Geplaatst op

Lectuur: “A Parade of Horribles (Dungeon Crawler Carl #8)” van Matt Dinniman

Toen ik zag dat deel acht van deze ongelofelijk rollercoaster was uitgekomen, heb ik hem meteen gekocht. Dit is een van de meest bizarre en tegelijk amusantste premisses voor een boekenreeks die ik al in tijden gezien heb. Blijkbaar ben ik niet de enige, want ik heb intussen opgevangen – geen idee of het waar is – dat er een reeks én een videogame van zou gemaakt worden. Vooral voor dat laatste leent het zich perfect, want het is ook opgevat als game.

Carl komt met Donut en de rest aan op level 10, na de verwoesting van de Faction Wars. Op het eerste zicht lijkt het een – voor het spel – bijzonder simpele level: je moet racen, en wie het laatste binnenkomt, valt af. Als in: sterft. Dit is makkelijk. Té makkelijk, toch?

Dat blijkt wanneer er niet meer tegen NPCs geracet wordt, maar ook tegen andere spelerteams. En wanneer de races telkens moeilijker en uitdagender worden, zelfs met een upgrade voor het rijtuig.

Tegelijk zijn er geruchten over level 11: niemand weet wat er daar gaande is, zelfs de showrunners niet, alleen de AI. En dus smeedt Carl een plan. Een bijzonder gevaarlijk, roekeloos plan.

Ik heb bewondering voor de grenzeloze fantasie van Dinniman. Tegelijk: als er door je format niet of nauwelijks beperkingen zijn: waarom ook niet? Ook deze ‘aflevering’ van de reeks gaat razendsnel, is bij momenten bijzonder spannend en heeft tegelijk ook meer en meer diepgang, met een donkere ondertoon.

Intussen is er een massa merchandising ontstaan rond de reeks, heb ik gemerkt, en blijkt ze gigantisch populair te zijn. Ik snap dat: ik wacht vol ongeduld op het volgende deel.

Geplaatst op

Nieuw elan voor Bart in de tuin

Bart heeft het het laatste jaar zo druk gehad, dat het tuinwerk er bij inschoot. Ik snap dat volledig: als je een hele dag keihard hebt gewerkt, plof je daarna gewoon in de zetel en ga je niet nog rondpoteren in de tuin omdat het moet.

Ik had in het voorjaar de bloembakken voorzien van wat kleurrijke plantjes, ik had een basilicum en een munt geplant, en dat was dat. Ha ja, want ik mag absoluut niet in de tuin werken van mijn rugspecialist, en als ik het toch doe, merk ik meteen waarom hij het me verbiedt.

Maar nu is Bart plots weer in gang geschoten, en ik vind het zalig. Hij heeft de moestuinbakken voorzien van compost en wintergroenten, en algemeen wat opgeruimd.

Daarnaast is hij ook de bloembakken opnieuw beginnen vullen met herfstplantjes:

Waar het gras de droogte toch niet had overleefd, heeft hij opnieuw ingezaaid:

en uit een van zijn moestuinbakken zijn er nog wortels tevoorschijn gekomen van vorig jaar:

Zelf had ik al een wreed wijs plantje voor buiten op de tafel meegenomen. Geen idee wat het is, maar het zijn fijne kleine bloemetjes.

En ik hoor intussen dat hij nog dingen heeft besteld, onder andere een tweede boom voor in de tuin. Er staat nu een zeer enthousiaste krulwilg die heerlijk veel schaduw geeft in de zomer, en er komt nu nog een paulownia, blijkbaar de snelstgroeiende boom ter wereld, maar vooral: met prachtige paarse bloemen. Ik kijk er nu al naar uit!

Geplaatst op

Kobe en co in Oostenrijk

Vannacht is Kobe thuisgekomen van een weekje Oostenrijk met de vrienden. Ze waren met zijn zevenen, verdeeld over twee auto’s, met de nodige tenten en ander kampeergerief. Ze zijn gaan trekken in de bergen, hebben een keertje overnacht in een berghut, en het zag er allemaal prachtig uit.

Hoe weet ik dat nu? Want ja, Kobe is gekend om zijn “Kobecommunicatie”, zoals Merel dat noemde. Wel, ik ben blijkbaar niet de enige ouder die zaagt dat we geen updates krijgen als ze op reis zijn, en dus had een van hen een Whatsapp groepje aangemaakt voor de ouders, en daar kwamen dus updates in. De manier waarop ze het schreven, maakte duidelijk dat ze het in het belachelijke wilden trekken, maar wij, wij vonden het prachtig!

Alleen ben ik bijzonder blij dat ik niet mee moest, als ik het zo een beetje zag. Man, dat klimmen! Kobe vertelde dat ze op een bepaalde dag van 800 naar boven de 2000 meter geklommen waren. Amai mijn voeten!

Maar de foto’s waren zalig.

Geplaatst op

Nieuwe tas, en ik ben dolenthousiast!

Ik zag deze een hele tijd geleden passeren: een tas in nepleer met een tafereel van de Ilias of de Odyssea op gedrukt. Ik twijfelde bijzonder hard, want de website leek me niet helemaal betrouwbaar. Ik joeg het door Chat GPT, en die zei hetzelfde: misschien was het wel oké, maar misschien ook niet, want er waren wel wat rode vlaggen. Aan de andere kant: het gaat ook niet om een gigantisch bedrag, en dus viel het wel te riskeren, zei Chat.

Concreet gaat het om de website Litborne, die alle mogelijke tassen en zakjes hebben in verschillende thema’s, maar vooral Gothic Books. Ik ben net nog eens gaan kijken, en ze hebben intussen blijkbaar ook Olympische goden. ’t Is dat ik geen handtas nodig heb, want anders die van Hecate…. Mmmm!

Soit, zo’n tote bag kost standaard 124 euro, maar was aan halve prijs, 62 dus. Ik had het bestelformulier ingevuld, compleet met email en al, en het dan zo gelaten. Een dag later kreeg ik een mailtje: of er iets scheelde? Dat ik alles ingevuld had maar niets besteld? En of 20% extra korting kon helpen?

Wel, voor 52 euro, inclusief verzending, wilde ik het wel proberen. Was het een scam, dan was ik er nog niet echt armer van geworden. En toen bleek ik, toen ik een dag later effectief bestelde, nog extra korting te krijgen en betaalde ik nog 46 euro.

Prompt kreeg ik ook tracking mails en al, en nog geen week later: pakketje! Nee, geen invoerkosten, ook al wordt het gemaakt in China – ja, daar zijn ze heel eerlijk in – maar blijkbaar een verzendadres in Willebroek.

En toen was ik helemaal enthousiast. Het is exact wat ze gezegd hadden, alleen iets kleiner dan ik gedacht had: dik veganistisch leer, geen folie als opdruk maar echt in het leer zelf, netjes gevoerd, goeie afwerking. Oh, en van die schattige metalen pootjes zodat ze overeind blijft staan. Alleen die riempjes zijn precies wat dunnetjes. Het is dat ik geen extra tassen nodig heb, want anders zou ik het wel weten. En ze hebben nu dus ook die Hecate. Blah.

Soit, eerst nog afwachten of het ook echt zo duurzaam is als ze beweren. Indien ja, dan krijgen ze toch echt wel een positieve review van mij, want ik vind die tas de max.

Geplaatst op

Implantaat nr. 2

Vorig jaar had ik al een eerste tandimplantaat laten steken, en daar ben ik dus echt wel content van. Ik kan het aanraden, in plaats van later een vals gebit te moeten hebben met alle problemen van dien. Ik vermoed dat dit duurder uit komt, maar qua gemak? Onbetaalbaar.

Begin juni had de kaakchirurg het oude dutske van een kapot tandje getrokken, vandaag ging de vijs erin. Vorig jaar in april had die eerste vijs wat problemen gegeven, omdat ik blijkbaar allergisch ben voor het soort draad dat ze gebruikt had. Vandaag had ze geen draadjes nodig, maar ik heb niet goed begrepen wat ze er dan wel mee gedaan heeft. Soit, ik heb nu al twee gecertificeerde vijzen, en ik hoop dat het deze keer minder pijn doet dan de vorige keer, maar dat lijkt me logisch, zonder die vermaledijde draadjes.

Soit, op naar weer een volledige mond tanden.