Dagje Brugge met Véronique

Vakantie, en dus ook geocachen met Véronique, dat hoort zo. Omdat het al frisser is, werd het opnieuw een stad, zoals meestal in de herfst/winter. En omdat we geen van beide al naar Brusk waren geweest, het nieuwe stadsmuseum, was de keuze snel gemaakt.

We vertrokken later dan gepland door treinperikelen, waardoor we meteen parkeerden aan Brusk en daar iets gingen eten. Een fijn concept, trouwens: er is een vegetarisch buffet, en je kan gewoon opscheppen wat je wil: je betaalt per gewicht.

En toen was het tijd voor Brusk, dat momenteel twee tentoonstellingen heeft. De eerste is Hoogtij, rond mode en de zee. Hele mooie, hele knappe dingen gezien!

De tweede tentoonstelling was eigenlijk maar één grote zaal, waarin Latent City van Refik Anadol, een kunstenaar die prachtige dingen maakt op basis van een live data feed uit verschillende steden. Blikvanger was daar een metershoge holle balk waarin een AI-gegenereerd beeld te zien was, gebaseerd op data uit Brugge, blijkbaar. Geen idee hoe het precies werkte, maar het was wel fascinerend.

Daarna trokken we de stad in voor tal van geocaches, labcaches, een heerlijke wandeling doorheen de frisse zonnige lucht en vooral ook door de toeristen heen.

Min of meer op den bots, omdat er binnen vijf labcaches liggen, verzeilden we in het Provinciehuis, en wow, wat een prachtige locatie! Helemaal gratis, en echt de moeite waard! Zeker eens binnengaan als je nog eens in Brugge bent.

En toen liepen we nog verder, vonden nog een reeks caches, dronken een warme chocomelk die ferm deugd deed, en dat was dat.

Alweer een dagje om in te kaderen dus.

Lunchke met Gwen

We hadden elkaar al niet meer gezien sinds augustus, toen we samen in Oostende zaten. Maar het was er gewoon niet van gekomen, en een eerdere afspraak hadden we moeten afzeggen wegens dinges.

Gelukkig belden we wel af en toe, maar toch: het is altijd leuker om elkaar in het echt te zien. En dus zaten we vanmiddag bij Boris en Maurice, een paar huizen van haar huis vandaan.

Het was er goed, zoals altijd, maar ik had niet zo veel honger, zodat ik enkel een voorgerecht nam, en Gwen de lunch, maar met gedeeld voorgerecht. Dat hadden ze trouwens zelf voorgesteld, zo flexibel zijn ze wel.

Dat voorgerechtje was iets met rode biet en echt wel lekker, en mijn gerecht was een tartaar met een soort paddenstoelen en gepofte tarwe. Bijzonder lekker, en effectief meer dan voldoende voor mij. Ook dessert hoefde niet, maar een cappuccino kon wel nog, vonden we.

Hoe aangenaam zitten het daar ook was, we trokken toch nog voor een theetje naar haar huis, en ook om hun nieuwe katje te zien, Caspertje. Zalig beestje, en een typische dondersteen van een kitten.

Ik bleef nog gezellig kletsen, en dat deed deugd, want eigenlijk was er weer heel veel gebeurd sinds de vakantie.

En toen moest zij nog naar de bakker en liep ik mee, haalde een broodje, en liep over het Campo Santo terug naar de auto.

Ik had een heerlijke middag, met lekker eten en vooral zeer aangenaam gezelschap. Perfecte vakantiedag!

Awel ja, een fijn feestje!

Eindelijk ben ik nog eens op Halloween in Antwerpen geraakt, voor het enige echte Halloweenfeestje bij Bart en Birgit. Dat was niet gelukt in 2025, ook niet in 2024, maar in 2023 gelukkig nog wel.

Deze keer had ik al lang een outfit klaar, met name wat ik vorig jaar voor Delphine had gemaakt, Dia de los Muertos. Ik mocht de hoofdtooi houden, waar ik zeer dankbaar om was. Nu, ik hoefde niet buiten te staan, mijn outfit mocht dus wat lichter zijn.

Merel sloeg aan het schminken en deed dat bijzonder goed! Ik zie het namelijk niet echt bij mezelf zonder bril, en met bril op schminken lijkt me ook niet bepaald een aanrader.

 

De hoofdtooi, het spotgoedkope kettinkje uit de Zeeman en de Spaanse oorbellen van vroeger maakte het af, net zoals een overblijfsel van 35 jaar geleden uit mijn gothic periode. Oh, en een rode rok van Cora Kemperman met onderrok, dat hoort erbij.

Oh, en het feestje? Iets minder druk dan anders – ze hebben stevig gesnoeid in de uitnodigingen, ik ben vereerd dat ik er nog bij ben – en echt wel gezellig. Sabrina zag er zalig uit, als Ziggy Stardust, compleet met roze pak van haar zoon, een maffe pruik en zelfs gekleurde lenzen.

Het was rond één uur toen ik besloot terug richting huis te rijden, en de rug had het wonderwel uitgehouden. Ik vrees dat ik af en toe nogal hard het gesprek heb gekaapt, maar bon, dat betekent dat ik goed in mijn vel zat. En zowaar een nieuw iemand leren kennen die vooralsnog niet in de larpwereld zit, maar die wellicht toch een dezer zal geïnitieerd worden. Hoop ik. Fijne kerel, zo op het eerste zicht.

Oh, en een foto van de heerlijke kattenbak mag uiteraard ook dit jaar niet ontbreken!

Merci, Bart en Birgit!

 

Spazio 24

Eigenlijk kom ik al altijd goed overeen met Barbara, mijn ene nichtje langs vaderszijde, die vooral al jaren mijn vaste kinesiste is. Allez, was: ze is er een jaar tussenuit geweest om de hele praktijk volledig te verbouwen, terwijl de rest van haar team verder kon doen in de grote aparte oefenruimte achteraan die voor de gelegenheid in kleinere kabinetten was ingedeeld. Mij gaf ze in de deskundige handen van Jordy, een jonge maar zeer bekwame gast die daarnaast ook nog eens wreed sympathiek is. Intussen is ze deeltijds terug in de praktijk, maar niet op woensdag, en laat woensdag nu mijn vaste kinedag zijn, al zeven jaar. Ik blijf dus vaste klant bij Jordy, met plezier.

Alleen… zie ik nu mijn nichtje quasi niet meer, terwijl we vroeger wekelijks een half uur tetterden. Vandaag spraken we dus rond twaalf uur af bij Spazio 24, op de Wiedauwkaai,  om samen te lunchen. Zij kende het, voor mij was het onbekend terrein, zodat ik eerst niet doorhad dat ik blijkbaar via de parking van de Eskimo binnen moest en raar stond te kijken op de Wiedauwkaai zelf.

Het restaurant zelf is volledig mijn stijl, zoals zij al voorspelde: open, hoog, bruintinten, modern, gezellig. We gingen voor de lunch, want om half twee moest ik weg, richting school, werken en al.

Bij het drinken kwamen al meteen olijfjes, en daarop volgde het voorgerecht: een uitstekende vitello tonnato.

En daarna kwam, vlotjes, een lasagne op tafel. Je kan overigens zelf aangeven welk tempo je wil, en dat is fijn.

Je kan ook nog een dessert toevoegen aan je lunch, maar voor ons hoefde dat niet, want dit was meer dan voldoende. Een koffie kon wel nog, en daar krijg je ook nog vanalles bij, onder andere heerlijke red velvet cake van bij Julie’s House dat daar ook op de site zit tegenwoordig. Goed om weten!

Tegen half twee vertrok ik en dronk Barbara nog rustig haar theetje op. Zij komt er vaker en voelt er zich thuis, en ik snap waarom: gezellig, lekker, vlakbij, en met 29 euro voor uitgebreid voorgerecht en hoofdgerecht ook best betaalbaar. Eentje om te onthouden dus.

Peppi en Kokki aan zee: dag drie

Ik zat om half acht al aan het venster naar de zee te kijken, en toch was het na twaalven voor we weg waren uit het appartement. Lazy mornings, zeker?

We deden een tweede grote stuk van The Crystal Ship, maar vonden het rond een uur of twee welletjes, lieten de kunstwerken voor wat ze waren en fietsten richting het centrum om daar iets te eten bij Paul.

We fietsten naar huis langs het Leopoldpark om daar nog wat labcaches op te pikken – u dacht toch niet dat ik intussen niet gegeocached had, of wa? – en Gwen trok meteen haar bikini aan om nog wat van de zon te genieten op het strand. Mijn rug wilde even rust, kreeg die, en tegen half zeven ging ook ik het strand op.

Vreemd genoeg had mijn brein zich op voorhand volledig voorbereid op vijf daagjes Oostende, met fietsen en kunstwerken en geocaches, en was het compleet voorbijgegaan aan het feit dat we ook aan zee zaten. Gelukkig had ik gisteren in een tweedehandswinkeltje voor zes euro een fijne bikini op de kop kunnen tikken, en had ik sowieso een badhanddoek mee. Maar yup, zee, dat was blijkbaar niet ingecalculeerd.

Ik heb er nochtans van genoten, van dat lezen daar op het strand. En die bikini, die valt echt goed mee.

Ja, dat is Gwen, daar op de vloedlijn.

Tegen acht uur kwam er toch weer een hongertje opzetten, zodat we op jacht gingen naar een vrij plekje ergens op een terras, en jawel, twee minuten chance bij de beste Italiaan op de dijk.

Opnieuw een zeer geslaagde dag, dus.

Peppi en Kokki aan zee: dag twee en The Crystal Ship

We sliepen lang, gingen iets halen om te ontbijten, bleven nog lanterfanten en het was uiteindelijk na elven voor we het appartement verlieten en de fiets op gingen.

Het plan?  Een deel van de route van The Crystal Ship fietsen, en dan vooral het stuk op de Oosteroever. Voor wie niet weet wat The Crystal Ship is: dat is een project dat al een tiental jaar loopt en waarbij intussen 92 straatkunstwerken zijn geschilderd op alle mogelijke gevels. De kunst is zeer uiteenlopend: primitief, verbaal of soms bijzonder levensecht, vaak met een knipoog (of meer) naar James Ensor. Ik wilde dit al jàren doen, maar bleef het uitstellen, en nu kwam het er eindelijk van. Ik vond in Gwen ook een gewillige partner in crime, en samen gingen we dus de elektrische fiets op, zelfs in die hitte. Al viel dat laatste wel mee, daar aan zee: het werd vandaag 31° ipv. de 36° uit het binnenland. En ik vond zowaar een paarse zomerhoed die me ook deels redde van de warmte!

Bon, ik heb ook alle kunstwerken gefotografeerd en post ze hier voor mezelf. Neem gerust mee een kijkje, of sla ze gewoon over. We hadden allebei de app gedownload waarmee we de eerste zes kunstwerken al bezochten voor we in de Dienst Toerisme van Oostende (tegenover het casino) voor vijf euro het boekje en de kaart gingen halen. Heb je die nodig? Nee, de app geeft ook alle info, maar we vonden het papier soms gewoon praktischer en overzichtelijker. Maar mocht u dus uitleg willen bij een van die kunstwerken? Alles staat op de app.

Af en toe zag ik ook nog andere muurtekeningen die niet tot het parcours behoren, maar die ik er wel bij wilde. Of beelden. Ik heb iets met beelden.

Na een paar kunstwerken zetten we onze fietsen aan de Visserskade en deden we een toertje te voet, omdat de kunstwerken daar dicht op elkaar lagen en er toch te veel voetgangers waren om door te navigeren met die fietsen. En onderweg kwamen we een Griekje tegen. Zoals het hoort.

Toen was het al vier uur en namen we de veerboot naar de overkant, maar moesten wel een twintigtal minuten wachten: het was pokkedruk in Oostende. En ja, aan de overkant was het veel rustiger, bijzonder heet, ietwat desolaat, maar gelukkig vonden we wel een (heet) terras om iets te drinken. Dat werd een gewone latte (van 6 euro) want 15 euro voor de iced versie vond ik er wat over.

Een half uur wachten op de boot terug zagen we niet zitten, en dus fietsten we gewoon terug naar de overkant, iets wat met die elektrische fietsen niks inhield uiteraard. En we zagen nog wat kunstwerken ook, mooi meegenomen. In het passeren waaiden we ook nog de Delhaize binnen, kwestie van brood en melk en kaas en zo voor het avondeten.

We aten, ik ging even liggen, Gwen ging nog richting strand, en rond een uur of acht deed ik dat ook: gewoon even rustig zitten in mijn stoel en genieten van de ondergaande zon.

Het is vreemd hoe snel de zon eigenlijk ondergaat… Maar ik werd er wel helemaal zen van.