Onze reis naar Japan is volledig voorbereid door een dame die niks anders doet dan individuele pakketten samenstellen. Het ziet er dan ook echt, echt goed uit. Nu, blijkbaar werkt ze samen met een “Japan-kenner”, iemand uit Limburg, die vaak groepsreizen in Japan begeleidt.
Ze stond erop dat we met hem afspraken bij haar in haar bureau in het Wetterse om een uitleg te krijgen.
Deze middag om vier uur parkeerden we onze beide auto’s dus voor de deur en gingen met ons zesjes gaan luisteren. Wel…
Het was duidelijk dat die mens wel wat ervaring had, maar dan vooral met minder ervaren reizigers. Hij legde ons met handen en voeten uit hoe we een ticketje in de metro moesten gebruiken, hoe we blijkbaar van ons hotel in Tokio toch wel 200 meter moesten lopen naar het station en dat soort dingen. Ik probeerde hem duidelijk te maken, door te refereren aan Canada of Berlijn en zo, dat het niet bepaald de eerste keer was dat we op reis gingen, maar dat kwam niet zo vlot binnen. Pas toen ik het ook vlakaf zei dat we wel al wat gereisd hadden, ging hij wat sneller. Over andere, meer interessante onderwerpen zei hij dan weer zeer weinig, jammer genoeg. En de brochure die ze gemaakt hebben, echt een lijvig document, staat helaas vol met fouten, dus echt niet grondig nagelezen. Hoe grondig het ook voorbereid is, dat maakte dat het soms wat amateuristisch aanvoelde, en dat was het eigenlijk niet.
Wat ik dan weer grappig vond – maar eigenlijk wel tekenend voor onze maatschappij – is dat de dame een fles cava had voorzien met zes glazen. Haar gezicht was de moeite waard toen we dat allemaal afwezen en opteerden voor alcoholvrij. Ze moest dan nog ergens glazen zien op te graven en zo…
Maar bon, we zijn toch een hoop dingen wijzer, zoals het vooropsturen van bagage want die mag niet mee op de shinkansen, de bullet train.
Iets voor zes stonden we buiten, het was nog steeds stralend weer, en de rug was redelijk gerecupereerd van de OpenSchoolDag, dus ik wilde die wat extra stretchen, en wat kan ne mens dan beter dan te gaan geocachen? De anderen reden met Barts auto, ik ging dus even langs de Schelde en tussen de velden.
Ik kwam zelfs door een bosje waar enkele vogelkijktorens stonden, en waar een bepaald pad wel héél ambitieus aangegeven stond als iets waar je eigenlijk zelfs met de fiets zou moeten doorkunnen.
In het donker stopte ik nog eens langs de Schelde, bij een kerk, en tegen acht uur was ik helemaal uitgewaaid. De rug was moe, maar deed niet echt veel pijn, dus ook dat was zoals verhoopt.
Heerlijke dag gehad, jawel.