Omen Cambria

We hebben er bijna drie jaar op moeten wachten: eindelijk nog eens een volledig weekend Omen!!

Ik kijk er al tijden gigantisch naar uit, ik had mijn rol eigenlijk al sinds de zondagavond van het vorige weekend, en ik zie het volledig zitten. Alleen jammer dat Wolf een week of drie geleden afgehaakt heeft: hij ging meegaan, hij was ingeschreven en hij had ook al een rol, maar hij had er blijkbaar absoluut niet op gelet dat hij vier zware toetsen had vlak na dat weekend, die wel degelijk een impact hebben op zijn examenresultaten. Hmmm.

Fijn is ook dat het op het einde van een vakantie is: ik ben uitgerust, mijn rug doet het min of meer, en ik kan ook op een deftig uur vertrekken! Benny was hier tegen twee uur, net zoals een nieuw figurantje, en we waren dus op een comfortabel uur net over de Nederlandse grens, met een haalbare hoeveelheid file rond Antwerpen.

Ik hoop dat mijn lijf en mijn stem het uithouden dit weekend, maar ik weet wel dat het me gigantisch veel deugd zal doen. Ik speel namelijk een Golindische bard op de Westerlanden, waar de Mannheimers zich toch een minder arrogante houding zullen mogen aanmeten en waar ik hopelijk veel ga kunnen zingen. Ik heb mijn liedboek alvast mee en een aantal teksten geschreven.

Verder bouwen aan de tuin

Bart blijft volop bezig in de tuin: naast de twee kerselaartjes, die hij eind september had geplant, zijn er nu ook twee appelboompjes bijgekomen. Het oorspronkelijke plan van de tuin was dat er naast de lange gevel een veld was om te rugbyen, te voetballen en algemeen onnozel te doen, en aan de korte kant, rond het terras, een bloementuin.

Maar intussen weten we dat dat grasveld niet meer nodig is, en dus is hij er een eigen kleine boomgaard van aan het maken. Langs de haag komen er ook nog hazelaartjes, en hem kennende zal er nog wel ergens een perelaar komen ook. Hij had ook nog vanalles besteld, maar ik ga me vooral laten verrassen, want ik heb er geen idee van wat het nog allemaal is.

GE-O-RKEST: eindelijk afgewerkt!

In Mendonk, Gents meest afgelegen kanaaldorp, ligt een hele mooie geo-art: daar maak je met raadsels een figuur, en wanneer je het raadsel oplost, krijg je effectieve coördinaten waar je dan kan gaan zoeken.

Mireille en ik hadden een dik jaar geleden onze fietsen opgeladen en waren naar Mendonk gereden, maar heel erg ver waren we toen niet geraakt: de tijd was beperkt en Mireilles long covid deed nog echt moeilijk.

Vandaag, zijnde vakantie en heel mooi weer, kwam ze opnieuw tot hier. We laadden mijn fiets bij die van haar en gingen via het veer opnieuw naar Mendonk voor het vervolg.

Man, wat hebben we genoten zeg! De conditie was bij beiden wat beter, al was tegen ’s avonds ons beider pijp toch volledig uit en hebben we de bonus laten vallen. Maar dat tochtje langs de Moervaart: magisch!

We dronken thee en aten pudding op een bankje langs die Moervaart en waren erover verwonderd wat een verschil meelicht en tegenlicht kunnen maken: de volgende foto’s zijn op hetzelfde moment genomen:

De caches waren knap gemaakt, zorgden soms voor hilariteit maar ook bij momenten voor frustratie, maar werden uiteindelijk wel allemaal gevonden.

Op het einde trouwens nog goed gelachen: het laatste stuk was eigenlijk een stukje wildernis waar we nauwelijks nog een pad zagen, maar waar we toch vollen bak doorgefietst zijn. Serieus, maat!

De bonus zal voor een volgende keer zijn, als ik hier nog eens in de buurt moet zijn.

Al bij al een héérlijke dag gehad.

Familiedineetje

Naar aloude traditie – allez, toch in onze familie – gingen we ook vandaag eten met Nelly en Koen en Else, en daarna naar het kerkhof. De keuze was gevallen op de Bonaparte in Eke omdat dat net iets minder ver is dan ’t Konijntje tegen Ronse, maar het was er toch ook net iets minder, vonden we. Niet dat het niet goed was, maar het zat er stampvol waardoor het ook allemaal nogal traag verliep. En het eten was goed, maar ook niet meer dan dat. Tsja.

Wolf zit ergens in Duitsland, die was dus niet mee, zodat we nog met negen waren. Kobe dronk vrolijk mee een niet-alcoholische cocktail: hij wordt ook echt al groot…

Nelly doen lachen op een foto, dat is me helaas nog steeds niet gelukt.

Tegen een uur of vier reden we met zijn allen naar het kerkhof van Kruishoutem: ook Nelly was deze keer mee in de rolstoel, waardoor we even met zijn allen hallo konden zeggen tegen Jeroom. Ik vind het zo ongelofelijk jammer dat Merel zich hem niet meer herinnert, ze was zo zot van hem als kleutertje en vice versa. En ik weet dat ze hem een fantastische opa had gevonden…

Halloweenversiering

Dat Merel zot is van halloween, dat is al lang geen geheim meer. Als het aan haar ligt, zou ze het huis al beginnen versieren in september.

De spinnen en de pompoenlampjes in haar kamer hingen er effectief al begin oktober, de rest hier in de living werd opgehangen half oktober.

Maar vandaag zijn we all out gegaan: er is namelijk een echte Halloweentocht die begint op de Evergemsesteenweg en die door de Waterhoenlaan loopt. Ons voordeur ligt nu wel in de Kineastlaan, maar Merel had bordjes gemaakt om de mensen toch tot aan onze deur te krijgen.

En die voordeur, die was wel netjes versierd, ja. We hadden gisteren al een pompoen uitgekerfd, eentje die mee was gebracht door een maat van mij na een vraag op Facebook. En dan hebben we vooral ook Barts bureauvenster aangekleed, zodat het effect wel leuk was.

Bart had snoep voorzien, maar we hadden nooit de toeloop verwacht die er ook effectief was: we zaten al vrij snel zonder, zodat we ook nog alle mogelijke andere snoep uit de berging hebben opgediept.

Maar nu weten we wat we volgende keer moeten verwachten!