Geplaatst op

Asperges bij Sophietje

Sophietje, zo noemt mijn pa haar altijd. Zij is een vriendin uit het eerste en tweede middelbaar die ik nog steeds een paar keer per jaar zie, en met wie ik eigenlijk nooit echt het contact ben verloren. We kennen elkaar door en door, en vooral elkaars ouders, en dus kunnen we vrolijk zagen tegen elkaar over de nodige strubbelingen. Tsja.

Nu had ze Bart gevraagd om een van zijn boeken voor een tombola voor het goede doel, maar die moest nog wel bij haar in Aalst geraken. Ik ben dus deze middag na de les meteen naar Aaigem gereden, heb daar heerlijk gekletst, verse asperges met gerookte zalm gegeten, met haar tot in Aalst gereden om daar iets op te halen bij een vriendin, en dan nog in het terugkeren twee geocaches gezocht. We hebben meteen afgesproken om dat in de grote vakantie vaker te doen, want eigenlijk vindt ze dat geocachen ferm amusant, maar dan enkel met zijn tweeën.

Geplaatst op

Rondstruinen in Aalst

Het was alweer bijzonder lang geleden dat ik Sophie, mijn beste vriendin uit het begin van het middelbaar, nog had gezien. Maar ze verklaarde zelf dat ze, zodra ze vakantie had genomen, meteen naar me had gebeld om af te spreken. We spraken af dat ik naar Aalst zou komen en dat we dan samen zouden lunchen en daarna geocachen, zodat ze me ook Aalst een beetje kon tonen. Ik ken de stad aan geen kanten.

Bon, tegen half twaalf was ik bij haar, tegen kwart over twaalf zaten we in Café de Paris voor een fijne lunch.

En toen nam ze me effectief mee doorheen Aalst, toonde ze me eerst de Martinuskerk waar de Rubens net weg was voor restauratie, maar waar ik vooral de plafonds bewonderde.

En toen liepen we rond richting verschillende standbeelden en toonde ze me ook nog verschillende andere hoekjes.

En toen was het een uur of drie maar waren we eigenlijk nog niet uitgewandeld. Allez, ik toch zeker niet, Sophie is niet zo’n grote wandelaar, tenzij op vakantie. Maar ze zag het helemaal zitten om mee in het Aalsterse stadspark nog enkele caches te gaan zoeken. Meer nog, zij was het die er verschillende ook nog vond. Dik in orde!

Toen gingen we bij haar thuis nog koffie drinken, nadat we langs een exuberant huis gepasseerd waren in de schemering. Ik ben er nog eens gepasseerd in het naar huis rijden, in het donker dus, en toen was het nog veel indrukwekkender. Geniet gerust mee!

Een behoorlijk bizarre afsluiter van een fijne dag!

Geplaatst op

Lunchke met Sophie

Terwijl Merel en Bart naar Taylor Swift waren en Kobe en Wolf toch lagen te slapen na hun avonturen, ging ik vrolijk in Aalst lunchen met Sophie. Dat was – alweer – veel te lang geleden, maar zoals Sophie zelf zei op het einde: het lijkt altijd alsof we elkaar wekelijks zien.

Ik pikte haar op iets na twaalven, we parkeerden in de schaduw van de ondergrondse parking van de Delhaize en gingen eten in La Perla, een visrestaurant. Op zich ligt het terras aan het grote ronde punt dat naar de autostrade leidt, maar het verkeer is niet zo storend. Wat wél storend was, was dat de gemeentewerkers net op dàt moment alle stukjes gras en groen kwamen maaien en in orde zetten met lawaaierige grasmachines en bosmaaiers, zodat we elkaar op bepaalde momenten zelfs gewoon slecht verstonden. Nee, rustig was het daar niet, wel lekker.

Koffie drinken en nog wat verder kletsen deden we dan ook bij Sophie thuis, en na afloop pikte ik nog een cacheke op langs de baan naar huis, aan een oude watermolen waar quasi niks meer van over is.

Yup, fijne middag, en dan de rest van de tien machines was doen voor we vertrekken.

Geplaatst op

Sophietje

Ik had nog maar goed en wel aangekondigd dat ik moest geopereerd worden, of Sophie liet me al weten dat ze zeker eens ging afkomen. Ik heb dat destijds ook bij haar gedaan, en eigenlijk was het toch alweer te lang geleden dat we elkaar gezien hadden. Het is niet alsof we eigenlijk geen van beiden tijd hebben om eens te gaan lunchen, het komt er gewoon niet van.

Maar vandaag, na mijn kine, stond Sophie hier netjes te blinken met maar liefst twéé grote kerstbuches! Ha ja, had ze gedacht, met drie grote kinderen en dus in totaal zes mensen, dat is rap op! Euh, het zijn hier niet allemaal zo grote taarteters, en Wolf zat nog op zijn kot, maar het heeft wel gigantisch gesmaakt, en het zal de komende dagen nog steeds enorm smaken!

En verder? Goh, Merel verwonderde er zich over dat wij twee zó, maar zó hard konden tetteren! We kennen elkaar dan ook sinds we 12 zijn, zijn talloze keren bij elkaar blijven slapen, zijn samen op vakantie geweest en dat soort dingen. Ik ken haar ouder en broer en zo, zij kent die van mij, gespreksstof genoeg dus.

Het deed deugd om nog eens oeverloos te kunnen kletsen, maar ik was wél doodop achteraf.

Ik heb alvast één goed voornemen voor het komende jaar: proberen op regelmatige basis af te spreken met mijn vriendinnen. Ik heb daar elke keer weer zo veel deugd van…

Geplaatst op

Laatste dag van de vakantie

Ik had allerlei plannen voor de maand augustus, maar het heeft dus niet mogen zijn. Tsja.

Maar gisteren contacteerde Sophie me: of ik geen zin had om samen te lunchen? ’t Zal wel zijn da, en dat lukt ook nog wel met de rug.

Tegen elf uur was ze hier, dronken we gezellig – op afstand – koffie en gingen we tegen half een naar ’t Kolleke, zowat het enige in de buurt dat open was, maar zeker geen slechte keuze.

We aten allebei een spitburger en tetterden vooral honderduit. Tsja, mijn beste vriendin in mijn eerste en tweede middelbaar, we kennen elkaar al lang. ’t Is niet alsof we elkaar vaak zien, maar dat hoeft ook niet: we kennen elkaars achtergrond zo goed, we zijn destijds zo vaak bij elkaar blijven slapen, dat we gewoon over onze ouders en andere problemen kunnen praten zonder dat één van ons daar vragen bij moet stellen.

Het heeft vooral iets… dieps, iets vertrouwds, zo’n vriendschap.

Voor mij was het in elk geval een zeer aangename afsluiter van mijn vakantie. En morgen vliegen we erin! Enfin ja, strompelen zal ook goed zijn, we gaan er in elk geval voor.

Geplaatst op

Vriendinnetje

Ik blijf dat raar vinden, dat je iemand een jaar niet gezien hebt, afspreekt en dan meteen gewoon bij elkaar in de auto stapt en begint te kletsen alsof het gewoon nog vorige week was dat je zitten tetteren hebt.

Ik heb dat met een aantal vriendinnen die ik al jàren ken, en in het specifieke geval van Sophie zijn dat er 36… Intussen slagen we er toch in om één keer per jaar af te spreken, meestal omdat één van ons een malheur heeft. In 2017 zat ik met mijn rug en kwam zij naar hier, vorig jaar had zij een galblaasoperatie gehad, en nu zat ze met haar voet in de plaaster wegens gebroken. Allez ja, intussen gelukkig een brace waar ze voorzichtig op mag lopen.

Ideaal excuus voor mij, dus, om vandaag even tot in Aaigem te rijden, haar op te pikken, en gezellig samen bij een uitstekende Italiaan in Lede te gaan eten. En intussen honderuit te kletsen over vooral ons familie – we kennen elkaar al zo lang dat we ook elkaars ouders en broers kennen, we zijn zelfs ooit samen op vakantie geweest – maar ook over het werk en alle mogelijke andere idiote onderwerpen.

Oh, en in Lede was er uiteraard een geocache die we niet konden laten liggen. Hehe.

Ik moest helaas om vier uur terug in Wondelgem staan om Kobe naar de fagotles te brengen, maar het deed deugd, elkaar nog eens zien.

Geplaatst op

Gaan spelen bij een vriendje!

Ik mocht van mezelf vandaag gaan spelen bij een vriendinnetje als mijn vijfdes verbeterd waren. Keigoeie motivatie, geloof me!

Want tegen een uur of drie stond ik in Aaigem bij Sophie, mijn vriendin van in het lager middelbaar, die vorige week geopereerd werd aan haar galblaas. Ik had een taartje mee, en we dronken goeie koffie en hadden nog veel betere babbels.

Blijkbaar ligt haar huis te midden van een ganse cacheroute, en dus duffelden we ons stevig in en gingen een cache een tiental meter verder oppikken. Dat vond ze zo amusant dat we nog eentje verder gingen zoeken. En daarna nog eentje, en dan nog eentje een pad in aan een bosrand. Ze was daar zelfs nog nooit geweest, en dat amper op een paar minuten van haar deur. Cachen, een topbezigheid!

Toen was het intussen zo donker geworden dat het gewoon niet meer lukte om verder te doen, en daarbij, het was ook welletjes voor Sophie, die eigenlijk ook een bronchitis heeft.  Maar ik had een ongelofelijk ontspannende, aangename namiddag met mijn vroegere bestie, en ik zie het helemaal zitten om morgen weer lekker verder te verbeteren.