Dagje Brugge met Véronique

Vakantie, en dus ook geocachen met Véronique, dat hoort zo. Omdat het al frisser is, werd het opnieuw een stad, zoals meestal in de herfst/winter. En omdat we geen van beide al naar Brusk waren geweest, het nieuwe stadsmuseum, was de keuze snel gemaakt.

We vertrokken later dan gepland door treinperikelen, waardoor we meteen parkeerden aan Brusk en daar iets gingen eten. Een fijn concept, trouwens: er is een vegetarisch buffet, en je kan gewoon opscheppen wat je wil: je betaalt per gewicht.

En toen was het tijd voor Brusk, dat momenteel twee tentoonstellingen heeft. De eerste is Hoogtij, rond mode en de zee. Hele mooie, hele knappe dingen gezien!

De tweede tentoonstelling was eigenlijk maar één grote zaal, waarin Latent City van Refik Anadol, een kunstenaar die prachtige dingen maakt op basis van een live data feed uit verschillende steden. Blikvanger was daar een metershoge holle balk waarin een AI-gegenereerd beeld te zien was, gebaseerd op data uit Brugge, blijkbaar. Geen idee hoe het precies werkte, maar het was wel fascinerend.

Daarna trokken we de stad in voor tal van geocaches, labcaches, een heerlijke wandeling doorheen de frisse zonnige lucht en vooral ook door de toeristen heen.

Min of meer op den bots, omdat er binnen vijf labcaches liggen, verzeilden we in het Provinciehuis, en wow, wat een prachtige locatie! Helemaal gratis, en echt de moeite waard! Zeker eens binnengaan als je nog eens in Brugge bent.

En toen liepen we nog verder, vonden nog een reeks caches, dronken een warme chocomelk die ferm deugd deed, en dat was dat.

Alweer een dagje om in te kaderen dus.

Street Art Wondelgem deel 3

Eerder had ik al twee reeksen van vijf labcaches gelegd om de muurschilderingen hier in Wondelgem in de, jawel, verf te zetten. Begin juli was me dat eindelijk gelukt, maar je kan dus niet onbeperkt labcaches leggen: je krijgt maar om de drie maanden een nieuwe credit. Ik moest dus wachten tot eind augustus, en toen werkte de rug niet mee.

Vandaag zag ik het eigenlijk wel zitten om eventjes de fiets op te gaan, door het vernieuwde parkje van den Dries te fietsen en nog vijf nieuwe labcaches aan de vijf volgende kunstwerkjes te maken. Ver is de afstand niet, maar dat is ook niet meteen de bedoeling: ik wil gewoon de aandacht trekken op de schilderingen. Geef toe: er zitten pareltjes tussen!

En na afloop ging ik nog even op een bankje daar aan den Dries in het zonnetje zitten om nog een paar Pokémons te vangen. Ha ja, die beesten vangen zichzelf niet. Dat is duidelijk.

Avondlijk cacherondje

Als je geocacht, heb je ook statistieken: hoeveel caches per jaar, per maand, na elkaar, max. per dag, dat soort dingen. Ik ben dan een sucker voor ronde getallen, om niet te zeggen een beetje OCD.

In Londen had ik een hele reeks labcaches kunnen doen met multiple choice, en was daardoor tot een enorm getal gekomen dat ik wellicht nooit meer zal kunnen halen. Alleen… dat getal was 447, en dat klikte niet in mijn hoofd.

Vandaag was dus de laatste dag van augustus en de laatste dag om dat getal wat rechter te zetten. Ik ben dus na het avondeten nog even tot aan Dok Noord gereden, want daar lag nog een recente reeks labcaches die ik nog niet had opgelost. Ik ben er daar drie van gaan doen, heb meteen ook zelf nog een cache gelegd, en ben dus netjes op 450 uitgekomen. Daar kan ik dan wel weer mee leven.

Om het jaar netjes af te ronden, daar heb ik nog tijd voor.

Meteen heb ik ook een mooie avondwandeling gemaakt, en een locomotief opgemerkt waar ik wellicht al tientallen keren voorbij ben gereden, maar nooit heb opgemerkt.

Een mooie manier om de vakantie af te sluiten, denk ik dan.

Nachtelijk geocachen in Aalter

Vorige week, na de bordjesquiz in Aalter, was ik nog snel een losse cache gaan oppikken. Toen had ik ook gezien dat er een reeksje puzzelcaches waren in de vorm van een A, die dus in Aalter een ganse lus vormden.

Ik ben die beginnen oplossen, en heb serieus wat hulp moeten vragen want sommige puzzels zag ik echt niet. Sommige systemen kende ik ook niet, bij andere was ik gewoon blind, maar bon: alle A’s zijn opgelost. Meteen heb ik ook nog een ander rondje, het Aalters kruisje, opgelost waarbij je telkens een echte puzzel moet leggen om dan een coördinaat uit te komen en daar ter plaatse, aan een kapelletje, een vraag op te lossen.

Soit, ik ben voor de quiz nog zo’n kapelletje gaan doen. Na de quiz was het echter misschien wel stikdonker, maar nog steeds 23° en ik was gewoon goed wakker. Ondanks de zere rug ben ik dus toch nog gaan cachen in het donker, en tot mijn verbazing heb ik er vijf toch nog redelijk vlot gevonden. De laatste heb ik lang op gezocht omdat die gewoon verborgen zat in het gras en ik die in het donker niet echt had opgemerkt, maar bon. Ik heb dus nog een uurtje langs Aalterse plattelandswegen doorgebracht, waar de rug me niet dankbaar om was, maar het hoofd wel.

En nee, voor foto’s was het echt wel te donker. Zelfs de koeien krabbelden recht en kwamen nieuwsgierig kijken wat ik daar in het donker aan het doen was.

Het vervolg is voor na een volgende quiz in Aalter, vermoed ik dan.

Peppi en Kokki aan zee: dag drie

Ik zat om half acht al aan het venster naar de zee te kijken, en toch was het na twaalven voor we weg waren uit het appartement. Lazy mornings, zeker?

We deden een tweede grote stuk van The Crystal Ship, maar vonden het rond een uur of twee welletjes, lieten de kunstwerken voor wat ze waren en fietsten richting het centrum om daar iets te eten bij Paul.

We fietsten naar huis langs het Leopoldpark om daar nog wat labcaches op te pikken – u dacht toch niet dat ik intussen niet gegeocached had, of wa? – en Gwen trok meteen haar bikini aan om nog wat van de zon te genieten op het strand. Mijn rug wilde even rust, kreeg die, en tegen half zeven ging ook ik het strand op.

Vreemd genoeg had mijn brein zich op voorhand volledig voorbereid op vijf daagjes Oostende, met fietsen en kunstwerken en geocaches, en was het compleet voorbijgegaan aan het feit dat we ook aan zee zaten. Gelukkig had ik gisteren in een tweedehandswinkeltje voor zes euro een fijne bikini op de kop kunnen tikken, en had ik sowieso een badhanddoek mee. Maar yup, zee, dat was blijkbaar niet ingecalculeerd.

Ik heb er nochtans van genoten, van dat lezen daar op het strand. En die bikini, die valt echt goed mee.

Ja, dat is Gwen, daar op de vloedlijn.

Tegen acht uur kwam er toch weer een hongertje opzetten, zodat we op jacht gingen naar een vrij plekje ergens op een terras, en jawel, twee minuten chance bij de beste Italiaan op de dijk.

Opnieuw een zeer geslaagde dag, dus.

Londen dag vijf: het is op

Omdat het gisteren zo laat was, sliepen we lang, ontbeten laat en trokken rond half elf de deur van ons excellente verblijf achter ons dicht. Ik geef u nog even een zicht op de privétuin mee van op ons terras.

We namen met onze spullen de metro vanuit Paddington richting St. Pancras om daar onze bagage al eerst even af te droppen, en lazen intussen de Metro, het gratis gazetje dat daar nog bestaat. We stelden wel vast dat we precies lang bleven stilstaan op Edgeware Road, en plots… reden we terug de andere richting uit en stonden we weer in Paddington! Als twee idioten hadden we er dus niet bij stilgestaan dat Edgeware Road de eindhalte is van de Circle Line in de ene richting, en dat we daar dus hadden moeten overstappen op de Circle Line in de andere richting. Goed bezig dus, extra gezeul voor Merel met de overvolle – wegens te veel boeken gekocht – en loodzware valiesjes, en bijna een uur kwijt. Het zorgde ervoor dat we onze bagage afgooiden en richting Charing Cross spoorden, maar daar eerst iets gingen eten in een of ander Italiaans restaurant. Het stikt daar echt van de Italiaanse dinges…

En toen was het tijd voor de National Gallery, iets wat bij Merel ook met stip op haar lijstje stond. Ja, het was het waard, alleen al voor de Monets die er hangen en waar zij compleet zot van is. Ze kocht dan ook een schriftje van Monet en kreeg van mij een T-shirt met de waterlelies op.

En toen… was het op bij Merel. Haar voet deed zeer – een ontstoken teennagel en blijkbaar, zo bleek achteraf thuis, een ontstoken pees – en ze voelde zich echt niet goed. Het plan was geweest om nog te voet, zo’n 40 minuten wandelen in totaal, richting St. Pancras te gaan met een tussenstop in het British Museum en daar ook een koffietje. Dat lukte dus niet meer, en ik troonde haar dan maar mee via de metro naar St. Paul’s Cathedral die ik ook wel wilde zien en waar ik nog een massa labcaches kon doen, zodat zij zich ook niet schuldig hoefde te voelen.

Zij installeerde zich daar in de tuin van de kathedraal onder een boom, en ik ging op wandel. 26£ voor de binnenkant van de kerk was me toch iets te veel, zodat ik me ook in de schaduw installeerde en een reeks labcaches afwerkte. De rust en de stilte – het was echt druk geweest in de buurt van Trafalgar Square – hadden Merel duidelijk goed gedaan, en een ijskoffie met koekje bij de Starbucks waren nog beter. We namen de metro’s terug richting Euston, haalden onze bagage op, waren tegen half zes in het station, zoals gevraagd, en gingen als een sneltrein doorheen bagagecheck, security check en paspoortcontrole: ze deden toevallig net voor onze neus telkens een nieuwe balie open. Een rustig half uur later konden we aan boord, zaten we te lezen, kregen we een deftige koude salade als avondeten, en om tien uur stonden we in Brussel. Daar hebben we gelopen om nog de trein van 22.07 uur naar Gent te halen, maar helaas: dat perron van de Eurostar is echt té lang en te druk, en we stonden om 22.08uur in de vertrekhal te kijken naar een bord waar net de trein naar Gent van verdween. Dju.

Dan maar een trein later, zodat we om elf uur Bart in de armen konden sluiten, en nog iets later in ons eigen bed lagen.

Oef.

Londen, u was fijn. Echt fijn.