Vandaag was er op school onze Ambiance, ofte een spaghettiavond met een dansfeestachtig iets. Vorig jaar heb ik het gemist omdat mijn rug het toen compleet opgegeven had. Vandaag was de rug iets beter, maar toch.
Ik had les tot half vier, bleef nog administratie doen tot een uur of vier, en trok toen naar de zaal. Daar hadden collega’s al het podium en al het geluidsmateriaal klaargezet, want X-it, Kobes groep, kwam spelen! Nu, ik wilde blijven om eventueel voor die mannen nog last minute dingen te regelen, en ze gingen er zijn rond half vijf. Euh. Dat bleek kwart over vijf te zijn, en tegen dat alles opgesteld was en de soundcheck in orde was, was het kwart na zes. Ouch. Gelukkig was er fijne collega Ruben die bijzonder veel weet van muziek en muziektechniek, en Anna’s vader Geert, die eigenlijk zo’n beetje hun manager en roadie is. Hij heeft bij hem thuis in de kelder gewoon een volledig ingericht repetitiekot en massa’s materiaal, en zelfs de camionette om alles te vervoeren. Toewijding, noemen ze dat.
Soit, een half uurtje thuis platgelegen en dan spaghetti gaan eten. Die was goed, jawel.
En toen was er dus het optreden van Kobe en co. Veel volk was er niet, maar wie er was, was enthousiast. Ze hebben ook echt wel goed gespeeld, en beide eigen nummers – Mad men en Vurig verbonden, het scoutslied – werden prima onthaald. Ik denk dat ze nu beetje bij beetje weg willen van de covers en meer en meer eigen nummers willen maken. Ze hebben er in elk geval het potentieel voor.
Na het optreden heb ik nog een klein beetje helpen afbreken, de gang van de lagere school afgesloten, en ben ik huiswaarts gegaan want plat liggen en zo. De rug was not amused, om het nog lief te zeggen.
Oh, en dat nummer van de scouts? Dat kan je hier op Spotify vinden. Luisteren en liken, zou ik zeggen.