Balen

Zucht.

Ik baal als een stekker, maar het zat eraan te komen: de dokter heeft me twee weken thuis gezet. Eigenlijk wilde ze dat nog langer, maar ik wil mijn leerlingen minstens nog één keer zien voor de examens beginnen.

De rug doet het namelijk nog steeds absoluut niet, integendeel. Vorige week maandag was ik naar de arbeidsgeneesheer geweest, en die had me aangeraden om tegen de acute rugpijn – heviger dan anders – tien dagen ontstekingsremmers te nemen, zodat de veronderstelde ontsteking zou genezen. Alleen mag je dan misschien niet zo actief blijven als ik wel gedaan heb, denk ik dan. In de vakantie heb ik me koest gehouden, maar er waren de heftige repetities voor het koorconcert waar ik misschien wel koppiger geweest ben dan verantwoord was. Aan de andere kant: voor dat ene stuk waren we echt met weinig tenoren en konden ze me écht wel gebruiken. En als ik een engagement aanga, probeer ik me daar ook aan te houden.
Gisteren vroeg onze huidige – waarnemend want de eigenlijke directeur is ziek – directeur of het ging, en ik moest toegeven dat ik op mijn tandvlees zat, dat ik bij momenten misselijk was van de pijn, en dat ik de schoolraad ’s avonds niet zag zitten, maar die wel online vanuit mijn zetel wilde bijwonen. Nu, ze kent me ook wel al een beetje en zei dat mijn gezondheid prioriteit kreeg, dat ze begreep dat ik zo vlak voor de examens eigenlijk niet wilde opgeven, maar dat ik altijd online mocht lesgeven, dat ze dan wel voor de praktische kant gingen zorgen. Ze wist dat dat vlot ging van tijdens de coronaperiode, en als dat me zou helpen, dat dat dus ook kon.
Wel, dit is nog maar eens een bewijs van warme school. Echt, mijn school -welke tekortkomingen er ook mogen zijn zoals op elke school – mijn school is de warmste die ik ken. Zorgzaam, meedenkend, oplossingsgericht…
Gisterenavond zat ik dus vanuit mijn zetel de schoolraad te volgen, deze morgen gaf ik gewoon les, maar het ging moeizaam. En toen ging ik dus naar de dokter. Die gebood me onmiddellijk te stoppen met die ontstekingsremmers – uw lever en nieren reageren daar niet zo goed op, tien dagen is zowat de limiet -  en zette me thuis. Ze ging dat doen tot minstens begin december, maar op mijn duidelijke protest heeft ze dat beperkt tot en met de dinsdag, zodat ik nog drie dagen kan lesgeven en zowel mijn derdes, vijfdes als zesdes nog één keer in levenden lijve kan zien voordat ze examens hebben. Dat helpt altijd tegen de zenuwen en de stress, en vooral mijn derdes hebben daar nood aan, want die hebben nog nooit een examen Latijn gehad en zijn nu al aan het panikeren.
Ik mag dus ook online lesgeven aan mijn hogerejaars, en ik mag gelukkig ook nog uitstapjes doen, zolang ik maar mijn grenzen bewaak. Ik mag zelfs gaan larpen – oef! – omdat ik daar mijn eigen grenzen kan aangeven en kan gaan liggen wanneer ik dat zelf bepaal. Ik heb wel even moeten uitleggen wat larpen was, en ze moest lachen. Maar het mag dus, als ik zelf vind dat het kan.

Maar ik vind het ronduit klote. Ik wil werken, ik wil lesgeven, ik wil leven op mijn eigen tempo zonder dat mijn rug dat bepaalt. Of nog meer bepaalt dan dat hij nu al doet, want alle fijne dingen en feestjes en babyborrels de voorbije weken heb ik toch al moeten afzeggen. Geen Halloweenfeestje bij Bart en Birgit waar ik zo naar uitkeek en waar ik al helemaal een outfit voor had, geen babyborrel van de kleine Suze bij Philip en Margaux, wellicht ook geen Kommil Foo morgen met de Cultuurcel van de school.

Serieus.
Kloterug.

Fietstochtje…

De rug was vandaag een klein beetje beter, en ik weet dat het soms helpt om hem voorzichtig in beweging te houden, zonder druk. Fietsen is dan ideaal, en dus fietste ik in dit heerlijke weer eerst even tot bij een kennis om daar iets op te halen, en dan even langs het Conducteurspark tot aan het Blauw Brugje om daar een cache te vervangen.

Al bij al een zes kilometer in totaal, schat ik, op een elektrische fiets, met wat tussenstops, maar helaas, het mocht niet baten: het is echt wel oververmoeidheid, denk ik. Dat neemt niet weg dat ik toch genoten heb van het prachtige weer en het zalige fietspad.

Handdoek in de ring

Ik heb het opgegeven, vandaag. Als in: naar huis gegaan, het ging echt niet meer.

De rug vindt de 21 uur effectieve les niet zo fijn, zoveel is duidelijk. Maar ik kon net aan de goede kant van het randje blijven balanceren, zolang ik er maar niet te veel naast deed.

Deze week was blijkbaar toch van het goede te veel, helaas. Maandag was er een klassenraad van half vier tot zeven – voor mij toch, het heeft nog geduurd tot half negen maar ik had die laatste klassen niet. Klassenraden zijn uiteraard onlosmakelijk verbonden met het lesgeven, en we zien daar ook allemaal het nut van in, maar voor mijn rug is dat gewoonweg té veel zitten, te lang recht blijven. Thuis ga ik altijd meteen liggen zodra ik thuis kom, ik kan al liggend op mijn computer werken en zo.

Dinsdag had ik geen klassenraden, maar woensdagnamiddag wel weer. Ik had les van halfnegen tot twaalf en had nog genoeg tijd om alsnog naar huis te gaan om te eten, maar niet veel meer dan dat. De kine ’s avonds deed dan ook extra deugd, maar het was duidelijk dat de rug gewoon oververmoeid was.

Plak daar donderdag nog vijf uur les en een loodzwaar oudercontact – het zwaarste gesprek uit mijn carrière, denk ik – bij, en het ging gewoon niet echt meer.

Deze morgen ben ik wel degelijk naar de pedagogische studiedag gegaan, maar na twee, weliswaar interessante en nuttige, sessies was ik gewoon misselijk van de pijn. Ik heb me verontschuldigd en ben naar huis gegaan.

Het is een beetje op, denk ik.

Nog een geluk dat het nu net vakantie is en ik de rug kan laten rusten. En daarna zien we wel weer verder, toch?

Al zeven jaar krak.

Op negen oktober zeven jaar geleden zei mijn rug krak. En is mijn leven geen moment nog hetzelfde geweest. Bij momenten heb ik het er nog steeds moeilijk mee, zeer moeilijk: bij alles wat ik doe, word ik tegengewerkt door mijn lijf. Bij alles wat ik doe, moet ik rekening houden met de rug en hoe ver ik kan gaan. Bij alles wat ik doe, moet ik plannen: als ik x doe, dan kan ik y niet meer doen. Maar als ik x/2 doe, kan ik misschien nog een stukje van y meepikken.

Maar ik ben vooral ongelofelijk blij met wat ik wél nog kan. Ik zit vooralsnog niet in een rolstoel, ik kan zelfs fulltime lesgeven – met de nodige ondersteuning van de collega’s – en ben er deze zomer bijvoorbeeld in geslaagd om twee weken in Canada rond te lopen. Ik ga nog larpen, ik ga nog geocachen. Ik lig veel plat in de zetel, dat is waar, en er zijn veel dingen die niet meer voor mij weggelegd zijn. Ik zal nooit kunnen babysitten op mijn eigen kleinkinderen, bijvoorbeeld, want ik mag niet meer dan 5 kilogram tillen. Ik kan geen lange wandelingen maken, ik kan leerlingen niet begeleiden op een dagtrip met veel stappen. Klopt. Er gaat nauwelijks een dag voorbij dat ik geen pijn heb.
Maar man, ik heb nog steeds een mooi leven, ja, en ik kus elke dag mijn pollekes.
Maar vooral, nog meer dan vroeger: carpe diem. De kleine dingen des levens die me gelukkig maken: een mooie zonsondergang, een bloeiend plantje op mijn salontafel, mijn lief die voor me kookt, mijn kinderen die zingend door het huis lopen, een kat die komt felen, mijn nagellak die afgestemd is op mijn kleren, een stukje chocolade, een fijn telefoongesprek met een vriend die ik al even niet meer gehoord heb…
Dus, lieverds, als het even tegen zit: laat je hoofd niet hangen, maar carpe diem.
Carpe that fucking diem.

 

Slaapprobleem

Nee, ik mag het eigenlijk zo niet noemen, want ik heb geen echt slaapprobleem. Maar ik slaap wel te weinig, ik loop behoorlijk moe. Wat is er nu aan de hand? Ik ga slapen zoals altijd, ik lees een beetje en ik val prompt in slaap. So far so good. Maar tegenwoordig word ik dus pokkevroeg wakker. Als in: Bart-vroeg. Om half zes of om zes uur ben ik dus plots klaarwakker. Ik kan me niet meer omdraaien en verder slapen, dat heeft geen enkele zin.

Ik lig dan wat te woelen, en begin uiteindelijk te lezen. Of desnoods sta ik op, ver voordat mijn wekker om zeven uur afgaat. En in het weekend is het net hetzelfde: normaal slaap ik dan tot negen uur of zo, maar nee hoor, ook dat lukt niet.

Blah. Geen idee wat ik daar kan tegen doen, want ja, ik loop moe, ik slaap te weinig. Vroeger gaan slapen? Helpt niet, want ik val pas tegen mijn gewone uur in slaap.

Het heeft wel een voordeel: het levert, zelfs op een zondag, soms prachtige plaatjes op zo rond kwart voor acht ’s morgens.

Implantaten of kronen?

Vandaag op controle bij de tandarts, en ik vond dat niet erg, want sinds zaterdag begon ik tandpijn te krijgen. Ideale timing dus. Ik dacht dat het lag aan de wijsheidstand die aan het doorkomen was, maar die heeft meer dan plaats genoeg, dat zou het niet mogen zijn. En jawel, er vlak naast zat wel degelijk een gaatje. Dat werd snel opgelost, gelukkig.

Maar intussen ben ik ook al meer dan een jaar aangesloten bij Dentalia Plus en wordt het stilaan eens tijd om werk te maken van dat anderhalve gat in mijn gebit. Ik ben al een hele tijd, sinds begin 2018, een tand kwijt linksboven. Sinds anderhalf jaar is de tand naast die ook ontzenuwd en een stuk afgebrokkeld en afgevijld. Ik kon er wel mee leven zoals het was, maar de tandarts had me gewaarschuwd: het was een tijdelijke oplossing, die tand was echt niet gereconstrueerd.

Nu heb ik me even geïnformeerd en heb ik de keuze tussen twee implantaten of een brugje dat dan vastgeklemd wordt op de naastliggende tanden. Het eerste is duurder maar ook wel beter, comfortabeler en langer meegaand.

Enfin, afspraak in december bij de stomatoloog, want dat doet ze uiteraard niet zelf, zo’n implantaten. Eerst eens zien of ik voldoende plaats heb en mijn sinussen niet vervelend doen.

Wordt vervolgd.

Eerste lesdag

De kop is eraf, van dat nieuwe schooljaar. En nee, ik heb het mezelf niet gemakkelijk gemaakt dit jaar, met die krukken en die laars van me.

Gisteren had de directie me toegestaan om pas tegen elf uur naar school te komen: in principe moeten we allemaal al om half negen op school zijn die eerste schooldag, maar ik was pas ingeschakeld om elf uur. En eigenlijk kon ik gerust nog een week, of zelfs twee weken, thuis blijven met die voet van me.

In de namiddag nam ik dan fotokopies en regelde ik nog vanalles, maar toen ik thuis kwam, viel ik prompt in de zetel in slaap, ondanks de pijn in de voet. Want uiteraard had ik er te veel op gesteund…

Vandaag was er dan de eerste echte lesdag, meteen zes lesuren en een toezicht. Tsja, doordat ik geen mediacoach meer ben, geef ik nu wel fulltime les en dat zorgt voor enkele volle dagen natuurlijk. En toch werd het, dankzij een fijne collega, geen volle dag. Ik zag mijn derdes, en die kende ik uiteraard want dat zijn mijn tweedes van vorig jaar.

Ik zag ook mijn tweedes, een stevige klas van 29 leerlingen. Ik moest nota bene extra stoelen laten aanrukken want er was niet voldoende plaats. Die kende ik niet allemaal, want er komen er wel enkele uit de vier uur Latijn, maar het lijkt me wel een fijne groep, eentje die ook antwoord durft geven.

En in de namiddag kregen de eerstes een uitleg rond het gebruik van hun laptop en het gebruik van Smartschool. Ik moest samen met een collega toezicht houden bij twee klasjes, terwijl er nog een lesgever stond uit te leggen, en toen bleek er nog een collega te zijn die die les wilde bijwonen omdat ze daar zelf op moet voortbouwen. Een beetje overkill dus, en ze stuurde me prompt naar huis. En ja, daar was ik dankbaar voor, want de voet deed gemeen pijn…

Ach, ’t is dat ik daar vrij goed tegen kan en van de koppige soort ben…