Nu dit weer…

Zoals iemand zei: ik ben langzamerhand uit elkaar aan het vallen. Ik heb nooit iets ernstigs, gelukkig maar, maar overal scheelt er wel iets aan :-p

Is mijn voet zo goed als genezen, is de keelonsteking weggetrokken, dan sta ik gisteren op met een raar oog. Raar, want het deed geen pijn, mijn zicht was nog steeds zoals altijd, maar mijn oog zelf stond dik. Alsof ik rondomrond een paar muggenbeten had, of er iemand een stevige djoef op had gegeven.
Ik heb toch maar mijn lens ingestoken omdat ik dan mijn zonnebril kan dragen, en heb het verder eigenlijk gewoon genegeerd, in de hoop dat het dan weg zou trekken. Niet dus :-p

Deze morgen werd ik wakker, deed mijn oog open, en grabbelde meteen naar een zakdoekje: er stond een plasje water in! Je kan het vergelijken met een slijmoogje bij een baby, alleen met meer tranen en veel dikker.

Deze morgen ben ik dan toch maar naar de huisarts van wacht getrokken, waar het verdict luidde dat mijn oog zelf in orde was, maar al het weefsel errond ontstoken was. Het ideale middel daartegen zou oogzalf zijn met cortisone, maar laat dat nu net uitgesloten zijn door mijn glaucoom. Enfin, toch druppels gekregen, en een week lang lensverbod. Blah :-p, kan ik mijn zonnebril niet dragen…

Maar kom, het doet geen pijn, is hooguit vervelend, en ondertussen is er niet echt iets anders dat aan het rebelleren slaat.

Mijn lichaam, jong, ge kunt niet geloven hoe fijn dat dat wel is! (en nee, voor één keer kunt ge het niet op de kilo’s steken :-p )

Ziek

Vorige week was ik ziek, nu is het de beurt aan Wolf. Ik heb er alleen geen idee van wat hem mankeert.

Hij was woensdag lusteloos toen ik hem van school afhaalde, en normaal gezien zou ik hem bij me gehouden hebben. Alleen moest ik die middag examen afnemen op school (een vooruitgeschoven versio) en kon dat voor een keertje niet. Ik heb hem bij een vriendinnetje afgezet, en samen zijn ze dan naar de turnles gegaan. Zonder problemen, eigenlijk.
Toen ik hem rond vier uur ging afhalen, had hij geen zin om nog langer te blijven spelen (wat me verwonderde) maar wilde hij mee naar huis. En ja hoor, hij had koorts.

Donderdag zijn we bij mijn ouders gaan eten en daarna even bij mijn oma langsgeweest, en ook daar lag hij gewoon lusteloos in de zetel. ’s Avonds had hij weer meer dan 39°.

Gisteren was niet veel beter, al merkte je wel duidelijk wanneer de Nurofensiroop begon te werken: dan was hij vrolijk en enthousiast buiten aan het spelen met zijn broertje, alsof er niks aan de hand was.

Deze morgen had hij weer koorts en mocht hij niet gaan zwemmen. Het feit dat hij daar niet eens tegen protesteerde, is al veelzeggend op zich. Intussen heeft hij een Perdolan suppo gekregen en voelt hij zich weer prima.

Ik weet dus niet wat ik moet doen: moet ik er nu de dokter bij halen of niet? Het is niet dat hij ergens pijn heeft: niet zijn keel, niet zijn oren… Alleen maar koorts dus.

Kinderen…

Waarom?

Waarom zijn de antibioticapillen die je moet slikken bij een keelontsteking, altijd zo onmogelijk groot?

Je kan zo al met moeite wat water doorslikken, laat staan een pil van meer dan twee cm lang en een halve cm doorsnee.

En wie ooit al met amandels gezeten heeft de grootte van pingpongballetjes, zal me gelijk geven als ik zeg dat je verslikken geen goed idee is op zo’n moment. Laat staan dat dan zo’n mega kutpil in je keel blijft vastzitten tussen die bewuste amandels.

De farmaindustrie kan een beetje usability wel gebruiken, mijn gedacht.

Grmbl.

Slecht.

Donderdagnacht vreselijk liggen woelen in bed, en op een bepaald moment zelfs liggen klappertanden.

Ik vond dat dat eigenlijk al niet veel goeds beloofde.

Edoch, een leerkracht kan zich in de laatste weken voor  de examens eigenlijk niet permitteren ziek te zijn, dus raapte ik mezelf samen gisterenmorgen en schopte mezelf naar school.
Twee uur Zeno, Empedocles, Anaxagoras, Socrates en Plato later zag ik het niet meer zitten. Nog even wat bezigheidstherapie gegeven in de derdes, en naar huis. Om elf uur op school vertrokken, om twintig na lag ik al in bed, gene zever.

Ik heb als een blok geslapen tot vijf uur, en toen voelde ik me ronduit ellendig. Bart zat vast in een vergadering, en ik heb dan maar mijn ma opgetrommeld (de duts was net bij haar ma toegekomen, en toen moest ze alweer weg) om de kinderen op te halen, eten te geven en in hun bed te steken. Zelf kon ik amper nog op mijn benen staan: zware koppijn, keelpijn, oorpijn, spierpijn in gans mijn lijf, het ene moment rillen van de kou en het andere moment straaltjes zweet over mijn voorhoofd, en kotsneigingen. Griep dus, dacht ik.

Deze morgen deed mijn keel exponentieel meer pijn, kon ik nog amper slikken en had ik ook meteen meer dan 39° koorts, dus een dokter was wel op zijn plaats. De Gentse huisartsenwachtpost stuurde me een allercharmantste knappe jonge dokter, die mijn verwaarloosde uiterlijk, zweetgeur en wellicht breath from hell hoffelijk negeerde, een halve seconde in mijn pijnlijke grote muil tuurde, en meteen zijn conclusies trok. Een bijzonder enthousiaste amandelonsteking, in de volksmond ook wel angine genoemd. Hier leek antibiotica meer dan op zijn plaats, en dat schreef hij dan ook fluks voor.
Mijn allerliefste is meteen na het terugkomen van de zwemles naar de apotheker van wacht getrokken, en met een fikse dosis paracetamol ging ook het gevoel elk moment te kunnen doodgaan langzaam weg.

Ik heb zowel vrijdag als vandaag eigenlijk vooral geslapen. Maar best ook, praten was niet aan me besteed. Eten ook niet trouwens. Het enige wat ik eet, is om dan die antibiotica te kunnen slikken. Want ja, ook mijn maagmedicatie is net op, en ik verga dus van de maagpijn. Maar ik ga voorlopig nog niet dat benodigde attest zoeken, dat zie ik nog even niet zitten.

We zien morgen wel weer. Nu nog even niet.

Voet – the end?

Daarstraks naar de orthopedist geweest, op de moto, mét mijn hooggehakte laarsjes aan. Hij moest lachen toen hij me zag binnenkomen, en knikte goedkeurend.

De voet deed het prima, zo goed als geen pijn meer, ondanks zijn getrek en geduw. Alleen het litteken zinde hem niet echt: te hard en te dik. Hij raadde me aan het te masseren met wat nivea of littekenzalf, en er eventueel zelfs een pleister op te plakken om er druk op te zetten.

Goh, wakker lig ik er niet van. Het is op mijn hiel en stoort me helemaal niet. Maar dat masseren is eigenlijk wel lekker, dus we zullen het maar doen zeker?

Enfin, ik heb geen nieuwe afspraak meer gemaakt. Dat is ook niet langer nodig. Gewoon nog wat opletten en niks forceren.

En weet je? Ik ga de grote vakantie tegemoet met opnieuw een voet! Yay!

Rug

Ik HAAT mijn lijf. Hartsgrondig.

Is mijn voet eindelijk aan de beterhand en stilaan bruikbaar, doet mijn rug weer lastig.

Ik heb een aangeboren hernia, een gespleten tussenwervelschijf. Fijn hoor. Doorgaans heb ik er zelden last van, maar rondzeulen met een peuter van 15 kilo wil wel eens belastend zijn. Neem daar dan bij dat ik al zelf geen pluimgewicht ben, en mijn rug heeft nogal wat te verduren.

Gisterenvoormiddag is het er dan ook weer ‘ingeschoten’: ik zat op mijn bureaustoel en draaide me half om om iets van de grond op te rapen dat achter me lag. Hmpf. Gisteren heb ik me nog kunnen redden, vandaag is het alweer meer om zeep.

Ik hoop maar dat het snel weer betert. Me een beetje koest houden is de boodschap. En weinig aan mijn bureau (lees: computer) zitten. Yeah right.

Voet – het licht aan het eind van de tunnel?

Jawel, het begint beter te gaan met mijn voet! Juicht en jubelt met mij!

Ik moet toegeven, de eerste dagen na de ‘plaaster’ deden raar, en vooral ook pijn. Niet de pijn van vroeger, wel een andere, meer normale pijn, zoals te verwachten na een operatie.

Beetje bij beetje ging het beter: ik had al een dagje (Clarks-) sandalen aangehad, en dat ging vrij vlot. Meestal hield ik het bij mijn MBTs, die waren (en zijn nog steeds) het comfortabelst.

Vrijdag moest ik, in het kader van de filmopnames op school, een hele dag bijzonder veel rondlopen, en dat zal ik geweten hebben: ’s avonds deed mijn voet gemeen zeer, ondanks de MBTs. Het was zelfs zo erg dat ik mijn drink met de meisjes heb moeten afzeggen, met spijt in het hart. Geruststellend vond ik dat eigenlijk niet.

Zaterdagmiddag moest ik dan naar Luik, een dagje larpen tot zondagmiddag. Ik was er wat bang voor, want dat houdt in dat ik behoorlijk wat rondloop op een oneffen terrein, af en toe even moet lopen zelfs, veel rechtsta, en eigenlijk mijn voet compleet verwaarloos :-p Bart had me dreigend aangekeken met een waarschuwend vingertje, en was er eigenlijk niet zo tuk op dat ik ging. Ik kan hem geen ongelijk geven.
Daarom heb ik ginder maar mijn MBTs ingeruild voor respectievelijk een combat en opnieuw mijn laars, kwestie van geen risico te lopen. Het was héérlijk! Ik heb het gevoel dat mijn voet plots doorhad dat verder protest geen zin meer had: hij heeft nauwelijks pijn gedaan! Ik heb op een bepaald moment zelfs even uitgeprobeerd wat ik nog overhield van mijn vroegere stafvechttechnieken versus een zwaard (LOL dat viel dik tegen) en ik heb toen me zonder meer geconcentreerd op mijn tegenstander, zonder te denken aan of rekening te houden met die voet. Dat zegt al bijzonder veel! Hehe het waren eerder de mensen die eromheen stonden, die me waarschuwden voorzichtig te zijn. Ik heb toch lieve vrienden he :-p

Enfin, het ging goed! In die mate zelfs, dat ik gisteren en vandaag voor het eerst in een jaar opnieuw gewone schoenen heb aangehad, mijn standaard laarzen zelfs, met een hak van (ja ik ben dat speciaal gaan opmeten) zes centimeter. Ik vond het zalig, opnieuw klakkend door de schoolgangen in plaats van te sneaken en leerlingen te verrassen. Mijn kuiten protesteerden ietwat, maar gaven snel toe.

Alleen dat autorijden met hakken aan deed weer bijzonder raar.

Maar, weet je? Ik heb opnieuw een voet! Yay!

Voet

Met mijn voet gaat het goed, dank u.

Enfin, toch zo goed als kan verwacht worden. Sinds woensdag mag ik er weer op lopen zonder de speciale laars, en het doet raar. Uiteraard zijn alle spieren en pezen stijf en stram, dat is maar normaal. Het rare is echter, dat mijn voetzool aan mijn hiel nog steeds volkomen gevoelloos is. Ik kan momenteel gerust in een punaise stappen zonder het te merken.

Doet het verder nog pijn? Ja. Niet meer de plek waar vroeger de pijn van de ontsteking zat, maar wel gewoon een zeurderige pijn als ik teveel rondstap. Me koest houden is voorlopig de boodschap, en vooral ook nog steeds mijn MBTs dragen. Ik heb even mijn sandalen geprobeerd (orthopedische, dat spreekt voor zich) maar de zijkant drukte teveel tegen het litteken en deed pijn.

Ik hoop maar dat het snel beter. Dit is nog altijd niet fijn, om eerlijk te zijn. Maar we blijven hopen.

Voet, nog maar een keertje

Sinds woensdag mag ik op mijn voetje lopen. Dat gebeurde eerst aarzelend, maar valt eigenlijk nog mee. Die laars geeft echt wel veel steun en zit comfortabel. Voor langere afstanden (lees: van de auto naar mijn klas, of van de auto naar Wolfs kleuteropvang op school) gebruik ik er wel nog mijn krukken bij, om de voet nog te ontlasten. Op school lokt dat wel commentaar uit, omdat ik dan mijn vierkante leren boekentas met twee riempjes op mijn rug draag, zoals op de lagere school. Ik kreeg zelfs al te horen dat ik er ‘schattig’ uitzag. Juist ja :-p

De wonde zelf is eigenlijk al niet eens meer die naam waardig, en je mag zelfs bijna niet van litteken spreken: je ziet niet eens de snijlijn meer! Er zijn enkel nog wat korstjes links en rechts waar de draadjes zaten, en ook die zijn aan het verdwijnen.

Is het probleem nu opgelost? Geen idee. Dat zal ik pas weten als ik opnieuw zonder laars mag lopen, en een eindje gestapt heb met gewone schoenen. Momenteel voel ik de pijn toch niet meer, dus dat is al hoopvol. Maar ik durf nog geen verwachtingen te koesteren, om eerlijk te zijn.