Gisteren was eigenlijk best een pittige dag: twee uur lesgeven, dan per fiets naar huis, fiets in garage, ikzelf onmiddellijk weer in de auto, en naar de kine. Ik had alle ingrediënten klaar voor een quiche, maar ik ging me verschrikkelijk moeten haasten, want thuis om kwart voor twaalf, en om kwart voor een moest ik alweer richting school voor een beginsituatieanalyseklassenraad. En ja, dat moet een half uur in de oven, vandaar. Gelukkig had Bart brood gehaald, zodat ik toch even rustig in de zetel kon.
Soit, klassenraad dus, en net op tijd klaar om tegen kwart voor vier in het ziekenhuis te staan voor controle van het implantaat dat ze twee weken geleden geplaatst hebben. Alleen… kreeg ik in de auto al een telefoontje: dat ik een afspraak had om tien voor drie en dat ik die gemist had? Euh, nee? Kwart voor vier? Vreemd. Ik mocht gelukkig nog afkomen, parkeerde me in de parkeergarage van het kot, gaf Wolf zijn nieuwe laptop, wandelde door de tuin naar het ziekenhuis, en realiseerde me toen dat de fout effectief bij mij lag. In april, toen ze de ingreep hadden vastgelegd, hadden ze meteen deze vervolgafspraak ook vastgelegd om kwart voor vier. Maar ergens in de grote vakantie hadden ze gebeld om dat te vervroegen, en ik had blijkbaar mijn agenda niet aangepast en was het voor de rest compleet vergeten. Gelukkig had de assistent nog tijd voor mij, en die verzekerde me dat alles prima in orde was. Allez hup.
Ik wandelde terug naar de auto, genoot nog even van de intussen toch wel mooi volgroeide binnentuin van het appartement, en reed naar huis.
Oef.