Het was alweer bijzonder lang geleden dat ik Sophie, mijn beste vriendin uit het begin van het middelbaar, nog had gezien. Maar ze verklaarde zelf dat ze, zodra ze vakantie had genomen, meteen naar me had gebeld om af te spreken. We spraken af dat ik naar Aalst zou komen en dat we dan samen zouden lunchen en daarna geocachen, zodat ze me ook Aalst een beetje kon tonen. Ik ken de stad aan geen kanten.
Bon, tegen half twaalf was ik bij haar, tegen kwart over twaalf zaten we in Café de Paris voor een fijne lunch.
En toen nam ze me effectief mee doorheen Aalst, toonde ze me eerst de Martinuskerk waar de Rubens net weg was voor restauratie, maar waar ik vooral de plafonds bewonderde.
En toen liepen we rond richting verschillende standbeelden en toonde ze me ook nog verschillende andere hoekjes.
En toen was het een uur of drie maar waren we eigenlijk nog niet uitgewandeld. Allez, ik toch zeker niet, Sophie is niet zo’n grote wandelaar, tenzij op vakantie. Maar ze zag het helemaal zitten om mee in het Aalsterse stadspark nog enkele caches te gaan zoeken. Meer nog, zij was het die er verschillende ook nog vond. Dik in orde!
Toen gingen we bij haar thuis nog koffie drinken, nadat we langs een exuberant huis gepasseerd waren in de schemering. Ik ben er nog eens gepasseerd in het naar huis rijden, in het donker dus, en toen was het nog veel indrukwekkender. Geniet gerust mee!
Een behoorlijk bizarre afsluiter van een fijne dag!