Ambiance met X-it
Vandaag was er op school onze Ambiance, ofte een spaghettiavond met een dansfeestachtig iets. Vorig jaar heb ik het gemist omdat mijn rug het toen compleet opgegeven had. Vandaag was de rug iets beter, maar toch.
Ik had les tot half vier, bleef nog administratie doen tot een uur of vier, en trok toen naar de zaal. Daar hadden collega’s al het podium en al het geluidsmateriaal klaargezet, want X-it, Kobes groep, kwam spelen! Nu, ik wilde blijven om eventueel voor die mannen nog last minute dingen te regelen, en ze gingen er zijn rond half vijf. Euh. Dat bleek kwart over vijf te zijn, en tegen dat alles opgesteld was en de soundcheck in orde was, was het kwart na zes. Ouch. Gelukkig was er fijne collega Ruben die bijzonder veel weet van muziek en muziektechniek, en Anna’s vader Geert, die eigenlijk zo’n beetje hun manager en roadie is. Hij heeft bij hem thuis in de kelder gewoon een volledig ingericht repetitiekot en massa’s materiaal, en zelfs de camionette om alles te vervoeren. Toewijding, noemen ze dat.
Soit, een half uurtje thuis platgelegen en dan spaghetti gaan eten. Die was goed, jawel.
En toen was er dus het optreden van Kobe en co. Veel volk was er niet, maar wie er was, was enthousiast. Ze hebben ook echt wel goed gespeeld, en beide eigen nummers – Mad men en Vurig verbonden, het scoutslied – werden prima onthaald. Ik denk dat ze nu beetje bij beetje weg willen van de covers en meer en meer eigen nummers willen maken. Ze hebben er in elk geval het potentieel voor.
Na het optreden heb ik nog een klein beetje helpen afbreken, de gang van de lagere school afgesloten, en ben ik huiswaarts gegaan want plat liggen en zo. De rug was not amused, om het nog lief te zeggen.
Oh, en dat nummer van de scouts? Dat kan je hier op Spotify vinden. Luisteren en liken, zou ik zeggen.
365 – 25 september 2026 – X-it op Ambiance!
Implantaat goedgekeurd
Gisteren was eigenlijk best een pittige dag: twee uur lesgeven, dan per fiets naar huis, fiets in garage, ikzelf onmiddellijk weer in de auto, en naar de kine. Ik had alle ingrediënten klaar voor een quiche, maar ik ging me verschrikkelijk moeten haasten, want thuis om kwart voor twaalf, en om kwart voor een moest ik alweer richting school voor een beginsituatieanalyseklassenraad. En ja, dat moet een half uur in de oven, vandaar. Gelukkig had Bart brood gehaald, zodat ik toch even rustig in de zetel kon.
Soit, klassenraad dus, en net op tijd klaar om tegen kwart voor vier in het ziekenhuis te staan voor controle van het implantaat dat ze twee weken geleden geplaatst hebben. Alleen… kreeg ik in de auto al een telefoontje: dat ik een afspraak had om tien voor drie en dat ik die gemist had? Euh, nee? Kwart voor vier? Vreemd. Ik mocht gelukkig nog afkomen, parkeerde me in de parkeergarage van het kot, gaf Wolf zijn nieuwe laptop, wandelde door de tuin naar het ziekenhuis, en realiseerde me toen dat de fout effectief bij mij lag. In april, toen ze de ingreep hadden vastgelegd, hadden ze meteen deze vervolgafspraak ook vastgelegd om kwart voor vier. Maar ergens in de grote vakantie hadden ze gebeld om dat te vervroegen, en ik had blijkbaar mijn agenda niet aangepast en was het voor de rest compleet vergeten. Gelukkig had de assistent nog tijd voor mij, en die verzekerde me dat alles prima in orde was. Allez hup.
Ik wandelde terug naar de auto, genoot nog even van de intussen toch wel mooi volgroeide binnentuin van het appartement, en reed naar huis.
Oef.
365 – 24 september 2026 – zonsondergang
Vredesdag
Twee jaar geleden lieten we met het GO! atheneum Mariakerke de Poeljemarkt in Gent, beter gekend als de plek waar de Schaapstal (stadshal) staat, omdopen tot Vredesplein.
Dit jaar zette een aantal collega’s opnieuw de schouders onder dit initiatief, deze keer zonder andere scholen, maar wel nog steeds met een optocht van 800 man van Mariakerke naar het centrum. Gelukkig was er politiebegeleiding, want begin er maar eens aan.
In de voormiddag waren er tal van lezingen en workshops voor de leerlingen, onder andere door Walter Van Steenbrugge die hier vlakbij zijn kantoor heeft en meteen enthousiast was.
Onder de Stadshal zelf was er een toespraak van onze burgemeester, eentje van Hafsa, de schepen van onderwijs, werd het Vredeslied gezongen en was er nog poëzie van de leerlingen. Yup, het was goed. Alleen was ik er eigenlijk niet bij: door mijn viervijfden werk ik niet op maandag en was ik dus ook niet ingeschakeld. Ik ben dan wel tegen kwart voor drie – te laat, maar ik was druk bezig thuis en had de tijd niet gezien – naar het plein gefietst, net op tijd om nog een deel van het lied te horen en zo. De speeches heb ik gemist, maar de sfeer zat er wel in, ja.
Blij dat ik alsnog tot hier ben gefietst, ja. Zeker omdat we daarna nog met een handvol collega’s op een terras zijn gaan zitten, en daar heb ik echt van genoten. En uiteindelijk heb ik nog een cache die zijn dopje kwijt was, gerepareerd. Wat een heerlijke herfstdag was dit, zeg!
365 – 23 september 2026 – onderweg naar het ziekenhuis voor controle van het implantaat
Zoete sessie
Onze Cthulhucampagne is al even afgelopen, en voordat we beginnen met Cthulhu by gaslight – 19de eeuw dus – meestert Koen tussendoor een kleiner scenario van Ghostbusters. Daar heb je dus ook voorgemaakte personages, en een maf scenario. Ik heb in elk geval al echt goed gelachen: het geeft een compleet andere dynamiek en is veel kolderesker.
Op het einde van de vorige sessie waren we in een soort Snoepland terechtgekomen, met enkel maar zoetigheden, chocoladerivieren, suikerspinbedden, noem maar op. We hadden dan ook aan Geraard voorgesteld om voor een keer, naast de gezonde groentjes en eventuele chipjes, vooral snoepgoed te voorzien. Dat had hij prompt gedaan, en ik had zelf ook nog wel wat meegenomen. Naast een fijne sessie had ik dan na afloop ook buikpijn, want als dat in kommetjes voor mijn neus staat, kan ik daar niet afblijven.
365 – 22 september 2026 – overvloedig
Eerste schooldag (aan ’t unief)
Uiteraard was er 1 september, en toen was Wolf er niet en nam ik een foto van de andere twee.
Vandaag start het academiejaar voor de jongens, ze hebben straks hun eerste les, en mij gunden ze alsnog een eersteschooldagfoto, zelfs mét schoenen!
En natuurlijk geef ik u, naar traditie, de hele reeks van de vorige foto’s mee, gewoon omdat het zo mooi is om hen te zien veranderen.
