We zaten rond een uur of acht aan een uitstekend, uitgebreid ontbijt in een fijne soort veranda cum tuintje, maar voor dat laatste was het veel te koud.
Iets over negen stonden we buiten, voor een wandeling van zo’n klein half uurtje, om tegen tien uur onze trein terug te nemen vanuit Amsterdam Zuid. Eigenlijk is dat laatste een veel beter idee dan Amsterdam Centraal: veel rustiger, en ook veel beter bereikbaar voor taxi’s en dergelijke. En voor ons dus ook te voet. Het was bijzonder rustig op dat uur in die Amsterdamse straten op een zonnige Pinksterochtend, en we genoten van de wandeling.
Er was zelfs nog tijd om even rond te lopen rond het station, en ook in Antwerpen hoefden we ons deze keer niet te haasten. Tegen kwart voor één waren we thuis, alwaar Wolf opa al had gehaald en Bart zonder omhaal eten op tafel toverde.
Hadden we langer in Amsterdam kunnen blijven? Natuurlijk. Maar dan kon ons pa niet bij ons blijven eten, en ik weet dat hij daar naar uitkijkt. Hadden we de overnachting kunnen overslaan en gisterenavond nog de trein terug kunnen nemen? Nah, want dan waren niet kunnen gaan eten en had mijn rug dat niet aangekund.
Maar dit, dit was perfect. En nu nog voldoende tijd om die rug te laten rusten, de was te doen en examens op te stellen.
Voor herhaling vatbaar, jawel.