Eindejaarsbal

Het had niet veel gescholen of er was geen bal geweest dit jaar. Het balcomité was met bijzonder weinig en ze geraakten maar niet vooruit. Pas toen een aantal collega’s er de schouders onder zette, en dan vooral Ann en Arwen, kwam er resultaat.

Het was als vanouds in onze eigen sportzaal, maar heel veel volk was er eigenlijk niet, omdat er nauwelijks reclame was gemaakt en het allemaal ook bijzonder last minute was.

Ik ben eerst gaan quizzen en stond tegen iets voor twaalf op de parking van de school. Alwaar ik al door vier mensen werd aangesproken, nog voor ik de speelplaats over was, of ik Kobe al had gezien. Wel… laat het volstaan met te zeggen dat ik hem zelf naar huis heb gebracht, met zijn hoofd in een vuilzak, en dat hij huisarrest heeft tot na zijn examens.

En het bal zelf, wel, de eerste DJ was een van onze eigen zesdes die dat prima deed, maar de tweede, die een extra equipe mee had, was verschrikkelijk arrogant, speelde veel te luid en hield het bij harde techno, terwijl er vrijwel geen kat meer op de dansvloer stond. De meeste leerlingen vluchtten voortdurend naar buiten, en de vraag om het stiller te zetten viel – wellicht letterlijk – in dovemansoren.

Het was zo erg dat we ze van het podium hebben gehaald en de eerste DJ opnieuw hebben laten draaien, tot hun groot ongenoegen uiteraard. Maar ze waren meer dan gewaarschuwd – hun antwoord naar mij was: “Mevrouw, ge werkt op mijn zenuwen, ik trek mij van u niks aan” – en ze waren betaald, ze moesten dus niet zagen. Ach ja…

Ik ben er geen uur geweest wegens Kobe, maar ik had wel het gevoel dat ze zich prima geamuseerd hebben, en daar draait het uiteindelijk toch om.

Tuinvooruitgang

Bart is weer in zijn tuin gevlogen, nu het eindelijk eens niet meer continu regent. De moestuinbakken zijn volledig schoongemaakt, voorzien van verse aarde en verse zaadjes. Ik heb er dan ook samen met hem een net over gespannen, want onze katten vinden dat de zaligste kattenbak die er is, en dat is nu ook weer niet de bedoeling. De nieuwe patatjes zijn aangepoot en er is een hekwerk voor pompoenen en courgettes.

Alleen is het nog de vraag of er iets de kans zal krijgen om te groeien, want die slakkenplaag is echt niet te overzien. Soit, we zien wel. Intussen geniet ik ervan om al naar zijn werk te kijken. En naar de beginnende tomaatjes in zijn serre.

Lectuur: “The Temple of Fortuna” (Wolf Den Trilogy #3) van Elodie Harper

Na boek twee van deze reeks volgde automatisch ook boek drie.

Amara is intussen ‘ontsnapt’ uit Pompeii: ze is een invloedrijke courtisane in Rome geworden, in een eigen chique huis als minnares van een van de meest belangrijke mannen dicht bij de keizer. Maar daarvoor heeft ze wel haar vrienden, haar geliefde en vooral ook haar dochter moeten achterlaten in Pompeii, en dat doet duidelijk pijn.

Wanneer ze de gelegenheid krijgt om naar Misenum, naar haar beschermer Plinius te gaan en daarna ook opnieuw naar Pompeii, doet ze dat dan ook. Alleen weet ze natuurlijk niet wat haar in het jaar 79 na Christus boven het hoofd hangt…

Ik vond dit boek wat minder… Ja, het is bij momenten nog steeds spannend, Harper schrijft goed, maar het is, goh, weinig verrassend. Ik kon zo voorspellen wat er ging gebeuren, en dan bedoel ik uiteraard niet de uitbarsting van de Vesuvius. Misschien is het ook niet bedoeld om na elkaar te lezen, maar het is gewoon meer van het zelfde.

Beetje jammer, maar uiteindelijk blijft het wel fijne lectuur voor een tussendoortje.

Meikeverliefde

In 2015 schreef ik al eens een ode aan de meikever. Sindsdien is het op en af: sommige jaren zien we er niet veel, andere jaren zijn ze behoorlijk talrijk.

Zoals dit jaar: op een bepaalde avond – het was eens niet aan het regenen – telde ik er een tiental tegelijk. Ze waren bijzonder naarstig aan het rondbrommen en vooral onze kat op stang aan het jagen. Yup, die wil ze vangen, het liefst allemaal tegelijk. Ik heb er al een paar uit zijn kattenklauwtjes moeten redden, ik heb er ook  al eentje moeten bevrijden uit ons net rond de groenten.

Ik moet normaal gezien niet hebben van kevers en andere insecten, maar een meikever, die vind ik prachtig. Die ene die vast zat in het net, werkte ook mooi mee, maar probeerde ook met de weerhaakjes aan zijn pootjes zichzelf los te trekken. En hoe die majestueus hun vleugels openen en dan aanzetten, dat lijkt wel een Herculesvliegtuig dat vertrekt.

Bart slaagde erin twee hele mooie filmpjes te maken. Kijk zelf maar.

Een proefje van een nieuwe larp: Phoenix

Nu onze favoriete larp ermee gestopt is, zijn wij, de Vossen, een beetje ontheemd. Een jaar of twintig geleden zijn we gestart als groep op Avatar en zijn dan samen beginnen spelen op Poort, maar we kenden elkaar wel al langer.

Toen Poort stopte, gingen we naar Haven, al waren we er daar niet bij van in het begin omwille van Els. Maar uiteindelijk speelden we er doodgraag: de Taoxka waren kleurrijke, controversiële figuren, maar ongelofelijk amusant om te spelen. En toen stopte het. En zat ik met mijn rug, had Mireille long covid, was Sabrina de goesting om te spelen wat kwijt en zag Hanneke het ook niet zo meer zitten omdat ze vond dat ze te weinig onthield van de plots. En Jarne, die ging een beetje zijn eigen weg als NPC.

We gingen dus met zijn allen wat rondkijken om te zien wat ons het beste zou liggen. Mireille was heel lovend over Testament, dus dat is een mogelijkheid. Binnenkort gaan Mireille, Jarne en ik NPCen op Eternica, en op Omen en Aether ben ik zelf een overtuigde NPC.

Vandaag ging ik, op uitnodiging eigenlijk, eens kennismaken met Phoenix, een postapocalyptische larp met zowat de standaard spelers allemaal, en een spelleiding die ik ook wel ken, ja. Ze hadden voor mij een fijn rolletje als rechterhand van een syndicaat van prostituees dat blijkbaar wel wat invloed heeft. Die Ladies in Red gaven een gemaskerd bal en daar kwamen redelijk wat spelers op af. Natuurlijk geeft zo’n éénavondlarpje niet de sfeer van een heel weekend, maar je voelt wel of de stijl je past.

Voorlopig ben ik er nog niet helemaal uit of het wel iets voor ons is, maar ik heb me wel geamuseerd. En die outfit, yup, dat zag ik ook wel zitten. Met nogmaals dikke kussen voor Saartje die me het kanten maskertje gaf dat perfect onder mijn bril past.