Te geef of te koop

Ik heb hier bovenaan rechts een apart blog opgestart voor alle mogelijke dingen die hier het huis uit moeten. Met de komende verbouwingen hebben we plaats nodig, en dus doen we vanalles weg. Je moet dus maar gaan kijken op http://gemuugthethebben.wordpress.com/

Wat staat er momenteel zoal in de aanbieding?

– fiets (50 euro)
– klein lederen motortasje  (gratis)
– twee bamboe draaifauteuils (20 euro)
– grote pluchen beer (gratis)
– schotelwarmhouder (10 euro)
– oud croque-ijzer (gratis)
– espressokopjes (gratis)
– zeepbakje (gratis)
– massa’s muntplantjes (gratis)
– luiertas van Partena (gratis)

Als je er iets van wil hebben, ga dan op de site kijken, en laat daar iets achter in de commentaren.

And so it begins…

Alle andere architectuurtekeningen, bouwaanvragen, voorbereidingen, afspraken en contracten ten spijt had ik pas vandaag het gevoel dat we eraan begonnen, aan die verbouwing.

Omdat ze woensdag komen sonderen (bodemstalen nemen om te samenstelling van de funderingen te kunnen bepalen) moest ik een toegang tot de tuin hebben van drie meter breed. Drie meter. Zucht.

Er komt waar nu de keuken is, een nieuwe voordeur, en dus ging het stuk haag ervoor sowieso naar de barrebiesjes, maar toch… Het meeste hartzeer heb ik echter van mijn boom. Ik heb echt lang geprobeerd en voor mezelf volgehouden dat ik hem ging kunnen houden, mijn bolacacia, maar helaas. Aan de ene kant was er een doorgang van 2.60 meter, de andere kant was 2.80m, en een telefoontje naar de sonderingsfirma bevestigde dat ze écht die drie meter nodig hadden. De boom stond dus knal in de weg. Plus: hij gaat behoorlijk dicht bij de nieuwe aanbouw staan, zodat hij daar gaat storen en voortdurend zal moeten bijgesnoeid worden. En dan was er nog de boomsnoeier, die me meteen alle hoop ontnam: de boom zou een grondige snoeibeurt in de zomer misschien nog net overleven, maar de grondwerken zouden zijn wortels zodanig aantasten, dat hij eigenlijk totaal geen kans tot overleven had.

Exit arbor, dus. Zucht.

Stipt om half negen stond de boomsnoeier hier dus, met een graafmachientje. Onverdroten toog hij aan het werk, en een klein half uur later waren de eerste drie haagstruiken al schuppes. U krijgt van mij voor- en na-foto’s, kwestie van u voor te kunnen stellen wat er allemaal doodgeknepen is aan planten.

tuin03

tuin01

tuin02

Nog iets later waren ook de fietsenrekken vakkundig verwijderd.

tuin16

Daarop begon hij vol ijver en goeie moed aan de zijkant van de haag, die onze tuin afsluit.

tuin04

Eerst moesten de bilzen eraan geloven, daarna werden de haagstruiken kort afgezaagd met de boomzaag, werden met de grijper van de kraan de paaltjes van de afsluiting (in de haag gegroeid) uitgetrokken, en vervolgens de wortels uitgegraven. Daarna begon hij aan de voorkant, en meteen ook de bruidssluier die in de restant van het hondenhok was gegroeid, en er eigenlijk prachtig uitzag.

Ofte (beelden zeggen meer dan woorden):

tuin05

tuin08

Intussen waren er ook ijverige toeschouwers bij gekomen, die zich meteen een kamp maakten in de bladerhoop. De jongens hadden overigens als enige taak gekregen voor hun zusje te zorgen, aangezien ik de boomsnoeier aan het helpen was. Kobe nam zijn verantwoordelijkheid dan ook ernstig, en liep – Merel sliep tot elf uur – de hele tijd rond met de babyfoon in zijn handen.

tuin06

tuin07

Toen eigenlijk alles aan die kant eruit was, en ik Philippe vroeg om ook de struiken rond mijn twee overblijvers (een magnolia en een hydrangea) een beetje weg te halen en vooral ook de greppel van de bilzen weg te halen,

tuin09

gebeurde er plots dit.

tuin10

Wespen, jawel. Ik heb Philippe gezegd dat hij er mocht afblijven – die beesten waren nogal nerveus aan het rondvliegen, hoe zoudt ge zelf zijn als net uw ondergronds nest is vernield – en belde de brandweer. Die gingen vandaag of morgen nog een team langssturen.

Intussen was er ook al een ander probleem opgelost. De bedoeling was dat de snoeier drie haagstruiken ging proberen verplanten – ongeveer 50% kans dat ze het overleven in dit seizoen – naar de vroegere ingang, naast de postbus. Toen hij daar twee grote tuinpadtegels weghaalde, bleek daar geen stabilisé onder te zitten, maar beton. Ik heb meteen een bericht gestuurd naar onze projectplanner met de vraag of hij iemand wist die een vierkante meter beton kon wegschieten, en jawel, om half twee stonden hier drie Turken van EBM, de aannemer waarmee we wellicht in zee zullen gaan. Die hebben me vierkant uitgelachen toen ze zagen dat het effectief amper een vierkante meter was, maar na tien minuten waren ze allang gestopt met lachen. Het beton zat een goede 30 centimeter diep, en ze zijn er toch een uur aan bezig geweest, met twee. Meteen hebben ze ook de paaltjes van de twee tuinhekjes losgeboord, zodat die ook weg waren. Grote werken, grote werken.

beton1

beton2

beton3

En dan, na de middag, werd mijn trotse boom geveld. Mijn steun en toeverlaat voor twee hangmatten, mijn schaduwbrenger, mijn duivenherberger, mijn kattenkrabpaal… In 2010 had ik al mijn andere twee bomen moeten missen, en ging ik er nog nieuwe krijgen, vandaag gaat ook het derde en laatste exemplaar tegen de grond.

tuin11

tuin12

tuin13

tuin14

tuin15

tuin17

Ook vooraan is er een grondig verschil: de buddleia (vlinderstruik) is weg, en meteen ook het dwarshekje en draad waar mijn prachtige wisteria (blauwe regen) langs groeide.

tuin19

tuin20

Ach, aan het tempo dat die groeide, heb ik binnen de korste keren weer eentje. Daar kan ik gerust op wachten.

Het grootste verschil is wel het zicht vanuit de keuken. Keek ik vroeger op een muur van groen en onkruid, met wat muntplantjes en peterselie, dan is dat nu wel anders. En moet ik opletten wat ik binnenshuis draag, want iedereen die passeert, kijkt ongegeneerd binnen, en zwaait even.

tuin18

tuin21

Jawel, mensen: we zijn eraan begonnen. Voor echt, en al.

Keukentoestellen

Deze morgen hadden we alweer een afspraak met de planner en de architecte, deze keer om de keukentoestellen te kiezen, in functie van wat we in onze keuken wilden, en hoe die eruit moet zien. We zijn in een groothandel de catalogi gaan vragen, en hebben meteen een aantal dingen besproken.

Ik weet niet wat andere mensen daar zo leuk aan vinden, maar ik heb er dus een bloedhekel aan.

Soit, het wordt een inductiekookplaat van 90 cm, volledig vlak ingewerkt in het keukenoppervlak. Dat limiteerde de keuze alvast een pak. Eigenlijk hadden we een witte gewild, maar dat bestaat niet in vlakbouw, enkel met opstaande randjes. Een zwarte dan maar, zeker?

Over de oven ga ik me raad laten geven, want ik kan wel in die catalogi zitten kijken, maar eigenlijk zie ik niet zoveel verschil tussen de meeste modellen. De afwasmachine en koelkast houden we, die moeten maar in de keuken ingepast worden, net zoals de microgolf.

Mja.

Ik zal blij zijn als het Kerstmis is, dan moet alles afgewerkt zijn.

Stalen vloer, iemand?

Toen we vorige week (of zo) een bespreking hadden met de architecte en de planner, kwam die laatste plots af met het idee: “En waarom leggen jullie geen stalen vloer?”

Unk?

Hij had het al gezien in onder andere een bioscoop in Venetië, en was toen gigantisch onder de indruk. Hij zei dat het een stuk warmer was van uitzicht dan tegels, en dat het ongeveer hetzelfde onderhoud was als een parket, aangezien er ook een coating op ligt. Mja…

We lieten het even bezinken, en kregen de info dat er in Wijnegem en Waasland Shopping Center een restaurant was dat het staal gebruikte als materiaal, en dat in Sint-Niklaas de vloer van het toilet bekleed was met dat staal. Hmm.

Wij vandaag dus ons jongers in de auto gezet, en richting Waasland Shopping Center. Man man, wat een draak! Enfin, Hangar 220 was snel gevonden, en het staal beneden, op drempeltjes, tussenlatjes, afwerkingen links en rechts, zag er goed uit. In het toilet was het minder, vond ik: in de moeilijke hoekjes – het is ook geen ideale omgeving – was het zelfs aan het roesten. Maar ik moest verder Joris wel gelijk geven: qua uitzicht was het heel erg mooi en warm.

staal1

staal2

We twijfelen nog…

Budgettering

Dat we gaan verbouwen, dat wist u onderhand al, vermoed ik.

Dat we intussen al vrij ver zitten in de planning, wellicht ook. Er komen nog steeds kleine wijzigingen, maar de grote lijnen staan echt wel vast.

En dus stonden gisteren de architecte en de projectplanner hier nog eens, maar met de budgettering.

Slik.

We wisten dat het veel ging zijn, maar toch. Het zijn natuurlijk wel ingrijpende veranderingen: een regenwaterput, een nieuwe keuken en berging in een bijgebouwd stuk, en daarboven een nieuwe slaapkamer en nieuwe badkamer, met een plat dak. Met dus overal nieuwe en hoogwaardige ramen, afzuiging, alles erop en eraan.

Maar toch. De offerte-aanvragen zijn er, sommige offertes zijn binnen, en nu zal het een kwestie van sleutelen worden om die prijzen nog wat naar beneden te krijgen. En een stevig gesprek met de bank voor een lening, en het spaargeld aanspreken. Maar het zal het me zó waard zijn…

Plannen, plannen

Daarstraks waren de architecte en de projectplanner hier weer, omdat ze een afspraak hadden met een eerste aannemer voor een offerte. Die mensen moesten uiteraard ter plaatse komen kijken, vandaar.

Toen de aannemers weg waren, bleef ik even bij de architecte zitten, om te zien hoe ze de keuken had aangepast. Het zag er al stukken beter en ruimer uit, zo met die extra insprong. Maar… Het was een vervelende diepte, we gingen nog van die rare kasten krijgen. En toen beslisten Bart en ik om de huidige voordeur, die dan een tussendeur zou zijn tussen keukenberging en traphal, gewoon te schrappen. Een massa extra plaats in de berging, waardoor de muur nog wat achteruit kan en de keuken nog wat groter kan (drie volwaardige kastitems naast elkaar), en meteen een extra kastmuur voor schoenen en jassen in de traphal.

Tsja. Weer wijzigingen, en alweer wat blijer ermee. We gaan er nog komen.

Architecte + projectplanner = nieuwe visies

Deze avond zaten we samen met de architecte en de projectplanner om een ganse reeks praktische zaken te overlopen. Zoals daar zijn: welke gevelsteen willen we? (Ze had twee types mee, en eentje was een schot in de roos.) Gaan we voor rolluiken of andere zonnewering? Welke tegeltjes willen we in de nieuwe kamers boven? Uit welk materiaal moet de schuifdeur van de nieuwe badkamer bestaan? Waar willen we de stopcontacten in de berging? Enfin, u begrijpt wellicht al wel wat ik bedoel.

En toen keken we naar de plannen van de keuken. En zei Joris dat het eigenlijk, zoals het getekend stond, toch wel een kleine keuken was met weinig kastruimte, en dat de berging ernaast wel onnoemelijk groot was. Kon die tussenmuur eigenlijk niet wat achteruit? Zodat er een insprong ontstaat, en we daarin dan de pompsteen en zo hebben, zodat die uit het zicht van de rest van de woonkamer is? En er wat meer kasten zijn, zodat de keuken wat groter is?

Bart en ik dachten na, en knikten instemmend. Eigenlijk had hij groot gelijk, en ook de architecte vond dat meteen. Ze gaat het opnieuw uittekenen, en dan zien we wel.

Man, ik zie op tegen de eigenlijke verbouwingen, maar ik kijk zó enorm uit naar het resultaat…

Van architecten, stabiliteitsingenieurs en projectplanners

Zo zaten we hier vanavond met vijf aan tafel: Bart en ik, en dan de drie bouwprofessionals. De architecte om toelichting bij de plannen te geven aan de andere twee, de stabiliteitsingenieur om te bekijken wat de bedoeling precies was, waar hij een studie van moest maken, en om ons uit te leggen wat een sondering was. En de planner, dat is om ons leven een pak makkelijker te maken: hij vraagt overal offertes, bekijkt met de architecte welke materialen in welke hoeveelheden nodig zijn, plant alles, en zorgt dat alles zo naadloos mogelijk op elkaar aansluit, zodat wij zo weinig mogelijk hinder ondervinden.

Bart en ik, wij zaten erbij en keken ernaar, en gaven af en toe wat uitleg. En realiseerden ons dat het nu toch wel écht reëel begon te worden. Dat het al maar oktober is, dan is het ergste achter de rug.