De titel klinkt wat omineus, maar eigenlijk is dat gewoon de naam van de 100-dagenviering bij ons op school, al sinds jaar en dag. Ik doe daar de grove begeleiding van, als in: zeggen wat ze wel en niet mogen en kunnen, praktische tips, berichten naar leerlingen en collega’s, reservaties en dat soort dingen. Verder wist ik er ook deze keer zo goed als niks van, en dat vind ik eerlijk gezegd niet zo erg.
En was hij goed? Oh ja. Ze hadden ervoor gekozen om eigenlijk niks op het podium te doen, maar alles in filmpjes te steken. Het concept was de OsKams, een prijsuitreiking met genomineerde filmpjes. Er was het filmpje van Ken uit Barbie, maar telkens Gosling Ken zingt, kwam het hoofd van onze secretariaatsmedewerker Ben in beeld, die netjes zijn naam zei. Er was een rap van de meisjes over de school, er was er eentje van de jongens, telkens met bijhorende clip.
Er waren twee realityshows genomineerd: Ex on the Teach, en de Kamdashians, en voor beide hadden de leraars vlot hun medewerking verleend. Maar ze hadden het wel clever gedaan: als leraar kreeg je kort het concept uitgelegd en daarna werd je gefilmd, maar je kreeg niet het eindresultaat te zien, wat dus ook verrassend bleef. Er waren ook docu’s, onder andere over de pennenverslaving van een van de collega’s, compleet over the top en daardoor mega grappig.
De leraars zaten, zoals bij de Oscars, netjes aan chique tafeltjes, helemaal opgekleed, en we moesten dus niet bang zijn voor onnozele proefjes en zo. Maar de grootste hit bij de leerlingen was een stukje improvisatie. Een van de filmpjes bleef hangen en laggen, er moest dus opnieuw opgestart worden. Ik riep de presentatoren op het podium en zei hen dat ze maar eventjes de tijd moesten vullen. Waarop een van hen enkele meesterlijke imitaties van de leraars neerzette, met gigantisch applaus tot gevolg.
Een geslaagde editie, jawel. Chapeau voor dit uitvaartcomité.