Geplaatst op

Goedgekeurd

Kort om op te volgen: vandaag is effectief de goedkeuring toegekomen van Certimed om vanaf 1 september 4/5 te werken. Die goedkeuring is twee maanden geldig, dus dan moet ik terug. En dan eind januari opnieuw. En opnieuw.

Tsja.

Ik ben in elk geval blij dat ik dinsdag gewoon kan starten, want ik heb er zin in: mijn cursussen zijn gereviseerd, mijn vakken op Smartschool staan klaar, de afsprakennota is geüpdatet, ik heb een heleboel gerief klaarstaan om mijn eigen lokaal (!) in te richten, en de eerste taak is al doorgegeven: het bekijken van de film Troy.

Enfin, het vervolg van de Kafka is dus over anderhalf jaar of zo.

Wordt helaas vervolgd.

Geplaatst op

Nog meer Kafka, ik ben beginnen huilen

Eerlijk? Ik dacht dat de Certimedcontrole een formaliteit ging zijn. Mijn papieren waren eindelijk in orde, mijn dossier was zwaar genoeg om ook mijn handicapstatuut en parkeerkaart te krijgen zonder controle, ik dacht dat dit dus ook wel ging lukken.

Niet dus. Ik was wat vroeger vertrokken om nog enkele caches in Hansbeke op te pikken voordat ik bij de controlearts langs ging.

Toen ik binnenkwam, moest hij mijn dossier nog zoeken: hij dacht dat het maar één pagina was, in plaats van zestien. Juist. Hij begon te lezen, en de laatste raadpleging bij de specialist was omdat mijn heup pijn deed (beginnende artrose, zo blijkt).

– “Uw heup doet nog pijn?”
– “Euh ja, maar eigenlijk is het…”
– “Uw heup dus. Ah, en blijkbaar ook uw rug.”
– …
– “Bent u geopereerd?”
– “De dokter durft niet want…”
– “DAT HEB IK NIET GEVRAAGD! BENT U GEOPEREERD OF NIET?”
– “Nee”.

Ik had er dus al geen goed oog in. Hij was niet voorbereid en las ook maar half.

– “Bon, u vraagt dus een langdurig verlof voor verminderde prestaties wegens medische redenen aan? Dat kan niet.”
– “Euh?”
– “Geweigerd. Heeft u ooit al een verlof verminderde prestaties wegens ziekte gehad?”
– “Ja, in 2017, toen mijn rug net gebeurd was.”
– “U heeft thuis gezeten dan? Was het zo ernstig?”

Blijkbaar had hij dus niet gelezen tot aan de spondylolyse – anteriolisthese.
– …
– “Dus geen 24 maanden, neem ik aan? Maar goed, u kan geen LVVPMR aanvragen zolang u niet eerst de 24 maanden VVP hebt opgebruikt waar u recht op heeft. Pas dan kan u een aanvraag doen voor een LVVPMR.
– “Mijn specialist is van oordeel dat er geen verbetering mogelijk is, net zoals de arbeidsgeneesheer, en die stelden beiden zelfs 50% tewerkstelling voor, in plaats van de 75% die ik vraag.”
– “DAT PERCENTAGE DOET ER HIER NIET TOE! ALS IK ZEG DAT U GEEN LVVPMR KUNT AANVRAGEN, DAN IS DAT ZO!”
– “Maar er is helemaal geen kans op verbetering!”
– “Dat zegt u, maar dat weet u niet.”
– “En waarom heeft Certimed dan mijn dossier goedgekeurd?”
– “WIE HEEFT ER HIER IETS GOEDGEKEURD? DE ENIGE DIE IETS GOEDKEURT BEN IK!”

Vreemd, dat zo’n huisarts het dus beter weet dan een rugspecialist die ooit uitte: “U heeft, wat wij noemen, een wreed slechte rug”.

Ik ben beginnen huilen. Van pure onmacht en frustratie. Want nee, tegen zo iemand is niet in te gaan, en er is ook geen beroep mogelijk. Hij luisterde niet eens, het ging niet eens over mijn rug. Ik heb nergens gelezen dat ik eerst mijn VVP moet opgebruiken vooraleer ik voor een LVVP kan gaan, dat heeft ook niemand gezegd, zelfs Certimed zelf niet. Hij zei zelf dat het voor iedereen simpeler zou zijn dat hij gewoon een vakje aanvinkte, maar dat hij dat niet ging doen. Want als hij zich er overal zo gemakkelijk zou vanaf maken, dan zou dit stelsel afgeschaft worden en dan was iedereen er aan voor de moeite. Daar had hij wel een punt, maar hij beweerde dus dat mijn rug wel beter kon worden.

Ik moet dus nu naar de huisarts om een ander papier in te vullen en dat om de twee maanden opnieuw, tot mijn 24 maanden VVP opgebruikt zijn. Dan moet ik zo’n LVVP aanvragen, waarvoor ik eerst weer een maand in ziekteverlof moet zijn, en dus mijn leerlingen in de studie zetten voor niks. Want ja, ik heb geen 24 maanden meer staan, waardoor ik ergens halverwege het schooljaar uitkom, en vervangers zijn niet of nauwelijks te vinden.

En ja, wie weet had ik een betere periode waardoor ik weer fulltime kon werken, of leerde ik ermee leven? Wie weet? Na zeven jaar of zo? Mijn specialist wil net dat ik minder ga werken om op die manier de rug minder te belasten en daardoor ook de pijn en de artrose in mijn linkerheup een halt toe te roepen. Fulltime is geen optie meer, vindt hij. Maar ik voel mijn rug zelf het beste, en hij laat het oordeel aan mij.

Ter verdediging van de controlearts: toen ik zei dat ik het allemaal zo moe was, zo kotsebeu, dat ik dinsdag gewoon voor de klas wilde staan en dat dit nu wellicht weer zo lang ging duren om een goedkeuring te krijgen, gaf hij me zijn e-mailadres en gsm-nummer, en zei dat ik hem maar moest contacteren als iemand ergens ging dwarsliggen, dat hij het dan wel ging oplossen. En dat de aanvraag voor die VVP ook via hem ging gaan en dat hij die onmiddellijk ging goedkeuren, zodat dinsdag wel moest lukken.

Zucht.

Ik ben het zo beu, zo ongelofelijk beu. En dan is het bij mij nog maar mijn rug, waarbij de pijn verdwijnt als ik lang genoeg plat lig. Hoe moet het dan zijn voor mensen die voortdurend pijn hebben, die voortdurend misselijk zijn, of uitgeput? Die dan ook door deze administratieve rompslomp moeten, van het kastje naar de muur…

Soit, morgen naar de huisarts om de aanvraag voor VVP in te vullen en op te sturen, en dan op hoop van zege…

Geplaatst op

Een nieuw geval van Kafka

Woensdag, net voor ik ging vertrekken naar zee, kreeg ik een mailtje van Certimed: dat mijn aanvraag afgekeurd was.

Waarover gaat dit? Wel, in de loop van vorig jaar was ik tot de conclusie gekomen dat voltijds voor de klas staan eigenlijk niet meer lukt. Ja, ik heb het nu twee jaar gedaan – de jaren daarvoor gaf ik 4/5 les en 1/5 communicatie en website –  maar ik viel af en toe gewoon uit, en vaak kwam ik doodop thuis en moest ik eerst een uur slapen om van de pijn af te geraken. Ik stopte al met het koor, ik liet andere dingen ook vallen… Nope, mijn levenskwaliteit was er niet bepaald op vooruit gegaan.

Ik wil dus deeltijds gaan lesgeven, en vorig jaar was de arbeidsgeneesheer volledig akkoord met 50%, net als mijn rugspecialist. Dat zie ik dan weer niet zitten: 4/5 moet perfect lukken, denk ik. Eind juni was ik langsgegaan bij de specialist en had samen met hem 80% aangevraagd via een “langdurig verlof verminderde prestaties voor medische redenen” (LVVPMR).
En wat houdt dat dan in? Ze verwoorden het zo: “Met dit formulier vraagt u een verlof voor verminderde prestaties aan als u langdurig medisch ongeschikt bent. Dat betekent dat u volgens de huidige stand van de medische wetenschap uw totale opdracht van aanstelling of vaste benoeming niet meer kunt uitoefenen tot aan het einde van uw loopbaan.”

Alleen kan je die aanvraag voor een LVVPMR alleen maar aanvragen als je
a) al deeltijds hebt gewerkt maar NIET om medische redenen (!)
of
b) minstens dertig dagen in ziekteverlof bent.
Begrijpe wie begrijpen kan.

De dokter had me dus thuis geschreven gedurende de hele grote vakantie. Tsja. En netjes op 1 augustus heb ik de aanvraag voor dat LVVPMR ingestuurd, met compleet dossier en al, richting Certimed, de organisatie die instaat voor controle en toekenning van alle ziektedinges in het onderwijs.

En ja, net voor ik vertrok dus een mailtje dat mijn aanvraag was afgekeurd. Zo’n LVVPMR moet tussen de 50% en 75% bedragen, en ik vroeg om 80%. Dat kan dus niet, ik zou te veel werken. Euh. Paniekske. Ik meteen gebeld naar Peggy, de fantastische dame van onze personeelsdienst en me dik verontschuldigd dat ik haar stoorde in haar vakantie. Ze vond het gelukkig niet erg, want ja, als ik op 1 september voor de klas wil staan, moet dat nu opgelost worden. Ze zeggen dat ze elke aanvraag behandelen binnen de 14 dagen, maar gelukkig hadden we dus wel wat marge gerekend. Peggy ging een en ander navragen bij het werkstation (= de dienst van de overheid die over de lonen en zo gaat) en me het laten weten als ze meer wist.

Deze morgen kreeg ik dus een mailtje terug: dat dat wel degelijk klopte – we hadden allebei die percentages over het hoofd gezien, zo blijkt – en dat ik dus een nieuwe aanvraag moest indienen. Meteen gebeld naar de specialist, ik mocht gelukkig bij hem thuis langskomen, hij vulde de papieren in, ik scande en stuurde alles weer in.

Maar serieus… 80% mag niet, want dan werk ik te veel? Wat voor onzin is dat nu weer? Nu ja, er is hopelijk wel een mouw aan gepast, het komt in orde.

EDIT: op donderdag 20/08 kreeg ik bericht dat ik me op dinsdag 25/08 ter controle moet aanbieden bij een arts in Hansbeke. Of all places.
Maar bon, er komt schot in de zaak dus.

Geplaatst op

Onverwachte tandarts en Gentse Feesten

Vrijdagavond kwam Merel af met het feit dat de draad van haar beugel niet goed meer zat, en dat die zich in haar kaak boorde. Maar het zou nog wel lukken om te wachten tot maandag, zei ze.

Niet dus.

Gisterenavond kwam ze huilend af: dat die draad nu helemaal verbogen was en echt vast zat in haar kaak, en dat dat echt veel pijn deed en ze nauwelijks nog kon eten. Gelukkig is er hier in Gent Denturgent, een tandartsenpraktijk van wacht, waar ook expliciet vermeld staat dat je er terecht kan met beugelproblemen. Gisteren een afspraak maken kon niet meer, maar vandaag was er plaats om half twee. We tekenden stipt present aan de Visserij, en de charmante tandarts schrok: die draad zat echt vrij diep, zoals een vishaak, en hij had nog moeite om hem los te krijgen. Het was helemaal terecht dat we bij hen waren langsgekomen, want Merels kaak stond al wat dik en het zou echt problemen hebben gegeven. De 95 euro (deels terugbetaald) meer dan waard, en een zeer opgeluchte Merel toen de draad netjes was bijgeknipt en de boosdoener verwijderd.

En toen dacht ik eraan dat we op de Visserij stonden, dat de Gentse Feesten al begonnen waren, dat het straattheaterfestival MiramirO zich vooral concentreerde aan de Sint-Baafsabdij, dat we daar vlakbij waren en dat ik een gehandicaptenparkeerkaart had zodat we voor de – nu ja – deur konden parkeren.

We zagen een minivoorstelling van zo’n 3 minuten voor ons tweetjes die best wel grappig was, en wilden toen in het Astridpark een volgende bijwonen. We waren tien minuten op voorhand, maar er stond al een massa volk, zodat we op onze stappen zijn teruggekeerd, iets hebben gedronken en naar huis zijn gereden. Tsja. Het hoeft niet altijd iets te zijn, toch?

Geplaatst op

Parkeerkaartgedoe

Op 1 april had ik het nieuws gekregen dat mijn handicap aanvaard was, dat ik geen financiële tegemoetkomingen kreeg – die had ik ook niet gevraagd – maar dat ik wel recht had op een parkeerkaart. Daar was ik echt blij mee: doorgaans heb ik het niet nodig, maar soms kan het heel handig zijn, zeker na lange werkdagen wanneer de rug op is en ik toch nog boodschappen of zo moet doen. En ja, er mag ook eens een voordeel zijn aan die rug, toch?

Nu, ik had het opgezocht: de kaart ging me automatisch opgestuurd worden binnen een termijn van 30 werkdagen. Ik wachtte dus geduldig af en ging elke dag vol verwachting richting mijn brievenbus. Helaas…

Intussen had ik wel al een briefje gemaakt met mijn attest waarin staat dat ik er recht op heb, en een bijkomend briefje: “Echte kaart zit vast in de post. Zie attest”. Want ja, ik dacht dat met die poststaking mijn kaart ergens in limbo zat. En er waren ook wel wat officiële feestdagen en al. Dat briefje lag aan mijn voorruit en hielp wel: ik kreeg effectief geen parkeerboete waar ik niet betaald had, terwijl de auto’s voor en achter mij er wel eentje hadden.

Na 42 werkdagen ging ik toch even online bij het contactformulier, en stelde ik de vraag of ze even konden nakijken of mijn kaart effectief verzonden was, en zo ja, of ze misschien een nieuwe konden aanmaken want dat die nu wel erg lang weg bleef.

Ik kreeg een beleefd antwoord, gestandaardiseerd: “Beste, we hebben uw aanvraag voor het verkrijgen van een parkeerkaart goed ontvangen. Deze wordt nu aangemaakt en opgestuurd. U zal deze ontvangen over twee à drie weken”.

Ah bon. Tot zover dus het automatisch opsturen van dat ding, ge moet dat effectief nog aanvragen. Zal ik wel zitten wachten.

Maar kijk: op 25 juni zat ze in de bus! Helemaal een echte parkeerkaart enal, waarmee ik mag parkeren op gehandicaptenparkeerplaatsen, maar waarmee ik ook overal in België onbeperkt mag parkeren in blauwe zones en op bewonersplaatsen, en ik niet hoef te betalen behalve anders aangegeven (zoals aan de kust).

Een en ander zorgt ervoor dat ik bepaalde dingen wél kan doen, zoals een wandeling bij een of ander evenement waarbij ik weet dat ik op het einde doodop ga zijn en krom van de pijn, en ik dan niet nog een kwartier extra moet lopen tot aan de auto. Want dat is voor mij een reden om dan niet te gaan, zoals bv. het lichtfestival hier in Gent.

Oh, en mijn EDC, mijn European Disability Card zat er ook bij: een kaart waarmee ik kan aantonen dat er iets scheelt, en waarmee ik bij culturele instellingen vaak korting kan krijgen. En waarmee ik hopelijk ook een lange aanschuifrij aan pakweg een museum kan omzeilen, want ook dat is funest voor de rug.

Yup. Tevreden.

 

Geplaatst op

De rug: vervolg

Vrijdag ging ik dus langs bij mijn rugspecialist om te luisteren hoe het zat met de nieuwe rugscan en wat die had uitgewezen. En wat er dus aan de hand is met mijn heup.

Om kort te gaan: de ruggengraat is niet verder verschoven, maar mijn rug heeft zich verder aangepast aan de “nieuwe” houding en is dus meer gekromd. Het gevolg daarvan is dat mijn spieren en pezen harder worden belast, waardoor wellicht ook mijn heup meer is gaan opspelen. Er is ook sprake van beginnende artrose, maar dat wisten we al. Een mogelijke tijdelijke oplossing is een infiltratie met cortisone, maar dat garandeert geen resultaat, want het neemt de oorzaak, namelijk de overbelasting, niet weg.

We hebben in overleg besloten om even af te wachten, want ik heb nu twee jaar voltijds voor de klas gestaan, en blijkbaar is dat te veel van het goede. Daarvoor werkte ik wel fulltime, maar waren vier uur daarvan bestemd voor de communicatie en website, en dat deed ik vanuit mijn zetel, dus plat liggend. Toen lukte het wel, nu niet meer, ondanks de twintig kilo die ik kwijt ben. Ik ga vanaf september 4/5 werken om medische redenen, en daar was hij, zoals eerder al gezegd, volmondig mee akkoord. Hij wou gerust zelfs naar 50% gaan, maar dat wil ik dan weer niet. 4/5 om medische redenen zou moeten volstaan, en hopelijk geeft dat de heup en de rug ook meer rust. We kunnen dan in oktober opnieuw kijken, mocht het probleem de kop blijven opsteken.

Allez bon. De kogel is definitief door de kerk: ik ben de hele vakantie in ziekteverlof en kan dan vanaf 1 augustus dit speciale zorgstatuut aanvragen. De arts-specialist was kort in zijn ‘grondige motivatie’: “zie dossier”. Hey, als mijn handicap ook zonder interview is goedgekeurd, puur op basis van mijn dossier, zal dat hier ook wel volstaan zeker?

Geplaatst op

Scintigrafie

Vandaag eens geen examen afnemen, maar dat betekende niet dat ik niet vroeg op moest, wel integendeel. Om acht uur tekende ik netjes present op de medische beeldvorming van het Jan Palfijn, meer bepaald zelfs op de isotopenafdeling: ik werd nog maar eens ingespoten met radioactief materiaal, zodat ze dan tegen elf uur een isotopen- of SPECTscan konden maken. En tussenin ben ik nog snel even een cache gaan herstellen.

De vorige keer was het een MRI en was ik in paniek geslagen. Claustrofobie, weet u wel? Maar deze viel dus bijzonder goed mee, want dat zijn gewoon twee platen die, weliswaar heel dicht, rond u draaien.

Het vreemde was dat die verpleegster nog perfect wist wie ik was, en het was van januari 2025 geleden dat ik die scan nog had gehad. Ze wist nog dat ik een leerkracht was, en zelfs dat ik Latijn gaf. We hebben uiteindelijk een fijne babbel gehad, want ja, je ligt daar wel eventjes.

Enfin, alweer toch wel een fijne ervaring daar in het Jan Palfijn.

Geplaatst op

Een tand armer

Vorig jaar had ik al een compleet kapotte tand laten vervangen door een implantaat. Tevreden van? Van de kwaliteit wel, ja, maar de vorm is niet ideaal, want er kruipt altijd eten tussen die tand en de tand erna, en daar kunnen ze dus niks meer aan veranderen. Meh.

De tand ervoor was helaas ook al lang redelijk dood. Als in: al lang ontzenuwd, stukjes van afgebroken, intussen ook helemaal bruin, maar door de tandarts nog wat bijgeslepen omdat ik anders een dubbel gat in mijn mond had. Het was een kwestie van tijd voor die ging afbreken, zei ze, maar dat gingen we dan wel weer zien. Nu wilde ik dus ook voor een implantaat gaan, en die tand moest er dus uit, maar de tandarts wilde zich daar liever niet aan wagen. Te veel risico dat hij ging afbreken, en dan werd het sowieso een werkje voor de kaakchirurg, die ik toch moest zien ter voorbereiding van dat implantaat.

Vandaag dus richting ziekenhuis om die tand te laten trekken. Ik hield mijn hart vast, want het kon wel eens gepruts worden. Maar tot mijn grote opluchting en – jawel – grote verbazing van de kaakchirurg ging de tand er zonder protesteren, zonder problemen gewoon uit. Nikske breken, nikske versplinteren, gewoon eruit. Het was inderdaad maar een zielig tandje meer, toen ik hem zag liggen in een schaaltje, maar wel nog een stevige wortel.

Enfin, nu eerst alles laten genezen, en dan in september de vijs erin, zodat ik dan ergens in november weer een volledige mond tanden heb. En dan maar hopen dat dat nog even zo blijft.