Deauty

(advertorial)

Deauty: voor het geval je het nog nergens anders zou gelezen hebben: het is een samentrekking van discover en beauty.

Ik had er vroeger al bij anderen over gelezen, nog voor de nieuwe speler op de reclamemarkt Walkie Talkie me vroeg of ik het ook even wilde testen, en er dan iets over schrijven. Toen vond ik het al een interessant concept, en dus zei ik ja.

In een Deautybox zitten verschillende schoonheidsproducten: zowel duurdere als budgetproducten, soms staaltjes, soms een volledige verpakking, maar samen altijd met een hogere winkelwaarde dan de 15 euro die je betaalt. Je neemt namelijk een abonnement voor minstens drie maanden, en elke maand krijg je dus een verrassingsdoos opgestuurd.

deauty1

deauty2

In de doos van juni, geleverd met de post, zaten vijf producten:

deauty3

Twee producten van Catrice: een felrode lippenstift en een doosje oogschaduw in nude kleuren. Een crème tegen zware benen van Etat Pur. Een staaltje Estée Lauder gezichtscrème. Een heerlijk geurend zeepje van Lamazuna, Aleppozeep, en ten slotte een klein busje scheerschuim van Eucerin.

Mja.

De lippenstift is veel te fel voor mij, en die gaat naar mijn ma, die dat kleur wel geregeld draagt, en er ook mee staat. De oogschaduw ga ik eens uitproberen, maar dat draag ik zelden. Als het niet bevalt, is hij voor een vriendin. Het scheerschuim zorgde voor een opgetrokken wenkbrauw bij Bart, maar hij pruttelde toch niet tegen. De zeep zou ideaal zijn voor droge huid, en die mag Wolf dus proberen. Blijft voor mezelf over: de gezichtscrème, maar dan pas als mijn huidige crème op is, en het product tegen zware benen. Daar heb ik geregeld last van, en ik durf al eens iets smeren, maar of het effect nu aan de crème ligt, of aan het masseren ervan, daar ben ik nog niet uit. Ik ga deze in elk geval uitproberen.

Ben ik nu fan van Deauty? Goh, ja en nee. Ik vind het een schitterend concept, want op deze manier kan je dingen uitproberen voor weinig geld. Aan de andere kant loop je het risico dat er niet veel tussenzit waar jij iets mee bent, zoals voor mij nu. Maar 15 euro is niet veel, je krijgt elke keer de anticipatie van een cadeautje, en er zit sowieso een leuk papieren zakje in de doos om dingen cadeau te doen.

Ik ga misschien toch wel eens zo’n abonnementje van drie maanden nemen, denk ik, en dan nog eens evalueren.

Trouvailles

Dat het een drukke, maar fijne dag was, vandaag.

Sinds gisterenavond heb ik mijn moto terug, en dus kriebelde het gigantisch om ermee te gaan rijden. Omdat mijn polshorloge platgevallen was en er eigenlijk toch een barst in het glas zat, vond ik het tijd voor een nieuw. Ik ben altijd al zot geweest van Danish Design, en dus keek ik waar in Gent je dat merk tegenwoordig kan vinden. Onder andere in de Mageleinstraat, zo blijkt. Dubbele win, want ik had hier nog steeds een bon van Cora Kemperman liggen, die ik van mijn metekindje heb gekregen. Laat die winkel nu toch wel schuin tegenover Nachtergaele, de uurwerkwinkel, liggen, zeker? En ook ideaal was dat ik intussen ook even langs Decor Design kon passeren, een winkel met handtassen en hebbedingetjes die momenteel aan het uitverkopen is, omdat de eigenaresse met pensioen gaat.

Ik dus rond half elf (eerst de kuisvrouw nog wat geholpen met opruimen) de moto op, naar ’t stad. De motorparkeerplaatsen aan het Braunplein zijn uiteraard verdwenen, maar er is niet echt ergens iets in de plaats voor gekomen. Mijn helm kan ik aan mijn motor zelf vasthangen met een stevig slot, maar die dikke motorvest moet ik dus wel meezeulen. Een tip voor de stadsdiensten: zet eens ergens in het centrum (onder de stadshal, of bij de fietsenstalling onder de Sint-Michielsbrug of zo) een blok kluisjes? Ideaal voor het dikke gerief van de motorrijders, maar ook voor mensen die komen winkelen met de tram, en op die manier niet de hele dag met tassen moeten lopen zeulen, of voor toeristen die toch nog een weekendtas bij hebben. Wedden dat ze succes hebben?

Soit, ik dus de Mageleinstraat in. Bij Decor Design heb ik voor vijf euro een prachtig rood leren mapje voor foto’s gekocht, ideaal voor het vaderdagcadeau voor mijn schoonvader. Daarnaast ook nog een ‘handje’ voor ringen (2 euro), een briefopener voor een euro omdat ik hem zo schattig vond, en een onderhoudssetje voor mijn rode leren boekentas.

handje

Daarna ben ik naar Nachtergaele gestapt, waar de verkoper met een schattig Frans accent me liet zien wat hij liggen had van Danish Design. Dat bleken eerder de klassiekere modellen te zijn, en niet echt mijn ding. Maar toen viel mijn oog op de collectie van Xen, en meer bepaald een vierkant, pikzwart uurwerk met geniaal wijze wijzers. Verkocht! Iets meer dan ik in gedachten had, (119 euro) maar bon.

uurwerk1

uurwerk2

En dan uiteindelijk naar de Cora Kemperman. Ik had me voorgenomen om enkel mijn bon op te gebruiken, omdat ik vind dat ik eigenlijk al genoeg kleren heb, en dus principieel niks meer bijkoop, tenzij pakweg een jeans omdat de vorige versleten is. Maar toen vond ik een zwart gedrapeerd Tshirt (‘met een kotsbakje’, zoals een van mijn leerlingen het noemde) dat me ongelofelijk goed stond, voor 39,99 €, in een heel fijn stofje. Tsja. En viel mijn oog ook op een mouwloos topje met speciale halsuitsnijding, voor amper 15 euro. Ik heb het uiteindelijk ook gekocht in het fel petroleumblauw en het zwart, omdat dat precies het soort dingen is dat ik draag om les te geven, en de kwaliteit altijd onberispelijk is. Hey, ik heb Tshirts van Kemperman die intussen acht jaar oud zijn, heel vaak gedragen worden, en waar nog totaal niks aan te zien is. Intussen kan ik quasi zelf een winkel beginnen, zoveel gerief heb ik van haar. Dinsdag heb ik in de kringwinkel trouwens een enkellang paars kleedje met lange mouwen in stretchtricot van haar gevonden, voor vijf euro. Joink! Ik ga overigens proberen om de eerste dag van de solden daar meteen te staan, want ik heb mijn oog laten vallen op een prachtige lange donkergrijze wollen vest die ik kan gebruiken deze winter (de vorige is helemaal gepluisd), maar honderd euro is me te duur.

Enfin, ik met een bijzonder blij gemoed terug naar huis, afgeklokt net onder de twee uur, rijden inbegrepen. Nee, ik winkel dus niet graag, bij mij moet dat functioneel zijn.

Ik was net op tijd om champignons te snijden (twee soorten), een ajuin te snipperen en alles in een pan te kieperen, intussen met rauwe ham gevulde pasta te koken en een kaassaus te maken, en dat alles in een ovenschotel onder de grill te schuiven om te laten gratineren. Xavier kwam namelijk tegen één uur eten en daarna koffie drinken. Lang geleden dat we nog eens rustig konden kletsen, eigenlijk.

Om half drie heb ik hem mee de moto op gezeuld, om hem Barts kantoor even te laten zien. Ik ben daar toch nog altijd apetrots op, op dat gebouw van hem. Op die manier was ik nog net op tijd om de kinderen van school af te halen, en ze zelfs een ijsje van de ijskar te geven. Ha ja, dat zijn de voordelen van te voet te zijn ^^

Thuis viel het me op dat het ganse leven zich bij deze zalige temperaturen automatisch naar buiten verplaatst: huiswerk, knutselen, spelen,

buiten01

buiten02

buiten03

verbeteren, dutten… Alleen was Merel zodanig hard aan het slapen dat ze ook nog geplast heeft, op het twee dagen oude buitenligmatrasding, waarop staat dat je het niet kan wassen. Zucht. Enfin, het heeft een wasbeurt op ‘dons’ perfect overleefd, gelukkig maar.

Taarten decoreren

(Advertorial, maar wel mijn eigen mening)

Vorige week kreeg ik een mailtje in de inbox, met de volgende vraag: ”

“Taart decoreren” is een nieuw wekelijks verzameltijdschrift dat deze donderdag in Vlaanderen gelanceerd wordt. In “Taart decoreren” ontdekt u alles over het maken van feestelijke taarten voor verjaardagen en het decoreren van alle soorten gebakken.  Bij de serie krijgt u ook een geweldige reeks decoratiehulpmiddelen waarmee u naar vrije lust kunt experimenteren.

Speciaal voor de bloggers hebben wij een paar exemplaren van het eerste nummer.  Wilt u voor alle anderen kennismaken met “Taart decoreren”? Stuur ons dan uw postadres door en wij bezorgen u zo snel mogelijk een exemplaar.

Wie ben ik dan om dat af te slaan, zeker als je, zoals ik, je eigenlijk alleen maar inhoudt om taart te bakken, omdat je ze dan ook zelf moet opeten en daar dik van wordt? Om één of andere reden vind ik koken een gewone dagtaak, maar vind ik bakken gewoon kweetniehoewijs. En geef toe, een mooi versierde taart ziet er nog altijd tien keer lekkerder uit dan ene die fantastisch smaakt, maar visueel niet zo aantrekkelijk oogt.

Ik zei dus ja, en twee dagen later kreeg ik een pakket aan de deur. Op het nieuwe adres, gewoon de eerste post op de Kineastlaan en al!

bakken1

Enfin, een grote maar lichte doos dus. Favoriet bij de kat, overigens.

bakken2

Erin zat dus een groot karton, vrolijk bedrukt in roze kleuren, met daarin effectief het tijdschrift ‘Taarten decoreren’, een massa reclame voor de volgende nummers, een kartonnen ineenknutselding om je cupcakes uit te stallen, twee hele mooie vlindervormen in stevig gelakt metaal, en een potje roze glitters. Die overigens niet eetbaar zijn, zodat er een waarschuwing op staat om er maar een klein beetje van te gebruiken, en de versierde dingen weg te gooien. Goed bezig, zeg!

bakken3

Uiteraard bladerde ik nieuwsgierig het tijdschrift door, en Bart schoot in de lach toen hij me plots verrast ‘Môh!” hoorde mompelen. Ik had namelijk net gelezen hoe je koekjes zo perfect mooi kunt glazuren zonder dat het glazuur eraf loopt. Het blijkt een simpel truukje te zijn, trouwens. Verder staan er allerlei tips, trucs en handleidingen in, en ook een aantal recepten, zoals sponge cake, cupcakes met witte chocolade, verschillende types glazuur… Je kan het hele magazine doorbladeren (met lettertjes die uiteraard net klein genoeg zijn om niet te kunnen lezen, of daar gaat hun business model) hier.

Er staan natuurlijk ook veel verwijzingen in naar wat je in latere nummers kan leren, want dat is uiteindelijk de bedoeling: dat je een abonnement neemt, voor 4,95 euro per nummer. De eerste zeven nummers komen om de twee weken, met hulpstukken bij zoals spuitmondjes, sjablonen en dat soort dingen, daarna komt het zelfs wekelijks, maar de prijs blijft.

En dat vind ik nu net teveel van het goede. Ja, ik geef toe, het ziet er zeer aanlokkelijk uit als je graag bakt, maarre… Het wordt al snel een duur lolletje van 20 euro per maand, met een hoop hulpstukken die ik al heb, en op den duur een tempo dat je toch niet kan volgen. En ja, ik heb zelfs dan nog getwijfeld, want het ziet er écht wel goed uit en de tips zijn verdomde handig. Maar dan rijst natuurlijk de vraag of ze dat niveau wel gaan kunnen behouden. Want acht nummers, geen probleem, maar dan? En als ik dat allemaal wil uitproberen, ga ik er gigantisch veel tijd en vooral ook calorieën insteken, vrees ik. En gaat het er toch maar blijven liggen, ongebruikt.

Mja.

Ik denk dat ik bij het tweede nummer toch even ga kijken in de winkel, en het ga doorbladeren. En als het me dan nog steeds interesseert, dat ik de losse nummers ga kopen. Een abonnement is me toch een brug te ver. Maar als u graag bakt en versiert en zo, dan lijkt dit me toch wel een aanrader, ja. En dat eerste nummer kost nu toch maar 1,50 euro, ga het dus gerust halen in de krantenwinkel, de twee vlindervormpjes alleen al zijn meer waard dan dat.

Enfin, een blogpost die toch wel voor de volle 1,50 euro gesponsord is :-p Maar als ik het tijdschrift niet leuk had gevonden, dan had ik er wel over gezwegen, geloof me.

Veggie quiche uit ‘Vandaag begin ik!’

Ik heb alweer een nieuw boekje van Weight Watchers, en ik ben gigantisch enthousiast! Ik moet zeggen, de laatste drie boekjes die ik in handen heb gekregen, zijn een echt schot in de roos geweest. En ja, er zijn er nog steeds die ik niet heb, geloof me!

Ik ben de laatste weken namelijk nogal aan het slabakken. Geen zin meer: geen zin om op te schrijven, te tellen, op te letten, en vooral veel zin om te fretten, chips te eten, chocolade, vijf boterhammen ’s avonds, en éclairs en taartjes en dergelijke. Hmpf. Ik ging ook drie weken niet naar de cursus (twee keer was ik verhinderd, de derde keer had ik eigenlijk wel gekund, als ik voor een babysit had gezorgd). En de kilo’s, die vlogen er uiteraard weer aan. Ik zat alweer over de 82 kilo, en kreeg al visioenen van vroeger. Zoals dit, in juli 2008 in New York na een dagje fietsen (en ja, het vraagt enig lef hem te posten):

juli2008

En toen kreeg ik van diëtiste Mimi Van Meir dit boekje toegestuurd: ‘Vandaag begin ik!’ Met nog eens het programma van a tot z uitgelegd, de do’s and don’ts, en vooral ook weer een pak motivatie. En een menu voor vier weken, netjes uitgeteld en met verschillende recepten.

vandaagbeginikEn dus herbegon ik. En ben ik momenteel heel erg goed bezig. Netjes alles tellen en opschrijven, alles afwegen, en heel erg bewust omgaan met wat ik eet. Vooral dat.

Ik heb meteen het recept van de eerste dag klaargemaakt: een veggie quiche. Helaas staan de bereidingstijden niet vermeld, en heb ik me serieus mispakt aan de werk- en baktijden. Ik heb dan ook de baktijden hier en daar wat ingekort om tijd te winnen, en dat bleek niet zo’n goed idee, want de quiche was niet zo heel erg stevig. Maar de smaak, die was er wél: bijzonder lekker, en dat vonden de kinderen ook. Het is eigenlijk een bodem van puree, die gebakken wordt. Daarop gaat dan een laag van alle mogelijke geroosterde groenten (en waar ik nog wat spekjes heb doorgeroerd, tot zover het veggie kantje), omdan afgebakken te worden met een eiermengsel erover en wat kaas. Zonder de spekjes vijf propunten, met de spekjes zes.

veggie quiche

Voor mij was het alvast een voltreffer, dit eerste recept. En het hele boekje eigenlijk, want het heeft me doen herbeginnen. Dat, en de steun van mijn man, die me bovenstaande foto nog eens had doorgemaild.

Daar ben ik namelijk zeker van: daar wil ik nooit meer naartoe. En betekent dat dat ik moet opletten op wat ik eet, en af en toe eens echt herbeginnen met wegen en tellen en zo: so be it. Want ook dat is zeker: het werkt.

En dan ga ik nu een ijsje eten (drie punten, die heb ik nog over voor vandaag).

PopCorn Pop-up Store + give-away

Als “bloggende mama” krijg je wel af en toe eens een verzoekje. Zo kreeg ik vorige week de vraag van Bjorn Accoe of ik zin had een kijkje te komen nemen in PopCorn. De Gentenaar is net verhuisd met zijn bedrijven IdeeKids en IdeeFiks van Gentbrugge naar Melle, en heeft daar nu een tijdelijke speelgoedwinkel geopend. Geef toe: wat moet je in hemelsnaam nog kopen voor de mormels voor Sinterklaas en Kerstmis? Ik vind dat zo moeilijk: de helft van het speelgoed krijgt één blik, en dat is het dan wel weer. Hmpf. En daar hang je dan zoveel geld aan.

PC6

Bjorn vond dat het anders moest kunnen. Naast een unieke shoppingbeleving samen met de kinderen (hier mag je alles testen en uitproberen, tekenen op de muren, lezen in de boeken, prutsen aan alle spullen, en gerust uren aan een stuk), willen ze ouders ook ‘goed speelgoed ‘ (lees: ‘speelgoed met een hoge speelwaarde’) aanbieden.

En het zijn duidelijk niet zomaar loze woorden: de hele polyvalente zaal is volgestouwd met het meest waanzinnige speelgoed, en ik moest me inhouden om niet meteen de hele winkel mee te nemen.

PC1

Een paar dingen vielen me op: de Cacabane, een kartonnen speelhuisje om rond het potje te zetten tijdens de potjestraining, waarop de peuter dan naar hartenlust kan krabbelen en tekenen. Of de laptop en iPhone in houten uitvoering met een schoolbord als scherm, zodat je peuter zelf kan beslissen wat op het scherm komt. Gewoon machtig, maar niet goedkoop, helaas.

PC4

De kartonnen speelhuisjes zijn ook de max, of zoals Bjorn zelf vertelde: zijn eigen kinderen hebben het eerst gekleurd, daarna met stiften volgetekend, daarna geverfd, daarna weer volledig in witte verf gezet, en dan weer herbegonnen.

PC3

Maar zelf was ik nog het meest weg van de verkleedkleren. Duur, dat wel (29,90 euro is niet weinig), maar ongelofelijk fijne kwaliteit, met dikke stoffen en oog voor afwerking. En met flexibele maat: het zijn steevast omslagmodellen die je dus gewoon kan aanpassen, zodat ze lange tijd meegaan. Je kan ze trouwens ook gewoon in de wasmachine stoppen, ook niet onbelangrijk. Ik denk dat Wolf vooral het mega coole ridderkostuum wijs zal vinden, en ik zie Merel zó al lopen in een echte prinsessenjurk, niet zo’n Chinees goedkoop geval. Of een bijtjesjurk. Of een blauw elfje. Of een lieveheersbeestje. Of een spookje…

PC5

Ik heb niks meegenomen. Gewoon omdat ik op een woensdagmiddag met de jongens even tot daar rijd, en hen zelf ga laten kiezen. En ervoor ga zorgen dat er genoeg geld op de rekening staat.

Oh ja, en uiteraard is er popcorn!

PC2

Maar het extra goede nieuws is: aangezien de PopCorn store eigenlijk een onderdeel is van IdeeKids, heb ik hier vijf bonnen voor de IdeeKidskampen, met telkens tien euro korting. Als je daar eentje van wil, laat dan een commentaar achter hieronder. Deadline is volgende week zaterdag 24/11 om 23.59u. Daarna laat ik een onschuldige hand vijf namen kiezen, en die krijgen dan een mailtje van me. Vergeet dus niet een geldig emailadres op te geven.


PopCorn Pop-up Store

van woensdag 14 november tot maandag 31 december
Op woensdag 28 november is de winkel open tot 22u.
in de polyvalente zaal van Idee Fiks gelegen in de Zwaantjesstraat 33, 9090 Melle.
op woensdag, zaterdag en zondag, telkens van 10u tot 18u.

Meer info: zie www.popcornstore.be en PopCorn Pop-up Store facebookpagina
Bovendien organiseren ze verschillende special acts gedurende de gehele periode. Hou de PopCorn Pop-up Store facebookpagina in de gaten voor meer info qua data & uren.

Sucralose van Canderel

Ik kreeg de vraag van de reclameregie of ik het nieuwe product van Canderel eens wilde uittesten: Sucralose, op basis van een zoetstof die uit suiker is gehaald, maar geen suiker is. Meteen kreeg ik er ook een tweede busje bij, namelijk Canderel Green, op basis van stevia.

Sucralose

Ik was wel nieuwsgierig, ja. In het kader van de Weight Watchers gebruik ik namelijk vaak zoetstof in plaats van suiker, maar de toch wel artificiële nasmaak houdt me tegen om dat in elke taart of cake te gebruiken. Geef toe, je smaakt toch het verschil tussen pakweg echte Ice Tea en Ice Tea Light? Die smaak van aspartaam?

Ik heb dus nog eens Mariannes fameuze appeltaart gemaakt, maar deze keer met Sucralose. Wel, ik moet toegeven: machtig lekker! Je hebt helemaal niet die kunstmatige smaak, maar effectief een gewone suikersmaak. Sucralose komt in poedervorm, maar heeft maar een tiende van het gewicht van gewone suiker. Waar je normaal dus 300 gr. suiker zou gebruiken, heb je nu voldoende met dertig gram. Qua volume blijft het wél hetzelfde, en dat is omdat men het poeder gecreëerd heeft met maltodextrine.

Voor mij kwam daarna de lakmoesproef: mijn koffie! Ik heb graag een klontje suiker in mijn koffie, maar de gewone ‘zoetjes’, da’s toch echt niet hetzelfde. Ik gebruik daarom al jaren de T-Light klontjes, die wel een goede smaak geven. Ik heb het nu dus geprobeerd met Sucralose. Afgezien van het vreselijke, bruisende effect moet ik zeggen: yup. Dit is dik in orde: een correcte suikersmaak zonder het kunstmatige nasmaakje van gewone Canderel.

Als je echter gaat rondsurfen, blijkt dat Sucralose zeker niet nieuw is, maar al in 1976 ontdekt werd, sinds 1998 in de VS is toegelaten, en onder andere in Diet Coke wordt gebruikt. Sommige sites waarschuwen ook voor het gebruik ervan, omdat het in bepaalde omstandigheden kankerverwekkende chemische combinaties kan aangaan. Ook zou het een resem bijwerkingen hebben, en zeker niet gezond zijn voor de mens. Maar geldt die waarschuwing niet voor àlle zoetstoffen? Veel hangt af, vermoed ik, van de hoeveelheid waarin je het gebruikt.

Wat mij betreft is dit alvast een schot in de roos: hier komt geen gewone aspartaam meer binnen, ook al omdat je het zowel koud als warm kan gebruiken.

En de Stevia dan? Tsja, die is in hetzelfde bedje ziek als alle andere merken van stevia die ik al geprobeerd heb: in koffie een bittere nasmaak. Ook in gebak, als je er teveel van gebruikt, krijg je diezelfde bitterheid, vind ik. In kleine hoeveelheden, zoals bij een potje yoghurt, vind ik de stevia wel ideaal. Maar in koffie? Nee bedankt!

Wil je zelf eens uitproberen hoe Sucralose nu precies smaakt? Canderel houdt nog tot 19 november een wedstrijd waarmee ze vijfentwintig potten per dag weggeven. Rep u naar de site!

Philips Wake Up Light, voor u getest

Via The Insiders kreeg ik het aanbod om de nieuwe Philips Wake Up Light te testen. Ik sprong een gat in de lucht, want stiekem wilde ik eigenlijk al lang eentje. Ik had zelfs al verlekkerd zitten kijken naar een aanbod op iBood, maar ik twijfelde: wat als het voor mij niet zou werken? Dan is het toch al bij al een dure wekkerradio, nee?

Maar nu kon ik er dus eentje testen, het nieuwe model zelfs, en als ik het niet goed vond, gewoon terugsturen.

Vol anticipatie pakte ik de grote doos uit, en het design verraste me. Niet meer de – in mijn ogen lelijke – rechtopstaande trapeziumvorm, wel een knap rond design. Meer het effect van een opgaande zon dus.

Wake-upLight_product1Wakeuplight

Ik weet niet wat het vorige model allemaal kon, maar ik heb het vermoeden dat dit model net iets meer kan. Daar had ik trouwens ook schrik voor: dat het klaar worden te lang zou duren. Gelukkig kan je dat zelf instellen: of het ding er twintig of dertig minuten over doet, en naar welke intensiteit het licht gaat. Als je het vollen bak instelt, is het licht echt wel genoeg om de ganse kamer te verlichten. Het begint trouwens heel zachtjes, met een oranje gloed, die steeds maar helderder wordt. Na de vereiste tijd is het licht op de gewenste sterkte, en gaat er  ook geluid af. Je kan kiezen tussen vijf voorgeprogrammeerde geluidjes (vogels, zeegeluiden, dat soort dingen) of de radio, en uiteraard ook op het gewenste volume. De bedieningstoetsen spreken overigens voor zich, en zijn zeer intuïtief. Oef.

Voor mij werd het een beetje zoeken: in het begin was het licht echt wel te sterk, en werd ik al na vijf minuten wakker. Daarna was het te zwak, en werd ik wakker van het geluid, niet van het lichteffect. Intussen zit ik weer op initiële sterkte, en word ik er ook niet meer wakker van. Hmm. Ik vermoed dat het een kwestie van gewenning is. Maar die koekoek is in elk geval een pak aangenamer dan het harde tuut-tuut-tuut van mijn vorige wekker, en ik kom ook niet meer uit zo’n diepe slaap als vroeger.

Wat ik overigens ook eigenlijk wel fijn vind, is het uitdoofeffect:  ’s avonds kan je het licht gewoon gebruiken als nachtlamp (met de gewenste sterkte), maar ook zachtjes laten doven, zoals een ondergaande zon dan. Eigenlijk zou dat ook wel fijn zijn voor kleine kinderen, denk ik: je laat het licht zachtjes uitgaan over een periode van dertig minuten.

Ga ik de Wake Up Light houden? Ik geef het toe: ik twijfel. Het ding is mooi, het licht is aangenaam, de geluidjes zacht, en alles is perfect en simpel regelbaar. Maar ik word niet echt méér uitgerust of beter gezind wakker dan vroeger. Als ik überhaupt al wakker word van het licht. Aan de andere kant is het een mooi en leuk hebbeding, en ben ik heel blij dat ik het kunnen testen heb.

Mja.

Ik heb nog enkele dagen om te beslissen, en voorlopig neigt het naar houden. Omdat het eigenlijk gewoon een cool ding is, en al. Zelfs voor 139 euro.

Uit ‘Gezond Koken in een Handomdraai’: zalm met tagliatelle en courgettes

handomdraaiWeight Watchers heeft weer een nieuw kookboekje uit, en de lieve Mimi Van Meir, hoofddiëtiste en mede-auteur had het me opgestuurd om grondig te kunnen bekijken.

Gezond Koken in een Handomdraai focust op het excuus dat velen hebben, nl. tijdsgebrek. Ja, een gekochte lasagne of een diepvriespizza in de oven schuiven is uiteraard het minste werk, en vaak een gemakkelijkheidsoplossing als je moe van je werk thuis komt.

Weight Watchers wil daar nu net op inspelen: dit kookboek geeft je in de eerste 34 pagina’s een hoop tips over hoe je het koken (en alles daarrond, zoals de opkuis van de keuken en de boodschappen) sneller kan laten verlopen. Daarnaast vind je vijfendertig recepten die je in vijftien minuten kan klaarmaken.

Er zit een aantal salades tussen, maar ook volwaardige gerechten. De meeste daarvan kan je niet zomaar snelsnel uit je mouw schudden wegens nogal specifieke ingrediënten, maar als je, zoals de bedoeling is, op voorhand je boodschappen hebt gedaan, gaat alles behoorlijk snel. Elk recept is voorzien van een duidelijke ingrediëntenlijst, werkwijze, en een mooie foto. Uiteraard staan de punten per persoon erbij. De kooktijd staat niet vermeld, maar je mag ervan uitgaan dat het niet veel langer dan een kwartier is, als je doorwerkt tenminste.

Zelf ben ik gegaan voor de Zalm met tagliatelle en courgettes.

zalm

Ik ben geen topkok, en zeker geen goede fotograaf, maar ik vind dat mijn resultaat toch behoorlijk lijkt op dat van de foto. Het is gebakken zalmfilet, met dus tagliatelle, fijngesneden paprika en in slierten geschilde courgettes, met een blik tomaten in blokjes. 13 propunten per persoon, en te vinden op pagina 94. Ook de kinderen vonden het lekker.

De overschot van de groenten is voor morgen, met wat gebakken scampi’s erbij. Ik zie het al helemaal zitten!

Ei!

“Och jong, ga naar huis en bakt u een ei!”

We waren deze week nog bezig over deze uitdrukking, en of ze eigenlijk verder reikt dan Zomergem-Lovendegem en die contreien. Geen flauw idee eigenlijk (zet gerust uw plaatselijke kennis van dit idioom in de commentaren, dan krijgen we er misschien een zicht op), maar dat ‘ei’ vind ik wel opvallend.

Ik ging hier dan een overzicht geven van alle uitdrukkingen in het Nederlands over eieren, maar daar was dus geen beginnen aan he! Er zijn er echt massa’s, en een aantal waarvan ik nog nooit gehoord had. Deze bijvoorbeeld vond ik serieus grappig, en had ik nog nooit gehoord: “Een ei is geen ei twee ei is een half ei drie ei is een paasei”.

Om maar te zeggen dat we eieren eigenlijk meestal gruwelijk verwaarlozen als het op voedingsstoffen aankomt. In de Weight Watchers is het nochtans een ongelofelijk fijn ingrediënt om een snelle hap mee te maken, voor weinig calorieën en veel verzadiging. Geef toe, er zijn weinig dingen zo snel als een omelet, en je kan er zowat alle restjes groenten uit je koelkast in kwijt. Dan nog een beetje hesp snipperen, een restje kip in stukjes trekken, of gewoon zonder vlees, wat lightkaas erover strooien, en voila!

Hier bijvoorbeeld met hesp, kerstomaatjes, reepjes courgette en verse dragon:

Of een recept met quinoa, bijvoorbeeld:

De anti-cholesterolbeweging heeft ons eigenlijk een beetje schrik aangejaagd van eieren, maar als je niet echt een probleem hebt met je cholesterol, kan een ei per dag zeker geen kwaad. Tenzij je het verzuipt in de alcohol, dan vindt je lever het niet zo fijn :-p

Om maar te zeggen dat ik eigenlijk altijd eieren in huis heb, en dat dat geen slecht idee is. En dat het vrijdag eigenlijk feitelijk wereldeierdag is. Yup, ik wist ook niet dat het bestond, maar er bestaat voor alles wel een dag, dus waarom niet voor het ei? In Kruishoutem gaan ze het alvast graag horen!

Meer info (en een behoorlijk maf liedje) vind je op http://www.ei.be/, met recepten en zo.

(En ja, voor het geval dat je dat niet door had: dit is een gesponsorde post. Omdat ik het wel een wijs onderwerp vond.)

BGGD #53 – The Ostend edition

bggd

Voor de drieënvijftigste editie van het Brussels Girl Geek Dinner nodigde Oostende ons uit voor een fabuleuze twee dagen.

Oostende08

Op vrijdagavond kwamen alle Girl Geeks een voor een binnendruppelen in Hotel Mondo, vlak bij het Casino Kursaal.

Oostende03

Oostende01

Oostende02

Er was gevraagd in te checken voor 19.00u, en dat had zo zijn redenen: om 20.00u (bleek achteraf 19.40u te zijn, maar bon) werden we verwacht op de rode loper voor de openingsfilm van het Filmfestival Oostende. Best chique, en grappig omdat ook wij werden gefotografeerd door de aanwezige paparazzi: stel dat er een van ons toch beroemd was zonder dat zij het wisten?

We namen wel een groepsfoto (zie de foto van de dag) met Showbizz Bart erbij. Die protesteerde eerst magertjes: “Jamaar, ik ben geen meisje!” maar toen ik daar, met mijn grote klep, meteen op antwoordde: “Close enough!” schoot hij in de lach, en kwam hij bij ons staan. Woehoew en al :-p

De openingsfilm, Little Black Spiders van Patrice Toye, daar krijgt u later nog een bespreking van op Gentblogt, zodra hij in de zalen komt. Maar ik zou zeggen: ga kijken, deze film verdient dat. Misschien niet voor mensen met tienerdochters, tenzij je een stevig hart hebt. Maar bon.

We kwamen allemaal nogal onder de indruk uit de film, en begaven ons in toch wel ingetogen stemming naar de uitgebreide receptie. Die overigens meer dan behoorlijk in orde was.

Maar, girls will be girls: we wilden dansen! Rond elf uur kreeg DJ Kevin Major de nodige tweets met de vraag wanneer hij nu zou beginnen, en daar antwoordde hij ook prompt op. Wij dus naar beneden, en met Clo’s aangevraagde Groove is in the heart trok hij de fuif op gang. Al een chance dat de Girl Geeks er waren, of Major had niet veel fuif gehad: wij waren de enigen op de dansvloer tot een uur of een, maar wij gaven ons dan ook wel helemaal! En daar speelde de meer dan behoorlijk knappe DJ ook gretig op in: de beat werd er stevig ingehouden, en aan verzoeknummers werd met plezier voldaan. We love you, Kevin Major!

Oostende09

Tegen half drie vonden mijn voeten het welletjes, en wandelden we via dijk en strand naar het hotel terug. Ik moet zeggen: ik ben toch wel fan van Oostende!

Een korte maar uitstekende nacht later (we hebben nog veel te lang liggen kletsen in bed, Clo en ik) zaten we met genoegen aan het ontbijt, en presenteerden onszelf tegen elf uur bij Toerisme Oostende, voor de Marvin Gaye Walkumentary. Lag het nu aan het stralende weer, aan het uitstekende gezelschap, aan de heerlijke zeelucht, of toch aan de knap in elkaar gestoken wandeling rond Marvin Gaye, ik weet het niet, maar ik vond het jammer dat ik na een uurtje al weg moest.

Oostende04

Oostende05

Oostende06

Oostende07

En ja, ik heb Oostende herontdekt. Het is niet de eerste keer dat ik er geweest ben, verre van, maar het is en blijft toch mijn favoriete kuststad (en ik ben eigenlijk geen fan van het strand).

Meer foto’s en impressies van anderen vind je op de site van de Girl Geeks.