Doorgaans bespreek ik geen reeksen meer in hun geheel, maar ik zit nogal wat achter in besprekingen, en deze reeks leent er zich ook grandioos toe, want de premisse blijft dezelfde en ik wil geen spoilers geven over het eigenlijke verloop.
Carl laat per ongeluk midden op een ijskoude vriesnacht de prijskat van zijn vriendin ontsnappen, trekt over zijn hartjesboxersshort een leren jas aan, en gaat buiten de kat uit een boom plukken, wanneer de wereld vernietigd wordt. Als in: een buitenaards syndicaat wil de Aarde ontginnen en heeft daarvoor alle gebouwen platgegooid, compleet met alle levende wezens die zich binnen bevonden. Wie op dat moment buiten was, kan ofwel proberen te overleven, ofwel een van de talloze traphallen binnengaan die overal verschenen zijn, zonder echter te weten wat dat betekent.
Carl kiest ervoor om, in die vrieskou, zo’n traphal binnen te gaan, samen met zijn kat Donut. Dat betekent echter dat hij een Dungeon Crawler wordt, een deelnemer aan een zeer wreed intergalactisch spel. Denk: een mix tussen Dungeons and Dragons en een computerspel. Alleen is het voor de deelnemers bijzonder harde en bijzonder dodelijke realiteit: ze moeten een aantal dagen zien te overleven op hun level, terwijl ze belaagd worden door de meest vreemdsoortige monsters en hinderlagen. Tegelijk hebben ze een heuse ‘spelHUD’, een menu waarmee ze hun stats en skills kunnen oproepen, een inventory – die gelukkig oneindig blijkt – een chat met andere deelnemers enzoverder. Donut blijkt ook sentient te worden, een heuse deelnemer met een behoorlijk hoge charisma en intelligentie.
En dan is het kwestie van te overleven, van het spel door te hebben, verbonden aan te gaan met andere deelnemers, te grinden en zo hun stats te verhogen, de juiste – magische – voorwerpen te vinden die hun skills en stats verbeteren, en uiteindelijk op tijd de traphal naar het volgende level te vinden.
Tegelijk zijn er miljoenen – en uiteindelijk miljarden, triljarden en quadriljarden – kijkers doorheen de Melkweg die hun avonturen volgen, die hen willen zien in talkshows, die hen sponsoren en heuse fanclubs oprichten enzoverder.
Boek 1 geeft de basispremisse weer, en het makkelijkste level van de dungeon. Het is ook het kortste boek van de reeks, een goeie 450 pagina’s. Per level, dat er telkens compleet anders uitziet – een klassieke dungeon, een bizar netwerk van dodelijke metro’s, een reeks bubbels met elk een ander landschap, een hedendaagse stad met echo’s van de vroegere bewoners, … – schrijft Dinniman een nieuw boek, en die worden telkens ook langer, tot meer dan 700 pagina’s. De verhalen zijn van de pot gerukt, maar zijn binnen een computerspel volledig plausibel. Daarnaast komt ook meer en meer de politiek buiten de Aarde aan bod, en blijken er de nodige intriges te zijn met onder andere de Dungeon Crawlers als pionnen. En Carl probeert vooral buiten de regeltjes te denken, achterpoortjes te vinden, oplossingen om zo veel mogelijk mensen te redden en naar de volgende level te helpen.
Dinniman kan zijn fantasie de vrije loop laten, maar het zit telkens wel knap in elkaar, terwijl het je ook telkens meer en meer aan het denken zet over de ethische kant van het totale gegeven.
Ik ben er doorheen geraasd, het leest als een trein, en ik kijk vol spanning uit naar wat er op de achtste level zal gebeuren, maar dat boek is voorlopig nog niet verschenen.
Schrijven, Dinniman! In dezelfde compleet waanzinnige maar heerlijke stijl!
