Nog een mutsje

Toen collega Lana had gezien wat ik gemaakt had voor Louise-Anne, zag ze zo’n mutsje voor haar Isaac ook wel zitten. Die is nu een maand of zes, denk ik, en kan zo’n mutsje wel gebruiken in de herfst. Het liefst dan ook in herfstkleuren, zei ze, maar dan misschien niet met een bloemetje, want dat is zo meisjesachtig. En dus werd het er eentje met enkel herfstblaadjes. Ook wel goed gelukt, vind ik.

Laatste quiz van het seizoen

Yup, het zit er weer op, het seizoen van het SQ, ofte de quiz waar ik al een jaar of twintig aan meedoe…

We waren niet met veel ploegen – nieuwe aanmeldingen zijn bijzonder welkom – maar het was wel weer gezellig, en die nieuwe locatie daar in Sint-Amandsberg is echt wel oké: er is meer dan ruimte genoeg, de prijzen van de drank zijn schappelijk, er is een ruime keuze, en er is zelfs een beamer.

Extra voordeel: Astrid woont vlakbij en is de ideale invaller, want ze weet verdomd veel en dan vooral op die gebieden waarin we niet altijd even sterk zijn. Alleen doet de muziekronde ons steevast de das om: we staan doorgaans aan de leiding of toch tweedes, en dan verliezen we telkens weer die koppositie. Tsja…

En vandaag was al helemaal een specialleke: de jonge uitbater van de zaal heeft speciaal voor ons zelf een quiz samengesteld, zeer gevarieerd en eigenlijk perfect van moeilijkheidsgraad, en meer dan behoorlijk amusant. Hij was doodzenuwachtig maar heeft dat prima gedaan, waarvoor dank!

Soit, op naar een volgend seizoen!

Oh, en speciaal voor mij was Nicolas met zijn oltimer gekomen, een volledig herwerkte oude Ford Mustang. Alleen het geluid hoor je nog zo’n halve kilometer in het rond, denk ik…

Krak (maar dan onhoorbaar)

Nu heb ik weer wat voor, zeg.

Ik ga dinsdag Stefaan ophalen in Belzele om samen naar de Cthulhu te gaan. De mens mag nog even zelf niet rijden wegens medische redenen en voor mij is dat niet zo ver om.

Bon, ik rij in zijn doodlopende straat, keer mij op de oprit van zijn gebuur en zie tegen dan zijn dochtertje komen aanhuppelen. Ik doe dus de ruit van de passagierskant naar beneden, zeg hallo tegen het meisje en wacht tot haar papa er is. Die stapt in, en terwijl we praten, doe ik de ruit weer dicht. Waarop Stefaan zegt: “Wat is dat met uw ruit?” Euh, wat is er met mijn ruit, misschien?

Ik kijk en zie een ganse dwarse streep over die ruit. Huh? Daarnet was dat er nog niet? Een slakkenspoor of zo? Nee hoor, ik stap uit, ga kijken en zie dat het een ganse dwarse barst is, met een oorsprong als van een kleine steeninslag. Maar huh???

We hebben geen van beiden iets gemerkt, geen van beiden iets gehoord, en ik ben er zeker van dat die barst er nog niet was toen zijn dochter kwam aanhuppelen, want anders had ik die wel gezien.

Soit, het is iets dat Carglass over twee weken wel zal herstellen, want dit soort zijruiten hebben ze niet standaard liggen. Nu maar hopen dat het intussen niet verder barst, maar gelukkig is het blijkbaar veiligheidsglas.

Serieus zeg…

EDIT: de foto is van twee weken later en die barst is behoorlijk verder gelopen, met nog enkele barsten erbij.  Hmmmm….

Een vleugje antieke filosofie in de stijl van Aristoteles

Ik schreef het volgende op de website van de school:

De naam van de Oud-Griekse filosoof doet bij de meeste mensen wel een belletje rinkelen. Hij is per slot van rekening ook nu nog steeds een zeer invloedrijk filosoof. Maar wat veel mensen niet weten, is dat hij op een peripatetische manier les gaf. Al rondwandelend dus.

En hoe kunnen we onze leerlingen uit de zesde Latijnse de filosofie van deze Griekse wijsgeer beter laten begrijpen, dan zelf ook al rondwandelend zijn theorieën uit de doeken te doen?

Dat het net die dag eindelijk eens niet regende, was dan ook mooi meegenomen. Om kwart over tien liep dus een handjevol laatstejaars met hun leerkracht richting het park naast de school, terwijl ze om de oren geslagen werden met duale wereldbeelden, Socratisch determinisme, syllogismen, categorieën, doeloorzaken, potentia en actio. De occasionele reiger was er niet helemaal gerust in, dat moeten we toegeven. Maar wij, wij hadden alweer eens kunnen genieten van de prachtige omgeving van de school.

Efkes stoefen

Efkes stoefen op mijn eigen, soms mag dat. Ik ben namelijk supercontent van het feit dat mijn examens af zijn. Als in: enkel nog te kopiëren en in te dienen, maar wel volledig afgewerkt. Du jamais vu…

Oké, het was zondag en rotweer, dat ook, en ons pa ligt in het ziekenhuis zodat ik hem ook niet moest halen, maar toch… Deadline is dinsdag, en meestal moet ik de avond voordien nog alles afwerken, of zelfs de dag zelf, maar nu…

Geen idee hoe het komt. Ouder worden, zeker?