Euh… Dàt was snel!

Ik ben eigenlijk nog steeds een beetje mijn kluts kwijt: op een kwartier tijd zijn we vandaag plots verhuisd, compleet onverwacht.

Laat het me uitleggen.

Gisteren kwam, tot mijn grote vreugde, de architecte langs met een stapel papier: de definitieve bouwaanvraag! Plannen, foto’s, hemelwaterbekommernissen, whatever: alles wat officieel bij Stedenbouw moet ingediend worden om eindelijk te kunnen en mogen verbouwen. Ze kwam onze handtekeningen halen – zo’n dertig stuks de man, vermoed ik – om alles in te dienen, ergens tussen twee afspraken door. En toen stelde ik voor dat ik dat zelf ging indienen: ik moet op woensdag toch geen les geven, en dan was het zeker en vast in orde.

bouwaanvraag

Dus stond ik rond half elf op de Zuid (bleek dat ik eigenlijk in Mariakerke had moeten staan, maar bon, het was ook daar te regelen) en had ik vijf minuten later de bevestiging in handen dat mijn bouwaanvraag officieel was ingediend.

Juicht ende jubelt met mij, gij allen!

Toen dacht ik er plots aan, dat we ook van plan waren een adreswijziging aan te vragen: het hele huis is geörienteerd naar de Kineastlaan, niet alleen qua voordeur, ligging, garage, maar zelfs met de water- en elektriciteitsaansluiting. Het zou dan ook bijzonder logisch zijn, mochten we ook de brievenbus in de Kineastlaan mogen zetten en ons adres kunnen wijzigen, zodat niet langer iedereen naar de voordeur loopt te zoeken.

Bon, ik vraag dat dus aan de vriendelijke dames van Stedenbouw, die elkaar verbouwereerd aankijken. Euh… Wat geblader in de stadsgids later blijkt dat een zaak voor de dienst bevolking te zijn. Iets wat ik kan regelen in Wondelgem zelf, maar wat, gezien mijn ervaring met de ongelofelijk verregaande competentie aldaar, misschien toch een poging op de Zuid zelf waard is. Ik word doorverwezen naar de tweede verdieping, alwaar ik even wacht, en een buitenkomend jongmens in zijn nekvel grabbel.

Huisnummerwijziging? Ja, dat was bij hem, ja. De jongeman keert terstond op zijn schreden terug, en noodt mij aan zijn bureau. Wanneer ik uitleg wat ik wil, kijkt hij mij geamuseerd aan: het komt blijkbaar zelden voor dat mensen zélf een adreswijziging willen, meestal worden ze door de omstandigheden gedwongen. Bon, hij opent de grondplannen op zijn scherm, ik leg uit hoe de oriëntering van het gebouw is, en hij moet zelfs de plannen niet zien, hij snapt het volledig. Wanneer dan ook nog blijkt dat de Kineastlaan pas begint met nummer zes, en er dus geen twee en vier bestaat, grijnst hij me toe: welk nummer wil ik? Twee of vier?

Ietwat verbouwereerd kijk ik terug. Huh? Euh? “Twee dan maar, zeker? We zijn per slot van rekening het hoekhuis” stamel ik.

Tien minuten en een hoop computergetokkel later overhandigt hij me een papier: het attest dat ik vanaf nu op de Kineastlaan 2 woon, en niet langer in de  Waterhoenlaan op nummer 24. En wrijft hij me nog eens meesmuilend in dat nu pas alle rompslomp en papierwerk begint om die adreswijziging door te geven.

Even later sta ik buiten. Niet met wat info over hoe ik de ellenlange papierwinkel rond een adreswijziging moet aanpakken, maar met een nieuw adres.

Serieus zeg.

Nieuwe luster

In 2010 had ik er samen met Bart een lange zoektocht opzitten naar een nieuwe luster voor de woonkamer. Onze living was verbouwd en heringericht, en ik was de vorige lamp kotsbeu. Helaas, we vonden maar onze goesting niet, en uiteindelijk koos ik voor een goedkope, maar bijzonder wijze zwarte kitchluster.

Nu, drie jaar later, is gebleken dat het ding vooral veel diffuus licht geeft, maar geen geconcentreerd licht op de grote tafel, wat eigenlijk wel nodig is. Daarnaast is het een onding om af te stoffen: je blijft voortdurend haken in de ringetjes, en je kan er gewoon niet deftig aan.

Een tijdje geleden zag ik toen plots een ledlamp in de Ikea die eigenlijk wél was wat ik zocht: simpel, strak, sober, en helder. Negenennegentig euro, ook dat was nu niet direct een struikelblok. Alleen heeft ze toch wel een maand in de garage gelegen, want ik kwam er maar niet toe om ze op te hangen. Ik ging het dan in de vakantie doen, maar toen was ik ziek, enzovoort. Procrastinatie, iemand?

Gisteren en vandaag heb ik dan de koe bij de horens en de lamp bij de draad gepakt, en ben aan de slag gegaan. Het had nog enige voeten in de aarde (nieuwe gaten boren, gyprocpluggen gaan kopen, en vooral bijzonder stugge elektriciteitsdraden die ik nauwelijks in de klemmetjes kreeg), maar uiteindelijk brandde de lamp, en was het effect nog beter dan ik gehoopt had.

Enfin, oordeel zelf.

lamp1

lamp2

lamp3

lamp4

Keukentoestellen: do’s en don’ts?

Nu de verbouwing en vooral de nieuwe keuken wat realistischer lijken te worden, moet ik ook beginnen nadenken over nieuwe toestellen.

De vaatwas en de grote koelkast blijf ik houden, die zijn vrij nieuw en perfect in orde, en vooral ook perfect inpasbaar in de nieuwe keuken.

Mijn fornuis is helaas een losstaand geval, en dus niet meer bruikbaar, hoewel het nog perfect werkt, en ik grote fan ben van de uitstekende oven. Ik ga het doorgeven aan mijn ma, wier keramische kookplaten niet meer deftig functioneren. Al bij al is het fornuis ook al uit 1995, toen we net gingen samenwonen. Damn, we worden oud!

Enfin, nu is mijn concrete vraag: welke merken raden jullie aan, en vooral: wat raden jullie af? Een gasfornuis is buiten de kwestie, want hier in huis liggen er geen gasleidingen, het is zelfs niet aangesloten. Maar verder:

– fornuis
– oven
– microgolf
– dampkap
– kleine inbouwkoelkast

Ik dacht aan inductie, ik heb daar één keertje op gekookt bij Electrolux, en was daar meteen compleet fan van. Maar ik zou graag jullie meningen horen, en dan ook vooral waarom jullie bepaalde toestellen NIET zouden aanraden.

Schot in de zaak

Zoals jullie op de foto in de vorige post kunnen zien, is eindelijk de verkavelingsvergunning binnen! Yes!

Die moet nu 35 dagen ophangen, vooraleer we aan de verbouwingen kunnen beginnen, wettelijk gezien. Helaas, er is ook nog zoiets als bouwvergunning. De architecte is nu volop bezig met die vergunning, en heeft alles al naar Stedenbouw gestuurd om het na te kijken. Het zag er goed uit, alleen de regenwaterput, die wettelijk verplicht is, moet nog toegevoegd worden.

Zodra de bouwaanvraag is ingediend, is het wachten op het goedkeuren daarvan, en dat is ongeveer drie maanden, jammer genoeg.

Maar dat zou betekenen dat we in juni eindelijk aan de werken kunnen beginnen. Oef. Hopelijk zelfs vroeger.

De volgende stap voor ons is dan natuurlijk aannemers aanspreken, offertes vragen, en concrete plannen maken. En beginnen dromen over hoe die nieuwe keuken er zal uitzien.

End of the Saga (part 1)

Ik hoop dat er vandaag eindelijk een streep onder de saga van de verkavelingsperikelen is getrokken.

Ik heb gisterenavond nog een hoop brieven zitten afprinten, een hoop bijhorende plannetjes geprint en ingekleurd, enveloppen geschreven, en papiertjes voor aangetekende zendingen ingevuld.

Deze ochtend heeft Bart de papieren dan getekend en heb ik ze in de loop van de voormiddag in de enveloppen gestoken.

Om dan vast te stellen dat ik twaalf getekende papieren te kort had. Want, ha ja, de dame van Stedenbouw had geteld hoeveel handtekeningen ze tekort had, en dat waren er volgens haar twintig. Ik had dus gisteren twintig exemplaren geprint en op Barts bureau gelegd, en er verder niet meer bij stilgestaan. Later op de avond had ik gemerkt dat de dame twintig adressen met ontbrekende handtekeningen had geteld, maar blijkbaar niet alle namen.

Deze namiddag heb ik dus een half uurtje op Barts kantoor doorgebracht (de jongens vonden dat zalig, want dan mochten ze MarioKart spelen op de Wii. Niet dat ze dat thuis niet hebben, maar op een ander is dat toch altijd wijzer) en gewacht tot hij uit vergadering was om die ontbrekende papieren te laten tekenen.

En dan naar het postkantoor, om 180,80 euro later terug naar huis te rijden, de bewijsjes van de aangetekende zendingen in te scannen, en ze door te sturen naar Stedenbouw.

Poeh.

Intussen heb ik wel via de Post een bericht gekregen dat ze mijn dossier goed ontvangen hebben. Als ze het nu nog zouden kwijtspelen, heb ik tenminste al dàt bewijs in handen. Want ik hou mijn hart vast.

Hele diepe zucht.

Deze voormiddag zat ik op een bepaald moment met tranen in mijn ogen. Echt. Ik moest moeite doen om niet helemaal in huilen uit te barsten.

Ik had namelijk net een telefoontje van Stedenbouw gekregen dat mijn dossier voor de verkavelingswijziging helemaal niet in orde was. Er ontbraken nog een aantal handtekeningen. Ha ja, want als een kavel  in eigendom van meerdere personen is, dan moeten zij àllemaal tekenen.

Ik had dat nog expliciet gevraagd aan de verantwoordelijke voor mijn verkaveling bij Stedenbouw, en die had me gezegd dat het voldoende was als per perceel één van de eigenaars tekende, ervan uitgaande dat als zij geen bezwaren hadden, de mede-eigenaars dat ook niet gingen hebben. Niet dus.

Ik legde dat uit aan de – overigens zeer behulpzame – dame aan telefoon, en zij ging het voor de zekerheid nog eens checken bij de adviseur, en me terugbellen.

Helaas.

In de codex staat volgende vermeld:

Alvorens zijn aanvraag in te dienen, verstuurt de eigenaar per beveiligde zending een afschrift van de aanvraag aan alle eigenaars van een kavel die de aanvraag niet medeondertekend hebben. De bewijzen van deze beveiligde zendingen worden op straffe van onontvankelijkheid bij het aanvraagdossier gevoegd.

Gelukkig was ze zeer tegemoetkomend: zij had toch al alle adressen aangeduid die ontbraken, en ze ging me haar lijst inscannen en doormailen. En aangezien de ingediende dossiers toch al kopies bevatten, mag ik dus morgen de bewijsjes van aangetekende zending voor haar inscannen en doormailen,  zodat ze onverwijld verder kan gaan met het dossier. En ik later deze week of volgende week de gele affiche kan gaan afhalen. Ze had die toch al opgemaakt, vandaar.

Ze wist me ook te verzekeren dat ze zeker niet de maximumtermijn voor het dossier gingen nodig hebben (zijnde ergens in maart), maar verwachtte het dossier rond te hebben begin januari.

Enfin, toch nog één meevaller dus.

Die ‘paar ontbrekende handtekeningen’ telde zij overigens als een twintigtal, ik kom aan tweeëndertig. 180 euro. En dus zit ik nu brieven uit te printen en enveloppen te schrijven. Alweer.

Verkavelingswijzigingsaanvraag is binnen

Oef.

Daarnet heb ik bij Stedenbouw het verkavelingswijzingingsaanvraagdossier binnengebracht. Eindelijk.

De hele zomer heb ik handtekeningen verzameld, daarna heb ik van de architecte het ingevulde dossier gekregen, en vandaag kon ik er eindelijk werk van maken.

Gisteren heb ik alle brieven voor de huiseigenaars die ik niet kon bereiken, opgesteld, met telkens een aangepast plannetje met uitleg erbij. Vijftien stuks, jawel. Deze morgen ben ik dan eerst naar de logopedie gegaan, en daarna richting postkantoor om die vijftien brieven aangetekend te versturen. 84 euro. Dan kopies in zesvoud van de bewijsjes van aangetekende zending, de dossiers in elkaar gestoken, en dan richting Administratief Centrum Zuid, waar ze me wisten te vertellen dat ik eigenlijk in Mariakerke moest staan. Maar dat ze het dossier wel wilden aannemen en nakijken of er wel alles inzat, alsof het met de post zou verstuurd zijn. Het bleek in orde te zijn, oef.

En dus viel er een pak van mijn hart. Een steen van mijn maag. Want dit dossier, het had toch enige voeten in de aarde. Nu moet ik nog wachten op bevestiging per post van de volledigheid van het dossier. Dan moet Stedenbouw het nakijken, en dan moet het ter goedkeuring voorgelegd worden aan het Schepencollege. Het kan dus nog wel eventjes duren. Maar bon, we zijn alweer een stap dichter.

(En dan heb ik mezelf beloond met een prachtig diepblauw-naar-paars-neigend hoedje, hemdjes voor Merel, een wollen truitje voor Bart, en een hoop volkorenkoeken van bij de Hema. En een vegetarische lunch bij de Pacha Mama.

lunch)