Verkavelingsperikelen

Omdat onze architecte die het voorontwerp heeft getekend, intussen bevallen is en verzuipt in het slaaptekort en het werk, heeft ze ons doorverwezen naar iemand anders. Iemand in wie ze het volste vertrouwen heeft, die met dezelfde programma’s werkt, en die ook al geregeld samengewerkt heeft met de projectplanner met wie wij willen werken.

Renée kwam vandaag langs met de afgewerkte dossiers voor de verkavelingswijzigingaanvraag (’t is dat het niet op het Scrabblebord kan, of het zou de max van een woord zijn), in respectievelijk vier- en zesvoud. Ik moet er nog de bewijzen van aangetekende verzending naar de mensen die ik niet persoonlijk kon bereiken, bijsteken, en dan kan ik alles gaan indienen. Het zal voor volgende week donderdag zijn, dan heb ik daar tijd voor.

De architecte had alles al digitaal naar de mens van Stedenbouw doorgestuurd, en voor hem zag het er goed uit. Oef.

Op hoop van zege.

Toilet

Elke zomer moet ik zo mijn projectje hebben. In 2010 was dat het herbehangen van de keuken, en vooral ook het zwanger zijn…

Dit jaar is het het gedoe rond de verkavelingswijziging, waar ik dus veel tijd in steek.

Vorig jaar was het het toilet op de tweede verdieping, aan onze kamer. Destijds, toen onze zolder werd ingericht als kantoor voor (toen nog) Netlash, werd er ook ruimte voorzien voor een toilet. Het kamertje werd afgeslagen met gyproc, er lag een OSB vloer, en dat was dat. Het is er al die jaren nooit van gekomen om er effectief ook een toilet te installeren, we hadden er al twee.

Nu vond ik dat het wel eens tijd was om er toch iets aan te doen. Ik liet de loodgieter komen die er de kranen en de afvoer installeerde, en ik begon zelf te knutselen. Er werd een paar kilo plamuur uitgesmeerd, tot ik er genoeg van had. En eigenlijk was het dus niet goed, achteraf gezien: je ziet nog steeds waar de voeg zit, want die is lichtjes verzonken, en hier en daar zijn er nog strepen. En toch heb ik het drie keer geplamuurd en afgeschuurd… Ach ja.

Ik begon te verven, in twee verschillende kleuren, en zag af met de plafondnaad. De deur werd voorzien van een deurstop, een deftig laagje verf, en nieuwe klinken. Ik installeerde een mooi spotje,

toilet2

legde een laminaatvloertje, en liet de loodgieter opnieuw komen om de pot te installeren. En ik zag dat het eigenlijk best nog wel goed was.

Behalve dan de plintjes. Want dat vloertje, dat was de overschot van de laminaat van de grote kamer. Laminaat die intussen niet meer wordt gemaakt, en waar je dus ook geen plintjes meer van vindt. Zeker al niet haakse plintjes van 2 cm op 2 cm, zoals nodig bleek. Ik heb er lang achter gezocht, ging ze al bij een houthandel manueel laten uitzagen, en toen vond ik er plastieken plintjes van hetzelfde kleur als de laminaat. Die heb ik gisteren dan verzaagd en gelijmd (en vastgesteld dat de vloer effectief schuin ligt, zodat dat lijmen niet altijd even goed lukte).

toilet3

Ik heb de WC-rolhouder bevestigd, en daarnet heb ik nog een tekstje (een haiku die op onze trouwuitnodigingen stond) op de muur geschilderd,

toilet1

en een wandsticker aangebracht.

toilet4

En nu, nu vind ik het wel ok. Als ik de strepen in de plamuur maar kan negeren.

Maar bon, oordeelt u vooral zelf. (Ja, ik heb nog ergens voor-foto’s ook, maar ik kan ze zo eventjes niet vinden in de chaos van vorig jaar.)

toilet5

toilet6

Handtekeningenjacht

Verschillende mensen op twitter en Facebook hebben me al gevraagd: “Maar wat is dat toch met die handtekeningen waar jij altijd mee bezig bent?”

Wel, het zijn die fameuze verkavelingsperikelen. Om te kunnen verbouwen, moeten we een verkavelingswijziging hebben. De uitleg rond de verbouwing zelf vind je hier, het verhaal rond de verkavelingsproblemen hier en hier.

Onze verkaveling is nog oud en dus zeer groot: 87 percelen. Ik moet nu van elk van de eigenaars van die percelen een handtekening hebben ter kennisname, dus dat ik hen uitgelegd heb wat wij van plan zijn, en dat zij dus het recht hebben daar bezwaar tegen aan te tekenen. Ik loop met andere woorden van deur tot deur, bel aan, en leg uit wat de bedoeling is.

De meeste mensen kijken me aan alsof ik compleet gestoord ben. De meest voorkomende reactie is dan ook: “Meent ge dat nu echt? Ocharme kind toch! Ja, ze kunnen ne mens nogal pesten met dat soort dingen! Kom hier, dat ik een handtekening zet.”

Gisteren belde ik naar een huiseigenares, wier nummer ik gekregen had van de huurster (ha ja, ge dacht toch niet dat ik zomaar iedereen kon vinden, er zijn nogal wat huurhuizen en appartementsblokken bij), en die dacht dat ik haar voor de zot aan het houden was. Ze dacht écht dat ik een grap met haar wilde uithalen voor een of ander radioprogramma of zo. “Gij zijt bloedserieus, of wa?” Helaas wel dus.

Sommige mensen reageren ook achterdochtig: “Ik teken niets, madam!” Pas als ik hen uitleg dat ik dan een aangetekend schrijven moet sturen, omdat ik écht een handtekening van doen heb, willen ze tekenen. Nadat ik het met handen en voeten en plan en al heb uitgelegd, uiteraard. Gelukkig zie ik er ‘als een vriendelijke, gewone madam’ uit, zodat ze me nog snel vertrouwen. Nog die chance.

De eigenaars die niet hier wonen, of ook niet dichtbij, moet ik dus een aangetekende brief sturen. Ook aan de eigenaars van de twee elektriciteitskoten die in de verkaveling vallen. Ha ja, want zie ne keer dat Imewo vanuit hun elektriekkot bezwaar aantekenen tegen mijn verbouwing, zeg! Maar het zijn percelen, dus moet ik wel. Kafka op zijn best dus.

verkaveling

Het gele huis zijn wij, en dat kleine hoekje is wat we willen bijzetten. De rode percelen hebben getekend, naar de groene moet ik een aangetekend schrijven sturen wegens te ver, of een investeringsmaatschappij of zoiets. De witte moet ik nog te pakken zien te krijgen.

Dus loop ik langs de straat, op handtekeningenjacht. Ik ga overal aanbellen, in de voormiddag, in de namiddag, of ’s avonds. Sommige mensen zijn met vakantie, een dame is opgenomen in een rusthuis, en anderen doen eigenlijk gewoon niet open. Gelukkig zijn de mensen intussen bijzonder behulpzaam: ze kennen me, zien me passeren, en gaan mee bij achterdochtige buren. Of, zoals in het geval van de dame in het rusthuis: de buur belt me zodra hij er leven ziet, want de zoon komt af en toe langs voor de post en zo.

De uren die ik daar al heb ingestoken, ge wilt het niet weten. Maar ik wil die open keuken, dat bureautje voor Bart, de kamer voor Kobe en de tweede badkamer, en dus zit er niks anders op dan langs de straat te lopen bedelen. Naar handtekeningen.

Verkavelingsperikelen

Dat er een paar kinken in de verbouwingskabel zijn gekomen, kon u hier en hier al lezen.

Intussen heb ik een lang telefoongesprek gehad met de betreffende ambtenaar, en is me een hoop duidelijk geworden.

Ik heb dus vandaag de koe bij de horens gevat, en ben beginnen rondgaan van deur tot deur. Een paar adressen had ik eerder al gedaan, zo tussendoor, maar nu ben ik een paar uur de hort op geweest. Overal moet ik het uitleggen, uiteraard, en vaak ook luisteren naar de verhalen van de mensen ook. Wat ze zelf hebben meegemaakt qua verbouwingen, maar even goed zijn er oude mensen bij, die gewoon blij zijn met wat aandacht. In elk geval duurt het uren. Zevenentachtig handtekeningen, het is niet niks.

Maar ik leer er tenminste wel mijn buren mee kennen…

Van het kastje en de muur

Aangezien er een kink in de kabel van onze verbouwingen was in de vorm van een verkavelingswijziging, ben ik al maar wat papierwerk beginnen doen. Lees dat eigenlijk maar als: loopwerk.

Een maand of twee geleden was ik langsgegaan bij Stedenbouw, maar wist ik niet dat de diensten standaard in de namiddag enkel op afspraak te bezoeken zijn, en niet vrij. Ik mocht van de balie van het dienstencentrum naar de dienst Stedenbouw bellen, legde het probleem uit, en kreeg prompt het antwoord dat ze het betreffende verkavelingsplan gingen opsturen. En effectief, een paar dagen later zat er een grote envelop in de bus, met daarin het netjes gekopieerde en zelfs op de correcte manier aan elkaar geplakte verkavelingsplan. Yay! En dat zonder kosten en al. Van service gesproken.

plan1

De week daarop ging ik langs bij het kadaster, want ik had nu wel het (serieus gedateerde) verkavelingsplan, maar daarmee nog niet de namen van de eigenaars. Er zaten zeven wachtenden voor me, en het ging maar niet vooruit. Na een uurtje (en nog steeds zes wachtenden) ben ik maar doorgegaan, ik moest de kinderen van school afhalen.

Toen waren er een paar weken waarin ik echt geen tijd had om een paar uur te gaan wachten (paasvakantie en zo), maar vandaag heb ik het er nog eens op gewaagd. Gewapend met ereader en al, en me er mentaal op voorbereidend dat ik een paar uur ging moeten wachten. Niks daarvan. Er zat geen kat, en ik kon meteen bij de ambtenaar binnen. Die luisterde bijzonder vriendelijk naar mijn verhaal, en samen hebben we op zijn computer alle panden aangeklikt waarvan we, op basis van het oude plan, vermoedden dat ze in de verkaveling zaten. Een euro per adres, en 11 euro voor het bijhorende plannetje, jawel: 100,40 euro. Voor iets dat uit zijn computer rolde, en waar nog geen tien minuten werk aan was. En waarvoor ik nog door de gietende regen – al een chance dat er paraplu’s bestaan – een halve kilometer verder naar een bankautmaat mocht gaan, want bancontact, dat kenden ze daar niet – tot ’s mans grote ergernis, moet ik er wel bijvoegen.

plan2

Hij overliep snel even de gegevens, stelde vast dat er veel eigendommen met vruchtgebruik en verdeelde eigendom tussenzaten (en dus meerdere adressen van de eigenaars) en raadde me aan om terug naar Stedenbouw te gaan, en daar eens te luisteren wat de procedure nu precies is. Is het voldoende dat ik de lijst laat aftekenen voor akkoord, en dus bij de mensen zelf langsga, of moet ik ze echt allemaal aangetekend aanschrijven? Wat overigens een dure lol zal worden. Mag ik stoppen zodra ik twee derden voor akkoord heb, of moet echt iedereen op de hoogte zijn? En wat moet er precies in de brief staan?

Stedenbouw dus. Ik maak morgen een afspraak. Poeh.

Verkavelingsaanvraag

Deze avond is de architecte weer langsgeweest: er is een bijkomende moeilijkheid. Die zal wel opgelost geraken, maar vraagt gewoon veel extra werk. Alweer.

Het verkavelingsplan van onze wijk is al een zeer oud beestje, en ons huis is eigenlijk onlogisch. Op het plan staat nl. dat ons terras, waar we willen uitbreiden, eigenlijk niet bebouwbaar is, terwijl dat op alle andere hoeken van de wijk wél het geval is.

De betreffende ambtenaren zagen geen probleem en vonden de verbouwing wel een verbetering, maar er moet dus een officiële wijziging van de verkavelingsplannen aangevraagd worden, en daar heb je de handtekeningen van de eigenaars uit de ganse verkaveling voor nodig. Zo op het eerste zicht meer dan honderd. Zodra die aanvraag is ingediend, is er – net zoals bij een bouwaanvraag – 105 dagen wachttijd.

Ugh.

Ik zal al maar eens naar Stedebouw en Kadaster gaan zeker, op zoek naar welke huizen er allemaal in de verkaveling vallen, en de namen en adressen van de eigenaars?

Soms verdenk ik ervan dat er mensen zijn die mij bezigheidstherapie willen opsolferen. Ne mens blijft bezig…