Dat het een gemak is, zo’n plank om was op te vouwen, vlak naast je machine ^^
Wolfs kamer: het einde in zicht
Tussen alle rugby, eetfestijnen en andere dingen door heb ik de laatste dagen ook nogal wat geplamuurd, geschuurd en geschilderd, daarbij behoorlijk veel geassisteerd door Wolf zelf.
Het resultaat mag er zijn, vind ik. Ja, er zijn nog dingen te doen: de rolluikbakken moeten nog geschilderd worden, maar voor het materiaal wil ik raad vragen aan de echte schilder, als die nog eens opdaagt. Ik moet de blauwe muur ook nog lichtjes retoucheren, en zijn wandstickers hangen er nog niet. Correctie: het skelet hÃng er, maar is dezelfde avond alweer naar beneden gebladderd: blijkbaar is de lijm niet sterk genoeg. Maar bon, we wachten daar nu nog even mee tot zijn verjaardagsfeestje is geweest: dan kan er een beamer op die muur geprojecteerd worden ^^
Dit was hoe het er zaterdagmiddag uitzag.
Zaterdagavond, na het toernooi en voor de fuif, heb ik al het wit afgewerkt. Zondag voor de paasbrunch heb ik dan nog de accentmuur in het blauw gestoken, en ’s avonds de definitieve laag. Maandag was dus voor inrichting, zoals het logeerbed dat dienst doet als zetel/leesbed, zijn bureau, de lamp en het toen nog aanwezige skelet. Hij was aangenaam verrast door de kussens die ik zonder zijn medeweten had gekocht ^^
Yup, mijn tiener is tevreden. Nu nog beetjes bij beetjes de aankleding laten groeien, en het geheel naar zijn hand zetten. Maar ik ben ook best wel content van het resultaat.
Ter info: zo zag het er eerst uit.
Verfwerken
Deze morgen toog ik naar de Brico om extra verfspullen – note to self: ge zijt een kieken dat ge niet vroeger zo’n lange schildersstok gekocht hebt: plafonds schilderen is poepsimpel nu, en ook muren gaan veel sneller – en schoten Wolf en ik eindelijk in gang. Ik deed om te beginnen alle randjes en hoekjes, en hij nam de verfrol en begon aan het plafond. Het was niet overal even egaal, maar hij moet het toch ergens leren, nietwaar?
Daarna moest hij helaas van mij verderwerken aan de gordijnbakken: die ondingen waren vroeger behangen, en dat wil er ongelofelijk slecht af. Prutswerk dus, maar aangezien ik beter kan schilderen dan hij, en je om behang af te krabben niet veel moet kunnen, kreeg hij dat jobke. Gedwee kweet hij zich van zijn taak.
Na een tijdje zag het er al zo uit:
en tegen ’s avonds was warempel alles voor de eerste keer in het wit gezet. Poeh!
Tussendoor zijn we wel tot aan de Ikea gereden: hij heeft de lamp die hij al had gekozen, geruild voor zo’n nieuwe Ikea PS 2014, ofte een Death Star. Meteen heb ik er ook eentje mee voor Kobe, want die zijn gewoon de max. Uiteraard hebben we er dan meteen ook maar gegeten: het kan maar gemakkelijk zijn, nee?
Barts bureau is intussen ook min of meer af: ik heb zijn scherm en zo naar beneden gehaald, en het schilderij al klaar gezet. Hij moet zelf maar inrichten dit weekend. Maar geef toe: het ziet er goed uit!
365 – 18 april 2014 – verf
Wolfs kamer, eindelijk.
Ik had het hem al lang beloofd: ik zou zijn kamer herschilderen en herinrichten, naar een heuse tienerkamer. Alleen: het werd voortdurend op de lange baan geschoven. De verbouwingen boven duurden langer dan gedacht, en eerst moest dus Kobes kamer af zijn. En tijdens de werkweken is schilderen ook al niet zo opportuun.
De eerste week van de vakantie kon ik mezelf er niet toe brengen, maar bon, ik heb uiteindelijk toch de koe bij de horens gevat, het laatste beetje rommel uit zijn kamer gesleept, en ben eraan begonnen.
Wolf heeft geholpen, uiteraard: hier is hij trouwens de spinnenwebben aan het verwijderen.
Zijn bed werd afgedekt met een oud laken, en ik kon beginnen plamuren. Deze foto’s zijn gewoon even om te tonen hoe de kamer er eerst uitzag. Ik vind de kleuren trouwens nog steeds mooi, maar blijkbaar niks voor een jongen van tien, en daarin kan ik Wolf geen ongelijk geven.
Het gaat vooruit
Ze zijn hier plots in een hogere versnelling geschoten, heb ik de indruk.
De vloer in de keuken ligt er intussen bijna helemaal, maar moet nog geboend worden: er ontbreekt nog een laatste stukje, vandaar. Maar we zijn echt fan, echt waar.
In de badkamer hangt de nieuwe folie, met de Melopee van Van Ostaijen, en het ziet er goed uit. Alleen is het moeilijk op foto vast te leggen wegens tegenlicht. We hebben er ook een kastje gezet: extra bergruimte voor Bart.
In Barts bureau zijn ze ook volop bezig: de vloer ligt er, de kast is geïnstalleerd, en het bureaublad hangt er voorlopig.
Blijkbaar hebben ze veel meer tijd gespendeerd dan gedacht aan de gordijnbak, want die wilde niet meewerken.
Het was de bedoeling dat zijn bureau af was tegen vrijdagavond. Maar het bureaublad moet dus nog definitief opgehangen worden, de muren moeten nog een laatste laag verf krijgen, en de vloer moet geboend worden. Ze plannen het voor maandag, dan zou Bart erin kunnen. Oef.
In de vroegere rommelberging staat nu een gigantische kast, om alle vroegere, niet eetbare rommel opnieuw op te bergen, zoals kuisgerief, vazen, WCpapier, inpakpapier, enfin, u weet wat ik bedoel.
Intussen is er ook een nieuwe droogkast. De huidige is niet kapot, maar da’s ene met luchtafvoer naar buiten, en boven heb ik geen uitgang, dus moet het ene zijn met condens of warmtepomp. Ik had eerst rondgekeken voor een tweedehands, maar toen dacht ik: liever geen gesukkel en garantie, en dus belde ik rond een uur of drie naar mijn vaste leverancier, AST aan de Albertlaan. Zij hadden de machine staan die ik wilde, aan dezelfde prijs als pakweg een Vandenborre, maar wel met véél betere service. Service als in: “Zijt ge thuis rond een uur of vijf, madame? Want dan kan onze technieker die gerust nog brengen en installeren, dat duurt niet lang”. Effectief, tegen vijf uur stond die mens hier, tien minuten later stond de machine netjes geplaatst op de eerste verdieping, en nog tien minuten later stonden zowel ijskast als diepvries (die ook van bij hen komen) niet langer in de garage, maar netjes op hun plaats in de keukenberging. Ha ja, want die mens heeft het juiste gerief om dat soort dingen te transporteren zonder dat het parket beschadigd raakt. Service, daar doe ik het voor. Een aanrader!
En de tuin, die krijgt alle dagen meerdere keren water, en ziet er fantastisch uit. Ge weet niet half hoe blij ik ben.
Vloer
Eindelijk, ein-de-lijk hebben ze eergisteren en gisteren de vloer gelegd in de keuken. Oef! Na vier maanden op de chape, en dus vier maanden stof en korreltjes, komt er eindelijk een vloer! En ik die dacht dat ze die ook al in december zouden kunnen leggen. Niet dus.
Enfin, dinsdag dus de eerste stukken, en lo and behold, het zag er fantastisch uit! Ik moet zeggen: we twijfelden toch wel wat over de keuze van een stalen vloer, maar die twijfels zijn intussen helemaal weg. Het voelt glad en koud aan, net zoals natuurtegels, maar zodra de zon erop zit, wordt het een bijzonder aangenaam lauw – niet warm – en vooral: het is mooi! De pure ruwe vorm valt mee, maar het is pas écht mooi zodra het geboend is met zwarte boenwas.
Even een impressie, want nog niet alles is geboend, en de tussenstukjes moeten nog gelegd worden: daar zijn malletjes voor gemaakt, en die worden nog op de millimeter uitgesneden.
Maar ge kunt u vooral niet voorstellen hoe blij we hier allemaal zijn dat er een vloer is! Meer foto’s later, als alles er ligt en geboend is.
Tuin
Die gigantische molshoop werkte al lang op mijn zenuwen, maar bon, daar was tot hiertoe niet zoveel aan te doen. Werfmachines, ingegraven buizen, enorme regenwaterputten: tot zover mijn gras en tuin. Nog een chance dat we nog een klein stukje hebben dat ongemoeid is gebleven, en waar nu de tuintafel, schommel, hangmat en kleine glijbaan opeengepropt staan, met daar nog een wasdraad tussen.
De toestand tot deze morgen:
Deze morgen stonden de mannen van Vert’din hier, met een soort machientje en veel werklust. De grond werd omgewoeld en effen getrokken, de boomstronk – mijn arme boom – vakkundig verwijderd.
Tegen de middag gingen ze grasmatten en haagbeuk halen, en na een tijdje zag het er al zo uit:
En in de late namiddag had ik gewoon weer een tuin! Er mag weliswaar nog niet op gelopen worden tot het gras is doorgeworteld – zo’n drietal weken – en het moet alle dagen water krijgen, maar: ik heb een tuin!
Eind mei is er hier het communiefeest van Kobe, en dan moeten de kinderen kunnen spelen. De rest van de tuin is voor volgend jaar, als er hopelijk weer wat budget is.
Die mannen hebben ook een voorlopig tuinpad aangelegd met mijn bestaande stenen, kwestie van niet met modderpoten aan de voordeur te komen. Schots en scheef, maar het was ook niet de bedoeling dat het nu al deftig werd gedaan.
Tuin, gewoonweg. Tuin!
Verbouwingsupdate
Volgende week beginnen ze met een nieuw groot offensief, zijnde de vloer – eindelijk! – en Barts bureau. Meteen wordt ook de tuin aangepakt, enfin, toch de modderhoop. Kwestie van op Kobes communie toch proper te zitten.
Deze week zijn er een hoop ‘kleinere’ dingen gedaan:
* de RainMaster is eindelijk geplaatst: de waterpomp die ervoor zorgt dat de toiletten eindelijk met regenwater spoelen, en dat ook de buitenkraan regenwater geeft. De wasmachine zou daar ook op moeten zitten, maar dat is blijkbaar niet het geval nog, een foutje in de communicatie.
Alleen vind ik het ding bijzonder lawaaierig, vooral omdat hij in de inkomhal staat, en je hem kan horen doorheen het ganse huis. Wordt vervolgd, zeker weten.
* het dorpeltje onder de nieuwe deur, tussen mijn bureau en de berging, is eindelijk afgewerkt. Tot hiertoe was het eigenlijk een streep steengruis.
* de wasmachine is eindelijk boven geraakt. Geen sinecure, als je weet hoeveel zo’n ding weegt. Maar bon, ze staat er, en ze staat er goed.
* de kleine radiator in Barts bureau is geplaatst, netjes verzonken in de nis waar vroeger het deurgat was
* de folie is overal gehangen: in Barts bureau
in de jongens hun badkamer
en ook in onze badkamer. Die moet helaas nog eens herdaan worden, want a) ze is niet even hoog aan beide kanten b) de tekst is van buitenaf leesbaar, en dat is niet de bedoeling. Maakt eigenlijk ooit nog iemand eens winst, als ze voortdurend moeten herbeginnen?
Verbouwingen, nog een weekje later
De trap heeft intussen een eerste laagje vernis gekregen, en is alweer een pak donkerder, jammer eigenlijk. Er moet nog wel een tweede laag, natuurlijk.
In de badkamer is er in de nis, waar het vroegere zijvenster was, een kastje verschenen. Het zwart vind ik niet zo geslaagd – er was afgesproken om hetzelfde kleur te nemen als de muur, niet als de ramen – maar bon. Het moet nog afgewerkt worden, natuurlijk.
Barts bureau is intussen geschilderd: het plafond definitief, de muren in een grondlaag: ze willen eerst de chauffage in de kleine nis laten installeren, voor ze definitief schilderen. Het verwarmingselement zal op die manier perfect gelijk met de muur komen, in de vroegere deuropening.
Ook in de badkamer van de jongens is er nog wat afgewerkt: de muur van de vensters stond door de lekken veel te nat, maar is intussen mooi droog, blijkbaar, want ze hebben hem geschilderd. Ook de schuifdeur tussen badkamer en waskamer is definitief geschilderd.
En last but not least: we hebben een huisnummer, jawel!































































