Dit.
Geen Design Museum
Meh.
Bart was uitgenodigd op de officiële opening van het Design Museum vanavond. Hij kon sowieso niet gaan, en ik ging in zijn plaats gaan. Ik keek er echt wel naar uit, om eerlijk te zijn: dat museum is al altijd een van mijn favorieten.
Helaas.
De rug besliste er – andermaal – anders over. Hij doet eigenlijk al even lastig, en ik weet niet goed waarom. Ik weeg 23 kilo minder dan vroeger, ik werk maar 4/5 meer, en toch… Het is ook geen acute ontsteking ter hoogte van de ruggengraatverschuiving, dat voelt anders, en het zijn ook niet de drie hernia’s die opspelen. De rug is precies gewoon continu oververmoeid, en ik snap dus niet waarom. Nu ik een eigen lokaal heb, moet ik veel minder sleuren met vanalles, ik kan mijn cursussen in de kast laten, net als mijn computer, en ik sleur dus veel minder gewicht mee. En het gewicht dat ik bij heb, moet ik ook veel minder ver dragen want ik heb een eigen gehandicaptenparkeerplaats op school.
Ik heb in dit prachtige weer ook nog nauwelijks gefietst, net om die reden. Vorige dinsdag had ik het geprobeerd, en ’s morgens was dat inderdaad heerlijk. Maar toen ik na een lange dag op school terug moest, heb ik echt op mijn tanden moeten bijten: alles deed pijn, en dat fietsen was er te veel aan. Tsja.
En dus ben ik gisterenavond netjes braaf in mijn zetel blijven liggen, ondanks de kine in de voormiddag, maar wellicht door de lange bijscholing in de namiddag. Dat zijn goeie stoelen, maar drie uur is per definitie te veel als de rug al moeilijk doet.
Meh.
Tandarts
Is dat nu met ouder worden dat mijn tanden zo problematisch worden? Ik heb dus intussen twee implantaten – op het ene moet de kroon nog wel, maar soit – en in mijn achterste kies onderaan links voelde ik een gat. Bleek dat er een vulling was losgekomen, waardoor het vuil daar onder gekropen was en zo. Niks dat de tandarts niet kon oplossen, maar, zei ze, ze dacht dat er ook een barstje inzat tot onderaan. Heel zeker was ze het niet, het kon ook gewoon oppervlakkig in het glazuur zijn. We gingen wel zien of het problemen ging opleveren, voorlopig was het dus wel opgelost.
Hmm.
Ik weet het, ik word 55 en vroeger hadden veel mensen van mijn leeftijd al een vals gebit. De goden verhoeden! Ik ga echt proberen om het bij implantaten en zo te houden, zo’n vals gebit lijkt me vooral ongelofelijk irritant en vreselijk veel gedoe, als ik zag wat dat bij mijn pa was. Dat past dan niet meer, daar kruipt vuil onder, dat schiet los, ge kunt geeneens nen chocotoff of zoiets eten…
Maar het is gelukkig de achterste kies die ik niet echt nodig heb om te kauwen.
Meh.
Implantaat goedgekeurd
Gisteren was eigenlijk best een pittige dag: twee uur lesgeven, dan per fiets naar huis, fiets in garage, ikzelf onmiddellijk weer in de auto, en naar de kine. Ik had alle ingrediënten klaar voor een quiche, maar ik ging me verschrikkelijk moeten haasten, want thuis om kwart voor twaalf, en om kwart voor een moest ik alweer richting school voor een beginsituatieanalyseklassenraad. En ja, dat moet een half uur in de oven, vandaar. Gelukkig had Bart brood gehaald, zodat ik toch even rustig in de zetel kon.
Soit, klassenraad dus, en net op tijd klaar om tegen kwart voor vier in het ziekenhuis te staan voor controle van het implantaat dat ze twee weken geleden geplaatst hebben. Alleen… kreeg ik in de auto al een telefoontje: dat ik een afspraak had om tien voor drie en dat ik die gemist had? Euh, nee? Kwart voor vier? Vreemd. Ik mocht gelukkig nog afkomen, parkeerde me in de parkeergarage van het kot, gaf Wolf zijn nieuwe laptop, wandelde door de tuin naar het ziekenhuis, en realiseerde me toen dat de fout effectief bij mij lag. In april, toen ze de ingreep hadden vastgelegd, hadden ze meteen deze vervolgafspraak ook vastgelegd om kwart voor vier. Maar ergens in de grote vakantie hadden ze gebeld om dat te vervroegen, en ik had blijkbaar mijn agenda niet aangepast en was het voor de rest compleet vergeten. Gelukkig had de assistent nog tijd voor mij, en die verzekerde me dat alles prima in orde was. Allez hup.
Ik wandelde terug naar de auto, genoot nog even van de intussen toch wel mooi volgroeide binnentuin van het appartement, en reed naar huis.
Oef.
Goedgekeurd
Kort om op te volgen: vandaag is effectief de goedkeuring toegekomen van Certimed om vanaf 1 september 4/5 te werken. Die goedkeuring is twee maanden geldig, dus dan moet ik terug. En dan eind januari opnieuw. En opnieuw.
Tsja.
Ik ben in elk geval blij dat ik dinsdag gewoon kan starten, want ik heb er zin in: mijn cursussen zijn gereviseerd, mijn vakken op Smartschool staan klaar, de afsprakennota is geüpdatet, ik heb een heleboel gerief klaarstaan om mijn eigen lokaal (!) in te richten, en de eerste taak is al doorgegeven: het bekijken van de film Troy.
Enfin, het vervolg van de Kafka is dus over anderhalf jaar of zo.
Wordt helaas vervolgd.
Nog meer Kafka, ik ben beginnen huilen
Eerlijk? Ik dacht dat de Certimedcontrole een formaliteit ging zijn. Mijn papieren waren eindelijk in orde, mijn dossier was zwaar genoeg om ook mijn handicapstatuut en parkeerkaart te krijgen zonder controle, ik dacht dat dit dus ook wel ging lukken.
Niet dus. Ik was wat vroeger vertrokken om nog enkele caches in Hansbeke op te pikken voordat ik bij de controlearts langs ging.
Toen ik binnenkwam, moest hij mijn dossier nog zoeken: hij dacht dat het maar één pagina was, in plaats van zestien. Juist. Hij begon te lezen, en de laatste raadpleging bij de specialist was omdat mijn heup pijn deed (beginnende artrose, zo blijkt).
– “Uw heup doet nog pijn?”
– “Euh ja, maar eigenlijk is het…”
– “Uw heup dus. Ah, en blijkbaar ook uw rug.”
– …
– “Bent u geopereerd?”
– “De dokter durft niet want…”
– “DAT HEB IK NIET GEVRAAGD! BENT U GEOPEREERD OF NIET?”
– “Nee”.
Ik had er dus al geen goed oog in. Hij was niet voorbereid en las ook maar half.
– “Bon, u vraagt dus een langdurig verlof voor verminderde prestaties wegens medische redenen aan? Dat kan niet.”
– “Euh?”
– “Geweigerd. Heeft u ooit al een verlof verminderde prestaties wegens ziekte gehad?”
– “Ja, in 2017, toen mijn rug net gebeurd was.”
– “U heeft thuis gezeten dan? Was het zo ernstig?”
Blijkbaar had hij dus niet gelezen tot aan de spondylolyse – anteriolisthese.
– …
– “Dus geen 24 maanden, neem ik aan? Maar goed, u kan geen LVVPMR aanvragen zolang u niet eerst de 24 maanden VVP hebt opgebruikt waar u recht op heeft. Pas dan kan u een aanvraag doen voor een LVVPMR.
– “Mijn specialist is van oordeel dat er geen verbetering mogelijk is, net zoals de arbeidsgeneesheer, en die stelden beiden zelfs 50% tewerkstelling voor, in plaats van de 75% die ik vraag.”
– “DAT PERCENTAGE DOET ER HIER NIET TOE! ALS IK ZEG DAT U GEEN LVVPMR KUNT AANVRAGEN, DAN IS DAT ZO!”
– “Maar er is helemaal geen kans op verbetering!”
– “Dat zegt u, maar dat weet u niet.”
– “En waarom heeft Certimed dan mijn dossier goedgekeurd?”
– “WIE HEEFT ER HIER IETS GOEDGEKEURD? DE ENIGE DIE IETS GOEDKEURT BEN IK!”
Vreemd, dat zo’n huisarts het dus beter weet dan een rugspecialist die ooit uitte: “U heeft, wat wij noemen, een wreed slechte rug”.
Ik ben beginnen huilen. Van pure onmacht en frustratie. Want nee, tegen zo iemand is niet in te gaan, en er is ook geen beroep mogelijk. Hij luisterde niet eens, het ging niet eens over mijn rug. Ik heb nergens gelezen dat ik eerst mijn VVP moet opgebruiken vooraleer ik voor een LVVP kan gaan, dat heeft ook niemand gezegd, zelfs Certimed zelf niet. Hij zei zelf dat het voor iedereen simpeler zou zijn dat hij gewoon een vakje aanvinkte, maar dat hij dat niet ging doen. Want als hij zich er overal zo gemakkelijk zou vanaf maken, dan zou dit stelsel afgeschaft worden en dan was iedereen er aan voor de moeite. Daar had hij wel een punt, maar hij beweerde dus dat mijn rug wel beter kon worden.
Ik moet dus nu naar de huisarts om een ander papier in te vullen en dat om de twee maanden opnieuw, tot mijn 24 maanden VVP opgebruikt zijn. Dan moet ik zo’n LVVP aanvragen, waarvoor ik eerst weer een maand in ziekteverlof moet zijn, en dus mijn leerlingen in de studie zetten voor niks. Want ja, ik heb geen 24 maanden meer staan, waardoor ik ergens halverwege het schooljaar uitkom, en vervangers zijn niet of nauwelijks te vinden.
En ja, wie weet had ik een betere periode waardoor ik weer fulltime kon werken, of leerde ik ermee leven? Wie weet? Na zeven jaar of zo? Mijn specialist wil net dat ik minder ga werken om op die manier de rug minder te belasten en daardoor ook de pijn en de artrose in mijn linkerheup een halt toe te roepen. Fulltime is geen optie meer, vindt hij. Maar ik voel mijn rug zelf het beste, en hij laat het oordeel aan mij.
Ter verdediging van de controlearts: toen ik zei dat ik het allemaal zo moe was, zo kotsebeu, dat ik dinsdag gewoon voor de klas wilde staan en dat dit nu wellicht weer zo lang ging duren om een goedkeuring te krijgen, gaf hij me zijn e-mailadres en gsm-nummer, en zei dat ik hem maar moest contacteren als iemand ergens ging dwarsliggen, dat hij het dan wel ging oplossen. En dat de aanvraag voor die VVP ook via hem ging gaan en dat hij die onmiddellijk ging goedkeuren, zodat dinsdag wel moest lukken.
Zucht.
Ik ben het zo beu, zo ongelofelijk beu. En dan is het bij mij nog maar mijn rug, waarbij de pijn verdwijnt als ik lang genoeg plat lig. Hoe moet het dan zijn voor mensen die voortdurend pijn hebben, die voortdurend misselijk zijn, of uitgeput? Die dan ook door deze administratieve rompslomp moeten, van het kastje naar de muur…
Soit, morgen naar de huisarts om de aanvraag voor VVP in te vullen en op te sturen, en dan op hoop van zege…
Een nieuw geval van Kafka
Woensdag, net voor ik ging vertrekken naar zee, kreeg ik een mailtje van Certimed: dat mijn aanvraag afgekeurd was.
Waarover gaat dit? Wel, in de loop van vorig jaar was ik tot de conclusie gekomen dat voltijds voor de klas staan eigenlijk niet meer lukt. Ja, ik heb het nu twee jaar gedaan – de jaren daarvoor gaf ik 4/5 les en 1/5 communicatie en website – maar ik viel af en toe gewoon uit, en vaak kwam ik doodop thuis en moest ik eerst een uur slapen om van de pijn af te geraken. Ik stopte al met het koor, ik liet andere dingen ook vallen… Nope, mijn levenskwaliteit was er niet bepaald op vooruit gegaan.
Ik wil dus deeltijds gaan lesgeven, en vorig jaar was de arbeidsgeneesheer volledig akkoord met 50%, net als mijn rugspecialist. Dat zie ik dan weer niet zitten: 4/5 moet perfect lukken, denk ik. Eind juni was ik langsgegaan bij de specialist en had samen met hem 80% aangevraagd via een “langdurig verlof verminderde prestaties voor medische redenen” (LVVPMR).
En wat houdt dat dan in? Ze verwoorden het zo: “Met dit formulier vraagt u een verlof voor verminderde prestaties aan als u langdurig medisch ongeschikt bent. Dat betekent dat u volgens de huidige stand van de medische wetenschap uw totale opdracht van aanstelling of vaste benoeming niet meer kunt uitoefenen tot aan het einde van uw loopbaan.”
Alleen kan je die aanvraag voor een LVVPMR alleen maar aanvragen als je
a) al deeltijds hebt gewerkt maar NIET om medische redenen (!)
of
b) minstens dertig dagen in ziekteverlof bent.
Begrijpe wie begrijpen kan.
De dokter had me dus thuis geschreven gedurende de hele grote vakantie. Tsja. En netjes op 1 augustus heb ik de aanvraag voor dat LVVPMR ingestuurd, met compleet dossier en al, richting Certimed, de organisatie die instaat voor controle en toekenning van alle ziektedinges in het onderwijs.
En ja, net voor ik vertrok dus een mailtje dat mijn aanvraag was afgekeurd. Zo’n LVVPMR moet tussen de 50% en 75% bedragen, en ik vroeg om 80%. Dat kan dus niet, ik zou te veel werken. Euh. Paniekske. Ik meteen gebeld naar Peggy, de fantastische dame van onze personeelsdienst en me dik verontschuldigd dat ik haar stoorde in haar vakantie. Ze vond het gelukkig niet erg, want ja, als ik op 1 september voor de klas wil staan, moet dat nu opgelost worden. Ze zeggen dat ze elke aanvraag behandelen binnen de 14 dagen, maar gelukkig hadden we dus wel wat marge gerekend. Peggy ging een en ander navragen bij het werkstation (= de dienst van de overheid die over de lonen en zo gaat) en me het laten weten als ze meer wist.
Deze morgen kreeg ik dus een mailtje terug: dat dat wel degelijk klopte – we hadden allebei die percentages over het hoofd gezien, zo blijkt – en dat ik dus een nieuwe aanvraag moest indienen. Meteen gebeld naar de specialist, ik mocht gelukkig bij hem thuis langskomen, hij vulde de papieren in, ik scande en stuurde alles weer in.
Maar serieus… 80% mag niet, want dan werk ik te veel? Wat voor onzin is dat nu weer? Nu ja, er is hopelijk wel een mouw aan gepast, het komt in orde.
EDIT: op donderdag 20/08 kreeg ik bericht dat ik me op dinsdag 25/08 ter controle moet aanbieden bij een arts in Hansbeke. Of all places.
Maar bon, er komt schot in de zaak dus.
Onverwachte tandarts en Gentse Feesten
Vrijdagavond kwam Merel af met het feit dat de draad van haar beugel niet goed meer zat, en dat die zich in haar kaak boorde. Maar het zou nog wel lukken om te wachten tot maandag, zei ze.
Niet dus.
Gisterenavond kwam ze huilend af: dat die draad nu helemaal verbogen was en echt vast zat in haar kaak, en dat dat echt veel pijn deed en ze nauwelijks nog kon eten. Gelukkig is er hier in Gent Denturgent, een tandartsenpraktijk van wacht, waar ook expliciet vermeld staat dat je er terecht kan met beugelproblemen. Gisteren een afspraak maken kon niet meer, maar vandaag was er plaats om half twee. We tekenden stipt present aan de Visserij, en de charmante tandarts schrok: die draad zat echt vrij diep, zoals een vishaak, en hij had nog moeite om hem los te krijgen. Het was helemaal terecht dat we bij hen waren langsgekomen, want Merels kaak stond al wat dik en het zou echt problemen hebben gegeven. De 95 euro (deels terugbetaald) meer dan waard, en een zeer opgeluchte Merel toen de draad netjes was bijgeknipt en de boosdoener verwijderd.
En toen dacht ik eraan dat we op de Visserij stonden, dat de Gentse Feesten al begonnen waren, dat het straattheaterfestival MiramirO zich vooral concentreerde aan de Sint-Baafsabdij, dat we daar vlakbij waren en dat ik een gehandicaptenparkeerkaart had zodat we voor de – nu ja – deur konden parkeren.
We zagen een minivoorstelling van zo’n 3 minuten voor ons tweetjes die best wel grappig was, en wilden toen in het Astridpark een volgende bijwonen. We waren tien minuten op voorhand, maar er stond al een massa volk, zodat we op onze stappen zijn teruggekeerd, iets hebben gedronken en naar huis zijn gereden. Tsja. Het hoeft niet altijd iets te zijn, toch?






