maar ze waren meer dan gewaarschuwd – hun antwoord naar mij was: “Mevrouw, ge werkt op mijn zenuwen, ik trek mij van u niks aan” – en ze waren betaald, ze moesten dus niet zagen. Ach ja…

Ik ben er geen uur geweest wegens Kobe, maar ik had wel het gevoel dat ze zich prima geamuseerd hebben, en daar draait het uiteindelijk toch om.

Tuinvooruitgang

Bart is weer in zijn tuin gevlogen, nu het eindelijk eens niet meer continu regent. De moestuinbakken zijn volledig schoongemaakt, voorzien van verse aarde en verse zaadjes. Ik heb er dan ook samen met hem een net over gespannen, want onze katten vinden dat de zaligste kattenbak die er is, en dat is nu ook weer niet de bedoeling. De nieuwe patatjes zijn aangepoot en er is een hekwerk voor pompoenen en courgettes.

Alleen is het nog de vraag of er iets de kans zal krijgen om te groeien, want die slakkenplaag is echt niet te overzien. Soit, we zien wel. Intussen geniet ik ervan om al naar zijn werk te kijken. En naar de beginnende tomaatjes in zijn serre.