Een tand armer
Vorig jaar had ik al een compleet kapotte tand laten vervangen door een implantaat. Tevreden van? Van de kwaliteit wel, ja, maar de vorm is niet ideaal, want er kruipt altijd eten tussen die tand en de tand erna, en daar kunnen ze dus niks meer aan veranderen. Meh.
De tand ervoor was helaas ook al lang redelijk dood. Als in: al lang ontzenuwd, stukjes van afgebroken, intussen ook helemaal bruin, maar door de tandarts nog wat bijgeslepen omdat ik anders een dubbel gat in mijn mond had. Het was een kwestie van tijd voor die ging afbreken, zei ze, maar dat gingen we dan wel weer zien. Nu wilde ik dus ook voor een implantaat gaan, en die tand moest er dus uit, maar de tandarts wilde zich daar liever niet aan wagen. Te veel risico dat hij ging afbreken, en dan werd het sowieso een werkje voor de kaakchirurg, die ik toch moest zien ter voorbereiding van dat implantaat.
Vandaag dus richting ziekenhuis om die tand te laten trekken. Ik hield mijn hart vast, want het kon wel eens gepruts worden. Maar tot mijn grote opluchting en – jawel – grote verbazing van de kaakchirurg ging de tand er zonder protesteren, zonder problemen gewoon uit. Nikske breken, nikske versplinteren, gewoon eruit. Het was inderdaad maar een zielig tandje meer, toen ik hem zag liggen in een schaaltje, maar wel nog een stevige wortel.
Enfin, nu eerst alles laten genezen, en dan in september de vijs erin, zodat ik dan ergens in november weer een volledige mond tanden heb. En dan maar hopen dat dat nog even zo blijft.
365 – 03 juni 2026 – zielig trapje, daar in het ziekenhuis
Lectuur: “Amanda Harper Paranormal Detective (Blue Moon Investigations #3)” van Steve Higgs
Nu ik toch bezig was met relatief hersenloze lectuur, kon ik maar even goed verder doen, toch? Deel drie in de reeks van Blue Moon Investigations, en tegelijk ook deel 1 in de Harper Files, zo blijkt.
Het hoofdpersonage is niet langer Tempest Michaels, maar wel de knappe – hoe kan het ook anders? – politieagente die met hem samenwerkte en nu de laatste dagen van haar opzegtermijn bij de politie uit doet, om dan full time als detective te gaan werken. Het gaat gelukkig minder over eten, en minder over die honden, maar de seksuele ondertoon is er nog steeds, en eigenlijk niet zo veel minder misogyn. Higgs weet duidelijk niet hoe een vrouw denkt, denk ik dan.
Harper gaat op onderzoek in een winkelcentrum waar blijkbaar een spook in de liften zit: de lichten vallen uit, en wanneer ze terug aan gaan, zijn de boodschappentassen verdwenen. Tsja. Daar zit natuurlijk meer achter, en dat vist zij dus uit. Alleen had ik zelf ook al snel door hoe de vork aan de steel zat: zo veel mogelijkheden zijn er nu ook weer niet, toch?
Ik vond het wel iets beter geschreven dan de vorige twee, Higgs heeft duidelijk bijgestuurd, maar de plot was dan wel flauwer. En moet die andere agente nu echt het stereotype zijn van de dikke zwarte vrolijke, allesetende vrouw? Vrouwen zijn blijkbaar ofwel razend knap en slim, ofwel dik en lelijk.
365 – 02 juni 2026 – de eerste van dit jaar
Enkele van Ovidius’ Metamorphoses
Ik lees met mijn derdes twee verhalen uit de Metamorphoses: Daedalus en Icarus en Pyramus en Thisbe. Er zijn uiteraard veel meer prachtige verhalen, en die zou ik dan in vertaling kunnen meegeven of zelf vertellen, maar het is veel leuker – en een onderzoekscompetentie in de tweede graad – om ze zelf per twee een van de verhalen naar voor te laten brengen.
Het stond hen volledig vrij op welke manier ze dat zouden doen: een toneeltje, een interview, een poppenspel, via playmobil- of legofiguurtjes, of een heus schaduwspel, waarom ook niet? Op deze manier kregen alle leerlingen zes extra mythologische verhalen te horen op originele wijze. Mooi, toch?
Omdat het al na het afsluiten van het rapport lag, had ik er een beetje voor gevreesd dat ze er zich gingen van af maken, maar ik had mijn derdes beter moeten kennen: een kleine, maar echt fijne groep. Ik ga ze missen volgend jaar.
En de toneeltjes zelf? Echt leuk gedaan! Ik ben zowaar zelfs vergeten van elk groepje een foto te nemen, zo hard was ik aan het luisteren.
365 – 01 juni 2026 – langs het kerkhof
Balletvoorstelling van Marie-Julie
Deze keer was de jaarlijkse balletvoorstelling van Marie-Julie wel érg laat: het kind begint bijna aan de examens! Maar ze zag het dus wel zitten om niet alleen te dansen, maar ook een solorol te hebben in het eerste deel. Dat eerste deel bracht namelijk het verhaal van Doornroosje, waarin zij de goede fee speelde. Ja, knappe enscenering, goed gedaan, klassiek ballet dus. Onvoorstelbaar hoe een halve Rombaut zo elegant kan zijn…
En toen was er pauze, ging ik buiten snel even de beelden bekijken en vooral even de rug losmaken. En zag ik dat Roa blijkbaar aan een tekening bezig was.
En toen was er deel twee, los van thematiek, en voornamelijk moderne dans. En eigenlijk zie ik dat nog liever. Nee, de foto’s zijn niet goed, je mag die eigenlijk ook niet nemen, maar soit.
Hele mooie dingen gezien. Op onderstaande video staat ze overigens helemaal rechts in beeld, op de eerste rij.
Meer dan drie uur voorstelling, het was de moeite. Gelukkig was Wolf intussen opa gaan halen en hadden ze al gegeten, want ik was uiteraard pas laat thuis, en ik had intussen ook nog snel een geocacheke meegepikt. Duh.
365 – 31 mei 2026 – Marie-Julie op het podium
Wildplukwandeling met Thomas van Commotie
Bart had me een heerlijk moederdagcadeautje gegeven, en nee, dat was zelfs niet die twee dagen Amsterdam. In Sint-Amandsberg ligt namelijk Commotie, een zalig restaurant waarvan ik niet helemaal goed snap dat het nog geen ster heeft, maar dat is wellicht omdat de chef iets te eigenzinnig is. Doorgaans gaan we niet twee keer naar hetzelfde restaurant omdat er zo gigantisch veel restaurants te ontdekken zijn, maar hier waren we dus wel al twee keer geweest, gewoon omdat het prijs-kwaliteit zo goed is. Wij houden wel van dat eigenzinnige, ja.
Bart had het blijkbaar ook in de gaten gehouden, en nu deed Thomas Gellynck, de chef dus, voor het eerst een wildplukwandeling in de Rozenbroeken, met aansluitend een lichte lunch met de ingrediënten van wat we tegenkwamen erin verwerkt. Niet goedkoop, maar wel ne keer wreed wijs.
We kregen allemaal een alcoholvrij aperitief: er was sowieso geen alcohol voorzien, zelfs niet op een zaterdag, want ook dat moet kunnen, maar dus wel zelfgemaakte begeleidende sappen die meer dan de moeite waren. Daarnaast kregen we ook een zakje en een kruidenschaartje om zelf dingen te knippen. Nu, Thomas is ne wijze mens en zeer enthousiast, maar duidelijk geen leraar: hij ging vaak te snel, toonde ons wel vanalles, had wel een traject in zijn hoofd, maar was soms nogal chaotisch. Gelukkig hadden ze wel de max van een boekje voorzien met daarin de planten met beschrijving en foto en al. En we kregen van hem ook een zeer duidelijke, niet mis te verstane boodschap: blijf van paddenstoelen af! Hijzelf plukt al jaren, maar waagt zich ook niet aan paddenstoelen, dat is veel te gevaarlijk.
Heb ik bijgeleerd? Ja. Heb ik iets onthouden? Euh, laat ons zeggen dat ik blij ben dat het boekje erbij zit. Heb ik ervan genoten? Bijzonder hard.
En die lunch, die mocht er ook zijn, buiten op het terras. De chef zelf zei ook dat hij het heel tof had gevonden: gewoon in zijn T-shirt, uitleggen, zijn passie prediken, en daarna koken. Voor herhaling vatbaar. Ga gerust zelf kijken op de website van Commotie.
