Street Art Wondelgem deel 3
Eerder had ik al twee reeksen van vijf labcaches gelegd om de muurschilderingen hier in Wondelgem in de, jawel, verf te zetten. Begin juli was me dat eindelijk gelukt, maar je kan dus niet onbeperkt labcaches leggen: je krijgt maar om de drie maanden een nieuwe credit. Ik moest dus wachten tot eind augustus, en toen werkte de rug niet mee.
Vandaag zag ik het eigenlijk wel zitten om eventjes de fiets op te gaan, door het vernieuwde parkje van den Dries te fietsen en nog vijf nieuwe labcaches aan de vijf volgende kunstwerkjes te maken. Ver is de afstand niet, maar dat is ook niet meteen de bedoeling: ik wil gewoon de aandacht trekken op de schilderingen. Geef toe: er zitten pareltjes tussen!
En na afloop ging ik nog even op een bankje daar aan den Dries in het zonnetje zitten om nog een paar Pokémons te vangen. Ha ja, die beesten vangen zichzelf niet. Dat is duidelijk.
Avondlijk cacherondje
Als je geocacht, heb je ook statistieken: hoeveel caches per jaar, per maand, na elkaar, max. per dag, dat soort dingen. Ik ben dan een sucker voor ronde getallen, om niet te zeggen een beetje OCD.
In Londen had ik een hele reeks labcaches kunnen doen met multiple choice, en was daardoor tot een enorm getal gekomen dat ik wellicht nooit meer zal kunnen halen. Alleen… dat getal was 447, en dat klikte niet in mijn hoofd.
Vandaag was dus de laatste dag van augustus en de laatste dag om dat getal wat rechter te zetten. Ik ben dus na het avondeten nog even tot aan Dok Noord gereden, want daar lag nog een recente reeks labcaches die ik nog niet had opgelost. Ik ben er daar drie van gaan doen, heb meteen ook zelf nog een cache gelegd, en ben dus netjes op 450 uitgekomen. Daar kan ik dan wel weer mee leven.
Om het jaar netjes af te ronden, daar heb ik nog tijd voor.
Meteen heb ik ook een mooie avondwandeling gemaakt, en een locomotief opgemerkt waar ik wellicht al tientallen keren voorbij ben gereden, maar nooit heb opgemerkt.
Een mooie manier om de vakantie af te sluiten, denk ik dan.
Nachtelijk geocachen in Aalter
Vorige week, na de bordjesquiz in Aalter, was ik nog snel een losse cache gaan oppikken. Toen had ik ook gezien dat er een reeksje puzzelcaches waren in de vorm van een A, die dus in Aalter een ganse lus vormden.
Ik ben die beginnen oplossen, en heb serieus wat hulp moeten vragen want sommige puzzels zag ik echt niet. Sommige systemen kende ik ook niet, bij andere was ik gewoon blind, maar bon: alle A’s zijn opgelost. Meteen heb ik ook nog een ander rondje, het Aalters kruisje, opgelost waarbij je telkens een echte puzzel moet leggen om dan een coördinaat uit te komen en daar ter plaatse, aan een kapelletje, een vraag op te lossen.
Soit, ik ben voor de quiz nog zo’n kapelletje gaan doen. Na de quiz was het echter misschien wel stikdonker, maar nog steeds 23° en ik was gewoon goed wakker. Ondanks de zere rug ben ik dus toch nog gaan cachen in het donker, en tot mijn verbazing heb ik er vijf toch nog redelijk vlot gevonden. De laatste heb ik lang op gezocht omdat die gewoon verborgen zat in het gras en ik die in het donker niet echt had opgemerkt, maar bon. Ik heb dus nog een uurtje langs Aalterse plattelandswegen doorgebracht, waar de rug me niet dankbaar om was, maar het hoofd wel.
En nee, voor foto’s was het echt wel te donker. Zelfs de koeien krabbelden recht en kwamen nieuwsgierig kijken wat ik daar in het donker aan het doen was.
Het vervolg is voor na een volgende quiz in Aalter, vermoed ik dan.
365 – 25 augustus 2026 – station
Peppi en Kokki aan zee: dag drie
Ik zat om half acht al aan het venster naar de zee te kijken, en toch was het na twaalven voor we weg waren uit het appartement. Lazy mornings, zeker?
We deden een tweede grote stuk van The Crystal Ship, maar vonden het rond een uur of twee welletjes, lieten de kunstwerken voor wat ze waren en fietsten richting het centrum om daar iets te eten bij Paul.
We fietsten naar huis langs het Leopoldpark om daar nog wat labcaches op te pikken – u dacht toch niet dat ik intussen niet gegeocached had, of wa? – en Gwen trok meteen haar bikini aan om nog wat van de zon te genieten op het strand. Mijn rug wilde even rust, kreeg die, en tegen half zeven ging ook ik het strand op.
Vreemd genoeg had mijn brein zich op voorhand volledig voorbereid op vijf daagjes Oostende, met fietsen en kunstwerken en geocaches, en was het compleet voorbijgegaan aan het feit dat we ook aan zee zaten. Gelukkig had ik gisteren in een tweedehandswinkeltje voor zes euro een fijne bikini op de kop kunnen tikken, en had ik sowieso een badhanddoek mee. Maar yup, zee, dat was blijkbaar niet ingecalculeerd.
Ik heb er nochtans van genoten, van dat lezen daar op het strand. En die bikini, die valt echt goed mee.
Ja, dat is Gwen, daar op de vloedlijn.
Tegen acht uur kwam er toch weer een hongertje opzetten, zodat we op jacht gingen naar een vrij plekje ergens op een terras, en jawel, twee minuten chance bij de beste Italiaan op de dijk.
Opnieuw een zeer geslaagde dag, dus.
365 – 13 augustus 2026 – we’re on a boat!
Londen dag vijf: het is op
Omdat het gisteren zo laat was, sliepen we lang, ontbeten laat en trokken rond half elf de deur van ons excellente verblijf achter ons dicht. Ik geef u nog even een zicht op de privétuin mee van op ons terras.
We namen met onze spullen de metro vanuit Paddington richting St. Pancras om daar onze bagage al eerst even af te droppen, en lazen intussen de Metro, het gratis gazetje dat daar nog bestaat. We stelden wel vast dat we precies lang bleven stilstaan op Edgeware Road, en plots… reden we terug de andere richting uit en stonden we weer in Paddington! Als twee idioten hadden we er dus niet bij stilgestaan dat Edgeware Road de eindhalte is van de Circle Line in de ene richting, en dat we daar dus hadden moeten overstappen op de Circle Line in de andere richting. Goed bezig dus, extra gezeul voor Merel met de overvolle – wegens te veel boeken gekocht – en loodzware valiesjes, en bijna een uur kwijt. Het zorgde ervoor dat we onze bagage afgooiden en richting Charing Cross spoorden, maar daar eerst iets gingen eten in een of ander Italiaans restaurant. Het stikt daar echt van de Italiaanse dinges…
En toen was het tijd voor de National Gallery, iets wat bij Merel ook met stip op haar lijstje stond. Ja, het was het waard, alleen al voor de Monets die er hangen en waar zij compleet zot van is. Ze kocht dan ook een schriftje van Monet en kreeg van mij een T-shirt met de waterlelies op.
En toen… was het op bij Merel. Haar voet deed zeer – een ontstoken teennagel en blijkbaar, zo bleek achteraf thuis, een ontstoken pees – en ze voelde zich echt niet goed. Het plan was geweest om nog te voet, zo’n 40 minuten wandelen in totaal, richting St. Pancras te gaan met een tussenstop in het British Museum en daar ook een koffietje. Dat lukte dus niet meer, en ik troonde haar dan maar mee via de metro naar St. Paul’s Cathedral die ik ook wel wilde zien en waar ik nog een massa labcaches kon doen, zodat zij zich ook niet schuldig hoefde te voelen.
Zij installeerde zich daar in de tuin van de kathedraal onder een boom, en ik ging op wandel. 26£ voor de binnenkant van de kerk was me toch iets te veel, zodat ik me ook in de schaduw installeerde en een reeks labcaches afwerkte. De rust en de stilte – het was echt druk geweest in de buurt van Trafalgar Square – hadden Merel duidelijk goed gedaan, en een ijskoffie met koekje bij de Starbucks waren nog beter. We namen de metro’s terug richting Euston, haalden onze bagage op, waren tegen half zes in het station, zoals gevraagd, en gingen als een sneltrein doorheen bagagecheck, security check en paspoortcontrole: ze deden toevallig net voor onze neus telkens een nieuwe balie open. Een rustig half uur later konden we aan boord, zaten we te lezen, kregen we een deftige koude salade als avondeten, en om tien uur stonden we in Brussel. Daar hebben we gelopen om nog de trein van 22.07 uur naar Gent te halen, maar helaas: dat perron van de Eurostar is echt té lang en te druk, en we stonden om 22.08uur in de vertrekhal te kijken naar een bord waar net de trein naar Gent van verdween. Dju.
Dan maar een trein later, zodat we om elf uur Bart in de armen konden sluiten, en nog iets later in ons eigen bed lagen.
Oef.
Londen, u was fijn. Echt fijn.
Vlamertinge, Ieper en Beselare
Het zijn blijkbaar zware tijden: vandaag werd de vader van een fijne collega begraven, en dus stond ik iets voor half elf in de kerk van Vlamertinge, een deelgemeente van Ieper. Het werd een mooie, ingetogen maar ook moderne dienst, en ik zat bij een handvol collega’s.
Nu ik daar toch in de streek was, ging ik meteen blijven en geocachen in de buurt. Maar ik reed dus eerst naar Ieper zelf om daar op de grote markt iets te eten, met mijn boekje erbij.
Je kan in Ieper niet passeren, vind ik, zonder even het museum In Flanders Fields binnen te gaan: dit zijn toestanden die we nooit mogen vergeten, en elke keer pakt het me weer. Ik bleef er amper een half uurtje, meer was ook niet nodig, ik ken het museum wel, maar toch…
Het was echt heet, intussen was het tegen drie uur, en ik moest ten laatste tegen zessen alweer in de auto zitten want vanavond was er een sessie van Ghostbusters roleplay in mijn tuin. Het rondje in Beselare dat ik voorzien had, zou wellicht te lang duren, en dus besloot ik om de fiets te laten voor wat hij was en labcaches en virtuals op te pikken in Ieper zelf.
Ik wist overigens niet dat Ieper zo mooie vestingen had, met water en park en al. Mooi!
Intussen was het vier uur, maar Geraard belde intussen de sessie af wegens opkomende migraine. Allez ja, ik ben zodanig gewoon dat hij meestert, dat ik dacht dat de sessie afgeblazen was, terwijl bij Ghostbusters hij gewoon een speler is en Koen degene is die meestert. Ha, dacht ik, dus toch dat rondje in Beselare!
Ik naar ginder, me geparkeerd op een droog stuk gemaaid veld, de fiets afgeladen, en begonnen aan dat rondje van 21 caches. En toen stuurde Ruben dat de sessie dan toch doorging, als er maar één iemand afbelde? Euh… Dju! Ik ging het rondje dan wel inkorten en de rest voor een andere keer laten. Tot Ruben, enkele caches verder, opperde dat hij misschien toch ging opgeroepen worden voor het werk omdat ze in de knoop aan het slaan waren daar. En of we het toch niet konden uitstellen. Euhm… Na veel vijven en zessen en gepalaver – ik zei dat ik nog in Ieperse streken en zat en uitstel ook niet erg zou vinden – werd beslist om het toch af te zeggen, zeker omdat ook Stefaan blijkbaar last had van de rug en niet ging komen.
Allez ju! Dus toch nog tijd om dit knappe, verzorgde en eigenlijk ook bloedhete rondje in Beselaarse velden af te werken. Ik kwam helaas geen enkel café tegen, zodat ik uiteindelijk aan een huis aanbelde om mijn waterfles opnieuw te vullen, want ik was dood van de dorst. Maar ik genoot en zag onder andere ook rotend vlas.
Toen ik aan de auto kwam, heb ik eerst even in de airco zitten uitblazen, want dat was even nodig. En toen een koekje gegeten, want ook de suiker was blijkbaar nodig.
En toen had ik nog genoeg energie om in het dorp van Beselare zelf de heksenlabcache te doen, want blijkbaar is dat een heksendorp met goed gedocumenteerde heksen. Ik ben maar door een klein stukje wijk gereden, maar de mensen zijn wel helemaal mee in het verhaal, zo blijkt.
Toen ik tegen half negen thuis kwam, was ik wel doodop, maar helemaal tot rust gekomen, en laat dat nu net de essentie van vakantie zijn, toch?
365 – 28 juli 2026 – Ieper
