Geocaching in Baarle

Kobe wilde vandaag oefenen met zijn maten voor de proclamatie: ze brengen een nummer van Nirvana, en Kobe speelt basgitaar. Alleen: Alec woont in Drongen en dat is nogal ver om te fietsen met een zware basgitaar op je rug. Aangezien het voor een keertje stralend weer was en er een goeie reeks geocaches daar in de buurt ligt, wilde ik Kobe wel brengen, als hij mijn fiets op de drager wilde zetten.

En dus ging ik vrolijk fietsen en geocachen, terwijl er vlijtig geoefend werd. Man, ik heb ervan genoten! Prachtige plekjes daar langs de Leie, en dan vooral het veer in Baarle.

Toen ik een berichtje kreeg van Kobe, ben ik hem weer gaan ophalen en het klinkt eigenlijk al behoorlijk goed.

Maar het is dus goed toeven daar in Baarle, geloof me.

Citytripje naar Amsterdam

Zoals gezegd doen we geen meerdaagse dingen deze vakantie, maar Amsterdam is niet zo ver natuurlijk, daar kan je makkelijk op een dag heen en terug. Bart wilde zeer graag de tentoonstelling van Marina Abramovic zien, en ik gaf hem geen ongelijk.

Wolf gooide ons dus om kwart voor acht af aan het station, zodat we de trein richting Brussel konden nemen. In mijn hoofd was Antwerpen logischer, maar volgens de NMBS kon dat niet om daar op te stappen op de HST. Waarop we prompt een tussenstop in Antwerpen maakten natuurlijk. Meh. Maar gelukkig was de trein wel rood: Bart wenst zich enkel in rode voertuigen te verplaatsen.

Enfin, iets over tien stonden we in Amsterdam Centraal en kreeg ik prompt een bericht van Jeroen dat ons pa bloed had overgegeven, en wat hij nu moest doen. Euh, de dokter bellen tiens? Die kwam langs, en stuurde, zoals verwacht, ons pa richting spoed. Ik vrat mijn kas op, daar in Amsterdam, het moest weer lukken natuurlijk. Soit, Jeroen bracht hem, en Roeland nam over in het ziekenhuis. En ik, ik nam extra maagmedicatie en stapte met Bart in een Uber richting Fabrique des Lumières voor een prachtig lichtspektakel zoals we al gezien hadden in Bordeaux.

Bart was eigenlijk ook op prospectie voor een latere reis met mensen uit zijn sector en had gedacht dat dit misschien wat te licht zou zijn, maar ik vond het prachtig. Het moet ook niet allemaal zwaar zijn, toch? En ja, je kan hier foto’s en filmpjes van blijven nemen…

Bon, we stapten buiten, genoten even van de prachtige omgeving en namen opnieuw een Über, richting Nxt Museum, gewijd aan digitale kunst. En ja, dit is zeker een aanrader. Niet bijzonder groot, maar wel indrukwekkend, als dit je ding is.

(Nog twee filmpjes komen eraan, maar ik moet even wachten van YouTube wegens spamgevaar)

Vanuit dit fijne museum wandelden we dan te voet richting ons restaurant: Moon in de A’Dam toren. Wij gaan enkel nog voor lunches in hoge ronddraaiende restaurants, toch? Maar waar de kwaliteit van het eten in Berlijn te wensen overliet, was dit echt wel goed. En een fijne ober, dat ook.

We namen het veer naar de overkant en daar dan opnieuw een Über naar het Stedelijk Museum voor Abramovic. Het was er druk, maar het was wel de moeite. Dat mens is echt wel een paar vijzen kwijt. Dat wist ik al, maar als je alles samen ziet zoals hier, spreekt daar toch echt wel enige vastberadenheid en engagement uit.

Eigenlijk was het plan om nog naar het MoCo te gaan, maar de rug was het echt wel aan het opgeven. Maar we waren nu toch al in het Stedelijk, en ik wilde dan toch nog de moeite doen om even naar de vaste collectie te gaan kijken. Daar heb ik geen spijt van gehad: prachtige, prachtige dingen.

Ook voor Bart was het welletjes nu. Het plan was om te voet terug te lopen naar het station, dat is een mooie wandeling dwars over de grachten heen. Alleen bleek gans Amsterdam buiten gekomen te zijn op deze eerste echt mooie zaterdag en zaten alle terrasjes ook overvol. We zijn dan ergens binnen – met groot open raam – iets gaan drinken om even te rusten en tot aan het station gewandeld. Dat gaat dan gelukkig wel weer voor de rug, al mag het niet al te lang zijn.

En toen bleek de trein terug geen HST te zijn, maar een gewone trein, zodat we er meer dan twee uur op zaten. Och ja, we zaten redelijk op ons gemak, dat viel dus wel mee. De trein vanuit Antwerpen naar Gent viel dan wel weer tegen: nog eens anderhalf uur, wegens boemeltrein met omleiding door werken. En nee, er was geen snellere trein meer, en ook geen betere verbinding vanuit Brussel. Meh. We waren dus pas om 22.50 uur in Gent, maar gelukkig stond onze trouwe zoon ons weer op te wachten.

Yup, goed gevulde dag, zou je kunnen zeggen. Maar het heeft deugd gedaan.

Het Leen

Gisteren zaten we in Brussel, vandaag reed ik naar Ronse om Nelly te bezoeken in het ziekenhuis – ze is gevallen en heeft haar heup gebroken – en wat spulletjes te halen op haar appartement.

Maar eergisteren was het al bij al wel mooi weer, en wilde ik opnieuw niet gewoon binnen zitten. Ik dacht dat de magnolia’s nog zouden bloeien en reed naar Eeklo, naar het Leen, om daar in het arboretum de prachtige collectie te bewonderen. De laatste keer dat ik geweest was, was in 2016 met ons ma en pa, en toen stonden ze op 05 april nog volop in bloei. In 2015 was ik er op 16 april, dus nog een week later dan dit jaar, en ook toen kon ik ze nog in al hun glorie aanschouwen. Helaas, op die tien jaar is de lente duidelijk opgeschoven, want ik was op 10 april dus te laat. Hier en daar bloeide er nog een laatbloeier, maar ik genoot al meer van de rododendrons die het beste van zichzelf aan het geven waren.

Meteen pikte ik vijf labcachekes daar ter plaatse mee, en enkele gewone caches. Ik genoot van de camelia’s en ook van de uitkijktoren, al vond ik dat ding wel wat griezelig. En toen reed ik ook nog Eeklo zelf binnen om nog enkele extra caches te vinden, wat niet altijd even vlot lukte.

Mooie dingen gezien, dat wel. Ik was pas na zevenen thuis, dat zegt genoeg. En gelukkig ook geen regen gehad, ik heb zelfs in mijn T-shirt kunnen lopen. Komt dat tegen, zeg!

Rondje Hoge Wal

Het weer was al bij al nog acceptabel en ik had geen zin om de hele dag binnen te blijven zitten, en dus reed ik even tot in Ertvelde, want daar naast het sportcentrum Hoge Wal ligt ook effectief een korte wandeling doorheen het domein, met vijf waypoints en de cache.

Ter plaatse, op de parking van de sporthal, vond ik al de eerste tag niet. Het weer was stralend, ik genoot, maar mijn wandeling dreigde toch in het water te vallen. Ik stuurde een berichtje naar de cache-eigenaar, stelde vast dat de tip ook niet hielp, en prompt stond de mens met de fiets naast mij. En ja, het bordje waarop de tag hing, was effectief verdwenen. Juist ja, zo gaat het niet vooruit natuurlijk.

We deden een fijn klapke, ik kreeg de coördinaten van de volgende tag, en samen wandelden we verder om er zeker van te zijn dat de volgende tag er nog hing. Ik denk dat we toch wel een kwartier staan tetteren hebben over onze hobby vooraleer ik alsnog verder wandelde.

Het werd een bijzonder mooi rondje in stralend weer: er liggen bosjes, maar er is vooral een oude omwalling: een kunstmatig heuveltje omringd door water, met een lange brug, een trap en dan bovenaan een grote ronde zitbank. Helaas, geen cache te bespeuren, alleen nog de bevestigingen. Ik heb gelukkig alsnog mogen loggen van de eigenaar en heb toen snel nog aan de overkant ook twee mooie cachekes meegepikt, alvorens me naar huis te reppen en ei zo na te laat te zijn voor de roleplay.

Maar yup, blij dat ik alsnog uit mijn kot ben gekomen, ja.

Nog eens geocachen met ons pa, eindelijk!

Zeggen dat ons pa de hele winter niet is buitengekomen, is eigenlijk zelfs een understatement. Vroeger ging hij nog naar de kine, maar daar heeft hij geen goesting meer voor. En door dat aanhoudende regenweer is hij ook nog niet aan wandelen toe gekomen, al heb ik de indruk dat hij zich ook daarvoor niet eens de moeite zou doen. Zijn adem en zijn stappen zijn dan ook fel achteruit, ik vrees dat hij niet lang meer thuis zal kunnen blijven wonen.

Maar vandaag, vandaag scheen de zon, was het niet te koud en had ik het niet te druk, zodat ik hem opnieuw richting Lochristi sommeerde. We begonnen met twee caches die een vorige keer niet bereikbaar waren door werken en genoten intens. Het eerste plekje was een klein bosje aan een vliet, en hoewel de cache eigenlijk zelfs gewoon in het zicht hing, hebben we samen een half uur staan zoeken, voordat we hem na een tip van de legger toch in handen hadden. Serieus!

De tocht ging verder langs wegen die eigenlijk niet toegankelijk waren voor auto’s, maar aangezien ons pa zelfs moeite heeft met 200 meter stappen, riskeerde ik het toch. Er reed een vrolijke bende kinderen op allerhande rollend materiaal voor ons uit, en die hielpen ons met een cache uit een boom te plukken – ze wisten hem hangen – en brachten ons nog een andere. Bij een derde waren ze helaas al weg, eentje die voor mijn kapotte rug te moeilijk hing. Niet erg, uiteraard.

Al bij al opnieuw een fijne eerste gezamenlijke cachedag gehad. En nu ons pa weer aan het wandelen krijgen, want anders zal dit misschien wel de laatste keer geweest zijn, en dat zou ik doodjammer vinden.

Dagje Rijsel

Het begint zo langzamerhand een traditie te worden, dat ik op woensdag mee ga met de vijfdes op GWP naar Rijsel. De andere dagen kunnen ze me moeilijk inschakelen omdat ik telkens les heb met één of twee, maar de woensdagen zijn vrij. Volgend jaar zal dat weer anders zijn wegens dan een GWP met alle jaren in dezelfde week, maar bon, dat zien we dan wel weer.

Ik zat dus iets over acht op de bus naar Rijsel, rond negen uur gooiden we onze leerlingen voor de Franstalige leeuwen – aka. Franstalige gidsen zodat wij hun handje niet moesten vasthouden – en konden wij zelf doen wat we wilden. Ik had mijn fiets meegenomen, want van vorige jaren wist ik dat een ganse dag rondlopen een beetje te veel van het goede is. Maar we gingen dus eerst met de collega’s gezellig ontbijten op hetzelfde adresje als vorig jaar.

Daarna gingen zij shoppen en stapte ik de fiets op om te geocachen, vooral dan rond het vijfpuntige fort van Rijsel. Ik had eerlijk gezegd iets verwacht in de stijl van Sluis, maar het binnenste van het fort wordt wel degelijk nog gebruikt en is militair domein, en de buitenkant is volledig een prachtig, redelijk wild park met dus verschillende hoogten door de omwalling. Heel, heel knap!

’s Middags hadden we wel weer samen afgesproken om te eten, in Le Bierbuik, een redelijk speciaal restaurant. Ik weet niet of ik het echt lekker vond, maar ik ben dan ook verwend natuurlijk…

En toen ging ik verder geocachen: er was niet genoeg tijd voor het Museum van Schone Kunsten, dat doen Bart en ik wel eens als we ooit een weekendje vrij hebben.

Ik passeerde langs fijne steegjes, langs het geboortehuis van Charles De Gaulle, langs een prachtig brugje en uiteindelijk opnieuw in dat prachtige park rond het stervormige fort, want ik was door wegversperringen niet rond geraakt voor de middag.

Tegen half vier tekenden we weer present op de Place Rihour, waar we van alle – maar echt àlle – begeleiders complimenten kregen voor onze leerlingen: ze hebben zich blijkbaar voorbeeldig gedragen, zoals we gewoon zijn.

Enfin, ik was doodop ’s avonds, maar ik heb echt intens genoten, en ik denk dat ik toch een kilometer of twintig heb rondgefietst daar in Rijsel. Dik in orde!

Eventjes geen regen

Heel eventjes geen regen vandaag, en dus met de fiets het park Claeys-Boúúaert in om mijn cacherondje daar op punt te stellen. Er ligt heel veel modder en ik lag bijna een paar keer tegen de grond met mijn fiets, maar het was er wel mooi.

Waarom moest dat perse nu en kon dat niet nog even wachten? Wel, zondag organiseert een andere geocacher hier een CITO, een Cache In Trash Out, ofte een opruimactie. Tussen negen en tien kan iedereen zich aanmelden en krijgt dan een vuilzak en een grijpertje. De bedoeling is dat ze met zijn allen gaan opruimen. Om elf uur komen ze dan weer allemaal samen voor een foto, en dan krijgen alle aanwezigen ook een extra cachepunt.

Mijn rondje van het park ligt daar natuurlijk gewoon rond, en dus wilde ik het helemaal in orde zetten, want ik verwacht dat het ettelijke keren zal gelogd worden. Enfin, als er niet-lokale mensen op afkomen natuurlijk, want de meeste Gentenaars hebben dit rondje al gedaan.

Geen idee of ik het zelf ook zal halen, want zaterdag is er de OpenSchoolDag en meestal is mijn rug de dag daarna geen klop meer waard. Maar ze kunnen op zijn minst het rondje wel loggen.