Geplaatst op

Eerste soldendagje

Deze ochtend zat ik nog bij de stemspecialist, om twee uur bij de kine, en aansluitend reden Merel en ik naar ’t stad want zij had wat gerief nodig. Op hoop van zege dus, want het is vaak moeilijk om iets te vinden voor haar.

Maar nee hoor, we hadden een zeer succesvol dagje: drie beha’s (geen solden), en dan wandelden we helemaal tot aan de Weekday (in de buurt van de Vooruit) waar ze een jeans vond (geen solden) en waar we ook in de Carhartt binnengingen waar we wél in de solden een T-shirt voor Wolf meenamen. En er was een ijsje, van Nonno daar in de Walpoortstraat.

En toen was het plots al na zessen en wandelden we doorheen de warmte terug naar de auto en zagen we dat het goed was.

Geplaatst op

Op zoek naar nieuwe stoelen

De stoelen aan onze livingtafel zijn dringend aan vervanging toe. Niet alleen zijn ze absoluut onze smaak niet meer, ze zijn ook van (nep)leer en intussen meer gebruikt als krabpaal door de katten dan wat anders. Ze zijn eigenlijk ook gewoon te hoog qua rugleuning. U heeft het al begrepen: ik wil dus nieuwe.

Nu had ik een bericht gekregen van De Directeurswoning, de meest gekende designmeubelwinkel van het Gentse, dat ze nu al aan kortingen deden. En vandaag had ik wel wat tijd – verbeteringen zijn afgelopen en vandaag geen klassenraden – en dus gingen Merel en ik een kijkje nemen daar op Dok Noord. Wel, laat ons zeggen dat het er warm was. Pokkewarm. En dat ik er stoelen gezien heb die ik wil, maar dat 500 euro per stuk me wat veel is. Zeker omdat ik stoelen in diezelfde stijl al online had gezien voor een pak minder. En met een zwarte zitting ipv wit.

Soit, we liepen nog de Action binnen voor wat gerief, gingen een brood halen in de Delhaize, dronken een koffietje in de lokale Izy – ik wist dus niet dat er daar eentje was – en vonden dat we beter thuis wat gingen afkoelen. Maar dat was dus best een aangenaam klein uitstapje, ja. En weet ik nu nog niet wat ik met die stoelen ga doen.

Geplaatst op

Lectuur: “Wind and Truth” (The Stormlight Archive #5) van Brandon Sanderson

Deel vier is alweer geleden van 2022, en dat was eraan te merken. Ik wist echt niet meer alle details en fijne punten, en dat vond ik soms wel jammer. Het was dan ook verleidelijk om het vorige boek te herlezen, of zelfs de hele reeks, maar je kan maar 3000 boeken in een leven lezen als je er eentje per week leest, en dan is herlezen ook zo zonde, toch?

Deze klepper van meer dan 1300 pagina’s was het nochtans meer dan waard: ik hou van Sandersons schrijfstijl, van zijn wereldbouw, van zijn karakterschetsen, zijn plots… Kortom, ik ben gewoon fan van Brandon Sanderson, ja.

In deel vijf komen de meeste personages van de vorige boeken opnieuw voor, maar de focus ligt voornamelijk op Dalinar Kholin, koning zonder land maar met onderdanen. En deze Dalinar neemt zijn verantwoordelijkheid op en gaat een duel aan met de kwaadaardige god Odium. Daarvoor krijgt hij tien dagen de tijd, en dat is dus een bijzonder beperkte tijdsspanne voor de hele wereld van Roshar om zich voor te bereiden. Het boek is dan ook ingedeeld per dag, terwijl overal alle hoofdpersonages voorbereidingen treffen op de meest diverse vlakken.

Het is het einde van een eerste spanningsboog, maar het is wel onvoorstelbaar ingewikkeld geworden. En toch… toch blijft dit fantastische lectuur.

Geplaatst op

Lectuur: “Grensgangers” van Aline Sax

Ik zit een klein beetje achter met mijn boekbesprekingen, zou je kunnen zeggen. In maart was er namelijk de auteurslezing over dit boek, en ik had het toen uitgelezen. Ik was ook zeer lovend over de toch twee lesuren durende lezing.

Het boek is opgedeeld in drie delen: deel 1 speelt zich af wanneer de Berlijnse muur plots gebouwd wordt, deel 2 in volle DDR en vooral StaSitijd, en deel 3 wanneer diezelfde muur neergehaald wordt. Los van de tweede wereldoorlog kan het boek niet méér over Berlijn gaan dan dit, en geeft het perfect de situatie voor de gewone burger in het Berlijn van de Koude Oorlog weer.

Deel 1 volgt in 1961 Julian, een Oost-Berlijner die plots voor voldongen feiten staat wanneer de muur er komt, en afgesneden wordt van zowel zijn werk, zijn vrienden als zijn vriendin. Hij besluit dan ook te vluchten, met de nodige risico’s, zowel voor hemzelf als zijn familie.

Deel 2 focust in 1977 op zijn nichtje Marthe, voor wie het leven in de DDR de normaalste zaak is van de wereld, tot ze plots, samen met haar broer, in het vizier van de StaSi komen.

Deel 3 gaat dan weer over hun nichtje, Sybille, die in 1989 vooral heel hard onopvallend wil blijven. Wanneer haar oma echter in een coma terechtkomt en wellicht enkel met westerse geneeskunde kan herstellen, zoekt ze contact met haar oom Julian in het westen. En dan valt de Muur…

Ik vond het een schitterend boek. Ja, sommige stukken lijken wat trager dan andere, maar het is over het algemeen zeer meeslepend, heel erg realistisch -Sax heeft dan ook meer dan genoeg opzoekwerk gedaan – en je herkent er het huidige Berlijn perfect in. Zoals ik eerder al zei: jammer dat ik dit boek niet gelezen had voordat we naar Berlijn zijn geweest, het had me echt veel extra opgeleverd.

Aanrader.

Geplaatst op

Redelijk impromptu feestje

Gisteren of eergisteren had Gwen ons uitgenodigd om iets te komen drinken voor haar verjaardag. Ze had snel wat mensen uitgenodigd, zei ze, wie kan komen, komt. Dat bleek nog verrassend veel volk te zijn, waardoor het een gezellig drukke bedoening werd.

Het was wel aan het stormen en gieten toen we aan het rijden waren, en we zijn zelfs even in de auto blijven zitten omdat het net iets te hard regende. De temperatuur schoot meteen van 30 naar 18, maar klom later terug naar 26.

En er was taart. Met kaarsjes van 45. Want ja, op die beslissing komen we niet meer terug, Gwen en ik.

Heel erg lang zijn we niet gebleven: we waren allebei behoorlijk moe en vrijdagen zijn daarom niet ideaal. Maar fijn was het wel, ja.

Geplaatst op

End of an era

Het is allemaal uiteraard niet zo groots als de titel wel doet uitschijnen. Maar tweeëneenhalf jaar geleden zijn we begonnen met een Cthulhucampagne, The Masks of Nyarlatothep. Januari 2023, om precies te zijn. En ja, we zijn een heerlijk groepje gezapige spelers, die ons niet opjagen en dus om de veertien dagen spelen. En dan kan het wel eens gebeuren dat zo’n lange campagne ook echt wel lang duurt, ja.

Het is ook een beetje een vreemde bende. Geraard, de DM, is een vrijgezel van begin de 60 die in zo’n gezellig oud appartement in de buurt van ’t station woont, en waar we meestal spelen. Alex ken ik nog van vroeger op de Poort, en is intussen 67, maar ge zoudt het hem niet aangeven. Zalige kerel met een fijn gevoel voor humor. Een van zijn beste maten, Koen, is een oud-leraar wiskunde, ergens voorbij de 65 ook, en begenadigd muzikant. Verder is er nog Stefaan die midden de 40 is, denk ik, een zeer flegmatiek persoon met een voorkeur voor dynamiet, en dan heb ik er zelf nog Ruben bijgehaald, ons jonkske, wegens nog maar net 30 geworden. Uiteenlopende karakters, aan de ene kant, maar wel complementair en allemaal met dezelfde speelstijl. En dus hebben we een behoorlijk tijdje gedaan over deze campagne, en zijn het enkel Koen en ik die nog ons originele personage overhouden. Allebei niet helemaal meer bij ons verstand, dat moet ik toegeven, maar dat moet kunnen in Cthulhu, toch?

Volgende keer spelen we gewoon een spel omdat Alex al met vakantie is, en daarna spelen we een paar sessies Ghostbusters onder Koen.

En dan? Wellicht Cthulhu by Gaslight, en ik heb er nu al zin in, jawel.

Geplaatst op

45

Tradities zijn er om in ere te houden, en dus gingen Gwen en ik vandaag ontbijten, omdat ze vandaag 55… euh sorry, 45 werd. Yep, we doen niet meer aan 55, we hebben besloten dat we allebei 45 zijn, we worden vaak tien jaar jonger geschat, dus waarom niet?

Ik had haar een boek gekocht dat ze graag wilde – ze had me dat ooit eens gezegd maar was dat blijkbaar vergeten en reageerde dus verrast – en een boeket van 55 rozen. Tsja, ook dat is traditie. En ik had ook haar fotoboekje, dat ik haar vorig jaar gegeven had, aangevuld. Eigenlijk moest ook dat een verrassing zijn, en Ernest had het me in het geheim kunnen bezorgen, maar ik had het dus eerst aan Erik gevraagd, en die had enkele dagen later gewoon gezegd: “Zeg Gwennie, Gudrun had naar dat fotoboekje gevraagd maar ik vind het dus niet hé, weet jij dat zijn?” Alle drie zijn thuiswonende kinderen mega kwaad op hem: “Maar papaaaaaaaaaa!” Tot zover dus de verrassing.

Maar ze vond het nog steeds fijn, te meer omdat ik enkele oudere foto’s van in onze studententijd had ingescand en erin had gezet. Lang, lang geleden dus…

We spraken af bij Modest in de Brabantdam en zagen dat het goed was. Ik nam de zoete pancakes, zij de zoute variant, en ik heb het zelfs niet opgekregen. Maar een aanrader dus, jawel.

Het werd een heerlijke ochtend met deze keer eigenlijk wel voornamelijk werkgerelateerde onderwerpen. Dat verschilt van keer tot keer, soms valt het woord Latijn niet eens. Deze keer dus wel. Maar dat belette ons niet om alweer een extra fotootje aan ons vriendschapsalbum te kunnen toevoegen.

Ik wandelde daarna nog even tot aan de lokale Think Twice en vond er zowaar een knap zwart linnen kleedje, en ik nam ook nog wat foto’s van mijn eigen fijne stad.