IJslandse caches

Vanavond komt mijn lief terug van een week New York – IJsland. En hij heeft een ongelofelijk lief cadeau voor me mee: drie geocaches!

Ja, de nerd in mij vindt dat prachtig! Ik hoef geen parfum, geen sjaal of iets anders waar hij nog op het laatste moment aan denkt en dan meebrengt uit de luchthaven of zo.

In New York had ik het hem niet eens gevraagd, maar toch zag ik plots die geocache verschijnen. Hij moet dus zelf gewoon uit eigen beweging de app geopend hebben en opgezocht hebben waar er eentje in de buurt lag. Nochtans is geocachen niet echt zijn ding.

In IJsland had ik het gevraagd maar had hij niet echt tijd gevonden: zijn programma zat overvol. Edoch, op de luchthaven van Reykjavik liggen er blijkbaar twee, en dus heb ik nu twee IJslandse caches in mijn collectie.

En vooral: vanavond heb ik mijn lief terug en keert mijn innerlijke rust weer. Eigenlijk is het niet slecht dat we af en toe elkaar eens een weekje moeten missen: dan weet ik pas écht goed wat hij voor mij betekent.

En geloof me: dat is veel. Na 27 jaar is dat meer dan mijn halve leven. Voor mij mag het gerust driekwart worden. Of meer.

New York en IJsland

Gisteren heb ik Bart naar zijn kantoor gebracht, aangezien hij in de namiddag naar New York vertrok voor een congres. Woensdagavond vliegt hij dan vandaar naar IJsland tot zondagavond. Tsja… De reis in IJsland, een business rondreis, was net geboekt toen die zeer interessante trip naar New York binnenkwam, en wat doet een mens dan? Allebei meepikken natuurlijk.

Ik schreef op mijn Facebook:

Dacht dat het een eenzame week ging worden, met Bart die in New York en IJsland zit, maar het is gewoon weer veel te druk. Zelfs mijn avonden zitten vol. Alleen het koude bed blijft lastig, ik mis mijn standvastige rots aan mijn zijde.

Maar mocht iemand zin/tijd hebben voor lunch morgenmiddag; I’m game! (Als het in Gent is tenminste)

Ik kreeg daar de meest hilarische commentaar van mijn nicht op. Serieus!

OK….jouw bericht bovenaan met mijn gedachten ertussen terwijl ik het aan het lezen ben:

“Dacht dat het een eenzame week ging worden, met Bart die in New York en IJsland zit”
(Ah tiens, Ijsland ook, wat zou er in Ijsland te doen zijn. Ijsland begod) ,
maar het is gewoon weer veel te druk. Zelfs mijn avonden zitten vol.
(heb je dan babysits hele tijd?)
Alleen het koude bed blijft lastig, ik mis mijn standvastige rots aan mijn zijde.
(ooooh maar hoe lief)

Maar mocht iemand zin/tijd hebben
(WTF…wat schrijft die nu? uitnodiging om haar warm te komen houden in bed!?? Oink. Heeft die dat hier nu echt geschreven? )
voor lunch morgenmiddag; I’m game! (Als het in Gent is tenminste)
(oeps, sorry, niets aan de hand, ik was dus te lang bij dat koude bed blijven hangen. Ja zeg, hoe kan ik nu weten dat er een gedachtensprong zit).

Sorry Ellen, ik lag strijk!

(En voor wie haar eigen soms hilarische schrijfsels wil lezen: https://goofballsworld.blogspot.com/)

Ardennen 2019: dag 4

Het weer is intussen helemaal uitgeklaard en ze beloofden 19 graden voor vandaag, dus waren we allemaal wat vroeger op vandaag omdat ik zeer graag de Warchewandeling – een ommetje van een uurtje dat effectief aan het huisje start, door het dorp naar beneden over de brug waar we gaan dammen, zo een gans eind langs de Warche, en dan langs de andere brug terug omhoog naar ons huis – wilde doen. Mja.

De kinderen hadden met zijn vieren de houten trein in de speelkamer boven ontdekt en waren daar nu toch een gans parcours mee aan het bouwen en zich zot aan het amuseren. Wie ben ik dan om hen te verplichten te stoppen en iets anders te gaan doen? Ik heb zelf gezellig zitten lezen, en tegen de middag kwamen ze vanzelf wel naar beneden. Het plan was om naar Robertville te rijden, daar te eten in onze standaard frituur en dan het klimmetje van aan de dam van Robertville tot in Reinhardstein te doen, ook al zo’n traditie.

Groot was onze verbijstering toen bleek dat de frituur te koop stond! Allez! Maar iets verderop was er ook een café annex frituur zodat we daar dan maar gegaan zijn. En ons drinken in glazen kregen, maar onze frieten in meeneemversie. En we dan nog moesten bijbetalen omdat we de frieten op het terras opaten, waar we dus onze drankjes zaten te drinken. Euh…

Ach ja. Merel voelde zich niet zo lekker, had ze gezegd, maar de frieten hadden wel geholpen, want toen stond ze toch weer vrolijk te dansen en te springen.

We reden naar de dam en klommen vrolijk omhoog, een wandelingetje dat voor ons al zeer vertrouwd is, maar uiteraard nieuw voor Arwen.

En toen was er het kasteel zelf, waar Merel zei dat ze zich opnieuw niet goed voelde. Buikpijn, zei ze, en ze ging even liggen op een van de bankjes. Het was intussen ook wel écht warm geworden…

We waren wel nog een eindje verder gelopen op zoek naar een geocache onder de bomen, maar helaas, ondanks een half uur zoeken met drie hebben we niks gevonden. Intussen had Merel weer stevige buikkrampen en zijn we dus maar terug gewandeld. Dat lukte, die krampen waren gewoon af en toe opstoten.

Terug thuis wilde Merel toch nog per se gaan dammen: daar voelde ze zich dan wel weer goed genoeg voor, zei ze. Tsja… De anderen zagen dat ook volledig zitten, trokken de laarzen aan, en weg waren we. Kobes laarzen waren nat binnen de 15 seconden: “Mama, ’t is hier wel dieper dan de vorige keer precies!”. Maar ook de anderen hun laarzen waren er binnen de kortste keren aan voor de moeite. Koud, maar oh zo plezierig!

Intussen ging ik op zoek naar een cache langs het Warchepad een kilometer verderop, maar ondanks een half uurtje zoeken werd er niks gevonden. Hmpf. Maar de wandeling was ronduit prachtig en ik genoot.

Ik haastte me terug maar dat was blijkbaar nergens voor nodig geweest: ze waren nog steeds volop aan het dammen. Ik legde me dus maar in de zon te lezen en wentelde me in het vakantiegevoel.

We gingen naar huis, droogden ons af, en Wolf en Arwen gingen mee om boodschappen en een paar caches in de buurt, tot groot jolijt van Arwen.

En Merels buikpijn? Wel euh…

Ik was aan het lezen in de zetel toen zij plots rechtstond en gewoon begon over te geven, midden in de living. Euh… het hielp niet om nog naar het toilet te lopen, want het kwaad was toch al geschied en dus mocht ze van mij vrolijk verder doen op hetzelfde plekje. We hebben wel met zijn allen een half uurtje moeten schoonmaken: de vloer, maar ook spatten op stoelen, gordijnen, tafelpoten… En Merel moest uiteraard in de douche, terwijl Wolf haar kleren probeerde uit te spoelen. Meh.

Dat van die buikpijn was duidelijk niet gelogen. En toen voelde ze zich plots wel een stuk beter, gelukkig maar.

Hmpf. Dan hadden we dat ook weer eens gehad, toch?

 

 

Ardennen 2019: dag 3

Hmpf. Na de middag terug naar Büllingen mogen rijden omdat ik blijkbaar daar mijn bankkaart was verloren en ze ze binnengebracht hadden in de lokale KBC. Dat stond nu niet direct op de planning, maar bon, zo erg was het ook weer niet: het regende wel niet meer, maar het was toch nog behoorlijk fris.

In de voormiddag was ik eerst nog even naar de supermarkt gegaan, en we hadden dan maar zelf gekookt: cordon bleu met erwtjes en rijst. En verder eigenlijk geen klop uitgevoerd.

We hebben dan maar een geocachetocht gedaan ginder in de buurt: maar liefst 9 stuks vandaag, en Arwen is helemaal verkocht en gaat er helemaal voor. We reden door het prachtige landschap,  rond het meer, en zo naar boven naar Elsenborn.

Daar waren blijkbaar net schietoefeningen aan de gang, en een van de caches lag echt aan de rand van het oefenterrein. Wolf was mateloos geïntrigeerd, maar we zagen niks, we hoorden alleen de schoten van de tanks en we zagen de straaljagers voortdurend overvliegen. We reden tot aan het militaire kamp omdat ik wilde weten wanneer het museum daar open was – dat stond aangekondigd op een groot plakkaat aan een zij-ingang – maar de poortwachter wist me te vertellen dat dat al meer dan een jaar gesloten was. Meh.

Alleen is er blijkbaar nergens een bakker te vinden – die in Robertville was dicht en die in Weywertz is niet te vreten – en dus mocht ik alsnog tot in Waimes zelf rijden voor boodschappen. Ach ja…

Al bij al werd het toch nog een echt wel mooie dag, waarbij het ook nog deftig opklaarde.