Geplaatst op

Straatlopers

Vandaag waren mijn jongens en ik echte straatlopers, en we hebben ervan genoten.

Na een rustige start zijn we tegen elven naar de bib getrokken, en daarna ’t stad in: ik moest mijn kleedje afhalen (wat meteen goedgekeurd werd door iedereen) en wilde een jeansvestje voor Wolf. Beide klussen waren in elk een vijftal minuten geklaard. Daarna hebben we nog wat rondgelopen, omdat ik iets in een heel specifieke tint appelblauwzeegroen zocht voor het koor. Kledij heb ik niet gevonden, wel een set armbanden. Ook goed.

In het kader van 365: een zicht op de Leie vanop de Michielsbrug.

Bart had intussen Chinees besteld omdat Merel nog sliep, en hij dus niet om boodschappen kon zonder het dutske wakker te maken.

Na het eten en een dutje in de zon trokken we, mét Merel deze keer, maar nog steeds zonder papa die genoot van het stille huis, naar mijn school: er was een soortement Afrikadag, met workshops, spelletjes, muziek, en vooral een groot terras in de zon. We zijn er een dik uur gebleven, de jongens hebben volop gespeeld en zich volgepropt met cake, en Merel werd uitgebreid bewonderd. Vooral Anja, onze onderdirecteur, was er stapelzot van, maar dat is ze al altijd met kinderen.

Anja

Toen Merel moe werd (dat was ze eigenlijk al lang, maar bon) zijn we naar huis gegaan. Na nog geen halve minuut in haar maxicosi lag Merel trouwens al in slaap.

Tegen kwart over zes ben ik dan opnieuw met de jongens aangezet, om per fiets naar de avondmarkt te gaan. Ik heb er wat fruit (dat een flop werd, wegens nog niet rijp genoeg) gekocht, een groenig rokje, en een knalpaars vestje, aan echte marktprijzen. En toen lag toch wel de kermis naast de markt zeker!

Ze mochten een attractie kiezen, en kozen voor de goeie oude paardenmolen, compleet met flosh. Die Wolf toch wel trok zeker, zodat ik nog een bijkomend kaartje voor Kobe moest kopen. Marketingtrucs, heerlijk toch? Maar ze glunderden van kop tot teen, die jongens van me.

kermis1

kermis2

kermis3

Ze waren doodop ’s avonds, hoe zou dat komen?

Zelf heb ik de dag afgesloten met een zalig deugddoend warm bad, en ‘The old man and the Sea’ van Ernest Hemingway. Impressionant. En vooral: een fijne dag.

Geplaatst op

Laatste keer Gwen (voorlopig toch)

Aan alle mooie liedjes komt een eind, en dus ook aan ons ouderschapsverlof. Pas op, ik ben er niet rouwig om dat ik opnieuw kan gaan werken, het heeft lang genoeg geduurd. Maar ik ga wel mijn middagen met Gwen en Lena-Mare missen. We hebben elkaar de voorbije tien jaar nauwelijks gezien, maar dat hebben we nu weer goed gemaakt. Ik hoop dus maar dat we elkaar nu niet weer een beetje uit het oog verliezen.

Vandaag was het weer extra gezellig, omdat Elly ook thuis was met de windpokken. Eerst was ze nog een beetje schuchter, maar na een tijdje kwam ze plots op mijn schoot gekropen. En toen we na het eten in de zetel gingen zitten, kroop ze helemaal tegen mij, lekker onder een dekentje. Toch altijd fijn, zo’n klein meisje dat je vertrouwt 🙂

In de toekomst gaan we misschien af en toe op dinsdagmiddag kunnen afspreken, dan zit er een gaatje in ons beider lesroosters. Ik kijk er alvast naar uit.

LMmetElly

geletterd

Geletterde mensen 🙂

Geplaatst op

Fijn dagje :-)

Lang geslapen, lekker ontbijt, met de kinderen gespeeld en zo, en de jongenskamer opnieuw ingericht zodat ze elkaar niet meer zien en ambeteren. Een beenhammetje klaargemaakt met tijm en honingsaus, met verse ratatouille en aardappelbolletjes.

Genoten van heerlijk in de zetel te zitten met een koffie en roomsoesjes, en ondertussen naar de Ronde kijken. Amai, zo spannend dit jaar! Mooi mooi mooi! En daarna een half uurtje gaan fietsen met beide jongens: Wolf op zijn eigen fiets, Kobe op het aanhangfietsje aan mijn fiets. Zalig!

En dan snel gedoucht, en richting koor. Waar ik te laat was, omdat Merel toch wakker geworden was en eten wilde. Soit, heerlijk gezongen, gemerkt dat de altstem me toch wel ligt tegenwoordig, en eigenlijk echt genoten van dat zingen. Je kan niet geloven hoe deugd zingen kan doen, en hoe hard ik het gemist heb.

En dan net op tijd thuis voor De Ronde en een House. Lekker in de zetel tegen mijn ventje aangekropen.

Yup, fijn dagje.

Geplaatst op

Twunch

Vandaag bestaat het fenomeen twunch drie jaar, en overal ten lande worden er verjaardagstwunches gehouden. Sla de website er maar op na 🙂

Ik dacht eerst dat het niet ging lukken omdat Wolf bij het ontbijt plots lijkwit zag, en zich echt niet goed voelde. Een paar uur (en een toiletbezoek) later voelde hij zich prima, en heb ik hem toch naar school gebracht. En kon ik dus met ons Mereltje naar de Wok Away op de Korenmarkt. Ik had ze gisteren even verwittigd, want er hadden zich meer dan zestig mensen ingeschreven. Hoeveel het er uiteindelijk geweest zijn weet ik niet, maar alleszins een hele hoop. De Wok Away had dan ook extra ingrediënten ingeslagen en een paar extra mensen ingeschakeld :-p

In ieder geval heb ik er enorm van genoten. We zijn eerst met vier, en daarna met twee blijven plakken, en kregen van het personeel zelfs nog een stuk taart (die zij gekregen hadden van de hoofdzetel) bij onze koffie. Het heeft me deugd gedaan, en ik heb nog een paar extra mensen leren kennen. Altijd fijn!

Op naar tien jaar twunch!

Geplaatst op

Kerstavond.

Vandaag is een productieve dag geweest, eigenlijk feitelijk. Boodschappen moest ik niet meer doen, aangezien ik gisteren al naar de Colruyt was geweest, en daar zowel kerstcadeautjes als een wafelijzer was gaan afhalen.

Ik was nog half en half van plan om naar mijn school te gaan om mijn dochter te showen – het is leerlingencontactdag, waarbij zowel leraars als leerlingen nogal wat rondlopen -  maar toen Bart liet weten dat hij vast had gezeten op een dom verkeersdrempeltje omdat het zo spekglad lag, besloot ik wijselijk om thuis te blijven. Ik heb zelfs de kinderen niet moeten afhalen aan school, dat heeft Pieter van Marthe voor me gedaan 🙂 Ik heb toch echt wel fijne (verre) buren. In de plaats daarvan heb ik me bezig gehouden met mijn dochter en met koken, zodat de jongens meteen konden eten.

Daarna ben ik aan de gordijnen voor Merels kamer begonnen, en heb ik ook speculoosbrood gebakken, volgens het recept van Piet Huysentruyt. Ik kan niet zeggen dat ik onverdeeld positief ben: het was net niet genoeg gerezen, maar vooral, de speculooskruiden smaakten teveel door. Volgende keer die kruiden minstens halveren, en ergens een echte broodbakvorm zien te versieren. De gordijnen zijn afgewerkt geraakt (foto’s volgen wel als het niet donker is), en ik heb dan ook samen met Kobe deeg gemaakt voor de wafels.

Toen Bart thuis kwam, heeft hij zich met de kinderen aan het werk gezet om aperitiefhapjes te maken (lees: kaasjes op prikkertjes gecombineerd met druifjes, ananasjes, stukjes mandarijn, worstjes), en daarna hebben we ‘Hoe tem ik een draak?’ gehuurd op de digibox. Schitterend gewoon! Maar door al die hapjes is er nog nauwelijks van de wafels gegeten, hoewel ze heerlijk waren. Ik heb nog een ganse tijd verder staan bakken, en had uiteindelijk nog 30.5 wafels over. We weten dus wat we zullen eten de komende dagen.

Soit, de kinderen vonden het een heerlijke avond, en Bart en ik hebben gewoon nog wat televisie gekeken, en zijn daarna gaan slapen. Zoals het hoort, op een familiale kerstavond. /me like.

Geplaatst op

Feestje!

gudrun1

Hehe, dat hebben we dan ook weer gehad! Ik ben een beetje moe nu, maar zeer tevreden en voldaan.

Vandaag was er namelijk Merels geboortefeestje, en daar zijn warempel 101 mensen op afgekomen! Ze waren allemaal zeer welkom, uiteraard, maar we hadden meer afzeggingen verwacht, om eerlijk te zijn. Ik ben vooral blij dat we het niet meer hier bij ons  thuis hebben gedaan, zoals bij de jongens. Ik zag dat echt niet zitten, vooral het opruimen achteraf. Maar Bart had het gevraagd in zijn huisrestaurant Het Lepelblad, en aangezien die toch gesloten zijn op zondag, zagen die dat wel zitten. Het was meer dan dik in orde, overigens: massa’s verschillende zoetigheden in de namiddag, en naar de avond toe hartige hapjes. Het was er gezellig ook: druk, maar nooit té, en een huiskamergevoel. Ik heb in elk geval een prima namiddag gehad, met Merel die de eerste twee uur in haar wieg lag te slapen, en daarna van arm tot arm ging.

Ik vond het ook zo grappig dat ik op vrijdag nog een perfect paars jurkje had gevonden voor Merel, helemaal in de stijl van haar kaartje. In de Zeeman nota bene, waar ik binnengelopen was om wol te halen. Ze zag er schitterend uit, mijn kleine popje.

Nonkel Dirk speelde huisfotograaf, of toch een tijdje, en heeft een pak foto’s gemaakt. De hele reeks is (voorlopig?) hier te zien, en ik heb er dus een paar toegevoegd.

Bart

Kobe

pa

siblings

slapen

Wolf

Geplaatst op

89

Mijn ene oma wordt vandaag 89. Nice!

Ik had het een paar postjes geleden nog over haar, toen ze hier kwam koffie drinken. Daarstraks heb ik haar gebeld, en ze was daar dus bijzonder blij mee. Ze begrijpt ook wel dat het met drie kinderen en een druk leven niet evident is om een half uur te rijden om even tot bij haar te komen.

Trouwens, vandaag zou dat niet eens gepast hebben, want ze had een verrassingsfeest 🙂 Ik wist er uiteraard van, maar ze heeft het me daarnet nog eens in geuren en kleuren verteld, want ze was er precies nog niet goed van. Mijn ene nonkel had haar verteld dat hij haar ging komen halen om bij hem thuis te eten, en dat ze dus moest klaarstaan. Ze had daar een paar bezwaren tegen geopperd – “Wat moeten de andere kinderen dan doen? Ze kunnen dan niet afkomen! En het is altijd bij u, is dat niet ambetant?” – maar was akkoord gegaan. En toen stonden plots alle zes haar kinderen voor haar neus, elk met een deel van een feestmaaltijd bij zich. En hebben ze gezellig samen de tafel gedekt, aperitief gedronken, en samen gegeten in de keuken zoals vroeger.

Je kan niet geloven hoeveel deugd mijn grootmoeder daarvan gehad heeft. Ik kon horen door de telefoon dat ze straalde. Op haar volle 89 jaar 🙂

Gelukkige verjaardag, oma!

Geplaatst op

Hehe

Het is vakantie, en dus zit ik met een bolle buik en twee kinderen opgescheept. En kwam mijn ma af met het voorstel om hen daar een paar dagen te laten logeren. Ge ziet van hier dat ik geen nee heb gezegd: ze zijn soms behoorlijk vermoeiend. Dat de kans erin zit dat ze de komende dagen dan opnieuw naar ginder moeten, tsja, dat is dan maar zo.

Aangezien ik om half twaalf bij de gynaecoloog moest zijn, heb ik ze deze morgen afgezet. Met pak en zak, en goedgemutst 🙂

Ik ben daarna dus doorgereden naar de dokter, en die wist niks nieuws te melden, behalve dan dat alles prima in orde was met de baby, en dat ze blijkbaar vond dat ze daar goed zat. Uhhuh.

Maar ze wordt wel naar de grote kant, en daarom moet ik maandag terug: als ze dan nog niet spontaan is gekomen, wordt het woensdag een keizersnee, hij wil geen risico lopen. Dus, ten laatste op 10 november hou ik een baby in mijn armen. Het zal tijd worden.

Daarna was er nog net genoeg tijd om samen met mijn liefste te lunchen in het Lepelblad, voor hij naar Antwerpen moest, en ben ik vervolgens naar huis gereden om te schilderen.

Ne mens zou denken: al een maand thuis, die verveelt zich toch? Niet dus.

Geplaatst op

Zeg het met bloemen

Toen ik daarstraks de kinderen in bed had gestoken en opnieuw beneden kwam, lag er een grote, beetje natgeregende ruiker op de keukentafel. Bart was net thuisgekomen, en ik nam aan dat die dus van hem kwam. Nietes: die was net geleverd, zei hij. Oh?

Ik nam er het kaartje bij:

Omdat ik en vele andere bloemenkettingfans het je van harte gunnen, omdat je binnenkort nieuw leven op de wereld mag zetten en omdat je een fantastische lerares en collega bent. Van e bloemenkettingfans, het Fleurop bloemenmeisje! 🙂 Help je me om het bloemengeluk te verspreiden?

www.altijdbloemen.be

Ik was zowaar mijn kluts kwijt!

fleurop

Ik vond (en vind) het ronduit fantastisch, maar ik kreeg al helemaal rode kaken en tranen in mijn ogen toen ik dan het bericht op de website las (en ja, ik loop sentimenteel, blame me als ge 9 maand zwanger zijt):

Om thuisblijven leuker te maken, @gudrun

De nieuwste schakel in de bloemenketting is er één die met nog meer liefde is gegeven dan anders. Jullie mochten kiezen wie de volgende schakel werd, en @Gudrun was een naam die meer dan eens genoemd werd. Ik herinner me ook dat @Gudrun op Twitter al eens verlekkerd had gereageerd als er een nieuwe schakel aan de bloemenketting werd gezet, en dus mocht de bloemenliefde ook wel eens aan haar gegeven worden.

Liefste @Gudrun,

De bloemenketting fans dragen je duidelijk een warm hart toe! Ik kreeg zowel via Facebook, Twitter en mijn blog jouw naam met veel enthousiasme toegestuurd. Iedereen had daarvoor zijn eigen reden. Soms om je te bedanken omdat je zo’n fantastische collega bent, en zo geïnspireerd les geeft.  Een andere keer om je te steunen, omdat je van de dokter vroeger thuis moet blijven en daar niet zoveel zin in hebt. :) Of omdat je binnenkort een nieuw leven op de wereld mag zetten!

De mooiste reden om je een bloemetje te geven is natuurlijk dat je met je blog vreugde verspreidt, en het leven van andere mensen daarmee mooier maakt. Ik hoop dan ook dat je de onze bloemenketting wil gebruiken om de bloemenliefde door te geven.

Laat je me weten wie volgens jou de perfecte nieuwe schakel is? Ik kijk al uit naar jouw berichtje!

Wat vond je trouwens van het boeketje? :)

Zeg nu zelf…

Ik heb me dan aan het denken gezet, over wie de volgende in de schakel mag zijn.

Er waren heel veel mensen die in aanmerking komen, vond ik

– @zomermaantje omdat ze net verjaard is en niet naar Madrid kon, zoals gepland
– @endimi omdat ze net in het ziekenhuis zat met een doodziek kleintje
– @bnox omdat ze net verhuisd is
– @saravdv ook omdat ze net verhuisd is, en daarbij nog ziek is ook
– @deHuisvrouw omdat het zo’n maf mens is
– @netlash omdat hij ook een bloemetje verdient (en ze dan toch weer bij mij staan :-p )
– @ort omdat hij eigenlijk gewoon een schatje is
– @jansoone omdat ik van haar ook altijd prachtige bloemen krijg

En dan nog een hoop volk die niet op twitter zit. Mja.

Het is toch nog iemand anders geworden. Iemand die het ongelofelijk hard verdient. Maar dat zie je dan later wel :-p

Geplaatst op

Restaurant Pakhuis

(Deze post verscheen eerder al op Gentblogt)

Eigenlijk is het Pakhuis in Gent toch wel een begrip, en toch bleek er nog niks over op Gentblogt te staan. Een ware schande! Want dit restaurant heeft, naar mijn bescheiden mening, zowat het mooiste interieur van de ganse stad. Het is gevestigd in een oud – jawel, verrassing -  pakhuis midden in de stad, aan de achterkant van de MacDonalds en de Korenmarkt. De renovatie moet destijds handenvol geld gekost hebben, maar het resultaat is prachtig! Overal is het stalen gebinte mooi te zien en beklemtoond door het typische groen dat de art nouveau zo kenmerkt. Maar ook de rest van de inrichting is knap gedaan: in het midden staat een gebogen bar die het bekijken meer dan waard is, en prachtige trappen met een aantal marmeren treden leiden naar de bovenverdieping, waar je dus rondomrond ook kan tafelen met schitterend uitzicht op het midden van het restaurant. Er is een hoek met lederen zeteltjes waar je rustig iets kan drinken (voorbij een levensgroot Nikebeeld), en ook het terras is in de zomer niet te versmaden. Zelf heb ik geen foto’s getrokken, mijn kleine prutscameraatje zou het geheel serieus onrecht aandoen, maar neem gerust een kijkje op hun website.

Maar al die interieurpracht ondersteunt eigenlijk de echte reden waarom ik schrijf: de keuken! Het is heel erg lang geleden dat ik er nog ’s avonds ben geweest, maar afgelopen maandag nam mijn man me mee voor de lunch. Je kan er een lunch krijgen voor 12.90€: misschien niet echt goedkoop, maar zeker de moeite waard. Uiteraard is er ook de kaart, waar tal van visgerechten op staan, een aantal typisch Vlaamse klassiekers, maar evengoed een aantal gerechten waarvan vlees en groenten op de eigen boerderij in Frankrijk gekweekt zijn. Mijn man nam de Op Velkant gegrilde Schotse Zalm, Zuringsausje, Slaatje van Bio Bietjes, Aardappelmousseline met Kerrie, ik had me laten verlekkeren door een slaatje van gerookte paling met gebakken mosseltjes, slaatje van boontjes en frisse sla (of zoiets, ik weet de juiste benaming niet meer). Wel, ik moet toegeven, het smaakte me immens!

pakhuis

In minder dan een uur waren we weer buiten (wat ook de bedoeling was, gezien onze drukke agenda’s), hadden we net geen 50 euro uitgegeven voor twee heerlijke schotels, met elk twee drankjes erbij, en met een zeer goed gevoel.

Zoals gezegd, zeker niet de goedkoopste lunch in het centrum, maar wel de stijlvolste, en dus een aanrader als je eens een businesslunch moet organiseren.

Brasserie – restaurant Pakhuis
Schuurkensstraat 4 – 9000 Gent
09/223.55.55
Keuken open alle dagen 12.00-23.00
In het weekend tot 24.00
www.pakhuis.be