Geocachen op de Westerbegraafplaats

Een stralende zondag, en ons pa was er niet, dus nam ik de fiets richting Westerbegraafplaats. Iedereen stoeft hier in Gent altijd over het Campo Santo, maar eigenlijk is deze veel mooier: het is een echt park met veel oude, statueske graven, waarvan een deel ook beschermd is, en terecht.

Ik moest eigenlijk gewoon vijf vragen oplossen en fietste rond, maar ik ben echt veel vaker gestopt dan nodig, gewoon omdat het zo mooi was. Ik geef u hier een paar van de foto’s mee, dan weet je wat je eens moet doen als je op een mooie dag in Gent wat tijd over hebt.

Ik kwam in elk geval helemaal ontspannen thuis ^^

Stommiteiten van Rombaut: aflevering 2

* Stommiteiten van Rombaut #6
Kijk eigenlijk zelden of nooit zelf tv. Heb vakantie. Probeer naar Netflix te kijken. Krijg de tv aan. Heb geen flauw idee hoe ge nu op dat nieuw bakske (van twee jaar oud) zapt naar HDMI2. Zit vijf minuten te prutsen. Roep uw dochter van elf. Stel vast dat ze niet alleen 1 knopje induwt maar ook gigantisch goed kan rologen.
Voel u oud.

* Stommiteiten van Rombaut #7
Spreek af dat iemand uw moto komt ophalen op vrijdag in de voormiddag. Schrijf dat NIET in uw agenda.
Slaap lekker uit en lig te lezen in uw bed vanaf 9.00 uur. Verschiet u dood als uw smartwatch afgaat en er iemand voor uw deur blijkt te staan.
Doe open in uw slaapkleed – want die mens kent u toch van larp, die heeft erger gezien. Geef die mens een koffie en het wifiwachtwoord. Ga douchen.
Vervloek nog maar eens uw eeuwige gevoel voor planning. Of het gebrek daaraan.

* Stommiteiten van Rombaut #8
Rij vrolijk met uw auto op een supersmal baantje ergens in de Vlaamse Ardennen. Zie dat de tractor die voor u rijdt, zich in een bocht op een mennegat installeert zodat gij kunt passeren. Steek vriendelijk uw hand op terwijl ge de tractor voorbij rijdt.
Stel vast dat hij u eigenlijk niet liet passeren, maar plaats maakte voor een nog veel grotere tractor uit de tegenovergestelde richting die gij niet kondt zien achter die bocht. Rij achteruit. Merk dat dat niet evident is met een fietsdrager met twee fietsen.
Voel plots uw rechterachterwiel zijn grip verliezen omdat ge eigenlijk in de gracht aan het rijden zijt. Voel een immense adrenalinerush, ook wel paniek genoemd.
Stel vast dat de tractoren elkaar intussen gepasseerd zijn en dat ge weer vooruit kunt rijden. Voel dat uw auto probleemloos grip heeft.
Zucht opgelucht.
Denk dan bij uzelf dat ge, mocht ge in de gracht gezeten hebben, per slot van rekening wel twee tractors hadt gehad die u los konden trekken. Grinnik.

* Stommiteiten van Rombaut #9
Sta naar uw eigen aanvoelen lekker vroeg op op een zondag. Eet rustig uw croissantje op. Drink een koffie. Sla vergenoegd uw computer open om nog een uurtje te werken voordat ge uw vader moet ophalen.
Hoor uw echtgenoot mompelen dat het algelijk alweer bijna elf uur is. Kijk verschrikt op de klok die op tien voor tien staat. Kijk even niet-begrijpend.
Realiseer u dan plots dat vannacht het uur veranderd is en dat ge dat precies compleet gemist hebt.
Zucht eens diep.
Klap uw computer dicht en ga kleren aantrekken.
Mompel bij uzelf: “Kan die planning nu nooit eens lukken, of wa?”

* Stommiteiten van Rombaut #10
Geniet van een heerlijke dag vakantie waarbij ge uw kot niet uit moet, maar enkel een hele dag moet verbeteren. Prijs u gelukkig dat uw echtgenoot de dag voordien boodschappen heeft gedaan, zodat gij probleemloos kunt koken.
Denk rond de middag aan brood, en neem u voor dat ge er zelf gaat bakken, maar dat het nog te vroeg is.
Vergeet dat broodbakken compleet.
Denk om vier uur aan dat brood, wanneer het te laat is om er nog zelf te bakken. Ga ervan uit dat uw echtgenoot dat nog wel zal halen wanneer hij terugkomt van zijn werk.
Realiseer u om zes uur dat uw echtgenoot pas ’s avonds laat zal thuiskomen. Begin met paniekerig een bericht te sturen naar uw kinderen dat een van hen nog snel om brood moet rijden. Herinner u dan dat uw echtgenoot gisteren langs zijn neus weg heeft gezegd: “Ah, ik heb ook nog extra kaas en hesp gekocht, voor noodcroques-monsieur”. Herinner u ook dat ge daar toen meewarig op gereageerd hebt.
Stuur uw echtgenoot een bericht: “Gij kent mij veel te goed”. Stel vast dat hij quasi meteen weet waarover het gaat.

Bak croques-monsieur.

Stel u het monkeltje rond de lippen van uw echtgenoot voor.
Zucht eens diep.

Een geocacheke of twee in het Landegemse

Op Pasen had ik ons pa naar huis gebracht en was ik daarna zelf nog gaan geocachen. Ik wilde niet met hem gaan omdat hij duizelig liep en de hele week zelf nog niet was gaan wandelen. Dan heb ik ook geen zin om aan een tempo van een halve kilometer per uur rond te lopen met hem…

Ik was naar Landegem gereden en had er een paar cachekes gezocht, onder andere aan een mooie kapel die vooral goed onderhouden werd. Ik heb er zelfs een kaars gebrand voor ons pa: niet dat ik daar zelf in geloof, maar hij wel, en ik vond het een mooi gebaar…

Ik reed verder, pikte nog twee andere caches op en probeerde toen een ingang te vinden naar een bepaalde cache in de Vallei van de Oude Kale. Het heeft even geduurd en ik passeerde een knap beeld, vooraleer ik de juiste landweg tegenkwam.

Een goeie 600 meter verder kwam ik aan het cacheplekje, waar net een paar meter verder enkele vogelaars stonden te praten. Ik heb even gewacht, maar ben dan toch maar beginnen zoeken. Het koppel vogelaars vervolgde zijn weg, de ander kwam me vragen of ik iets kwijt was. Blijkbaar kende hij het fenomeen geocachen wel, maar had hij het zelf nog nooit gedaan. Samen vonden we het kleinood dat een soort cryptex bleek te zijn. Ik heb nog even staan puzzelen, ja, tot ik het logrolletje in handen had.

En toen kon ik, bij het zachte avondlicht, me terug richting auto begeven en ondertussen vergapen aan de talloze luchtballonnen die zich scherp aftekenden tegen de blauwe lucht. Een fijne paasavond, zowaar.

Geocachen op de fiets in Maarkedal

Geen vakantie zonder minstens één dagje geocachen met Véronique, toch?

Deze keer spraken we af om een kapelletjesroute te doen in Maarkedal, vlakbij Ronse dus, en de thuisbasis van mijn liefste. De jongens laadden mijn fiets op de drager en ik reed, eigenlijk al op het laatste, naar Ronse om er Véro met fiets op te pikken.

Iets later stonden we aan ons eerste kapelletje voor een zeer fijne route langs 18 caches, enkele kapelletjes en een joekel van een huis dat prachtig in het glooiende landschap opging.

We aten koekjes, dronken thee, kletsten en fietsten. En zochten ongelofelijk lang op enkele caches die we toch niet vonden. En keerden zelfs terug om na een hint nog verder te zoeken, maar helaas.

Het was na achten tegen dat ik thuis was, maar wat een heerlijke, rustige, stille, ontspannen dag!

Een typisch vakantiedagje

Het werd een lange, fijne, maar vooral ook onverwachte namiddag.

Het begon allemaal heel rustig met een fietstocht rond al mijn caches in centrum Gent, waar er wel een paar verdwenen waren of een nieuw rolletje konden gebruiken. De tocht liep langs ’t Sluizeken, Oude Beestenmarkt, Ham, en dan over de Lousbergskaai naar het begin van de Brusselsesteenweg, om terug te keren naar de Coupure.

Toen ik daar dan stond, viel mijn euro dat Bart ook met de fiets was, dat hij bijna gedaan had op kantoor en dat we eigenlijk ook nog gewoon samen iets konden gaan drinken. Ik belde en hij stelde voor om gewoon samen iets te eten in Café René. Moh, goed idee! Ik belde de kinderen op om te zeggen dat ze zelf maar voor eten moesten zorgen en zei tegen Bart dat ik enkel nog even langs de Jozef Kluyskensstraat ging passeren om er de bloesems te fotograferen, en dat ik af kwam.

De Kluyskensstraat is momenteel de mooiste straat van Gent zonder weerga. Aan weerszijden bloeien de Japanse kerselaars, en met die prachtige gebouwen op de achtergrond… Alleen jammer dat er nog overal auto’s staan.  Ik begon dus foto’s te nemen en zag plots twee dames de straat oversteken: eentje met lang blond haar en vooral een jas in exact hetzelfde roze als de bloesem, de andere met, jawel, roze haar. Ik nam een paar foto’s, zag hen kijken, en sprak hen aan over het feit dat ik die foto’s genomen had. Een en ander leidde tot een heuse fotoshoot, echt waar…

Alleen… was ik de tijd compleet uit het oog verloren, waardoor Bart al twintig minuten stond te koekeloeren voor een gesloten Café René. Oeps. Hij was er niet bepaald goed gezind van geworden, maar ging wel akkoord om nog iets te eten in de Foley’s. Je gaat er niet voor de gezonde hap, maar het was wél lekker!

Daarna fietste Bart verder naar huis, terwijl ik een omwegje wilde maken via de Westerbegraafplaats: daar ligt een labcache en met die avondzon op die prille lenteblaadjes moet het er fantastisch mooi zijn.

Gelukkig kwam ik aan de ingang collega Karel tegen, met wie ik eerst wat stond te kletsen en die me toen waarschuwde dat ik beter niet meer naar binnen ging, want dat het sloot om acht uur, en dat sinds de recente verkrachtingsperikelen de knoppen om de poort van binnenuit te openen, verdwenen waren. Nog een chance, of ik had gewoon vastgezeten op het kerkhof!

Maar een gevulde, fijne namiddag dus!

Geocachen in Lochristi (deel 6)

Jawel, nog een zondag, en nog een aflevering van het cachen in Lochristi, deze keer in het dorp zelf en aan het station.

Ons pa had het lastig met het wandelen, hij was de hele week ziek geweest zonder me iets te zeggen of zonder de dokter te laten komen. Tsja…

Opmerkelijk: hij had zelfs zijn taart laten staan, en het was er eentje met slagroom.
Ik maak me zorgen, ja.