Geplaatst op

Still Stien-quiz

Net zoals vorig jaar deden we dit jaar mee met de Still Stien-quiz op school. Net zoals vorig jaar deden we dat onder de naam van Richard The Turd, maar deze keer met toevoeging van ‘ft. Tsjoene’, want die had vorig jaar erover geklaagd dat hij wel sponsorde maar dat zijn naam niet in de ploegnaam zat. Bij deze dus.

Vorig jaar waren we met dezelfde spelers nipt zesde geworden, dit jaar wilden we in de top vijf eindigen, en liefst ook weer voor de teams van de collega’s. Zo ben ik dan wel weer :-p
Ali Chemicali, de ploeg van onze sterspeler Tom en medeturd Stijn -  en de winnaar van vorig jaar – was er ook weer bij, en voor ons ook nu de gedoodverfde winnaar. Ze zaten ook aan een tafeltje naast ons, wat het extra amusant maakte.

En toen werd er gequizd. En wisten we eigenlijk nog vrij veel, want het zat goed rond. Seyns en ik onthielden ons bij de sport, maar daar kon Tsjoene zo goed als alles invullen, samen met Eddy. Literatuur en dergelijke was dan weer mijn ding, behalve boeken van Bekende Vlamingen, want dat ken ik dan weer aan geen kanten. Soit, groot was onze verbazing toen we bij de pauze eerstes bleken te staan, en Ali op drie. Moh!

En er werd verder gequizd, en we dachten dat we onze voorsprong echt wel kwijt waren want af en toe gingen we compleet de mist in. Maar we bleken daarin niet de enige te zijn…

En toen kwam de uitslag. Hah, top vijf! Goed zo! Oh, en blijkbaar zelfs top drie! Yes! En toen… verscheen op drie de naam van Ali Chemicali! Man, we hebben met ons ploegje gewoon gejuicht op dat moment! Tot grote verbazing van de rest van de zaal, uiteraard, want het was nog niet zeker of we al dan niet gewonnen hadden. Maar voor ons maakte dat niet uit: voor de eerste keer in onze quizgeschiedenis eindigden de Turds boven de Ali’s, met een miniem verschil weliswaar! Moh! Zo kleingeestig zijn we dan wel weer :-p

Soit, we bleken tweedes te zijn geworden, met toch wel behoorlijk wat achterstand op de eerste. Maar een heel fijne avond gehad, met een echt goeie quiz, en goed gezelschap. Volgend jaar opnieuw!

Oh, en Vital? Bedankt voor de fantastische nougatmand die zowel mijn broer als ik naar huis konden meenemen.

Geplaatst op

Auteurslezing: “Grensgangers’ van Aline Sax

Zelden zag ik een auteurslezing die zó relevant was als deze. Hoezo? Wel, onze vierdes – Merel inclusief – vertrekken op maandag 30 maart voor vijf dagen richting Berlijn. Voor Nederlands moesten ze dan ook het boek “Grensgangers” lezen dat zich volledig afspeelt in, jawel, Berlijn. Het boek is opgedeeld in drie delen: deel 1 speelt zich af wanneer de Berlijnse muur plots gebouwd wordt, deel 2 in volle DDR en vooral StaSitijd, en deel 3 wanneer diezelfde muur neergehaald wordt. Los van de tweede wereldoorlog kan het boek niet méér over Berlijn gaan dan dit, en geeft het perfect de situatie voor de gewone burger in het Berlijn van de Koude Oorlog weer.

Sax begon dan ook met een uitgebreide geschiedenis van dat naoorlogse Berlijn, situeerde daarna haar personages in de tijd, gaf meer uitleg over onder andere Hohensch̦nhausen waar de leerlingen ook naartoe gaan, schetste de context voor de gewone burger en toonde dat ze ook effectief een historica is die het kan uitleggen ̩n kan schrijven. Ze gaf ook duidelijk weer wat echt en wat fictie was, zoals de ontsnappingsroute voor Julian, maar leuk was dat tijdens haar onderzoek in Berlijn Рwaar ze een tijdlang ook woonde Рeen van haar bronnen daar uitriep dat dat ook effectief een ontsnappingsroute had kunnen zijn, en dat ze daar zelf nooit aan gedacht hadden.

Twee uur was misschien wat lang, maar ze gaf tussenin ook een pauze, waarmee ze aantoonde dat ze haar publiek echt wel kent en aanvoelt.

Ik heb alvast geboeid geluisterd en ik vind het jammer dat ik niet mee kan naar Berlijn, of dat ik dit boek en deze lezing niet had gehad nog voor we in 2024 naar Berlijn zijn geweest. Het zou een pak meer gekaderd hebben wat we gezien hebben, en dat terwijl Bart en ik toch ook niet helemaal onwetend zijn, aangezien we al 18 waren toen de muur viel.

Geplaatst op

Uitvaart 2026

De titel klinkt wat omineus, maar eigenlijk is dat gewoon de naam van de 100-dagenviering bij ons op school, al sinds jaar en dag. Ik doe daar de grove begeleiding van, als in: zeggen wat ze wel en niet mogen en kunnen, praktische tips, berichten naar leerlingen en collega’s, reservaties en dat soort dingen. Verder wist ik er ook deze keer zo goed als niks van, en dat vind ik eerlijk gezegd niet zo erg.

En was hij goed? Oh ja. Ze hadden ervoor gekozen om eigenlijk niks op het podium te doen, maar alles in filmpjes te steken. Het concept was de OsKams, een prijsuitreiking met genomineerde filmpjes. Er was het filmpje van Ken uit Barbie, maar telkens Gosling Ken zingt, kwam het hoofd van onze secretariaatsmedewerker Ben in beeld, die netjes zijn naam zei. Er was een rap van de meisjes over de school, er was er eentje van de jongens, telkens met bijhorende clip.
Er waren twee realityshows genomineerd: Ex on the Teach, en de Kamdashians, en voor beide hadden de leraars vlot hun medewerking verleend. Maar ze hadden het wel clever gedaan: als leraar kreeg je kort het concept uitgelegd en daarna werd je gefilmd, maar je kreeg niet het eindresultaat te zien, wat dus ook verrassend bleef. Er waren ook docu’s, onder andere over de pennenverslaving van een van de collega’s, compleet over the top en daardoor mega grappig.

De leraars zaten, zoals bij de Oscars, netjes aan chique tafeltjes, helemaal opgekleed, en we moesten dus niet bang zijn voor onnozele proefjes en zo. Maar de grootste hit bij de leerlingen was een stukje improvisatie. Een van de filmpjes bleef hangen en laggen, er moest dus opnieuw opgestart worden. Ik riep de presentatoren op het podium en zei hen dat ze maar eventjes de tijd moesten vullen. Waarop een van hen enkele meesterlijke imitaties van de leraars neerzette, met gigantisch applaus tot gevolg.

Een geslaagde editie, jawel. Chapeau voor dit uitvaartcomité.

Geplaatst op

Iftar

Het zijn zware weken, en dan komt er nog zo vanalles tussen. Sommige dingen, zoals de leerlingcontacten, de verbeteringen, het intikken van rapportcommentaren en de technische doorloop van de uitvaart, kan ik niet vermijden. Andere wil ik dan weer niet vermijden, zoals de iftar gisteren. Voor wie het niet kent: de iftar is het moment van de dag dat moslims tijdens de ramadan het vasten verbreken bij het ondergaan van de zon. Dat moment wordt doorgaans in familie gevierd, elke avond opnieuw, en zorgt voor verbondenheid.

Onze zesdes van moslimorigine wilden dat ook met hun klasgenoten, de vijfdes en de leraars vieren. Totaal vrijwillig uiteraard, en met het potluckprincipe. Ik had het beloofd, maar na Velzeke en dan nog een leerlingencontact of drie was de pijp bijna uit. En ik wilde om half acht ook nog in de Masks – de tweewekelijkse tabletop met fijne vrienden – zijn, dus ik moest me wel wat haasten. Ik had nog snel een broodpudding gemaakt en die nog heet meegenomen, en ik genoot er eigenlijk wel van. Het principe was ook fijn: we kregen willekeurig een ticketje en dat wees ons dan een tafel aan. Resultaat: ik zat met vijf jongens aan tafel die ik eigenlijk totaal niet kende, die dus ook nooit bij mij hadden gezeten. Een Rayan, een Rayyaan, een Mohammed, een Roel en een Ramses, ook niet allemaal moslim maar dus wel allemaal zeer open. Ik leerde ook wel wat bij: dat je traditioneel je vasten breekt met een dadel, en het waren goeie. Dat bepaalde gerechten ook standaard zijn, en dat je ook met leerlingen die je niet kent heel gezellig aan tafel kan zitten.

De tabletop was daarna de kers op de taart, waar ik op de iftar geen tijd meer voor had. Meer moet dat niet zijn, volgend jaar opnieuw!

Geplaatst op

Archeocentrum Velzeke

Ook dit jaar trok ik met de leerlingen van het tweede naar Velzeke, het Gallo-Romeinse museum aldaar, maar dat had wel wat voeten in de aarde.

Vorig jaar waren we nog met 47 leerlingen kunnen gaan, met de schoolbus, en kostte het amper 9 euro per leerling, bus en gidsen inbegrepen.

Dit jaar had ik het museum geboekt in oktober en had ik in november de bussen aangevraagd. Dat was geen probleem, was me gezegd. Nu, een drietal weken geleden was ik toch nog eens gaan informeren bij de financieel coördinator, want ik had precies geen echte bevestigingsmail meer gekregen. Best, want toen ze nog eens navroeg, kreeg ze het deksel op de neus: de schoolbussen konden niet want er waren bussen in panne en er waren chauffeurs ziek. Alleen hadden ze het blijkbaar niet nodig gevonden om dat even te laten weten. Euh… Ik kon nu ook het museum niet meer afzeggen en dus vroegen we snel nog offertes bij verschillende busmaatschappijen. De meeste konden dat drie weken op voorhand niet meer geregeld krijgen, eentje dus wel. Alleen… voor 31 euro per leerling! Slik.  Had ik dat eerder geweten, dan had ik alles afgezegd, want in totaal 39 euro per leerling voor een uitstap, dat is er los over. Zucht.

Ik heb het uitgelegd aan de leerlingen en me daarvoor verontschuldigd, ik kon het helaas ook niet helpen.

Het werd wel een fijne dag, dat wel. Gids Geert deed dat prima, daarna kwam het kledingproject dat wat langer duurde dan de bedoeling, en dus werd de middagpauze wat korter en jammer genoeg het project rond militaria ook. Maar al bij al was het dus echt wel oké.

En volgend jaar? Ik weet het nog echt niet. Misschien dat we eerstes en tweedes kunnen combineren? Dan kan die busprijs weer stevig naar beneden en blijft het betaalbaar, want het is echt wel een fijne uitstap.

Geplaatst op

Een uitleg van een Japan-kenner

Onze reis naar Japan is volledig voorbereid door een dame die niks anders doet dan individuele pakketten samenstellen. Het ziet er dan ook echt, echt goed uit. Nu, blijkbaar werkt ze samen met een “Japan-kenner”, iemand uit Limburg, die vaak groepsreizen in Japan begeleidt.
Ze stond erop dat we met hem afspraken bij haar in haar bureau in het Wetterse om een uitleg te krijgen.

Deze middag om vier uur parkeerden we onze beide auto’s dus voor de deur en gingen met ons zesjes gaan luisteren.  Wel…

Het was duidelijk dat die mens wel wat ervaring had, maar dan vooral met minder ervaren reizigers. Hij legde ons met handen en voeten uit hoe we een ticketje in de metro moesten gebruiken, hoe we blijkbaar van ons hotel in Tokio toch wel 200 meter moesten lopen naar het station en dat soort dingen. Ik probeerde hem duidelijk te maken, door te refereren aan Canada of Berlijn en zo, dat het niet bepaald de eerste keer was dat we op reis gingen, maar dat kwam niet zo vlot binnen. Pas toen ik het ook vlakaf zei dat we wel al wat gereisd hadden, ging hij wat sneller. Over andere, meer interessante onderwerpen zei hij dan weer zeer weinig, jammer genoeg. En de brochure die ze gemaakt hebben, echt een lijvig document, staat helaas vol met fouten, dus echt niet grondig nagelezen. Hoe grondig het ook voorbereid is, dat maakte dat het soms wat amateuristisch aanvoelde, en dat was het eigenlijk niet.

Wat ik dan weer grappig vond – maar eigenlijk wel tekenend voor onze maatschappij – is dat de dame een fles cava had voorzien met zes glazen. Haar gezicht was de moeite waard toen we dat allemaal afwezen en opteerden voor alcoholvrij. Ze moest dan nog ergens glazen zien op te graven en zo…

Maar bon, we zijn toch een hoop dingen wijzer, zoals het vooropsturen van bagage want die mag niet mee op de shinkansen, de bullet train.

Iets voor zes stonden we buiten, het was nog steeds stralend weer, en de rug was redelijk gerecupereerd van de OpenSchoolDag, dus ik wilde die wat extra stretchen, en wat kan ne mens dan beter dan te gaan geocachen? De anderen reden met Barts auto, ik ging dus even langs de Schelde en tussen de velden.

Ik kwam zelfs door een bosje waar enkele vogelkijktorens stonden, en waar een bepaald pad wel héél ambitieus aangegeven stond als iets waar je eigenlijk zelfs met de fiets zou moeten doorkunnen.

In het donker stopte ik nog eens langs de Schelde, bij een kerk, en tegen acht uur was ik helemaal uitgewaaid. De rug was moe, maar deed niet echt veel pijn, dus ook dat was zoals verhoopt.

Heerlijke dag gehad, jawel.

Geplaatst op

Max in Bar Brutus

Maandag op de infoavond voor Berlijn was ik eindelijk Max en Karen nog eens tegen het lijf gelopen. Geen idee hoe het komt, maar de laatste tijd zagen we elkaar nauwelijks, terwijl we vroeger toch af en toe eens afspraken.

Ik zei dat, waarop hij prompt zijn agenda nam en voorstelde om vrijdagnamiddag samen een koffie te gaan drinken. Euh… prima, zeker? Vier uur was perfect voor mij, en we spraken af in Bar Brutus, Ik moest toegeven dat ik dat niet kende, waarop Karen me lachend onder mijn voeten gaf: de eerste echte hippe koffiebar in Mariakerke!

Bon, gisteren om vier uur stopte ik in de gietende regen aan een rijhuis op de Willemotlaan, en jawel, Karen had niet gelogen! Een open, lichtrijke, grote ruimte met gezellige hoekjes, kunst van het elfjarige supertalent Felix Franssens, een binnentuin met een op dat moment doornat terras, verschillende soorten taart en heerlijke baristakoffie.

Ik vrees dat ik Max een beetje de oren van het hoofd heb getetterd – dat overkomt me, geloof ik, wel vaker – maar ik vond het zalig. Het was echt te lang geleden dat we elkaar nog gezien hadden, en die Bar Brutus vrààgt gewoon om herhaling. Héérlijk plekje met fijne eigenaars.

Jammer dat ze tegen vijf uur sloten: we zijn zeker nog twintig minuten langer blijven zitten en dan hebben we buiten onder het afdak nog wat staan kletsen, tot het ook voor de rug welletjes was, dat stilstaan.

Max, wanneer doen we dat nog eens?

Geplaatst op

Verwenweek 2026

Awel ja, ze deed deugd, die verwenweek dit jaar. We hebben misschien nog maar net die week vakantie gehad, maar dat was net genoeg om even uit te blazen en achterstallig werk in te halen, niet om de batterijen op te laden.

Het is het principe van de Secret Santa, maar dan onder collega’s en een hele week. En het hoeft echt geen geld te kosten, het mogen ook gewoon leuke kleine dingetjes zijn.

Ik had Vallery als doel, en was gelukkig vorige vrijdag haar dochter Bo tegengekomen die me wat tips kon geven.

Maandag had ik dus een potje op haar bureau gezet met wat repen van haar allerfavorietste chocolade in, en dat was blijkbaar een schot in de roos. Op dinsdag kreeg ze een geurkaars, en om vier uur legde ik enkele papieren roosjes in hartvorm op haar bureau tegen de woensdag, in de veronderstelling dat ze al weg was. Niet dus. Ze zag ze nog liggen en dacht dat het badzeep was. Euh, nee? Op donderdag heb ik dan maar échte badroosjes op haar bureau gelegd, met een badbommetje in de vorm van een macaron erbij, en een briefje dat dit nu wel écht voor in bad was. En vrijdag kreeg ze nog meer chocolade, want die hint had ze me wel gegeven. Ze had snel door dat ik het was, want er zijn er niet veel die weten van de chocolade of die een connectie hebben met Bo. Tsja.

Ik had daarentegen geen flauw idee wie mijn verwenner kon zijn. Nu, ik ben ook niet zo moeilijk te lezen, denk ik dan. Haakwerk en paars, toch?

Op dinsdag lag er een appeltje in mijn vakje, met een leuke rebus bij.

Op woensdag vond ik een leuk flesje badzout, alleen jammer dat ik nooit in bad ga want ik geraak er met moeite in en uit, en ik vind het zonde van het vele water. Maar het ruikt wel lekker, en het is een ideetje voor in een kast. En anders wordt het een mathom, toch?

Op donderdag wandelde ik mijn lokaal binnen en kreeg ik meteen een grote glimlach op het gezicht:

Zalig, toch? Ik denk dat ik er een omslagdoek met mouwtjes van ga maken…

En op vrijdag was het nog eens klop erop:

chocolade en een gothic haakpakketje…

Dikke dikke merci, Aline! Het heeft echt voor een zalige week gezorgd.