Categorie: Vriendschap

Allez ja, die verliepen toch wat anders dan gedacht, maar bon.

Gisterenochtend stonden we vrij laat op, en Sabrina zorgde voor een heerlijk uitgebreid ontbijt.

Nog een geluk, want de rest verliep iets chaotischer.

Tegen een uur of twaalf waren we bij Hanneke, en nee, het gaat niet goed met haar, maar dat wisten we al. We zijn sowieso al tijden bezig met geleende tijd, want eind 2023 had ze te horen gekregen dat ze kanker had, en zonder behandeling had ze nog zes weken. We zijn toen bij haar geweest en hebben toen een eerste keer afscheid genomen. We hadden beter moeten weten: koppig als ze is, vond Hanneke dat ze niet ziek was. We gingen in 2024 nog naar Big Rivers, en zelfs in 2025 lukte dat. En af en toe gingen we ook tussendoor nog even, gewoon voor de gezelligheid en omdat elk gestolen moment met haar er eentje was. Maar deze keer kon het niet: de behandeling slaat niet meer aan, en Hanneke heeft gewoon geen energie meer. We zijn een half uurtje gebleven, maar wat een deugd heeft dat half uurtje gedaan! En die knuffel, dat is er eentje om nooit te vergeten.

Mireille had echter enorm last van haar rug – spieren die vast zaten – en Kevin, Hannekes zoon die er ook was bij zijn ma, is samen met Po, een Thaise jongedame die Ayurvedische massages geeft. Kev heeft gebeld en we mochten meteen komen! Wij dus naar huis en vandaar naar het massagesalon, dat vlakbij Sabrina’s huis is. Het deed duidelijk deugd!

Het resultaat was wel dat we alle drie blauw van de honger waren, en dat we dus snel richting De Klik liepen, ons favoriete lunchadresje bij Maarten en Annemarie, met dat fantastische balkonnetje waarvoor je door het raam moet klauteren. Het was het wachten waard, gelukkig maar.

We slenterden verder, richting Grote Kerk voor de obligate foto op het trappetje, snuisterden even in de merchandise van dit jaar, en gingen op het Kerkplein luisteren naar een goeie Herman Brood Tribute Band. Klonk goed!

Een ijsje kon uiteraard ook, en daarna liepen we nog rond en pikte ik links en rechts wat labcaches op, om uiteindelijk bij Within Tension te verzeilen, een goeie Within Temptation Tribute band. Net voor het einde vertrokken we om een heerlijke Italiaanse pizza te verorberen op een alweer zalig terras aan het water. Dat laatste is niet moeilijk: er is quasi overal water in Dordrecht.

En toen was ons pijp uit: we keerden langzaamaan terug richting appartement, praatten nog even en kropen toen in ons bed. Fijne dag met gemengde gevoelens, kan je wel stellen.

Vandaag stonden we iets vroeger en gedisciplineerder op, want Sabrina en ik wilden om tien uur in het park staan voor een Pokemon Go! Event. Jawel, moet kunnen, toch?

Alleen… werd ze gebeten door een hond van een van de andere spelers! Die wimpelde dat zo goed als af, maar Sabrina’s been was echt aan het bloeden en haar broek was kapot, dus nee, het was niet zomaar iets! Ik ben me naar die man geschoten, en na veel gedoe gaf die uiteindelijk toch zijn telefoonnummer. Ik denk niet dat Sabrina daar iets mee gaat doen, ze hoeft niet naar de dokter want haar tetanosspuit is nog geldig, maar man! Die kerel nam dus niet eens zijn verantwoordelijkheid, vroeg zelfs niet hoe het met haar was! Echt he!

Meteen was de toon gezet: we waren allemaal wat van slag!

Soit, we liepen uiteindelijk toch de stad in, gingen een focaccia eten op een stralend terrasje – we zijn echt in Italiaanse doen – en liepen langs Biblis, een verplicht nummertje waar ik een superlichte zwarte wijde broek meenam voor amper 15 euro. We waaiden even langs het nieuwe snoepwinkeltje van Margriet, gingen even luisteren naar het koor van vrienden van Sabrina en Hanneke, en liepen daarna rustig terug naar huis.

Tegen vijven zaten we in de auto, tegen zeven uur was ik weer thuis, met opnieuw een hoop fijne herinneringen aan mijn favoriete Nederlandse stad. En ik vermoed dat haar inwoonsters daar voor veel tussen zitten, ja.