Vloer in staal: FAQ

DISCLAIMER: dit is een post voor alle mensen die zelf een stalen vloer willen leggen, en blijkbaar op mijn blog terechtkomen en me dus vragen willen stellen. Verdere vragen worden niet beantwoord.

  • nee, wij hebben dat niet zelf bedacht, onze projectleider is daarmee afgekomen
  • nee, ik kan je niet zeggen waar ik die gehaald heb, want daar heeft onze projectleider voor gezorgd. Rechtstreeks bij een staalplatenfabriek, zou ik denken
  • het zijn staalplaten die rechtstreeks op een betonnen vloer liggen, zonder lijm of zo: die dingen zijn zwaar genoeg om niet te verschuiven
  • ja, dat roest. In onze keuken is dat geen probleem, in onze hal zou ik het niet opnieuw doen, denk ik. We hebben planten die uitgelopen zijn en waardoor er nu roestkringen staan. Nee, we krijgen die niet weg.
  • ja, we wrijven die twee keer per jaar in met zwarte boenwas
  • nee, zwarte boenwas is inderdaad bijna onvindbaar. Google tot je een firma vindt die het opstuurt, en bestel dan meteen voldoende. Merk maakt niet uit, gebruik wat je kan vinden
  • gewoon onderhoud is met standaard vloerproduct voor tegels
  • combineerbaar met vloerverwarming? Geen idee, ik ben geen specialist
  • bruikbaar in een vakantiewoning die niet alle dagen gebruikt wordt? Geen idee, ik ben geen specialist
  • wordt dat heet in de zomerzon? Ja, gloeiend heet, je kan er je voeten aan verbranden. Zonwering is een must
  • is dat koud in de winter? Niet kouder dan een tegel
  • zou ik het opnieuw doen? In de keuken wel, ja
  • kunnen druppels water kwaad? Niet als de vloer in de boenwas staat en je het water er niet dagen op laat liggen. Losse druppels storen niet
  • ja, dat is spiegelglad als dat net geboend is, je moet daarmee opletten
  • ja dat leeft en dat krijgt een patine. Deal with it

  • nee, het heeft geen zin nog verdere vragen te stellen, ik ga daar niet op antwoorden, want: ik ben geen specialist. Ik ben gewoon iemand die wat staal op de grond liggen heeft in haar keuken. Zoek een plaatser en vraag die de pieren uit de neus.

Waterdruk

Deze zomer hadden we dus onze watermeter en hoofdkraan en drukmeter en al die onzin laten vervangen. Het was meer dan nodig: alles zat verroest, dichtgekalkt en muurvast en was dus behoorlijk onveilig geworden. We hadden hier eigenlijk ook totaal geen druk op het water: als er iemand aan het douchen was, viel mijn wasmachine uit wegens een tekort aan water. Hell, ik kon niet eens mijn wasmachine en afwasmachine tegelijk aanzetten zonder dat dat problemen gaf. En wat heb je aan twee badkamers met elk een douche als je toch niet simultaan kan douchen?

Sindsdien hebben we andere ‘problemen’. Er is meer dan druk genoeg, douchen is een zaligheid, we kunnen met twee simultaan douchen, ik hoef niet meer te letten op mijn wasmachine en het duurt geen half uur meer voor een emmer gevuld is.

Het probleem nu is dat we veel meer water verbruiken, met name warm water. Onze boiler is ook vervangen en we zagen niet in waarom we ene van 200 liter zouden pakken als eentje van 150 altijd meer dan genoeg was. Hmpf.

Nu gebeurt het dus regelmatig dat we, als we allemaal douchen, zonder warm water vallen en dat de laatste een koude douche heeft, letterlijk dan. Ik zeg wel altijd tegen iedereen dat ze op halve kracht moeten douchen, maar da’s blijkbaar moeilijk. Ik vermoed dat ik toch eens op zoek zal gaan naar zo van die spaardinges of zo die ge in uw douchekop kunt steken. Echte spaardouchekoppen wil ik niet, want de huidige zijn zalig: Merels lange haar uitspoelen ging nog nooit zo vlotjes, zegt ze.

Maar ons waterverbruik is dus wel gestegen, ja. Iemand nog andere suggesties voor het beperken van dat warm water? Of dan toch maar permanent de temperatuur van de boiler wat hoger zetten…

Metalen vloer

Sinds april 2014 ligt er hier in de keuken, de inkomhal en Barts bureau een stalen vloer. Ik ben daar eigenlijk nog altijd wreed content van, al kan het in de volle zomer, als we de blinden vergeten sluiten zijn, wel heet zijn aan de voetjes. Maar bon, da’s maar aan ene kant en geen onoverkomelijk probleem.

Wat een groter probleem was, was het gebrek aan zwarte boenwas. Want ja, ook zo’n vloer heeft onderhoud nodig, zijnde een laagje was. Dan geeft het niet als je er water op morst. Nu, ik vond nergens nog zwarte boenwas en de vloer stond dus kaal. Water dat bleef staan, gaf meteen roestplekken, en dat is niet direct de bedoeling.

Enfin, met de nodige hulp vond ik eindelijk in Nederland een bedrijf dat zwarte boenwas had én wilde verzenden naar België. Ik heb meteen 6 potten besteld ^^
Deze week is Kobe eraan begonnen: de vloer eerst grondig vegen en dan met een boenmachientje een verse laag was aanbrengen. Idealiter moet dat dan 10 dagen uitharden, maar dat is voor een vloer niet haalbaar.

Na een kleine 20 uur komt er al niks van kleur meer mee, en kon Kobe beginnen opblinken, het echte boenen dus. En de vloer, die kan er weer eventjes tegen.

Nu nog eens uitvogelen hoe we de grote roestplek aan de ingang kunnen aanpakken. Daar stond een plant die uitgelopen is, wat we niet gezien hadden, en dus is daar nu een grote roestplek. Als iemand suggesties heeft, laat maar komen!

Schilderwerken

Maandag kwam Wolf af met de uitspraak dat hij zijn kamer wilde veranderen: hij is uitgekeken op het blauw en wil schilderen. Zijn meubels had hij zondag al verzet zodat het er al behoorlijk anders uitzag. Nu, je kamer veranderen en herschilderen, dat is vrij normaal voor een puber. Zelf heb ik mijn kamer nooit herschilderd of herbehangen – ik denk dat ik daar te lui voor was – maar regelmatig kreeg alles een andere plaats.

Ik hield mijn hart al vast voor een nieuwe kleur, maar mijn zoon is blijkbaar vrij conservatief: hij wilde het donkere grijs vanuit onze woonkamer en gang. Oh? Prima keuze, misschien ietwat donker, maar bon. Alleen mochten Bart en ik niet mee, want we zijn in quarantaine, en Wolf zelf niet meer. Geen probleem, vond hij: hij sprong fluks op de fiets met een rugzak, een bankkaart en de kleurcode van de verf en kwam wat later thuis met een pot van 72 euro. Hij was zelf eigenlijk ook wel verschoten van de prijs, maar bon.

Ik heb hier ten huize ingesteld dat er tussen twee en vijf geen schermen gebruikt worden, want vooral Kobe zou anders niet van achter zijn computer komen, en dus gingen ze dinsdag aan de slag: afplakken en eerst het blauw een witte laag geven. Die verf had ik gelukkig wel nog staan.

Vervolgens werden ook de twee grote muren aangepakt in het donkergrijs. Merel en Kobe hielpen hun grote broer van ganser harte, ze hadden toch niet veel beters te doen :-p

Nu is het een kwestie van alle plafondranden nog af te plakken en netjes te schilderen en alles in te richten. Hij wil graag ook een nieuwe zwarte sprei voor zijn tweede bed en een hoop kussens in dezelfde kleuren: zwart, grijs en eventueel van dat hele donkere paars. En misschien wel gordijnen. En vinylplaten om aan zijn muur te hangen. En nog een paar andere coole dingen.

Maar dat zal toch moeten wachten tot na de lockdown, vrees ik.

Boiler

Toen Patrick dinsdag de vloer kwam leggen in de garage, vroeg ik hem om ook eens te kijken wat er zo drupte. Dat plekje had altijd wel al een paar druppeltjes, maar nu was het erger geworden.

Patrick klom op een laddertje en kwam er met een zeer bezorgd gezicht weer af. Blijkbaar was het onze boiler die aan het lekken was, al een tijdje, en nu was het erger geworden doordat we eindelijk een deftige waterdruk hebben. Bij nadere inspectie bleek zelfs de hele achternaad doorgeroest te zijn en op bepaalde plekken zelfs een centimeter open te staan. ’t Is niet alsof hij nog deze week de geest ging geven, maar het was een kwestie van tijd voordat hij effectief opensprong en de hele garage onder water zette.

Hmm. Patrick, de Patrick zijnde, bestelde meteen een nieuwe en verklaarde dat hij die zaterdag al kon komen plaatsen met Willy. Deze voormiddag kreeg ik een telefoontje: of ze deze namiddag al mochten komen. Euh ja zeker?

En dus waren die twee man hier al ijverig bezig, haalden ze de oude boiler eraf, en verklaarden dat het ding ongelofelijk zwaar woog, veel zwaarder dan normaal, en dat hij dus vol kalk zou moeten zitten. En die naad? Die was effectief de moeite.

Een paar uur later hing de nieuwe al op zijn plaats. Er zou nu dus meer warm water moeten zijn – die kalk nam nogal wat plaats in – en onze elektriciteitsrekening zou stevig naar beneden moeten gaan met de nieuwe boiler.

Extra kosten allemaal, maar ’t is ook wel de moeite. Nu nog een nieuwe waterontkalker, en we zijn er.

Ne Patrick

Ik wens iedereen uit de grond van mijn hart ne Patrick toe. Patrick is namelijk een crème van een klusjesman uit Aalst. We hadden hier in huis al een tijdje een hoop klusjes die ik zelf niet meer kan – lang leve de kapotte rug – en die dus maar niet opgelost geraakten.

Nu heeft Bart dus een klusjesman gevonden, na een heuse zoektocht, en het is een verademing. Patrick is vooral een bijzonder praktisch iemand die voor alles een oplossing zoekt en die echt ook wel van alle markten – mérten – thuis is.

Hij was hier al eerder geweest met ons waterprobleem, had al een put uitgegraven en het probleem van de watertoevoer opgelost, en verder zowat alle klusjes uitgevoerd.

Voor het eerst sinds we hier wonen – en dat is 23 jaar – hebben we nu toiletdeuren die sluiten. Als in: met klinken die werken en een slot dat dichtvalt. Echt. En sleept de deur naar de berging niet meer, hangt de afgebroken kastdeur weer op zijn plaats, hangen de klinken vast, zijn de kapotte ventilatortjes in de WC’s weggehaald, is er een afdichtlatje tussen vloer en laminaat in mijn naaikamer, zit het buitenstopcontact weer vast, en vooral: is de schuifdeur naar de berging gerepareerd, zodat ze weer open kan en vooral ook dicht blijft. Vooral dat laatste is iets waar we ongelofelijk veel deugd van hebben.

Ook de put in de garage is intussen dicht en alweer helemaal betegeld – ik had nog overschot van de originele tegels op zolder, geërfd van de vorige eigenaars – en ook het ontbrekende tegeltje rond het afloopputje, dat de aannemer bij de verbouwingen nooit had afgewerkt, is nu perfect effen.

Volgende week komt hij terug om al de rest op te lossen.

Echt. Ik wens iedereen een Patrick toe. Van ganser harte.

Water!

Begin juli schreef ik nog dat we een beetje een probleem hadden met het water, meer bepaald met de hoofdkraan en dat soort onzin. Farys was bijzonder meegaand en professioneel en begrijpend in de planning, chapeau voor die mensen.

Een en ander leidde ertoe dat deze morgen om acht uur er al twee jonge gasten van Farys de dienstkraan waren komen toezetten, en iets over acht stonden Patrick (de klusjesman) en Willy (de bijhorende loodgieter) hier om de bewuste put uit te graven en al wat ze konden, zoals de toegeroeste drukmeter en zo, af te breken.

Tegen de middag had ik al een heuse deftige put, en kwart voor twee stonden die twee jonge gasten van Farys hier terug en knikten goedkeurend. Voilà, daar konden ze tenminste mee werken. Drie kwartier later was de hoofdkraan mét terugslagklep, nieuwe flexibels en nieuwe drukmeter netjes boven de grond geplaatst: dat werkt nét iets makkelijker.

Om half drie had ik alweer water, en hoe! Een van de problemen hier is dat we heel weinig waterdruk hadden, maar onze buren hadden dat probleem dus niet. Bon, het zat bij ons dus duidelijk in die put: alle roeste stukken zijn er vantussen en nu stroomt dat water dat het een lieve lust is.

Ik ben benieuwd naar de douche morgen…

In de put

’t Is een bezigheid als een ander, zo blijkt.

Begin juni was iemand van Farys de watermeter komen opmeten, en die had eraan toegevoegd dat we blijkbaar geen terugslagklep hebben en dat dat verplicht is, en dat we dat binnen de twee maanden in orde moesten laten zetten. Allez ja bon.

We hadden nu net een klusjesman in gang gezet, de Patrick, en die ging dat eens bekijken met een echte loodgieter. Eergisteren stond die hier, keek naar onze put van een meter diep – I kid you not – waarin de watermeter en de hoofdkraan op de bodem zaten, ging plat op zijn buik liggen, prutste wat, en verklaarde toen dat de hoofdkraan volledig toegeroest was, dat hij er al aan proberen draaien had met een tang, maar dat hij schrik had dat de boel ging breken en dan zaten we met de gebakken peren. Enfin, met overstroming, eigenlijk. Eerst moest Farys de kraan komen vervangen, want dit ging gewoon niet.

Euh. Ja dan zeker?

Meteen Farys gebeld, en die gingen vandaag al meteen iemand langs sturen om de hoofdkraan te vervangen, en meteen ook de aftandse, geroeste watermeter uit 1985. Bon, ene Koen kwam, ging plat op zijn buik liggen, stelde vast dat hij nét, maar nét aan de hoofdkraan kon, maar dat de flexibel volledig verstorven was, de kraan te verroest, en dat de put belange niet groot genoeg was om eigenlijk deftig te kunnen werken. Want als hij het zou proberen en het lukte niet of die flexibel brak, dan zaten we met de gebakken peren. Enfin, zonder water. Want hij kon natuurlijk wel de dienstkraan, aka. de aansluiting in het voetpad dichtzetten. Die mens was echt wel van goeie wil, maar ik zag ook dat het nu niet bepaald vlot ging werken.

Slotsom: de put moet verbreed worden tot een werkbare breedte, en dan gingen ze wel zien. Dus eerst weer Farys die op afspraak de dienstkraan komt dichtzetten, dan de klusjesman en loodgieter die de put komen uitgraven en nieuwe flexibels steken en de verroeste stukken aan onze kant komen weghalen, daarna de mannen van Farys die een nieuwe kraan komen steken en een nieuwe meter – met wat geluk bovengronds – en dan de klusjesman die opnieuw de boel komt afwerken.

’t Zal een kwestie van plannen worden, vrees ik.

De Waeles – ijskast: 1-0

Yep, we hebben een gevecht met de ijskast achter de rug, maar het heeft niet veel gescholen of we waren gewoon verhuisd. Echt.

Het begon zo’n 10 dagen geleden: in de buurt van onze ijskast begon een vreemde geur te hangen, en niet bepaald een aangename. Aangezien onze grote berging daar vlak naast is en er een PMD-vuilbak staat, dacht ik er eerst niet verder over na, leegde de vuilbak, en dat was dat.

Ho maar.

De stank begon erger te worden en in onze halve woonkamer te hangen. En echt zo’n rottende stank, niet iets dat je zomaar even opzij schuift. Ik was ervan overtuigd dat er een muis dood lag achter de ijskast of zo, maar Bart dacht dat het aan de ijskast zelf lag. We hebben dan met man en macht – lees: alle vijf samen – de volledige ijskast grondig schoongemaakt – dat mocht ook wel eens – en wat denk je? De stank bleef. Alleen was het me opgevallen dat de stank minder was toen de ijskast uit stond, en opnieuw erger werd toen de motor weer aan lag. Hmm. Misschien had ik gelijk?

Bart dacht dat het aan de berging lag en dus begonnen we met man en macht – lees: alle vijf samen – de berging op te ruimen. Iets wat zeer hard nodig was. Alleen… de stank was niet verdwenen, integendeel, het werd alleen maar erger.

Ik besloot de oven even los te maken om er achter te kunnen kijken, maar het ding is echt tegen de muur geschoven. Alleen werd nu echt duidelijk dat de geur van achter de ijskast kwam. Ugh. Bart en Wolf hebben gisteren laat nog de hele inhoud van de ijskast verhuisd naar de drankenijskast. Ik heb dan vandaag de jongens ingeschakeld: Bart, Wolf en Kobe hebben samen de deur van de ijskast eraf gevezen en uiteindelijk met wat moeite het ding zelf losgekregen.

Bart was intussen alweer aan het conf callen. Wolf en Kobe schoven het ding voorzichtig naar voren, en toen gingen we alle drie gewoon lopen. Man, wat was dat zeg???

Het bleek geen dood beest achter de ijskast te zijn, het bleek het condenswaterbakje achteraan te zijn dat gevuld was met een groene slijmerige smurrie met de geur van een zombie die toch al een maand of twee aan het composteren is. Ugh. Het condenswater uit de ijskast loopt daar standaard in, en dan verdampt het weer omdat de leidingen erdoor lopen. En een tijd geleden was er inderdaad een kommetje eiwit – waarmee ik meringue of zo ging maken – omgevallen in de ijskast en in dat bakje gelopen, waar het netjes kon blijven staan rotten. En het bakje was natuurlijk niet los te krijgen, zodat ik handschoenen aantrok en begon te soppen met keukenpapier. Ik geef het toe, ik ben een paar keer naar buiten moeten lopen om te kokhalzen. En ik ben, na drie kinderen met geregelde buikgriep, toch wel een en ander gewoon.

Toen werd ook duidelijk dat ik het niet ging schoonkrijgen, en dan heb ik het maar losgesnokt – allez ja, voorzichtig de leidingen losgemaakt en de rest eruit getrokken – en uitgespoeld. Man, echt niet te doen… Het bakje zelf is dan ook nog niet proper te krijgen, ik heb een tandenborstel en zelfs een wattenstaafje moeten gebruiken. Maar bon, de geur is langzaam weggetrokken.

De ijskast terug op zijn plaats krijgen was nog een opgave op zich, maar bon, de ijskast is proper, het bakje is proper, de berging is proper en de geur is weg.

En we hebben vooral een teamgevoel gecreëerd. Wij, Waeles, tegen de ijskast, we hebben gewonnen!