Ziek

Ziek zijn is niet wijs. Vooral niet tijdens de vakantie, maar dan hoef ik me tenminste niet schuldig te voelen omdat ik mijn collega’s met mijn leerlingen opzadel, en zelf achterop geraak op het leerplan.

Het is ook niet wijs als je dan in je bed ligt, en ze beneden aan het schuren zijn (schilders, weet u wel) met een behoorlijk lawaaierige machine. Maar niks dat een gezonde dosis genegeer niet kan verhelpen :-p

Het is nog minder wijs als Bart dan ook nog ziek wordt, en je dan samen in bed ligt te zuchten en je slecht te voelen.

Er is maar één goeie kant aan: door het werken van de schilders en de hoop stof die ze produceren, had ik de kinderen al het huis uit gestuurd richting mijn ouders. En dus kunnen Bart en ik in alle rust en stilte (toch op kindergebied) ziek zijn, en moeten we enkel zorg dragen voor onszelf. Niet slecht, niet slecht.

Intussen heb ik alweer gegeten en voel ik me redelijk. Tijd voor wat schoolwerk, want schilderen zit er vandaag niet in.

Fut

Het is hectisch de laatste tijd. Er moeten toetsen verbeterd worden en punten ingegeven, rapporten opgemaakt, klassenraden bijgewoond, ouders geëntertaind…

Intussen moet ook de living opnieuw leeggehaald worden, want de schilder komt volgende week, en die mens moet toch kunnen werken.

En dan ben ik nog bezig met na te zieken, en lukt het niet allemaal even goed, vooral ’s avonds.

En dus heb ik geen fut. Meh.

Iemand wat fut op overschot?

Kat bijt vrouw

Vanavond moest ik weg, naar Brussels Girl Geek Dinner (morgen zal ik dat wel bloggen), en dus ging ik me rond half zes even opfrissen om dan te vertrekken.

Ik wil richting badkamer gaan, wanneer ik midden op de trap een grote grijze kater zie zitten. Nee, niet die van mij, een vreemd beest. Hij staart naar me, en ik staar terug. Hmm. Als ik hem opjaag, rent hij vast en zeker naar boven, de logeerkamer in, en zoekt hij zich een onderkomen onder het bed of tussen de dozen, en krijg ik hem er de eerste twee jaar niet meer uit. Geen goed idee dus.

Ik weet dat hij hier in de buurt woont, want ik zie hem vaak, en dat hij dus gewoon is aan mensen. Ik steek mijn hand voorzichtig uit, en grijp hem in zijn nekvel. Hij laat me rustig maar wantrouwig doen, en hangt te hangen. Wanneer ik de voordeur opentrek om hem buiten te gooien, herkent de hond dat geluid, en blaft.

Yup.

De kat panikeert, draait zich om, en klauwt mijn hele rechterarm open, terwijl hij in één moeite door stevig in mijn duim bijt. Ik los niet meteen, maar trek de deur verder open, en gooi het beest, dat dan weer rustig hangt te kijken, met een grote zwaai buiten. En dan bekijk ik de ravage. Mijn arm bloedt, maar het valt wel mee. Mijn duim bloedt een pak heviger, en doet gemeen pijn. Ouch!

Ik haal keukenpapier om het bloed op te deppen, en ga dan even zitten. Omdat ik niet meteen weet waarmee ik dit het beste ontsmet, bel ik de dokter. Als die hoort dat het rotbeest me gebeten heeft, twijfelt hij niet: ik moet langskomen, en wel meteen.

Wat ik dus ook doe. Hij ontsmet alle wonden, stelt vast dat de kattentand wellicht tot op het bot is gegaan, schrijft me zware antibiotica voor, en zet me meteen ook een stevige tetanosspuit. Blijkbaar is het infectiegevaar bij een kattenbeet nogal groot, en kan het ook bijzonder ernstig zijn. Hij wil geen enkel risico lopen. Verbinden hoeft niet.

Tien minuten later sta ik dus weer thuis, met een verdomd zere duim, een arm die later wellicht serieus stijf zal worden, een knauw in mijn ego, en een verdomde haat voor die smerige gemene vlooienbaal van een vervloekte verwenste vermaledijde rotkater.

Wacht tot hij nog eens in de buurt komt: eens zien wie het hardst kan bijten! Nèh!

Terug naar school

Het klinkt wel een slogan voor augustus, maar het was voor mij vandaag wel een realiteit. Mijn stem is nog niet alles maar wel bruikbaar, mijn keel doet nog pijn, net als mijn oren, en ik heb dus de indruk dat de virale infectie aan het evolueren is naar een echte keelontsteking.

Maar soit, de punten moeten binnen, ik heb stagiairs en er zijn bijzonder veel zieken, zodat ik echt wel aan het werk ga. Plus, ik ben er de persoon niet naar om gewoon stil te zitten thuis. Ik heb de voorbije dagen dan ook vooral een hoop administratie ingehaald, het was nodig.

Nu maar hopen dat mijn stem het uithoudt. Want ik ben er niet gerust in, na die stembandoperatie zoveel jaar geleden. Het is mijn werkinstrument, ze moet nog 25 jaar mee…

Ziek

Yup, ik ben ziek, nog maar eens. Ik zit zonder stem, en mijn keel doet pijn, net als mijn oren en mijn hoofd.

Toch ben ik nog naar school gegaan: ik had maar drie uur, en dan heb ik maar ongeziene tekst gegeven. Voor dat soort toetsen kunnen de leerlingen toch niet leren, het gaat om parate kennis. En gelukkig respecteren ze mijn gebrek aan stem, en zijn ze muisstil en bijzonder gehoorzaam.

Deze avond ben ik naar de dokter gegaan. Verdict: virale infectie van de luchtwegen. Ik moet thuisblijven tot en met vrijdag (al mocht ik dan eventueel gaan, omdat ik dan ook niet echt veel uur heb, en een paar toetsen, zodat ik niet veel moet spreken). Veel medicatie komt er niet aan te pas: hoestsiroop om de slijmen los te maken, keelpastilles om de ruwheid weg te werken en mijn stem hopelijk te doen terugkeren, en dan inhaleren met eucalyptus en zo. En rusten en slapen, vooral dat eigenlijk.

Blah. Ik hou er niet van, zo van dat ziek zijn.

Zumba

David, een goeie vriend van me, geeft sinds jaar en dag salsales. Hij is dan ook zeer vakkundig in het kontschudden, ledematenzwaaien en voetennetnietindeknoopdoenslaan, en heeft een conditie om stikjaloers op te zijn.

Het verwonderde me dus ook geen half haar dat hij nu ook Zumba begon te geven, na de nodige bijscholing. Ik was deze week van plan om naar een van de gratis proeflessen te gaan, maar maandagavond lag ik te zieltogen in de zetel, met een knoert van een verkoudheid, randje griep. Dinsdag kon ik niet, en donderdag was het Barts beurt om de griep in de ogen te kijken, zodat die eerste les er niet van gekomen is.

Toch had ik links en rechts al geïnformeerd of er iemand zin had om mee te gaan, en blijkbaar is San dan zelfs zonder mij gegaan, en is ze behoorlijk enthousiast.

Ik ben benieuwd of ik mezelf zo ver ga kunnen schoppen dat ik ook ga beginnen gaan. Je kan een gans jaar betalen, een 10beurtenkaart nemen, of zelfs per les betalen, en het maakt niet uit op welke dag van de week je komt, je hebt meerdere mogelijkheden. Ideaal dus voor drukke mensen zoals ik, zo’n flexibel schema. En eigenlijk dus geen excuus meer.

Hmm. Maar da’s wel lastig he, naar ’t schijnt, zo’n zumba…

Buikgriep

Maar goed ook, dat ik gisteren niet richting barbecue ben getrokken.

Deze nacht was namelijk nogal een helletocht. Niet alleen ben ik wakker geworden van immense buikkrampen en volgde daarop de bijhorende potzitterij, het was op een bepaald moment zelfs zo erg dat ik flauwgevallen ben. Gelukkig ken ik het gevoel, voelde ik het aankomen, en heb ik me nog net op tijd op de koude stenen vloer kunnen leggen. Ik werd wakker in een poel zweet, letterlijk te nemen. Ugh!

Later op de nacht is daar nog wat emmergevul bijgekomen, helaas. Ik voelde me ellendig, en Bart dreigde zelfs de ziekenwagen te bellen.

Gelukkig bestaat er nog zoiets als Imodium, en hielp dat toch nog wel iets. Ik heb nauwelijks geslapen, en de hele dag al lamlendig in de zetel gelegen.

Ik hoop maar dat dit snel overgaat…

Voet – update

Jawel, mijn voet doet het goed 🙂
Het is niet zo dat ik al kilometerslange wandelingen maak, maar als ik in ’t stad ga, of zoals hier in Center Parcs veel rondloop, dan heb ik er geen last van.

Toch niet van de eigenlijke oorspronkelijke ontsteking. Want die voet kan wel nog behoorlijk veel pijn doen. De pees die dwars over mijn voetzool loopt, is namelijk doorgesneden en een stuk weggenomen, en als ik de voet dan veel gebruik, zoals hier in het zwembad, dan durf ik al eens kramp krijgen.

Eigenlijk is het gevoel nogal bizar: het is net alsof er iemand keihard op mijn voet getrapt heeft, zo net boven mijn tenen, aan de buitenkant. Het ziet niet blauw, maar zo voelt het wel. Op zich doet het geen pijn, maar wel als je eraan komt, of als ik (of mijn allerliefste) het ’s avonds voorzichtig probeer te masseren.

In orde is die voet dus nog niet, maar hij hindert me absoluut niet meer tijdens mijn vakantie. En dat was toch zo’n beetje het punt 🙂

Kloven

Elke keer weer, als het droog weer is, heb ik het zitten: dan zijn mijn sowieso eeltige hielen volledig gekloven, en dan doet dat verdomd veel pijn bij elke stap dat ik zet.

Blijkbaar is het iets genetisch, want ook mijn grootmoeder heeft dat, en mijn vaders hielen bloeden gewoon soms.

Laat het regenen en dus vochtige lucht zijn, en die kloven genezen langzaam weer. Maar bij toestanden zoals nu, telkens opnieuw, heb ik het zitten. En ja, ik smeer elke avond en elke ochtend netjes speciale klovenzalf, en schraap de overtollige eelt weg bij elke douchebeurt.

Mijn andere voet heeft, sinds die vier maanden in die speciale laars, er tegenwoordig geen last meer van: die zat zo mooi opgesloten in een relatief vochtig milieu dat alle eelt weg is.

Nu vraag ik dus: heeft nog iemand daar last van, en zo ja, wat doe jij er dan tegen? Want dit is echt wel vervelend.

Oog

Deze morgen in alla vroegte (ik moest er om 8.15u zijn, en het is een half uur rijden) naar de oogarts gereden, want dat oog van mij kwam niet goed.

Ze bevestigde dat het een gemene virale infectie was, maar dat het veel te dik stond om goed te zijn. Ondanks het glaucoom schreef ze me wel degelijk cortisonedruppels voor: er zou anders teveel druk op de weefsels rond mijn oog komen te staan.

Kobe had er ook van, maar in zodanig kleine mate dat ze me aanried er voorlopig af te blijven. Alleen als het erger zou worden, moest ik ook bij hem druppelen.

Ik loop dus nog steeds met een dik oog rond, en moet het voornamelijk gewoon uitzweten omdat het een virus is. Fijn. Lenzen zijn ook voorlopig uit den boze.

Maar oordeelt u vooral zelf.

oog