Kort kort wandelingetje

De jongens zijn aan het blokken, Bart en Merel zijn naar het verjaardagsfeestje van Liv, maar dat zag ik niet zitten: drie kwartier in de auto zou me wellicht niet lukken, en daar een paar uur op een stoel zitten is wellicht ook nog te hoog gegrepen. Het betert, echt wel, maar nog niet voldoende.

Ik bracht dus het grootste deel van de dag al liggend door, maar in de namiddag kriebelde het: er was nog een leeg vakje in mijn geocachekalender – blijkbaar nog nooit een cache gevonden op een 22ste december – en ik wilde wat licht en lucht. Nu is er onlangs een reeks caches uitgekomen hier net over de ringvaart in Evergem, een paar minuten met de auto. Ik ben dus tot ginder gereden, heb een wandeling van in het totaal 700 meter gedaan langs de Nieuwe Kale, heb een cache gevonden, en voelde dat dat meer dan voldoende was. Maar het had deugd gedaan: babystapjes, weet je wel?

Ik ben in totaal ongeveer twintig minuten weg geweest, maar het gaf me een gevoel van overwinning. Want ja, dit is me gelukt.

En nu ga ik liggen. Plat.

Implantaten

Eind september was ik bij de tandarts langs geweest voor een nazicht en om het eens te hebben over die anderhalf ontbrekende tand. Ha ja, er is eentje volledig weg en die daarnaast is voorlopig op een soortement punt gevijld maar gaat het ook niet oneindig meer uithouden: ze kan hem niet meer opvullen tot volwaardige tand.

Ze had toen voor mij een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg want die moest eerst kunnen bepalen, vooraleer er tot de grote werken werd overgegaan, of er wel voldoende plaats is in mijn mond en mijn sinussen wel op de juiste plaatsen zitten voor het plaatsen van implantaten. Als mijn kaakbeen niet dik genoeg is, lukken implantaten namelijk niet.

Maar bon, ik heb blijkbaar perfecte sinussen en dus word ik ergens in april voorzien van de nodige vijzen. Die moeten dan eerst een drietal maanden netjes vastgroeien in het kaakbeen, en dan kan de kroon daarop geplaatst worden. Een kwestie van geduld dus, maar bon, dat is nu niet meteen het probleem. Het zal raar aanvoelen, opnieuw een tand in dat lege plekje!

Update

Omdat nogal wat mensen ernaar vragen: update over de rug.
– de rollator is opgeborgen, de stok blijft in de buurt maar heb ik niet vaak meer nodig
– zelfstandig aankleden lukt weer
– lang zitten, en dus ook verbeteren, blijft moeilijk. Een kwartier is zowat de limiet aan een tafel
– een was insteken, wat T-shirts opvouwen en wat was wegleggen = een half uur gaan liggen
– ik kan zo goed als pijnvrij slapen. Let wel, mijn pijntolerantie is blijkbaar absoluut niet die van de standaard persoon
– ik ben nog steeds quasi geen minuut zonder pijn
– ik neem nog steeds Voltaren en Diazepam, dat kan ook wel schelen
– ik loop de muren op
Zucht.

Toch Cthulhu

Ik heb de beste Cthulhugroep ever!

We spelen standaard bij onze GM thuis, want daar staat al zijn gerief, zijn al zijn boeken, kan hij alle scenery klaarzetten, en vooral: hij heeft zelf geen auto en dan is dat nog wel zo makkelijk.

Maar het hoeft niet per se makkelijk te zijn als moeilijk ook kan: ik kan dus echt niet uit de voeten om ginder te gaan spelen. Intussen zou ik misschien wel nog in mijn auto geraken, tot ginder kunnen rijden, maar de afstand van parking tot zijn huis, laat staan de trap en daarna twee uur op een stoel? Nee, echt niet.

Dus verhuisden ze het hele boeltje maar naar hier, naar mijn woonkamer. Ze gingen er volledig mee akkoord om rond mijn salontafeltje te spelen – wat niet zo makkelijk is om dobbelstenen te rollen – zodat ik zelf languit in mijn zetel kon blijven liggen. Ze namen zelf de nodige glazen, Geraard had zoals vanouds alles mee – de Sint was zelfs geweest – en ik kon rustig spelen en genieten van mijn avond, en alle pijn even opzij zetten.

Dikke merci, gasten, dat betekende veel voor me!

Thuisgezet

Vandaag had ik dus eigenlijk examen van mijn zesdes moeten afnemen, maar ik kan nauwelijks stappen, dus werken zat er helemaal niet in. Nu ja, die zesdes kennen mijn examens en mijn vraagstelling, ik denk niet dat er sowieso vragen gingen zijn.

Maar de dokter die op huisbezoek kwam, was formeel: rust. Mijn spieren staan allemaal keihard en dus schreef hij me Voltaren voor tegen de ontsteking en de pijn en vooral ook Diazepam om die spieren te ontspannen. Met de hele duidelijke waarschuwing dat ik dat maximaal vijf dagen mag nemen, want benzodiazepines zijn zeer verslavend. Ik ging het effect wel snel voelen, zei hij.

Hij ging me meteen thuis zetten tot eind december, maar de 20ste was voldoende: daarna was het toch vakantie. Maar ik moet het dus echt rustig aandoen, ook wanneer de rug verbetert, want die moet echt eerst weer helemaal op zijn plooi komen.

Verbeteren zit er sowieso niet in, maar ik ga zien hoe ver ik geraak. School kan het me per definitie niet kwalijk nemen als ze niet verbeterd zijn, want ik ben in ziekteverlof. Hell, andere collega’s zouden het ook niet doen en hebben het in het verleden ook vertikt. Ik ga in elk geval proberen de derdes en de vijfdes te doen, voor de rest zien we wel.

En de klassenraden en de rapporten en zo, dat zal helaas verdeeld moeten worden onder de collega’s, want ook dat gaat niet lukken.

Geen fijne afsluiter van het eerste semester, maar bon, het is niet alsof ik daarvoor gekozen heb.

Poep kut kak – zoals Kobe zou zeggen

Blijkbaar was de rug er nog niet aan toe om te herbeginnen en waren de voorbije dagen ook niet zo heel licht. Tsja.

Woensdag drie uur lesgegeven, donderdag vijf uur, vrijdag vier uur, dus dat valt best wel mee. En het feestje zaterdag wijselijk aan me voorbij laten gaan, maar netjes in de zetel gebleven en examens opgesteld.

Maandag was echter lastiger: vier uur examentoezicht. De collega’s hadden er wel voor gezorgd dat ik in een relatief kleine klas zat, zodat ik eigenlijk kon blijven zitten in plaats van te patrouilleren – zo lief en meedenkend zijn ze! – maar ik moest wel af en toe richting de andere kant van de school om daar te kijken of er vragen waren: ik had in drie lokalen tegelijk examen. Op zich dus niet zo belastend, maar vier uur op een stoel zitten is sowieso moeilijk.

Dinsdag was lastiger: toezicht van half negen tot tien, dan les tot twaalf met tussendoor toch nog even gaan kijken of er vragen waren. De collega’s hadden me wel gezegd even te gaan liggen tussen half tien en tien – we waren met voldoende – en dat heb ik dankbaar aanvaard. Mijn middagtoezicht was doorgegeven aan een andere collega, zodat ik thuis kon eten en liggen. En dan nog les van kwart voor twee tot half vier, en om vijf uur kine. Die stelde vast dat al mijn spieren verkrampt waren en probeerde alles zo veel mogelijk los te zetten, maar bon.

Woensdag voelde ik wat meer pijn, maar ik dacht dat het gewoon oververmoeidheid was en legde het naast me neer, want tot maandag moet ik niet meer op school zijn, alleen nog thuis verbeteren, en dan kan ik op eigen tempo doen. Dacht ik.

Want toen vonden de hernia’s dat ze zich dringend moesten komen moeien, samen met een zenuw in mijn rechterheup die zich ergens tussen had geklemd. Resultaat: ik kan geen kanten meer op. Het gaat niet. Gisterenavond nam ik voor de zekerheid al mijn stok mee naar boven, deze ochtend was ik aangewezen op de rollator.

Ik kan me nauwelijks wassen, ik kan me niet zelf aankleden, ik geraak met moeite in en uit mijn zetel en elke beweging doet pijn. Verbeteren zit er voorlopig niet in, ik lees en kijk tv, dingen die ik zo plat mogelijk kan doen.

Voor het eerst – ik kan me dat toch niet herinneren van de vorige keren – is het ook moeilijk om naar toilet te gaan: mijn rug buigt zó weinig mee dat het bijzonder moeilijk en pijnlijk is mezelf proper te maken. Het lukt, maar daarna moet ik gaan liggen van de pijn.

Bon, ik heb dit eerder meegemaakt, ik weet dat ook dit voorbij gaat, maar dat ik het een week tot tien dagen moet geven. Wat ik eigenlijk niet heb, als ik mijn examens wil verbeterd krijgen. Nog een ongelofelijke chance dat alles netjes gekopieerd en ingediend is, de collega’s kunnen mijn examens afnemen.

Maar het is dus wel weer van dat. Serieus, als dit frequenter wordt, wil ik echt niet oud worden. En er valt, helaas, niks aan te doen.

Update pa

Ik ben daarstraks ons pa gaan ophalen in het ziekenhuis na een reeks testen. Toevallig liep ik ook nog kort zijn dokter tegen het lijf, en die gaf me een summiere update en het volledig uitgetypte verslag.

Samengevat: ze zien absoluut geen enkele oorzaak van zijn bizarre gedrag en spraakverwarring: de hersenscans tonen geen enkel verschil met die van een half jaar geleden, er is dus geen bijkomende trombose of om het even wat geweest, ook geen verdere imbalans. Ze vond het zelf vreemd want ze kent me al lang genoeg en gelooft me op mijn woord, maar zegt dat ze geen enkele grond heeft om zijn ‘bilan’ te veranderen, ook al vindt ze het zelf ook niet verantwoord dat hij nog alleen thuis woont, want er is wetenschappelijk gezien niks veranderd. Maar ze geeft ook toe dat er een enorm verschil was tussen ons pa ’s morgens en ons pa ’s avonds.

Ze stuurde hem dus ook naar huis met de duidelijke instructies om vooral strikt zijn medicatie te nemen, maar dat is dus nog steeds een groot – en om eerlijk te zijn steeds groter wordend – probleem. Jeroen gaat proberen om minstens één keer per dag binnen te springen om die medicatie te controleren, maar dat is ook een lastige opgave natuurlijk.

Pa opnieuw eventjes in het ziekenhuis

Nee, geen nood, het is maar eventjes deze keer: een paar onderzoeken waren nodig. Jeroen was dinsdag met hem naar de dokter geweest voor nog een nazicht van zijn slokdarm en had op mijn vraag ook een spoedafspraak vastgelegd bij de neuroloog: ons pa deed gewoon raar dit weekend.

Toen ik hem zondag ging halen, had hij een T-shirt aan dat niet helemaal proper was. Ik sommeerde hem iets propers aan te trekken, ging iets halen met lange mouwen en hielp hem. Daarbij had hij zijn bril afgezet. Toen ging hij eerst zijn hoorapparaten insteken – wat nog wel zo handig is als ge een conversatie wilt – en kwam toen terug in de living met de woorden: “Ik moet nu eerst mijn hoorapparaat hebben”. Euh, pa, ge hebt dat net ingestoken? “Neenee, eerst mijn hoorapparaat!” Waarop hij zijn bril opzette met een “Voilà!”.

Iets later, wanneer we vertrekken, zegt hij dat hij eerst zijn sjaal nog moet pakken. Euhm, hij draagt zelden een sjaal? Ik snapte dat dus niet, maar hij zocht wat verder, nam zijn jas en zei triomfantelijk: “Aha, hebbes!”

Soit, ook de rest van de dag waren er zo een paar dingen, zodat hij prompt een afspraak kreeg op woensdag in het ziekenhuis bij de neuroloog. De rug ten spijt kon ik hem wel ophalen en meegaan. Dokter De Meulemeester, die hem dus al jaren kent en blijkbaar een zeer grondige dossierkennis heeft, luisterde aandachtig en stelde voor hem voor een dag of twee op te nemen om een paar onderzoeken uit te voeren, want samen met zijn neiging om zo lang te slapen – hij slaapt vaak tot ’s middags – duidt dat op niet veel goeds.

Soit, nog een ‘chance’ dat ik thuis zit, zodat ik hem deze ochtend kon ophalen, een valiesje kon maken voor een nachtje, en hem naar het ziekenhuis kon brengen. Ze wilden wel minstens één overnachting omdat er wel wat onderzoeken gepland staan, maar hopelijk kan hij morgenavond al naar huis. Met wat pech wordt het toch maandag, maar bon, dat zien we dan wel weer. Hij heeft genoeg kleren mee, en hij ziet het wel zitten, want hij vond zijn eigen uitspraken ook raar.

Allez hup, hopelijk niks ernstigs. Wellicht is het eerder een verstoring van zijn medicatie aangezien hij die niet bepaald regelmatig neemt. Moesten we dat er nu nog in krijgen he…