Geplaatst op

Schilder

Deze morgen stond de schilder hier: hij kwam nog eens kijken hoe het ook alweer precies zat, wat hij nog moest halen van verf, en wat ik eventueel van meubels kon en mocht laten staan. Dat is de zetel geworden, mijn bureau, en de piano. De rest moet volledig weg. Puh.

Want donderdag, donderdag beginnen ze eraan. Dan wordt alles geplamuurd, afgewerkt tot in de kleinste detailtjes, en geschilderd.

Helaas is het later dan gepland, en heb ik dus niet mijn vakantie om al mijn dozen uit te pakken en de kasten opnieuw in te vullen, mijn bureau op te ruimen en alles te reorganiseren. Maar ik denk dat ik dat dan wel in de weekends en ’s avonds doe, want het kriebelt om het huis terug op orde te hebben, en alles opnieuw terug te vinden.

Nog drie weken…

Geplaatst op

Klassenraden

Ik heb het er wel vaker over, maar klassenraden blijven voor de meeste mensen toch iets mysterieus. De leerlingen zijn er altijd razend nieuwsgierig naar, maar eigenlijk is dat helemaal zo spectaculair niet.

We overlopen alle leerlingen stuk voor stuk, en als er geen tekorten of lage cijfers zijn, en de leerling in kwestie doet zijn/haar best, en er zijn geen psychische of sociale problemen (of toch niet voor zover wij weten/vermoeden), dan gaat het snel.

Bij degenen die wél tekorten hebben, wordt aan de bewuste leerkracht gevraagd wat daar de oorzaak van zou kunnen zijn. Soms is vakcommentaar voldoende, soms wordt door iedereen ongeveer hetzelfde gezegd en komt er een algemene opmerking. Bij zwaardere gevallen worden de ouders uitgenodigd voor een gesprek met de directie, of wordt er een studiecontract opgesteld.

Ook het gedrag kan besproken worden, en de eventuele maatregelen daartegenover. Ook fysieke of psychische problemen kunnen aan bod komen, en hoe wij als corps daartegenover moeten reageren of hoe we kunnen helpen.

En ja, voor zo’n klassenraad geldt zwijgplicht, of toch zoiets. Je vertelt niet zomaar wat er besproken is, of wie wat gezegd heeft. We menen het dus echt wel, met onze leerlingen. Want, in tegenstelling tot wat sommige mensen denken, we hebben het echt goed voor met hen.

Geplaatst op

Fut

Het is hectisch de laatste tijd. Er moeten toetsen verbeterd worden en punten ingegeven, rapporten opgemaakt, klassenraden bijgewoond, ouders geëntertaind…

Intussen moet ook de living opnieuw leeggehaald worden, want de schilder komt volgende week, en die mens moet toch kunnen werken.

En dan ben ik nog bezig met na te zieken, en lukt het niet allemaal even goed, vooral ’s avonds.

En dus heb ik geen fut. Meh.

Iemand wat fut op overschot?

Geplaatst op

Blog

Nee, er is niks mis met uw feedreader, en nee, er is ook niks mis met mijn blog.

U krijgt wel degelijk mijn posts in clusters. Dat is omdat ik me voorgenomen heb om alle dagen een postje te schrijven, maar dat ik daar soms niet toe kom, met werk en huishouden en kleine kinderen en moe zijn en zo. Er staan er geregeld in draft, half afgewerkt, en dan kan ik die af en toe, als ik dan toch eens tijd en zin heb, afwerken en online gooien, maar met de juiste datum.

Ik weet dat het me wellicht lezers kost, maar, om eerlijk te zijn, ik lig er niet meteen bijzonder hard van wakker. En dus krijgt u mijn postjes in clusters.

’t Is maar dat u het weet 🙂

Geplaatst op

NaNoWriMo

Een tijd geleden benaderde Anne me met de vraag of ik wilde meedoen met NaNoWriMo. Ik viel uit de lucht: Nanowatte?

Blijkbaar is het een acronym voor National Novel Writing Month, waarbij je exact dertig dagen (de maand november) de tijd krijgt om 50.000 woorden bij elkaar te pennen. Een helse opdracht, zo lijkt me.

Anne was vorig jaar de uitdaging aangegaan, samen met een aantal vrienden, en hadden elk hun deel geschreven, over dezelfde personages en dezelfde plot.

Ik vond het een eer dat ze aan me dacht voor dit project, en ik heb dan ook, na wat aarzeling, ja gezegd. Ik hoop dat ik de belofte kan waarmaken: we zijn met vier, en gaan elk om de vier dagen een stukje schrijven, een kortverhaal van rond de 1600 woorden. Een echte plot hebben we niet vastgelegd, alleen een man-bijt-hondthema. U kent de kleine reportagetjes wel waarbij ze geruisloos van de ene persoon naar de ander overgaan: ze volgen even een bepaalde persoon, en wanneer die contact legt met iemand anders, verhuist de camera mee en volgt de nieuwe persoon.

Op die manier willen we ook proberen schrijven: elk van ons pikt een personage op uit het vorige verhaal, en doet daar op zijn/haar beurt iets mee.

Ik ben benieuwd of het wat wordt. Mijn stukjes zullen hier verschijnen, maar ik zal dapper linken naar de andere verhalen, zodat je kan volgen (en na een maand kan zeggen dat je een boek hebt gelezen :-p )

Wens me succes!

Geplaatst op

Brussels Girl Geek Chocolate Soirée

bggd

De titel zegt het zelf: een avondje chocolade. Wie zou dat niet willen, hmm? Eerlijk (en ja, Goofball, je bent een uitzondering) ?

Ik had de chance om met 29 andere dames een avondje verwend te worden door Cote d’Or, en wel in Brussel in hun Flagshipstore (als ik dat zo mag noemen).

Ik wilde rond half zes vertrekken om zeker tegen zeven uur er te zijn, maar een smerig grijs rotbeest stak een paar stokken in de wielen, net zoals een stilstaande wagen op de E40 en een gigantische file in de LeopoldII-tunnels. Ik was er dus tegen kwart voor acht, en heb daarmee de hele presentatie gemist. Jammer, want ik was eigenlijk echt wel benieuwd naar het hele maakproces en zo. Gelukkig was ik nog net op tijd om te proeven, in avant-première, van de chocolade met speculoos. Blijkbaar smaakte de gewone speculoos niet genoeg door, en hebben ze een eigen soort moeten ontwikkelen, maar dit terzijde.

Een chocoladepersoonlijkheidstest later werden we in twee groepen gesplitst: de ene kregen broodjes, terwijl de andere een workshop pralinemaken kregen. Ik knabbelde lustig, en verlekkerde me intussen al helemaal op de beloofde chocolade, want de muren stonden helemaal vol met alle mogelijke producten en smaken van het Cote D’Or-gamma.

Een dik half uur geklets en geknabbel later, kreeg ook onze groep een schort om, en schaarden we ons rond de maître-chocolatier. Hij leerde ons dat chocolade niet warmer mag worden dan 50 graden omdat ze dan haar structuur verliest, en het best verwerkbaar is op 31 graden. Vakkundig kieperde hij een warme bak vloeibare blinkende heerlijk geurende chocoladebrij op een marmeren plaat, en bracht ze al omscheppend op de juiste temperatuur. Dan liet hij zien hoe je pralines maakt, en liet ons meteen ook proeven. En dan kregen we allemaal een velletje plastiek, een paar kommen chocolade en toebehoren in het midden, en werd ons opgedragen zelf studentenhaver en orangettes te maken. Plezier gegarandeerd, en eigenlijk lukte het nog best aardig ook! Het smaakte trouwens ook heerlijk, want uiteraard konden we af en toe gewoon niet weerstaan en aten we het net gemaakte product gewoon op.

Na afloop werd ons ook nog een grote zak in handen gestopt, compleet gevuld met chocoladeproducten: de nieuwe speculooschocolade, een serieuze doos pralines, een zakje gemengd en nog veel meer, en uiteraard ook ons eigen zelfgemaakte creaties.

Voor een chocolade-adept zoals mezelf was het een bijzonder fijne avond. Voor de andere 29 ook, had ik zo de indruk.

Nog eens bedankt, Clo!

Geplaatst op

Kat bijt vrouw

Vanavond moest ik weg, naar Brussels Girl Geek Dinner (morgen zal ik dat wel bloggen), en dus ging ik me rond half zes even opfrissen om dan te vertrekken.

Ik wil richting badkamer gaan, wanneer ik midden op de trap een grote grijze kater zie zitten. Nee, niet die van mij, een vreemd beest. Hij staart naar me, en ik staar terug. Hmm. Als ik hem opjaag, rent hij vast en zeker naar boven, de logeerkamer in, en zoekt hij zich een onderkomen onder het bed of tussen de dozen, en krijg ik hem er de eerste twee jaar niet meer uit. Geen goed idee dus.

Ik weet dat hij hier in de buurt woont, want ik zie hem vaak, en dat hij dus gewoon is aan mensen. Ik steek mijn hand voorzichtig uit, en grijp hem in zijn nekvel. Hij laat me rustig maar wantrouwig doen, en hangt te hangen. Wanneer ik de voordeur opentrek om hem buiten te gooien, herkent de hond dat geluid, en blaft.

Yup.

De kat panikeert, draait zich om, en klauwt mijn hele rechterarm open, terwijl hij in één moeite door stevig in mijn duim bijt. Ik los niet meteen, maar trek de deur verder open, en gooi het beest, dat dan weer rustig hangt te kijken, met een grote zwaai buiten. En dan bekijk ik de ravage. Mijn arm bloedt, maar het valt wel mee. Mijn duim bloedt een pak heviger, en doet gemeen pijn. Ouch!

Ik haal keukenpapier om het bloed op te deppen, en ga dan even zitten. Omdat ik niet meteen weet waarmee ik dit het beste ontsmet, bel ik de dokter. Als die hoort dat het rotbeest me gebeten heeft, twijfelt hij niet: ik moet langskomen, en wel meteen.

Wat ik dus ook doe. Hij ontsmet alle wonden, stelt vast dat de kattentand wellicht tot op het bot is gegaan, schrijft me zware antibiotica voor, en zet me meteen ook een stevige tetanosspuit. Blijkbaar is het infectiegevaar bij een kattenbeet nogal groot, en kan het ook bijzonder ernstig zijn. Hij wil geen enkel risico lopen. Verbinden hoeft niet.

Tien minuten later sta ik dus weer thuis, met een verdomd zere duim, een arm die later wellicht serieus stijf zal worden, een knauw in mijn ego, en een verdomde haat voor die smerige gemene vlooienbaal van een vervloekte verwenste vermaledijde rotkater.

Wacht tot hij nog eens in de buurt komt: eens zien wie het hardst kan bijten! Nèh!

Geplaatst op

Rapport

Goh, ik heb zowaar een rapport gekregen!

Ik doe mee met een benoemingsronde, en daarvoor moet ik een gans dossier indienen, waarop ik dan gequoteerd word. Een van de criteria is een evaluatie vanwege je huidige directeur, en die lag vandaag klaar. En ik moet zeggen, ik moest toch echt wel grijnzen.

Oordeel zelf.

Mevrouw Rombaut is een uitermate gedreven leerkracht die een duidelijke meerwaarde betekent voor het KA Mariakerke.

Alle lessen zijn het exponent van en gestoeld op uitzonderlijke pedagogisch-didactische kwaliteiten en capaciteiten.
Het benaderen van de leerling individueel of in groep is steeds het resultaat van een mature, mentale voorbereiding.

Ook buiten het lesgebeuren op zich staat zij steeds paraat voor de school en het GO! onderwijs van de Vlaamse Gemeenschap.

Mevrouw Gudrun Rombaut kan zonder enige twijfel met een zeer goed gehonoreerd worden.

Leuk, toch?

Alleen zou het goede gevoel nog een pak groter zijn, mocht dit niet de standaardevaluatie zijn die hij aan alle leerkrachten gegeven heeft, voor wie een benoeming in het vuur ligt en van wie hij tevreden is.

Maar bon, gegeven paard en bek en niet in kijken en zo, veronderstel ik.

Geplaatst op

Terug naar school

Het klinkt wel een slogan voor augustus, maar het was voor mij vandaag wel een realiteit. Mijn stem is nog niet alles maar wel bruikbaar, mijn keel doet nog pijn, net als mijn oren, en ik heb dus de indruk dat de virale infectie aan het evolueren is naar een echte keelontsteking.

Maar soit, de punten moeten binnen, ik heb stagiairs en er zijn bijzonder veel zieken, zodat ik echt wel aan het werk ga. Plus, ik ben er de persoon niet naar om gewoon stil te zitten thuis. Ik heb de voorbije dagen dan ook vooral een hoop administratie ingehaald, het was nodig.

Nu maar hopen dat mijn stem het uithoudt. Want ik ben er niet gerust in, na die stembandoperatie zoveel jaar geleden. Het is mijn werkinstrument, ze moet nog 25 jaar mee…

Geplaatst op

F.A.C.T.S.

Ofte Fantasy, Anime, Comics, Toys en Science Fiction, een van de grootste beurzen voor spelletjesgeeks in Europa. Vorige jaren zaten ze nog in het ICC, maar daar barstten ze uit hun voegen, en dus werd het dit jaar voor het eerst een editie in Flanders Expo.

Twee grote zalen stonden vol tafels en standen, de meeste daarvan verkopers van het gerief uit de titel van de beurs. Je vond er stapels figuurtjes van Star Wars, Spiderman, manga, Pokémon, …, maar ook comics, kleren allerhande, juwelen in de elfige sfeer, pluche beesten, speelgoed, en zo kan ik nog wel even doorgaan met opsommen. Geloof me, het ziet er vrij hallucinant uit.

Het leuke aan de beurs, is dat er ook cosplay is, ofte costume playing. Voor veel fans is dat hét uitgelezen moment om zich te verkleden in een favoriet personage, en daar dan ook veel werk, tijd en geld te steken. Ik heb hordes Storm Troopers uit de Star Wars films gezien (ganse fanclubs uit Wallonië, Frankrijk en Engeland), tot en met Vader en een paar Wookies, en een jongetje dat zich wellicht te pletter zweette als Ewok. Schitterend gewoon! Er liepen felblauwe geesten rond, prachtige mangaverpleegstertjes, Lara Crofts, Leeloo uit The Fifth Element… Op beide dagen werd er ook een wedstrijd gehouden voor het knapste kostuum, en man, daar viel echt wel wat te zien.

Want een deeltje van de beurs was gewijd aan de fans, ofte de Fan Village. De Star Wars adepten waren gekomen met een ongelofelijk decor, met een compleet ruimteschip en sand glider en alles erop en eraan. Er stond een groep van R2D2bouwers, die hun robotjes de zaal rond stuurden. Er waren fotoshoots en handtekeningensessies met personen als Kevin Sorbo (Hercules uit de gelijknamige reeks) of Teal’c uit Star Gate, maar ook andere acteurs en massa’s tekenaars.

Enfin, voor de liefhebbers een waar Walhalla!

En wat liep ik daar nu te doen? Wel, ik ben al sinds jaar en dag lid van Elanor, het Vlaamse Tolkiengenootschap (al mag ik dat eigenlijk niet meer zeggen want de erven van Tolkien hebben alle rechten op zijn naam, en dus moeten we betalen als we die titel nog willen gebruiken). Wij stonden er ook met een stand, gewoon om ons kenbaar te maken. Een van de ferventste leden is professioneel costumière, en heeft prachtige kleren ontworpen als eindwerk in het kader van The Lord of the Rings. Die stonden uiteraard opgesteld, tot grote bewondering van vele passanten. De hele stand was aangekleed, wijzelf incluis (ik ben een kleine dikke hobbit), en het was de bedoeling om aan storytelling te doen. Helaas was de akoestiek zodanig slecht, dat dat compleet ondoenbaar was. We hebben wel namen in het Tengwar geschreven (de sierlijke elfenletters) en haar gevlochten, en eigenlijk gewoon algemeen veel lol gehad met het kijken naar mensen. En uiteraard mag ik de zwaardvechtshow van Namarië niet vergeten, de meer agressieve tak van Elanor.

Enfin, het was een goede editie. Hopelijk krijgen we volgend jaar nog méér volk, en vooral ook een eigen plekje om aan storytelling te doen. Want wat kan je met de literatuur van Tolkien, als je niet kan voorlezen of verhalen vertellen?