Bos ’t Ename

Vakantie en dus tijd voor geocaching. Véronique is gelukkig dezelfde mening toegedaan, afspreken was dus vrij makkelijk. Het weer is ander paar mouwen deze ‘kerstvakantie’, maar voor vandaag zag het er redelijk uit, en dus trokken we erop uit.

Ik had een fijn rondje gevonden in Ename, een kwartiertje van Ronse, in een bos, natuurgebied, Scheldevallei en uiteindelijk ook de abdij van Ename. Tegen twee uur bevonden we ons op een redelijk onverwachte parking middenin een woonwijk en, jawel, in de zon.

We kletsten, zochten geocaches, kletsten nog meer, aten een koekje op een zalig bankje, tetterden nog wat, namen foto’s, en vonden uiteindelijk ook de bonus.

En toen vonden we dat we eigenlijk ook nog wel even naar de abdij konden gaan kijken: een aparte losse cache én een labcaches van vijf stadia en een bonus. De parking daarvan is totaal niet aangeduid, maar bon, met wat moeite bevonden we ons toch aan de grondvesten van de abdij en het Provinciaal Archeologisch Museum.

Véro had een thermosfles hete kersenthee mee en cakejes, en daar op een bankje, in de zon, met een snelle mokke, beaamden we beiden dat het leven bij momenten nog zo slecht niet is.

Enfin, zeer, zeer aangename middag gehad. Voor herhaling vatbaar, dus.

Lenteterras

Sociaal doen in deze coronatijden, het is een uitdaging. Toen ik vorig weekend hoorde dat we een paar dagen echt zomers weer gingen krijgen, deed ik meteen een oproep op Facebook:

Lieve mensen, volgende week wordt het een aantal dagen stralend weer.
Ik heb sommige mensen al veel te lang niet gezien, en ik heb nog steeds een fijne tuin met een bijzonder aangenaam terras. Bij deze zijn jullie uitgenodigd om een koffie, een thee, een gin-tonic of om het even wat te komen drinken, op voorwaarde dat ge eerst met mij afspreekt en dat we met maximaal vier mensen zijn.
Ik heb nood aan doodgewone, ongedwongen babbels.
Consider yourselves invited.
Veel reactie kreeg ik helaas niet: de meeste mensen moesten uiteraard werken. En twee dagen heb ik sowieso al cachend doorgebracht en een andere al vergaderend.
Maar gelukkig kon ik rekenen op een ouwe getrouwe die regelmatig komt koffiedrinken, en die ook al in de winterkou aan het vuur was komen zitten.
Annick, het was andermaal zeer gezellig, en vooral: het deed deugd om nog eens iemand te zien die niet minderjarig of een collega is.
Merci!

Certamina, de algemene vergadering

Gisteren stond de algemene vergadering van de Certamina gepland, de organisatie van de Latijn- en Grieks-olympiade.

Mij leek het niet meer dan logisch dat we dit digitaal gingen doen, maar blijkbaar zijn vooral de oudere leden van het comité er voorstander van om elkaar in levende lijve te zien. Nochtans heeft niemand een probleem met online te gaan, meestal vergaderen we zo.

Enfin, de vergadering begon om 17.00 uur in Berchem, in een zaal van Blue Point. Ik wilde me echt niet engageren om daar op tijd te geraken, aangezien ik niet wist hoe lang ik met ons pa in het ziekenhuis ging zitten. Gwen moest een webinar geven tot half vijf, ook voor haar was dat niet haalbaar. Maar we zagen het wel zitten om rond kwart voor vijf samen nog met de auto naar Berchem te rijden en wat te laat te zijn. Blijkbaar droeg ook dat de voorkeur van de vergadering weg.

Normaal gezien ben ik op een kwartiertje bij Gwen, ik vertrok dus vijf voor half vijf. Alleen had ik er dus compleet niet meer aan gedacht dat Meulestee brug nog steeds onderbroken is, en Waze waarschuwde me voor een enorme file op de Wiedauwkaai. De weg via het veer van Langerbrugge was sneller, zei Waze. Maar ik mag dus echt niet vertrouwen op Waze als het op veerboten aankomt, want die rekent hij om een of andere bizarre reden niet mee in de geschatte tijd. Ik heb dus twintig minuten staan koekeloeren aan het veer en was pas tien over vijf bij Gwen. Hmpf.

Enfin, de rest verliep gelukkig wel vlotjes zodat we nog voor zessen in Berchem waren en konden aansluiten bij de negen andere aanwezigen, netjes uit elkaar, maar de meesten zonder mondmasker. Alleen de iets jongere leden hadden hun masker aangehouden, de zestigplussers zagen daar blijkbaar de noodzaak niet van in. Tsja…

De vergadering zelf was zoals het moest: redelijk ter zake, en met alle nodige discussies. Er waren broodjes voorzien en ook die waren meer dan behoorlijk, netjes per persoon in een doosje verpakt. Dik in orde.

Maar waar ik die dag vooral van genoten heb, is twee keer drie kwartier in de auto met Gwen. We hebben geen koffie of thee nodig, of een restaurantje, of zelfs een tafeltje buiten in de winterkou: we hebben het allebei gewoon nodig om af en toe eens goed te kletsen. Nee, we hebben het niet of nauwelijks over Latijn en Grieks gehad, maar vooral over onze families, onszelf, de kinderen, wat ons bezighoudt… Als de beste vriendinnen die we al 33 jaar lang zijn.

Vreemde tijden…

Gisteren werd Mireille, een van ons Vosjes, 50. Een feestje zat er uiteraard niet in, maar Arend, haar man, had vooraf een complot gesmeed met ons: om acht uur zouden we allemaal inloggen en op die manier een virtuele kletssessie houden, zoals ook de vorige keer zo fijn was.

Het toppunt was dat ze ons woensdag nog gecontacteerd had met de vraag wanneer we nog eens virtueel zouden kletsen. Goh, had ik gezegd, het is nogal druk nu. En iets later: doe eens een voorstel?

Ik vond in het in elk geval bijzonder fijn om te doen, beter dan niks in elk geval. Een echt feestje zou, los van de lockdown, toch niet gekund hebben, denk ik: Mireille heeft in maart corona gehad en is nog steeds absoluut niet in orde. Ze is gigantisch snel moe, heeft geen concentratievermogen, doet veel langer over alles… Werken is voorlopig dus nog steeds niet aan de orde, jammer genoeg.

Enfin, na een dik uur was het goed geweest, vond ik: een fijne avond die we hopelijk later in het echt kunnen herhalen.

Man, er gaat nogal wat gefeest worden, zodra het mag!

Nieuwjaren, deel twee

Na een rustige voormiddag reden we richting Ronse, om daar eens hallo te gaan zeggen tegen Nelly, zodat Merel haar nieuwjaarsbrief kon voorlezen.

Eigenlijk mochten Merel en Kobe zelfs gewoon niet mee binnen, ze hadden blijkbaar een uitzondering gemaakt voor de feestdagen, maar blijkbaar geldt 2 januari niet meer als feestdag. Bon, na enig aandringen en gezwaai met de nieuwjaarsbrief mocht het alsnog, maar dan per uitzondering. Oef.

We konden dus het volle kwartier blijven, er werd voorgelezen, even gebabbeld, en toen moest Bart nog wat dingen voor zijn moeder doen, waardoor wij een half uurtje moesten zoek zien te maken. Nu, als geocacher is dat niet meteen een uitdaging ^^

Iets verderop, op de industriële site van een oude ververij, lag er namelijk een cache die wij nog niet gedaan hadden. Het was koud, vochtig en grijs, maar wat een locatie zeg! Heel erg urbex: verschillende watervergaarbekkens, een wandelpad daarlangs, open ronde betonnen… euh, platformen of zo… Merel vond het meteen een ideale trouwlocatie en zette daar al een ganse boom over op, compleet met roze lopers en al.

De foto’s doen het eigenlijk totaal geen recht, maar bon. Na een half uurtje gingen we Bart weer oppikken en reden naar huis, netjes op tijd voor Merels dansles.

En toen zij goed en wel vertrokken was, stapte ik zelf weer in de auto en reed naar Gwen. We wilden deze vakantie eigenlijk samen met onze dochters gaan wandelen, maar in dat rottige weer was de goesting snel voorbij, en de tweede week gooiden allerlei onverwachte omstandigheden roet in het eten.
Ik heb me dan maar een goed uur bij haar in de tuin op het terras genesteld onder een terrasverwarmer, en we hebben eindelijk nog eens gezellig getetterd. Veel te weinig, eigenlijk, want er zijn nog massa’s dingen die we willen bespreken, maar bon, het begin is er al.

We gaan proberen dit vaker te doen, nu we toch niet kunnen gaan eten. Ik heb een terras met vuurschaal, zij heeft een overdekt terras met terrasverwarmer. Moet kunnen, dus.

En toen was er enkel nog een zalig rustige zaterdagavond. Dik in orde.

Vosje aan het vuur

Alle Vossen uitnodigen op mijn winterterras, dat zit er voorlopig niet in. De meeste wonen ook een beetje te ver: twee in Dordrecht, eentje in Kapelle-op-den-Bos, eentje in Bornem en eentje in Brugge. Maar onze jongste aanwinst mag dan wel in Wingene wonen, hij zit nog steeds op kot in Gent en had vanavond toch niks te doen.

Hij is dan maar op de fiets gesprongen en zat om half acht aan het vuur. Ergens rond half elf heb ik hem naar huis geshot: het begon toch ietwat frisjes te worden, en het was welletjes geweest. Maar opnieuw hebben we heerlijk zitten praten, genieten, soep gedronken, marshmallows geroosterd en uiteraard vooral over Larp zitten kletsen.

En ik blijf het vreemd vinden dat een gast van net 23 zich zo ongelofelijk thuis voelt tussen een trits ouwe wijven (en vent). Maar we gaan er een volwaardige Vos van maken, en misschien komt Arwen ook nog eens mee. Dat zou helemaal de max zijn!

Eindelijk weer vriendjes!

Mathias, die ik al meer dan een jaar niet meer gezien heb door die kutcorona, liet me weten dat hij vandaag vanuit Balen naar Roeselare of all places moest, een ritje van 2,5 uur… Hij volgt een stage werfleider, en blijkbaar kon dat op zaterdag enkel ginder. Hij had zich ingeschreven omdat de hoofdzetel in Genk is, maar verschoot nogal toen hij hoorde dat hij op zaterdag naar Roeselare moest. En dus was hij om half zes opgestaan. Uiteraard moest hij ook nog terug en vanuit West-Vlaanderen rij je dan het makkelijkst over Gent.

Een en ander zorgde er dus voor dat hij om half zes bij ons op het terras zat, lekker ingeduffeld, met een soepje en wat knabbels, en we hebben maar liefst tot na acht uur zitten kletsen. Héérlijk gewoon, pas nu ik het terug heb, merk ik pas hoe hard ik dat sociale contact heb gemist, en dan ben ik nog in se een asociaal iemand…

Wolf kwam er eventjes bijzitten tussen het studeren door, en ook dat was aangenaam.

Toen Mathias rond een uur of acht doorreed – hij had nog anderhalf uur auto te gaan – vond ik het wel jammer, maar aan de andere kant: mijn voeten hadden intussen steenkoud – een fenomeen dat LARPers wel herkennen – en ik had behoorlijk wat honger ook.

Maar vooral: ik voelde me helemaal warm vanbinnen.

Bedankt, Mathias! Tot de volgende!