Zorgende Merel

Merel is echt een ongelofelijk empathisch kind met oog voor andermans problemen en vooral kleine geneugten.

Op woensdag moet ik niet naar school en durf ik al eens uitslapen. De kinderen zijn dan zo lief om heel stilletjes te zijn zodat ik zelfs niet wakker word. En wat vind ik dan in de zetel?

Ik had ’s avonds ook barshift in het clubhuis van de rugby. Elke speler moet per jaar zo’n vijftal taakjes doen: clubhuis open houden, boterhammen smeren voor na de match, boodschappen doen, inspringen op een fuif, dat soort dingen. Doordat ze niemand moeten betalen voor de bar maken ze daar stevige winst op en kan het lidgeld voor zo’n ruwe sport laag gehouden worden.

Normaal gaat Merel mee, maar die had totaal geen goesting. Kobe daarentegen was gestraft, mocht geen schermen, en werd dus gesommeerd om mee te gaan: je weet nooit op voorhand of je alleen of met twee staat en alleen kan mijn rug het gewoon niet aan. Het tappen en schenken is geen probleem, maar er wordt ook verwacht dat je de frigo’s weer aanvult en dus met bakken zeult, en dat is totaal geen optie. Enfin, Kobe dus mee, maar Merel wilde wel onze boterhammetjes smeren. Ik mocht niet zien wat erin zat, en dat werd me ter plekke wel duidelijk:

Voor mij de standaard drie boterhammen, voor Kobe nog een extraatje bij wijze van aperitiefhapje en een paar snoepjes voor achteraf.

Zalig toch, die dochter van me?

Eelt

Het is nu niet bepaald het meest sexy onderwerp, maar ik heb er wel behoorlijk last van. Ik ben een van die mensen met een onstuitbare eeltvorming op de hielen, en die gaat dan spontaan over in van die kloven, tot bloedens toe. Echt, in de zomer kan ik bij momenten echt lopen strompelen omdat gewoon stappen pijn doet.

Yup, ik smeer.  Ik smeer elke avond mijn hielen netjes in met speciale crème (Podexine, Scholl, Vögel, uiercrème van verschillende merken), en om de twee dagen haal ik er de eelt af onder de douche, werk ik ze nog bij met zo’n elektrische diamantvijl en toch blijven de kloven. Het moet iets genetisch zijn, want zowel mijn vader als mijn grootmoeder hebben dat ook.

Ik kan me ook vooral nog een commentaar herinneren van Kerygma, die het  vreselijk vond om in de zomer dames te zien lopen in prachtige sandalen, met dan van die zwarte kloofstrepen op hun hielen. Ze vond dat immens slordig en onverzorgd. Geloof me, daar kruipt bij mij alle dagen werk in en toch blijft dat.

Bon, een vraag dus: heeft iemand een wondermiddeltje? De gewone én gespecialiseerde crèmes van de apotheker werken niet afdoende, en ik slaap zelfs bij dertig graden met sokken aan zodat die crèmes kunnen inwerken. Want ja, zonder smeren zou het helemaal de hel zijn.

Stel u voor zeg, dat mijn lijf eens zou meewerken met iets…

Leeswoede, steeds meer en meer, zo blijkt.

Damn. Ik heb daarstraks vastgesteld dat ik aan boek 50 van 2020 zit, met een gemiddelde van 400+ pagina’s. Zotjes.

Nooit gedacht dat ik opnieuw zo graag zou lezen én daar de tijd voor zou vinden. Als kind en tiener heb ik massa’s boeken verslonden, en toen was dat plots gedaan. En was ik bijna trots op mezelf als ik op een jaar 5 boeken gelezen kreeg. Ergens in 2016 ben ik weer echt beginnen lezen.

Geen idee waar ik dit jaar ga eindigen, maar tegenwoordig zie je me nooit meer zonder mijn Kindle. Dat ding ligt overal waar ik ben en zit heel vaak ik mijn handtas als ik het huis uit ga. Zelfs naar school heb ik hem meestal bij, want er is altijd wel een springuur of zoiets.

Yup.

Ik heb het vermoeden dat ik wel graag lees, ja.

Gezapige zondag

Vandaag was zo’n zondag uit de boekskes, eentje zonder stress, met lekker eten en mijn vader over de vloer en zo.

Hij was er tegen elf uur en begon meteen te schaken tegen Wolf, iets waar ze allebei evenveel deugd van hadden, en bij momenten was het ook serieus spannend, zo bleek. Intussen maakte Merel haar huiswerk en was Bart aan het koken. En na het eten vertrok Merel naar de scouts, een babyvergadering.

 

Ik zette kaarsjes en stak de haard aan en we keken met zijn allen tv ’s avonds.

Zo van die zondagen, dat zijn er waarop niks speciaals gebeurt, maar die wel zorgen voor heerlijke herinneringen aan sfeer en gezelligheid.

Uitgemest

Ik had al langer aan Merel gevraagd om ne keer haar kleerkast uit te mesten, want ik heb er geen flauw idee meer van wat ze nog wel en niet meer heeft qua kleren.

Vandaag heeft ze dat spontaan zelf gedaan en heeft ze me heelder stapels gegeven. Neem dat gerust letterlijk: drie wasmanden vol kleren heeft ze naar beneden gebracht. Ik heb die allemaal bekeken, netjes opgevouwen en dan gefotografeerd om weg te geven.

Voor het geval ge u afvraagt of dat dan wel de moeite was: er waren 34 T-shirts met korte mouwen, 16 T-shirts met lange mouwen, 7 shorts, 9 lange broeken en leggings, 16 rokjes, 3 slaapkleedjes, 1 pyjama en 14 kleedjes (en ze staan niet allemaal op onderstaande foto).

Aan de pulls en gilets zijn we nog niet eens begonnen, da’s voor een volgende zitting.

Nu heeft ze toch nog een reeks rokjes, een kleedje of 5, een tiental Tshirts en een aantal lange broeken. Nog altijd. ’t Is dat het kind geen kleren heeft, he…