Asperges bij Sophietje

Sophietje, zo noemt mijn pa haar altijd. Zij is een vriendin uit het eerste en tweede middelbaar die ik nog steeds een paar keer per jaar zie, en met wie ik eigenlijk nooit echt het contact ben verloren. We kennen elkaar door en door, en vooral elkaars ouders, en dus kunnen we vrolijk zagen tegen elkaar over de nodige strubbelingen. Tsja.

Nu had ze Bart gevraagd om een van zijn boeken voor een tombola voor het goede doel, maar die moest nog wel bij haar in Aalst geraken. Ik ben dus deze middag na de les meteen naar Aaigem gereden, heb daar heerlijk gekletst, verse asperges met gerookte zalm gegeten, met haar tot in Aalst gereden om daar iets op te halen bij een vriendin, en dan nog in het terugkeren twee geocaches gezocht. We hebben meteen afgesproken om dat in de grote vakantie vaker te doen, want eigenlijk vindt ze dat geocachen ferm amusant, maar dan enkel met zijn tweeën.

Comedy Marathon in de Capitole

Deze voormiddag kreeg ik een onverwacht berichtje van Nicholas: dat hij nog twee tickets over had voor de Comedy Marathon voor het goede doel in de Capitole, en of ik niet mee ging. Euh, ja zeker? Alleen bleek er een misverstandje – hij dacht twee tickets, ik maar één want Bart kon niet mee – maar dat raakte alsnog opgelost. Tegen kwart voor acht stond ik in de parkeergarage, iets later zat ik op de zesde rij tussen half bekende gezichten, en mijn lieftallige broeder.

Het concept? Een MC – in dit geval Jarno Boone – praat het geheel aan elkaar, een hele reeks comedians – of would-be comedians, als we eerlijk zijn – krijgt elk acht minuten voor een korte show, en Die Verdammte Spielerei doet een muzikale duit in het zakje. En ja, die mannen kunnen écht spelen! Hun aanvoerder is trouwens een betere opwarmer dan de professionele opwarmer, om eerlijk te zijn: héérlijke man.

De optredens waren van wisselend niveau, maar vooral Wim Claeys, die ik kende van zijn muziekskens, is me bij gebleven. Die man moet echt vaker comedy doen, zijn stukje over West-Vlamingen in Gent was hilarisch.

En wie stond er allemaal op het podium? MC Jarno Boone, Dries Heyneman, Vincent Voeten, Iwein Seghers, Steven Goegebuer, Roosje Pertz, Wim Claeys, Piv Huvluv, Piet De Praitere.

Goed gelachen, dus dank je wel, Nicholas!

Leesclub: “The Song of Achilles” van Madeline Miller

Ja, dit boek hebben we al eerder besproken in de leesclub, meer bepaald in 2022, kort na corona. Maar de leerlingen vroegen er expliciet naar, en deze leerlingen zaten toen uiteraard niet in de leesclub, dus ik zei geen nee.

We waren met een fijn groepje, en ook nu lag dat deels aan het feit dat het een LGBTQ+ boek was, met name over de prachtige liefdesrelatie tussen twee personages uit de Ilias van Homeros.

Het is het verhaal van de Griekse held Achilles , maar dan vanuit het standpunt van zijn beste vriend Patroclus. In het origineel, de Ilias, is de relatie tussen beide onduidelijk. Wel is het zo dat Achilles buitenproportioneel reageert wanneer Patroclus sterft, en dat geeft aanleiding tot het vermoeden dat zij een relatie hadden, ook al wordt dat nergens expliciet vermeld. Miller neemt deze premisse met beide handen aan en werkt dat gegeven volledig uit, vanaf het begin dat de jonge Patroclus onopzettelijk een jongen doodt en verbannen wordt naar het hof van koning Peleus, de vader van Achilles. Ze groeien samen op, ontdekken samen de liefde en bouwen een diepe relatie uit. Samen trekken ze naar Troje, waar Patroclus uit de gevechten blijft maar de steun en toeverlaat is van Achilles. En dan krijg je het verhaal zoals dat in de Ilias beschreven staat: Achilles moet een stuk van zijn buit afgeven, mokt en weigert te vechten, waarop Patroclus dan maar wanhopig de wapens opneemt, en natuurlijk sneuvelt. Is dit een spoiler? Goh, dit is eigenlijk een algemeen bekend verhaal, zodat ook Miller daar niet echt een geheim van maakt.

Vrijwel niemand van de leerlingen kende het originele verhaal, en groot was dan ook de verbazing toen ik vertelde dat Patroclus in de Ilias wél een goede vechter is, dat Briseis daar maar één keer aan het woord komt en dat ze overigens een getrouwde koningsdochter is, geen boerenmeisje, en dat Thetis, de goddelijke moeder van Achilles, daar vrijwel geen rol speelt. Miller heeft duidelijk behoorlijk wat wijzigingen aangebracht, en dat kan uiteraard volledig, ze heeft een prachtig verhaal geschreven. Maar er werd wel kritisch gekeken naar het waarom van de veranderingen in Patroclus. Waarom moet hij plots ‘zachter, vrouwelijker’ geportretteerd worden? Waarom mag hij niet langer een vechter zijn? Of waarom moeten ze plots vrouwen redden, terwijl ook dat niet gebeurt in de Ilias? In hoeverre wil Miller een stereotiep beeld oproepen? Het is toch niet omdat er een koppel is van hetzelfde geslacht, dat je daarom per se een ‘mannetje’ en een ‘vrouwtje’ moet hebben? Natuurlijk is dit boek wel al geschreven in 2011 en zijn de tijden intussen ook al wel wat veranderd, maar dan nog… Sommige leerlingen gaven wel toe dat ze nu anders naar het boek keken, nu ze de originele versie van de feiten kennen.

Dat neemt niet weg dat dit een steengoed boek is dat een homoseksuele relatie normaliseert, iets wat nog veel te weinig voorkomt. Aanrader? Zeker en vast, en de leerlingen waren ook blij dat het op de leeslijst van Engels stond.

Moederdag

Eerlijk? Ik was compleet vergeten dat het moederdag was, ik had bijna koeken uitgehaald uit de vriezer – we eten op zondagmorgen altijd versgebakken croissants en zo die je de avond voordien moet uithalen en laten rijzen – en ik snapte al niet dat Bart dat vergeten was.

Maar Wolf was speciaal naar huis gekomen, Kobe was om zeven uur speciaal naar de bakker gereden, en ik had dus een ontbijt met gesneden aardbeien, mango en kiwi, een yoghurtje, een iced latte van de Starbucks, en de max van een kaartje van Merel.

Het cadeautje zat nog vast in de post, nochtans anderhalve week geleden besteld, maar bon, het is dan toch in de loop van de week – ik schrijf dit dus effectief een week later – aangekomen. En ja, perfect wat ik wilde en nodig had: een garenkom. IYKYK.

En Bart? Die neemt me het eind van de maand  mee naar een plukwandeling en daarna een uitgebreide lunch bij een van mijn favoriete restaurants, dus ja, dat kan tellen.

Maar vooral: ze waren alle drie thuis, ze zaten alle drie aan het ontbijt en er werd gepraat, gelachen en geplaagd. En ik, ik voelde me geliefd als mama. Want ik heb drie prachtige, zalige kinderen. Bedankt, lieverds!

Daar is hij weer: de vakantiekalender!

Dit raad ik dus iedereen met grotere kinderen aan: een vakantiekalender op papier! Ja, wij hebben hier een gedeelde Google Calendar, een absolute noodzaak als we willen weten wie wanneer waar zit. Maar in de vakantie verliezen we dat overzicht soms een beetje, en dus hangt hier al jaar en dag een vakantiekalender. Als ik dus iets wil inplannen, kan ik dat in één oogopslag zien, en dat is vaak nodig. Of als ik wil weten voor hoeveel personen er eten moet voorzien worden, bijvoorbeeld.
Iedereen heeft zijn eigen kleurtje stift, en voorlopig ziet het er allemaal nog bijzonder overzichtelijk uit, en eigenlijk vrij leeg. Maar geloof me: dat verandert snel.

Oh en het papier? Gewoon de rol van Ikea. Doen, zou ik zeggen.