Mijn lief schrijft: “De Strop. Een reportage uit Gent, oktober 2076”
(Ik geef u het begin mee. Voor het vervolg klikt ge maar door naar zijn eigen blog, tiens.)
Woord vooraf
Onze lezers reizen graag naar plekken waar het voorbij is.
Dit kwartaal stuurden we onze reporter naar Gent, een stad in de Restunie die veertien maanden lang de hoofdstad van de kunstmatige intelligentie was en daar vandaag nog de gevels van heeft. Hij liep mee met een van de wandelingen die Old World Walks er organiseert voor gasten uit de Corridor.
U zal bij het lezen de neiging voelen om te glimlachen. Doe gerust. Maar ik schrijf dit vanop de eenenveertigste verdieping in Kigali, in een toren die negen jaar geleden nog een parking was, en vanochtend kostte mijn koffie 14 procent meer dan in januari.
Wanjiru Chen-Odhiambo, hoofdredacteur
Dok Noord
De wandeling kost 4.180 jiwe per persoon, lunch niet inbegrepen, want lunch is er niet. De brochure belooft “een authentieke ontmoeting met het Europese verval, in kleine groep en met lokale gids”. Er staat een foto bij van een kind op een kassei. Het kind lacht. De kassei ligt los.
We zijn met twaalf: elf bankiers uit de Corridor, van Lagos tot Mombasa, en één journalist. De bankiers zijn hier voor wat hun sector “context” noemt. Ik ben hier voor hetzelfde, maar ik krijg er minder voor betaald.
Het is 25 graden. Het is oktober.
De shuttle rijdt de stad binnen langs Dok Noord. Rechts staan de oude fabriekshallen waar Kozak Compute tussen 2037 en 2049 zijn toestellen assembleerde, zesduizend per week. Op de bakstenen gevel staat nog de naam van de eerste eigenaar, uit een vorige eeuw: ACEC. Ateliers de Constructions Electriques de Charleroi.
Niemand in de shuttle leest de gevel. Charleroi zegt hun niets. Het zegt hier ook al lang niemand nog iets, en dat is het punt.
Wintercircus
De gids heet Lowie. Hij is vijfenvijftig, draagt een fluohesje en heeft niets in zijn oor, niets op zijn netvlies en niets onder zijn huid. In de Corridor noemen ze dat naakt. In Gent noemen ze het de middenklasse.
Hij begint onder de koepel van het Wintercircus, waar het begon. In 2031 zaten hier vierhonderd mensen met een laptop, in 2034 vierduizend, en van maart 2038 tot mei 2039 was dit gebouw, zegt Lowie, “het middelpunt van de planeet, veertien maanden en elf dagen, ik heb ze geteld, ik had daarna tijd”. De vertaling komt met een halve seconde vertraging in de oren van de groep aan. Je ziet zijn grappen landen als bagage op een band: laat, en niet bij iedereen.
Mevrouw Okonkwo-Li, portefeuillebeheerder uit Lagos, kijkt omhoog met de licht onscherpe blik van iemand die iets opzoekt. Haar lenzen vertellen haar wat de koepel in 2039 waard was. Ze fluit zacht. Daarna vertellen ze haar wat hij nu waard is, en ze fluit niet meer.
Op de piste woont een man die Rudy heet. Hij heeft een gasvuur, een zetel en een vogelkooi met een kleine drone erin, die hij eten geeft. Niemand weet wat.
(Lees verder.)
365 – 08 november 2026 – hoezo gij strijkt uw eten niet?
Namis
Blijkbaar houden ze in de Sint-Maartenparochie, waaronder ook Zomergem valt, één keer per jaar op de zaterdag na de 1ste november een namis voor alle overledenen van dat jaar. Wij hadden ook een uitnodiging gekregen, en dus trok ik tegen 17.00 uur naar de grote nieuwe kerk in Waarschoot.
Euhm. Ze moesten stoelen bijzetten, en dat is niet verwonderlijk, want ik geloof dat ze meer dan 30 namen hebben afgeroepen. Ik was ruim op tijd en had een goed plekje, waarbij ik nog een stoel kon vrijhouden voor Jeroen. Bijzonder stipt werd de mis aangevangen, waardoor Jeroen zich nog tot bij mij moest wurmen toen de mis al bezig was. Tsja. Rombauts, zeker?
De mis zelf was lang, met een eerste lezing, een tweede lezing, overal Nederlandstalige gezangen die dan ook nog eens in ware kerkkoorstijl waren, een offerande, een lange homilie en communie, alles erop en eraan. Tegen kwart over zes werd er afgerond, konden we nog een kruisje met ons pa zijn naam op afhalen, en werden we uitgenodigd voor een drankje. Dat zag ik niet zitten: de rug vond die kerkstoel al lastig genoeg, laat staan dat ik ook nog eens een tijdje ging rechtstaan. Bon, ik liep nog mee tot aan Jeroens auto, tekende enkele papieren, en hij reed nog terug naar de kerk want daar kende hij behoorlijk wat volk.
Zelf ging ik nog vijf minuutjes uitwaaien en een cache halen in de buurt, en reed toen fluks naar huis.
Nee, het spreekt me totaal niet meer aan, zo’n katholieke mis. Ik kan grote delen van de liturgie nog letterlijk mee zeggen, maar de inhoud is me intussen volkomen vreemd. Ons pa was gelovig, en uit respect daarvoor was ik daar. En ja, één momentje raakte het me wel: ons pa zong altijd mee uit volle borst, en vooral bij de geloofsbelijdenis “Heer Jezus, wij verkondigen uw dood, en wij belijden tot gij wederkeert, dat gij verrezen zijt” ging hij de laatste T benadrukken, want die werd zelden of nooit uitgesproken. Jeroen en ik deden dat nu samen, keken naar elkaar, en we wisten allebei dat ons pa een koppige eigenzinnige ezel was geweest, en dat we hem voorgoed kwijt waren.
Maar ik keerde terug naar een gezellig warm huis, waar de gordijnen de nacht hadden buitengesloten, er kaarsjes op de salontafel brandden en de tafel al gedekt stond, terwijl mijn gezin op me wachtte. En ik wist dat het goed was, zo.
365 – 07 november 2026 – kruisweg in Waarschoot
Oliver Twist: de musical
Het werd een rustige vrijdag -ik had blijkbaar iets verkeerds gegeten gisteren en voelde me het grootste deel van de dag mottig met krampen – en tegen vijf uur stapten Bart en ik in de auto richting Capitole. Die bestond namelijk 25 jaar, opende een splinternieuw foyer en deed dat met de try-out van de nieuwe musical Oliver Twist. Nieuw, ja, want ze hebben niet de licentie van de bestaande musical gekocht, dat kost stukken van mensen, maar wel zelf een nieuwe musical geschreven en geproduceerd.
Het resultaat? Goh, weinig Dickensiaans, wel zeer vrolijk en gericht op kinderen, denk ik dan. Ik heb zowat alles van Dickens gelezen, en dat is grauw, miserabel, ellendig, vuil en smerig. Daarvan vind je in deze versie eigenlijk vrijwel niks terug. Ja, het weeshuis in het begin is allesbehalve gezellig, maar de dievenbende? Die is vrolijk gekleurd, goed gezind, weldoorvoed, en Fagin is niet bepaald de tiran uit het boek. Dat hij uiteindelijk geëxecuteerd wordt door ophanging, is ook in geen velden en wegen te bespeuren, integendeel: in deze versie gaat hij gewoon naar een andere stad met de opbrengsten van de dievenbende om daar een nieuw leven te beginnen. Ook de plot zelf rond de afkomst van Oliver klopt niet helemaal en is gedisneyfieerd.
Ja, Nancy wordt vermoord, dat wel, en Sikes komt om het leven, maar allemaal op een pak minder gruwelijke manier dan Dickens het beschrijft. Is dat erg? Niet echt, en in essentie is het misschien nog wel Oliver Twist, maar dan wel opgeleukt. En dat opleuken is goed gedaan: de cast (ongeveer 30 man) is goed gekozen en de kleine Oliver kan een behoorlijk stukje zingen, jawel. De liedjes zijn goed – een beetje standaard, soms – en vooral het decor is wel indrukwekkend.
Al bij al is dit dus wel een fijne, goed gemaakte Vlaamse kinderversie van Oliver Twist, en daarmee is dan ook alles gezegd.
Nog eens bedankt, Christophe, voor de tickets!
365 – 06 november 2026 – Oliver
Dagje Brugge met Véronique
Vakantie, en dus ook geocachen met Véronique, dat hoort zo. Omdat het al frisser is, werd het opnieuw een stad, zoals meestal in de herfst/winter. En omdat we geen van beide al naar Brusk waren geweest, het nieuwe stadsmuseum, was de keuze snel gemaakt.
We vertrokken later dan gepland door treinperikelen, waardoor we meteen parkeerden aan Brusk en daar iets gingen eten. Een fijn concept, trouwens: er is een vegetarisch buffet, en je kan gewoon opscheppen wat je wil: je betaalt per gewicht.
En toen was het tijd voor Brusk, dat momenteel twee tentoonstellingen heeft. De eerste is Hoogtij, rond mode en de zee. Hele mooie, hele knappe dingen gezien!
De tweede tentoonstelling was eigenlijk maar één grote zaal, waarin Latent City van Refik Anadol, een kunstenaar die prachtige dingen maakt op basis van een live data feed uit verschillende steden. Blikvanger was daar een metershoge holle balk waarin een AI-gegenereerd beeld te zien was, gebaseerd op data uit Brugge, blijkbaar. Geen idee hoe het precies werkte, maar het was wel fascinerend.
Daarna trokken we de stad in voor tal van geocaches, labcaches, een heerlijke wandeling doorheen de frisse zonnige lucht en vooral ook door de toeristen heen.
Min of meer op den bots, omdat er binnen vijf labcaches liggen, verzeilden we in het Provinciehuis, en wow, wat een prachtige locatie! Helemaal gratis, en echt de moeite waard! Zeker eens binnengaan als je nog eens in Brugge bent.
En toen liepen we nog verder, vonden nog een reeks caches, dronken een warme chocomelk die ferm deugd deed, en dat was dat.
Alweer een dagje om in te kaderen dus.
365 – 05 november 2026 – geocachemaatjes in Brugge
Lunchke met Gwen
We hadden elkaar al niet meer gezien sinds augustus, toen we samen in Oostende zaten. Maar het was er gewoon niet van gekomen, en een eerdere afspraak hadden we moeten afzeggen wegens dinges.
Gelukkig belden we wel af en toe, maar toch: het is altijd leuker om elkaar in het echt te zien. En dus zaten we vanmiddag bij Boris en Maurice, een paar huizen van haar huis vandaan.
Het was er goed, zoals altijd, maar ik had niet zo veel honger, zodat ik enkel een voorgerecht nam, en Gwen de lunch, maar met gedeeld voorgerecht. Dat hadden ze trouwens zelf voorgesteld, zo flexibel zijn ze wel.
Dat voorgerechtje was iets met rode biet en echt wel lekker, en mijn gerecht was een tartaar met een soort paddenstoelen en gepofte tarwe. Bijzonder lekker, en effectief meer dan voldoende voor mij. Ook dessert hoefde niet, maar een cappuccino kon wel nog, vonden we.
Hoe aangenaam zitten het daar ook was, we trokken toch nog voor een theetje naar haar huis, en ook om hun nieuwe katje te zien, Caspertje. Zalig beestje, en een typische dondersteen van een kitten.
Ik bleef nog gezellig kletsen, en dat deed deugd, want eigenlijk was er weer heel veel gebeurd sinds de vakantie.
En toen moest zij nog naar de bakker en liep ik mee, haalde een broodje, en liep over het Campo Santo terug naar de auto.
Ik had een heerlijke middag, met lekker eten en vooral zeer aangenaam gezelschap. Perfecte vakantiedag!