Geplaatst op

Bizar

Op 29 september zat er een brief in de bus, van de politie Gent, gericht aan Netlash Vof.

Op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat de Vof eigenlijk alleen nog op papier bestaat, en dat Netlash al een paar jaar een bvba is. Ik heb destijds mijn auto van de vof overgekocht (op het moment dat die einde lease was en Bart een nieuwe kocht op naam van de bvba) maar het duurde wel eventjes vooraleer hij ook werkelijk op mijn naam kwam te staan.

Nu, de inhoud van de brief vond ik nog vreemder.

Bij deze verzoek ik u om op datum van 30/09/2009 om 09:00 uur of om 10:00 uur naar de Anthonius Triestlaan 12 te 9000 Gent te komen voor verhoor inzake een verkeersinbreuk.
U wordt verzocht de boorddocumenten van uw voertuig en deze uitnodiging mee te brengen.

Bij belet dient u onze diensten tijdig te verwittigen om een andere afspraak te maken.

mvg,
Xxxx
Agent van politie

Hum? De brief was de dag voordien verzonden, en blijkbaar moet je dus maar alles ter plekke kunnen laten vallen om je te gaan aanmelden. Bovendien vond ik de brief bijzonder onduidelijk: om welke verkeersinbreuk ging het hier? Welke datum en uur? En bovendien, over welke auto ging het? Er hebben lange tijd twee auto’s ingeschreven gestaan op de vof, en de laatste periode daarvan reed ik met die auto. Wie van ons drie moest zich dan aanmelden? Was het een inbreuk van Dirk, Bart of mezelf? Geen idee dus.

Het deed maar raar, als je dat zo ’s avonds om 19.00u te lezen krijgt, voor de volgende dag dus.

De volgende morgen heb ik in alle vroegte gebeld, maar ik kon de betreffende agent niet te spreken krijgen. Toen ik uitlegde waarom ik belde, vond ook de agent aan de telefoon het nogal verwarrend en onduidelijk. Ze gingen in elk geval de boodschap doorgeven en hem vragen terug te bellen. Dat is helaas niet gebeurd.

Ik heb dan maar een beleefd mailtje gestuurd, ter attentie van de  betreffende agent.

Beste,

ik heb gisteren een brief van u gekregen, waarin u me vraagt me vandaag aan te melden ivm. een verkeersinbreuk, en mijn boorddocumenten mee te brengen.

Ik heb dus deze morgen gebeld dat ik me niet op zo korte tijd (de dag voordien is echt wel kort, nee?) kon vrijmaken, en ik hoop dat men dat u gemeld heeft.

Echter, u vermeldt geen enkel detail. Zo weet ik niet over welke verkeersinbreuk u het heeft, over welke auto het gaat, enzovoort. Aangezien de brief gericht is aan de VOF, kan het hier om meerdere voertuigen gaan, waar ook nog eens diverse personen mee rijden. Het zou dus best kunnen dat ik voor uw neus sta, maar het eigenlijk niet eens om een inbreuk van mijnentwege gaat, en dat ik ons beider tijd heb verprutst.

Zou u daarom eerst even kunnen laten weten over welke inbreuk het gaat, de nummerplaat van het voertuig, en datum en uur? Op die manier kunnen wij bepalen welke persoon op dat moment aan het stuur zat, en die persoon dan ook een afspraak laten maken met u.

Alvast bedankt,

Gudrun Rombaut

Ik heb nog steeds niks gehoord. Noch per mail, noch per telefoon, noch per post.

Bizar, nee?

Geplaatst op

Bruidssluier

bruidssluier

En toen waren we midden oktober, en bloeide de bruidssluier aan het hondenhok alsof het een erezaak betrof. Ik geniet ervan elke keer ik hem zie, of het nu vanop straat is of van in huis. De boom waar hij ingroeit, zal het wellicht minder aangenaam vinden, maar dat vind ik dan weer niet erg…

Geplaatst op

Ziek

Yup, ik ben ziek, nog maar eens. Ik zit zonder stem, en mijn keel doet pijn, net als mijn oren en mijn hoofd.

Toch ben ik nog naar school gegaan: ik had maar drie uur, en dan heb ik maar ongeziene tekst gegeven. Voor dat soort toetsen kunnen de leerlingen toch niet leren, het gaat om parate kennis. En gelukkig respecteren ze mijn gebrek aan stem, en zijn ze muisstil en bijzonder gehoorzaam.

Deze avond ben ik naar de dokter gegaan. Verdict: virale infectie van de luchtwegen. Ik moet thuisblijven tot en met vrijdag (al mocht ik dan eventueel gaan, omdat ik dan ook niet echt veel uur heb, en een paar toetsen, zodat ik niet veel moet spreken). Veel medicatie komt er niet aan te pas: hoestsiroop om de slijmen los te maken, keelpastilles om de ruwheid weg te werken en mijn stem hopelijk te doen terugkeren, en dan inhaleren met eucalyptus en zo. En rusten en slapen, vooral dat eigenlijk.

Blah. Ik hou er niet van, zo van dat ziek zijn.

Geplaatst op

Koning Kobe

Gisteren waren de jongens in vorm. Kobe had een zeteltje in een van de kleine fauteuiltjes gehesen, was er op een of andere manier zelf ingeklauterd, en had het hoesje van een klein laptopje op zijn kop gezet. En toen zat hij ongelofelijk te glunderen. Zeg nu zelf.

koningKobe

Geplaatst op

Verlofdag

Ik weet het wel, ik heb als leerkracht zelf geen reden van spreken, maar toch… Blijkbaar hebben lagere scholen twee extra verlofdagen, naast een aantal pedagogische studiedagen, waarbij ze dan ook geen opvang moeten voorzien.

Gelukkig krijgen we die data mee in het begin van het schooljaar, en kunnen we ons daarop voorzien, maar toch…

Ik heb daarstraks Wolf naar mijn ma gebracht, zodat hij daar kan blijven slapen, en ik hem morgen na mijn werk kan ophalen. Want ja, morgen is zijn school gesloten.

Kobe vond het niet leuk. Zijn kribbe is immers wél open, en er was dus geen reden om mijn ma met hem ook op te zadelen. Niet dat zij dat zo erg vindt, maar toch, het is blijkbaar ook voor haar een drukke periode, en een kleintje meer is eigenlijk toch weer een handvol werk extra.

Kobe pruilde dus, toen hij moest gaan slapen. Hij vroeg naar zijn grote broer, en begreep niet goed waarom Wolf wél naar oma mocht en hij niet. En waarom hij nu dus alleen moest gaan slapen.

Maar, weet je, morgenvroeg wordt wellicht heerlijk rustig 🙂

Geplaatst op

Catullus

Catullus

Vandaag is onze trouwe hond 13 jaar. En 13 jaar is oud voor een labrador.

Als ik heel eerlijk ben, zal ik er niet echt rouwig om zijn als hij weg is. Hij heeft een behoorlijk humeur de laatste tijd, heeft af en toe moeilijkheden om zijn plas op te houden, en stinkt, ook al is hij proper. En als we weg willen, al is het maar één dagje, moeten we altijd een oplossing zoeken voor hem. Gelukkig hebben we een vaste hondenwandelaar die zich met ongelofelijk veel plezier over hem ontfermt. Want op logement naar een asiel of een kennel, nee, dat willen we hem niet aandoen, want dat is hij totaal niet gewoon. Hij voelt zich er gewoon niet op zijn gemak, hebben we gemerkt.

Maar ik weet ook dat ik hem zal missen. Dat kan ook niet anders, als hij al 12,5 jaar deel uitmaakt van ons huishouden. Het is mijn grote loebas, mijn vaste huisgenoot, mijn praatbaken als er verder niemand thuis is, mijn slapende voetveeg, mijn loop-in-de-weg.

Geplaatst op

La Cena

Vroeger, in lang vervlogen tijden (toch wel bijna 20 jaar geleden) hadden Kim, Nathalie en ik het plan opgevat om met nog een paar vriendinnen één keer per jaar op weekend te gaan. 5 meisjes van 18 samen, dat was plezier gegarandeerd, en het weekend werd al vlug WWW gedoopt, ofte Wilde Wijven Weekend (nog lang voor er sprake was van het World Wide Web). Onze wilde haren zijn we al lang kwijt, en een weekend is het ook niet meer, maar wijven zijn we nog steeds, en dus trekken we er om de zoveel tijd op uit om met ons drietjes iets te eten, of WWW Petit Comité.

Kim mag van ons altijd kiezen: ze hoort veel over restaurantjes links en rechts, en gaat zelf ook regelmatig eten.

Deze avond voerde ze Nathalie en mij mee naar La Cena, een restaurant met mediterraanse keuken, of zoals ze het zelf verwoorden, “saveurs du midi, met de leukste ontdekkingen uit de Provencaalse, Italiaanse en Spaanse keuken, nu en dan aangevuld met specialiteiten uit Maghreb en Levant”.

Groot is het niet, en eigenlijk ligt het ook een beetje verscholen achter een wirwar van planten in de Lange Steenstraat, en daardoor was het me nog nooit opgevallen. Eenmaal je binnen bent, komt de gezelligheid je tegemoet. Kleine, moderne tafeltjes en stoelen, kaarsjes op de tafels, en jazzy muziek. Een niet onknappe jongeman nam mijn jas aan, en gaf me een tafeltje, terwijl ik nog even wachtte op de anderen. Jawel, ik was gewoon eerst! Nooit vertoond! Er ligt een stapeltje lectuur (tijdschriften en kookboeken) waarvan ik dan ook dankbaar gebruik maakte.

De kaart is niet erg uitgebreid, maar er is wel elke maand een compleet ander menu. Er staan ook een aantal gerechten op de losse kaart.

Zonder overleg – we kennen elkaar al meer dan 25 jaar – kozen we het menu van 31 euro, met voorgerecht, hoofdgerecht en dessert, zonder de antipasti (menu van 36 euro). Een aperitief moest wel kunnen, en daar namen we respectievelijk een glaasje cava en twee glazen Roomer, het Gentse vlierbloesemdrankje. Bij de rest van de maaltijd nam Kim een karafje witte huiswijn, en dronken Nathalie en ik een fles Vittel leeg.

Als verrassinkje kregen we elk een mooi glaasje paprikasoep vooraf. Al gauw werd het voorgerecht gebracht: we hadden alledrie geopteerd voor de risotto met pompoen en gedroogd spek. De andere keuzes waren trouwens spaghetti carbonara of gepocheerd ei op een torentje van gegrilde courgettes en aubergines. We kregen een mooie portie rijst met een cremige pompoensaus erdoorheen, waarop netjes een knapperig reepje spek was gedrapeerd. Alleen jammer dat de rijst net iets té al dente was, hij had een minuutje of twee langer mogen koken.

Als hoofdgerecht hadden mijn tafeldames geopteerd voor een mooi stuk kabeljauw, volgens de menukaart ‘vis van de week opgerold in courgette reepjes met zongedroogde tomaten’. De vis bleek niet in de courgette gerold te zijn, maar alleen een ouwe zaag viel daarover, want hij was wel bijzonder lekker.  Zelf had ik het vleesgerecht gekozen: ‘Daube Provençale met gegratineerde polenta’, wat bij navraag een soort stoverij in wijnsaus bleek te zijn, en ook best aangenaam. De enige opmerking die mijn tafelgezelschap had, was dat ze eigenlijk wel aardappelen, rijst of pasta misten bij de vis, want dat de vis met groenten eigenlijk zeer licht waren en dus niet echt vulden. Hadden we een vegetariër in het gezelschap gehad, dan had die delasagne met tofu, gegrilde groentjes en twee sausjes kunnen kiezen.

Een dessert hoorde er ook bij, en daar kregen we de keuze tussen sabayon met aardbeien, sorbet met wodka of kaas. Eensgezind kozen we de sabayon, en kregen een ruime portie die hoorbaar net was klaargemaakt. De chef kwam hem trouwens zelf brengen met een grote glimlach 🙂 Mijn vriendinnen namen er een glaasje dessertwijn bij, in casu Moscatel.

Na afloop had ik echt wel zin in een koffie, zodat ik een latte bestelde en een grote kop koffie met een apart kannetje met warme melk kreeg. Nathalie nam een kop verse muntthee, Kim genoot van een glaasje limoncello om af te sluiten. Op een schoteltje kregen we 5 amarettikoekjes als begeleiding.

Intussen was het ongemerkt half twaalf geworden, en vroegen we de rekening: 129.70 voor drie. Zoals altijd betaalde er een van ons met de kaart, en rekenen we achteraf onderling af. Bij dat nazicht bleken ze de wijn niet gerekend te hebben, wat we dus niet opgemerkt hadden op het moment zelf.

Conclusie: La Cena is gezellig en lekker, maar heeft niet de ambitie van haute cuisine, gelukkig maar. De prijs is redelijk, maar niet goedkoop. De gerechten zijn echter wel, net door de beperkte kaart, bijzonder vers, en dat merk je ook.

La Cena
Lange Steenstraat 10, 9000 Gent
09/233 72 24
www.lacena.be
Open van woensdag tot zondag 12u-14u en 19u-22u30

Geplaatst op

Zumba

David, een goeie vriend van me, geeft sinds jaar en dag salsales. Hij is dan ook zeer vakkundig in het kontschudden, ledematenzwaaien en voetennetnietindeknoopdoenslaan, en heeft een conditie om stikjaloers op te zijn.

Het verwonderde me dus ook geen half haar dat hij nu ook Zumba begon te geven, na de nodige bijscholing. Ik was deze week van plan om naar een van de gratis proeflessen te gaan, maar maandagavond lag ik te zieltogen in de zetel, met een knoert van een verkoudheid, randje griep. Dinsdag kon ik niet, en donderdag was het Barts beurt om de griep in de ogen te kijken, zodat die eerste les er niet van gekomen is.

Toch had ik links en rechts al geïnformeerd of er iemand zin had om mee te gaan, en blijkbaar is San dan zelfs zonder mij gegaan, en is ze behoorlijk enthousiast.

Ik ben benieuwd of ik mezelf zo ver ga kunnen schoppen dat ik ook ga beginnen gaan. Je kan een gans jaar betalen, een 10beurtenkaart nemen, of zelfs per les betalen, en het maakt niet uit op welke dag van de week je komt, je hebt meerdere mogelijkheden. Ideaal dus voor drukke mensen zoals ik, zo’n flexibel schema. En eigenlijk dus geen excuus meer.

Hmm. Maar da’s wel lastig he, naar ’t schijnt, zo’n zumba…

Geplaatst op

BGGD #18

Ofte, Brussels Girl Geek Dinner nummer 18, de Fame versie in Kinepolis Brussel.

In de gietende pletsende regen stond ik met Joke in de file richting Affligem, om daar Annick en Annelies op te pikken en naar de voet van het Atomium te rijden. We waren gelukkig nog op tijd om de gekheid te zien: 800 vrouwen die een goodiebag kregen, en links en rechts alle mogelijke standjes plunderden of bekeken: chocomoussekes, yoghurtjes, gezichtsbehandelingen, juwelen, make up…

De Girl Geeks hadden een hoekje apart gekregen, afgezet door van die koperen staandertjes met dik touw tussen. Niet dat dat de andere ‘dames’ tegenhield, of het feit dat Clo daar aan de ingang van stond met een groot blad met het logo van de Girl Geeks op: ze hadden broodjes gezien en geroken, en ze gingen ervan eten ook! Ik nam het over van Clo, die een bloedhekel heeft aan dat champetteren, en amuseerde me te pletter! De meeste dames kwamen voorzichtig vragen waarom dit afgesloten was, sommigen duwden ons zonder meer opzij om te kunnen passeren (en werden prompt tot orde geroepen) en nog anderen stapten ongegeneerd over de touwen met een blik van ‘wie doet me wat?’ en waren nog ferm verontwaardigd ook als ze teruggefloten werden. En het verdere gekwetter was trouwens oorverdovend: een bende gekke wijven zeg!

Afgezien daarvan heb ik me best geamuseerd: de Girl Geeks zaten samen op de vier achterste rijen, er werd druk getwitterd, gelachen, Joke won zelfs een prijs, en er werd onderhandeld met de inhoud van de goody bags, in casu de kleuren nagellak en dergelijke :-p

De film Fame zelf? God ja… Knappe snoetjes, mooie stemmen, goeie choreografieën, maar uiteindelijk geen verhaal. Ik zou het niet eens kunnen navertellen… Iets waar ik in de cinema absoluut geen geld voor zou neertellen, maar wat op tv best een aangenaam hersenloos avondje zou kunnen opleveren.

De rit naar huis leverde prachtige zichten op op het flikkerende Atomium, vlammende salami’s en ander fraais, en besloot een aangename avond.

Bedankt, Clo! As usual!

Geplaatst op

Verrassing

Facebook is een raar beestje, zeg dat ik het u gezegd heb!

Niet alleen gebruik ik het om babysits te vinden (altijd handig als je zo’n 300 (oud)leerlingen erop hebt zitten) of om op het laatste nippertje een quizteam bijeen te krijgen, blijkbaar krijg ik ook soms nog onverwachte andere reacties.

Zo had ik gisteravond Wolfs laatste ontbrekende Pixarkaartjes op mijn FB gezet. Wie weet had iemand er nog wel, dus waarom niet.

Toen ik deze morgen om elf uur in mijn correspondentievakje op school keek, lag daar een envelopje in, voor mevrouw Rombaut. Er zaten twee van de gezochte Pixarkaarten in, met een allerliefst briefje: “Hallo, ik ben Xxxx van 1Ac latijn. Ik vond nog kaartjes en jij mag ze hebben. Xxxx”

Ik ken het meisje in kwestie helemaal niet, ik vermoed alleen dat ik haar zus ooit eens drie weken heb gehad voor Grieks en dat ze me toegevoegd had. Wellicht heeft ze het op die manier gezien.

Ongelofelijk lief, toch?