Geplaatst op

Redelijk impromptu feestje

Gisteren of eergisteren had Gwen ons uitgenodigd om iets te komen drinken voor haar verjaardag. Ze had snel wat mensen uitgenodigd, zei ze, wie kan komen, komt. Dat bleek nog verrassend veel volk te zijn, waardoor het een gezellig drukke bedoening werd.

Het was wel aan het stormen en gieten toen we aan het rijden waren, en we zijn zelfs even in de auto blijven zitten omdat het net iets te hard regende. De temperatuur schoot meteen van 30 naar 18, maar klom later terug naar 26.

En er was taart. Met kaarsjes van 45. Want ja, op die beslissing komen we niet meer terug, Gwen en ik.

Heel erg lang zijn we niet gebleven: we waren allebei behoorlijk moe en vrijdagen zijn daarom niet ideaal. Maar fijn was het wel, ja.

Geplaatst op

End of an era

Het is allemaal uiteraard niet zo groots als de titel wel doet uitschijnen. Maar tweeëneenhalf jaar geleden zijn we begonnen met een Cthulhucampagne, The Masks of Nyarlatothep. Januari 2023, om precies te zijn. En ja, we zijn een heerlijk groepje gezapige spelers, die ons niet opjagen en dus om de veertien dagen spelen. En dan kan het wel eens gebeuren dat zo’n lange campagne ook echt wel lang duurt, ja.

Het is ook een beetje een vreemde bende. Geraard, de DM, is een vrijgezel van begin de 60 die in zo’n gezellig oud appartement in de buurt van ’t station woont, en waar we meestal spelen. Alex ken ik nog van vroeger op de Poort, en is intussen 67, maar ge zoudt het hem niet aangeven. Zalige kerel met een fijn gevoel voor humor. Een van zijn beste maten, Koen, is een oud-leraar wiskunde, ergens voorbij de 65 ook, en begenadigd muzikant. Verder is er nog Stefaan die midden de 40 is, denk ik, een zeer flegmatiek persoon met een voorkeur voor dynamiet, en dan heb ik er zelf nog Ruben bijgehaald, ons jonkske, wegens nog maar net 30 geworden. Uiteenlopende karakters, aan de ene kant, maar wel complementair en allemaal met dezelfde speelstijl. En dus hebben we een behoorlijk tijdje gedaan over deze campagne, en zijn het enkel Koen en ik die nog ons originele personage overhouden. Allebei niet helemaal meer bij ons verstand, dat moet ik toegeven, maar dat moet kunnen in Cthulhu, toch?

Volgende keer spelen we gewoon een spel omdat Alex al met vakantie is, en daarna spelen we een paar sessies Ghostbusters onder Koen.

En dan? Wellicht Cthulhu by Gaslight, en ik heb er nu al zin in, jawel.

Geplaatst op

45

Tradities zijn er om in ere te houden, en dus gingen Gwen en ik vandaag ontbijten, omdat ze vandaag 55… euh sorry, 45 werd. Yep, we doen niet meer aan 55, we hebben besloten dat we allebei 45 zijn, we worden vaak tien jaar jonger geschat, dus waarom niet?

Ik had haar een boek gekocht dat ze graag wilde – ze had me dat ooit eens gezegd maar was dat blijkbaar vergeten en reageerde dus verrast – en een boeket van 55 rozen. Tsja, ook dat is traditie. En ik had ook haar fotoboekje, dat ik haar vorig jaar gegeven had, aangevuld. Eigenlijk moest ook dat een verrassing zijn, en Ernest had het me in het geheim kunnen bezorgen, maar ik had het dus eerst aan Erik gevraagd, en die had enkele dagen later gewoon gezegd: “Zeg Gwennie, Gudrun had naar dat fotoboekje gevraagd maar ik vind het dus niet hé, weet jij dat zijn?” Alle drie zijn thuiswonende kinderen mega kwaad op hem: “Maar papaaaaaaaaaa!” Tot zover dus de verrassing.

Maar ze vond het nog steeds fijn, te meer omdat ik enkele oudere foto’s van in onze studententijd had ingescand en erin had gezet. Lang, lang geleden dus…

We spraken af bij Modest in de Brabantdam en zagen dat het goed was. Ik nam de zoete pancakes, zij de zoute variant, en ik heb het zelfs niet opgekregen. Maar een aanrader dus, jawel.

Het werd een heerlijke ochtend met deze keer eigenlijk wel voornamelijk werkgerelateerde onderwerpen. Dat verschilt van keer tot keer, soms valt het woord Latijn niet eens. Deze keer dus wel. Maar dat belette ons niet om alweer een extra fotootje aan ons vriendschapsalbum te kunnen toevoegen.

Ik wandelde daarna nog even tot aan de lokale Think Twice en vond er zowaar een knap zwart linnen kleedje, en ik nam ook nog wat foto’s van mijn eigen fijne stad.

Geplaatst op

Afterdrink met geocache

Ik zat nog te twijfelen of ik wel zou gaan naar die afterdrink van Testament, vanavond in Ternat. Het is toch drie kwartier rijden en al, en ik was moe. Maar zoals Merel zei: “Gewoon doen, ge gaat ervan genieten”. Ze had gelijk.

Het weer was zalig, we zaten met zijn allen buiten op het terras van de Vierhoek, op een godvergeten plekje in het platteland van Wambeek. Ik heb er zitten kletsen met Mireille – wat anders? – en we zijn zowaar samen nog een multigeocache gaan halen, want die begon op diezelfde Vierhoek en was een korte, prachtige wandeling weg van de drukte.

Ja, ik heb ervan genoten: het gezelschap, de foto’s, de wandeling. Carpe diem, iemand?

Geplaatst op

Dagje Dordrecht

Het was gewoon al te lang geleden dat we Hanneke nog gezien hadden, en omdat we niet weten hoe lang ze nog heeft – ze heeft al twee jaar extra op de teller staan, eind 2023 spraken de dokters van twee tot zes maanden – wilden Mireille en ik echt nog eens langs gaan, voordat we deze zomer naar Big Rivers komen.

Mireille is nog maar net zelf geopereerd, maar zag het gelukkig wel zitten, zolang we maar niet te wild gingen doen. Juist ja: de lamme, de blinde en de dove samen op stap gaan lekker wild doen, of wa? Drie fysiek beperkte dames dus, maar bon. Tegen twaalf uur draaiden we de parking aan Hannekes huis op, en ja, dat was een fijn, hartelijk weerzien. We kletsten even en gingen dan wat verderop in Dordrecht iets eten. Ik vermoed dat het bij zomers weer daar zalig zitten is, het was er ook nu al best druk. Lekker gegeten, overigens.

Daarna gingen we nog koffie drinken met taart erbij bij Hanneke thuis, maar tegen vijf uur was het stilaan welletjes, en ik hoorde Hanneke ook niet protesteren toen ik zei dat we richting huis gingen.

Eigenlijk valt de afstand Gent-Dordrecht best mee: anderhalf uur rijden, zelfs met stop in Antwerpen om Mireille op te pikken.

Toch eens kijken of we dat in juni ook niet eens kunnen inplannen, en hopelijk is Sabrina dan ook weer thuis, dan zijn de Vosjes weer compleet.

Geplaatst op

Asperges bij Sophietje

Sophietje, zo noemt mijn pa haar altijd. Zij is een vriendin uit het eerste en tweede middelbaar die ik nog steeds een paar keer per jaar zie, en met wie ik eigenlijk nooit echt het contact ben verloren. We kennen elkaar door en door, en vooral elkaars ouders, en dus kunnen we vrolijk zagen tegen elkaar over de nodige strubbelingen. Tsja.

Nu had ze Bart gevraagd om een van zijn boeken voor een tombola voor het goede doel, maar die moest nog wel bij haar in Aalst geraken. Ik ben dus deze middag na de les meteen naar Aaigem gereden, heb daar heerlijk gekletst, verse asperges met gerookte zalm gegeten, met haar tot in Aalst gereden om daar iets op te halen bij een vriendin, en dan nog in het terugkeren twee geocaches gezocht. We hebben meteen afgesproken om dat in de grote vakantie vaker te doen, want eigenlijk vindt ze dat geocachen ferm amusant, maar dan enkel met zijn tweeën.