Geplaatst op

Lectuur: “The Devils” van Joe Abercrombie

Ik ben al lang keihard fan van Joe Abercrombie: fantasy, maar niet echt. Zijn werelden zijn hard, grauw, en dan zit er hier en daar bijvoorbeeld een soort magie in, of een wezen dat niet echt bestaat. Low fantasy, als het ware.

Nu had ik blijkbaar gemist dat hij halverwege 2025 een nieuw boek had uitgebracht, en dat heb ik dan meteen maar rechtgezet. Het is wel een moeilijk iets om samen te vatten, om eerlijk te zijn. We zitten in een duidelijk alternatieve wereld, waarin een vrouwelijke paus de halve wereld domineert, maar er bijvoorbeeld ook de stad Troje is. Daar is een opvolgingsstrijd ontstaan omdat de wettige erfgenaam spoorloos is. En dat blijkt dan een doodgewone dief te zijn, die dus richting Troje moet gebracht worden. Alleen zijn er nogal wat mensen die haar dood willen, en dus krijgt een speciale groep die, euh, nogal buiten de kerk staat, opdracht haar naar daar te brengen. Die groep bestaat uit de vreemdste creaturen – denk een weerwolf, een vampier, een magiër, dat soort dingen – die eigenlijk ter dood hadden moeten gebracht zijn, maar in ruil voor hun leven dit soort opdrachten uitvoeren. En de arme broeder Diaz – broeder tegen wil en dank – bevindt zich plots aan het hoofd van die bende met een quasi onmogelijke opdracht.

Abercrombie schrijft nog steeds heerlijk sarcastisch, met een speciaal gevoel voor humor dat ik immens kan smaken. Ik ben hier en daar ook effectief luidop in de lach geschoten, terwijl je het boek toch nog onder horror zou kunnen onderbrengen. Eerlijk? Ik kan al niet wachten op het vervolg.

Geplaatst op

Zaterdag taartdag

Zaterdag taartdag, is dat dan niet gewoon taart op zaterdag? Wel, nope.

Twee jaar geleden had ik vijf zesdes, en dat was een heerlijk klein, eigenzinnig klasje. En ja, we deden zeer consequent van taartdag. Op de laatste taartdag werd geopperd dat we dat eigenlijk af en toe eens moesten verderzetten, en ik nodigde hen allen uit bij mij thuis, ergens ooit op een later te bepalen namiddag, om taart te eten.

Eerlijk? Ik heb er vorig schooljaar eigenlijk compleet niet meer aan gedacht. Wel aan de individuele leerlingen, maar niet aan het feit dat we die taartdag gingen doen.

En toen kwam er een berichtje van Dorian in de Whatsapp groep die speciaal daarvoor gemaakt was: dat hij toch zooo veeeeeeel zin had in taart. Dat hij doodging van de honger. We begrepen het meteen, en met enige moeite – zo van die studenten, dat heeft nooit tijd, jong – legden we deze namiddag vast om 17.00 uur. Vroeger ging niet, want dan was een van hen ook nog bezig.

Ik had gezegd dat ik wel iets ging bakken, en Dorian ging een taartje meebrengen van de winkel. Perfect. En toen had ik een grote cake gebakken met appeltjes uit de tuin, en had Dorian een citroenmerengue mee. En had Kaat twee schaaltjes fantastische kaastaart mee. En bracht Alenka zowel cupcakes met een paars laagje mee, als de kaneelrolletjes die ze toen vaak meenam. Resultaat? Veel te veel taart, maar wel echt het taartdag gevoel.

Er werd getetterd, en Dorian haalde een pak kaarten boven en we speelden Bullshit, iets wat ik niet kende maar waarmee we goed gelachen hebben.

Tegen zeven uur heb ik hen buitengestoken, want Merel had intussen zelf al gegeten en Bart kreeg ook wel een hongertje.

Kaat, Reyyan en Dorian pikten nog een appeltje mee van de boom, Ben werd opgehaald en nam meteen Alenka mee, en ik zwaaide hen uit.

De eerste “zaterdag taartdag” was een feit, en ik vond het echt wel fijn om die jonge mensen terug te zien, en hen alweer een stukje verder in het leven te zien staan. En ja, mijn hart zong door het feit dat ze niet zomaar samen afspraken, maar het helemaal zagen zitten om gewoon hier af te spreken, met mij erbij. Teken dat ik toch iets goed doe als leerkracht, denk ik dan.

Geplaatst op

Kammekequiz 25!

Zoals quasi elk jaar – als er geen larpweekend tussen zit – deed ik ook dit jaar mee met de schoolquiz, de enige echte Kammekequiz die dit jaar al voor de 25ste keer plaats vond, een jubileumeditie dus.

Opnieuw schreven we in als het KAM Consortium, met opnieuw Tom van mijn vaste quizteam als troefkaart, en deze keer met collega’s Karel en Carole. Lisa zat bij een ander team, en Louise-Anne was net bevallen, dus jah.

Awel, het bleek een goeie combinatie te zijn: na de eerste vijf rondes, bij de pauze, bleken we in totaal vijf foutjes te hebben en stonden we nipt eerst. Na de pauze gingen de gewone vragenrondes opnieuw prima – foutloos – maar de negenronde – een tafelronde die elk jaar weer moeilijk blijkt te zijn – ging nogal de mist in, en ook de raketronde zorgde voor 26/60. Urgh. We hadden winst al opgegeven, maar toen bleek dat ook de concurrentie de bal had misgeslagen. En yes, winst! Fijn fijn fijn! We kregen elk een waardebon van 20 euro voor ’t Oud Clooster in Gent, en nu gaan we dus niet anders kunnen dan eens samen te gaan eten, denk ik dan. Hoe jammer nou.

Enfin, heel fijne avond gehad, eigenlijk feitelijk. Los van de winst, bedoel ik dan, die het natuurlijk extra leuk maakt.

Geplaatst op

Lectuur: “Allomancer Jak and the Pits of Eltania” van Brandon Sanderson

Bof, niet alles wat Sanderson schrijft, is dus goed te noemen. Zijn Mistborns vond ik zeer goed, vooral dan de eerste reeks. De tweede reeks is net iets minder fantasy en iets meer steampunk, al kan ik dat wel smaken. En in die reeks is er een opschepper die vaak in de kranten komt maar eigenlijk lang niet zo goed is als hij zelf beweert. Er wordt soms naar verwezen, maar het is op zich geen personage. Maar Sanderson zou Sanderson niet zijn als hij daar dan geen kortverhalen rond schrijft.

Dit is er dus eentje van, en nee, het haalt lang niet het niveau van de boeken, jammer genoeg. Is het slecht? Dat nu ook weer niet. Maar het is niet naar Sandersons niveau, en dat is een beetje jammer. Het enige wat er dan wel weer echt grappig aan is, zijn de voetnoten die het hoofdpersonage uit de boeken bij dit verhaal schrijft, uit pure ergernis over de onwaarheden.

Geplaatst op

Karski Quartet in Zomergem

Jeroen stuurde een mailtje: of we geen interesse hadden in een klassiek concert in het kader van het Festival van Vlaanderen? Meer bepaald, in de kerk van Zomergem, een strijkkwartet?

Euh, jazeker!

Het resultaat was dat we deze avond om 19.00 uur in de bewuste kerk zaten, met eerst een voorprogramma van de Muziekacademie van Eeklo. Een strijkkwartet van vier meisjes, les Violons d’été, speelde samen met Guido Van Damme (klarinet) het eerste deel uit het Klarinetkwintet van W.A. Mozart., en ja, ze speelden echt wel degelijk.

Toen mocht even mijn broer voor het voetlicht, want hij gaf de uitleg rond de onthulling van een nieuwe gedenkplaat voor Vinderhoute, over de opoffering van en de bevrijding door Poolse soldaten. Er was een afgevaardigde van de Poolse ambassade, en het kwartet speelde het Poolse volkslied. Kippenvel toen een vrouw uit het publiek heel emotioneel (en eigenlijk zeer knap gezongen) de woorden meezong. Ik denk niet dat ze dat vooraan gehoord hebben, maar hier kwam het binnen.

En toen speelde het Karski Quartet zelf en merk je meteen het gigantische verschil tussen amateurs en professionelen. Geen noot verkeerd, een enorme passie, en vooral: hoe hard kan je een viool, altviool of cello laten zingen?

Het geluid bij de opnames is slecht, maar het geeft wel een beeld. Poolse volksliederen, muziek van Grazyna Bacewicz en Claude Debussy voor strijkkwartet.

Ook zij waren geëmotioneerd, want drie van hen zijn Poolse dames, en de avond had ook voor hen een speciale betekenis. De naam van het kwartet is trouwens geïnspireerd door Jan Karski, de legendarische Poolse verzetsstrijder die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn leven waagde om de geallieerden persoonlijk te informeren over de verschrikkingen van de Holocaust.

Nog eens bedankt voor de kaarten, Jeroen, het was de moeite waard.

Geplaatst op

Sociaal doen en al

Het was prachtig weer vandaag, en dat voor begin oktober! Die nazomer mag er zijn, jawel, en dat vonden ook verschillende collega’s. De rug hield het redelijk vandaag, en dus had ik nog de energie om vrolijk mee een terrasje te doen bij Den Boer. Vorige jaren kwam dat er niet van, omdat ik de vrijdagnamiddag niet moest werken. Maar nu ik wel weer tot half vier op school ben, kan ik dus gemakkelijk mee.

Het was gezellig, daar op het terras. Een fijne babbel gehad met een jonge collega van wiskunde, en algemeen wel genoten van het gezelschap.

Een van mijn betere sociale dagen, dus. Moet ook kunnen. Zeker gewoon in een T-shirtje buiten in de zon.

Geplaatst op

Lectuur: “Two for the Lions” (Marcus Didius Falco #10) van Lindsey Davis

Deze tiende aflevering van de detectivereeks in de eerste eeuw na Christus heeft het deze keer vooral over de gladiatorenwereld. Falco besluit om in dienst te gaan van de overheid om achterstallige belastingen te innen en uit te zoeken welke fraude er zoal gepleegd wordt. Maar wanneer er in een van de gladiatorenscholen die hij onder de loep moet nemen een leeuw wordt neergestoken en daarna ook nog een gladiator sterft, kan hij het niet laten om op onderzoek uit te gaan. Want normaal gezien is het de leeuw die executies uitvoert, niet omgekeerd.

Het blijkt een smerig, bijzonder competitief wereldje te zijn, en laat dat nu net de omgeving zijn waarin Falco op zijn best is.

Geen verrassingen bij deze reeks: nog steeds goed geschreven, knappe plot en gelukkig net iets minder misogyn dan de vorige afleveringen. Perfect als ietwat langer tussendoortje, zou ik zeggen.

Geplaatst op

Ambiance met X-it

Vandaag was er op school onze Ambiance, ofte een spaghettiavond met een dansfeestachtig iets. Vorig jaar heb ik het gemist omdat mijn rug het toen compleet opgegeven had. Vandaag was de rug iets beter, maar toch.

Ik had les tot half vier, bleef nog administratie doen tot een uur of vier, en trok toen naar de zaal. Daar hadden collega’s al het podium en al het geluidsmateriaal klaargezet, want X-it, Kobes groep, kwam spelen! Nu, ik wilde blijven om eventueel voor die mannen nog last minute dingen te regelen, en ze gingen er zijn rond half vijf. Euh. Dat bleek kwart over vijf te zijn, en tegen dat alles opgesteld was en de soundcheck in orde was, was het kwart na zes. Ouch. Gelukkig was er fijne collega Ruben die bijzonder veel weet van muziek en muziektechniek, en Anna’s vader Geert, die eigenlijk zo’n beetje hun manager en roadie is. Hij heeft bij hem thuis in de kelder gewoon een volledig ingericht repetitiekot en massa’s materiaal, en zelfs de camionette om alles te vervoeren. Toewijding, noemen ze dat.

Soit, een half uurtje thuis platgelegen en dan spaghetti gaan eten. Die was goed, jawel.

En toen was er dus het optreden van Kobe en co. Veel volk was er niet, maar wie er was, was enthousiast. Ze hebben ook echt wel goed gespeeld, en beide eigen nummers – Mad men en Vurig verbonden, het scoutslied – werden prima onthaald. Ik denk dat ze nu beetje bij beetje weg willen van de covers en meer en meer eigen nummers willen maken. Ze hebben er in elk geval het potentieel voor.

Na het optreden heb ik nog een klein beetje helpen afbreken, de gang van de lagere school afgesloten, en ben ik huiswaarts gegaan want plat liggen en zo. De rug was not amused, om het nog lief te zeggen.

Oh, en dat nummer van de scouts? Dat kan je hier op Spotify vinden. Luisteren en liken, zou ik zeggen.