Implantaat
Deze voormiddag stond ik op school bij het project van de eerstes, maar tegen de middag verontschuldigde ik me: ik moest namelijk om kwart over één in het ziekenhuis Sint-Lucas staan voor de plaatsing van een implantaat. Ik parkeerde fluks in onze eigen garage van het appartement en wandelde naar het ziekenhuis. Na even wachten werd ik onder handen genomen: een gewone verdoving zoals bij de tandarts, om eerlijk te zijn, en dan dus de vijs in mijn bovenkaak. Het vreemde was dat je dus geen pijn voelt, maar wel de geluiden hoort van iets dat ergens in gevezen wordt, en dus het draaien van zo’n handschroefmachientje. Bizar.
Enkele draadjes en wat goeie raad later – en een voorschrift voor pijnstillers – stond ik weer buiten, na een klein half uur. Netjes, zou ik zo zeggen. Voorlopig voelde ik ook niks, maar dat was uiteraard omdat de verdoving nog niet was uitgewerkt. Ik kreeg wel een mini ijspakje mee en de raad om er ook thuis nog ijs op te leggen om eventuele zwelling tegen te gaan. Gelukkig hebben we nog meer dan voldoende liggen van die keer dat onze jongens hun wijsheidstanden lieten uithalen.
Soit, ook dat is dus alweer achter de rug. Volgende week controle, eind mei nog eens, en dan bij de tandarts voor effectief een kroon op die vijs.
Ik kan in elk geval al niet meer zeggen dat ik al mijn vijzen kwijt ben, ik heb er nu per definitie eentje zitten.
Paars karretje
Omdat mijn rug lastig blijft doen, rij ik al behoorlijke tijd rond met mijn boodschappentrolley ofte bommakarretje. Ik had eentje in zwart en rood, een zeer goedkoop geval uit een Turkse winkel, en dat was echt uit elkaar aan het vallen, het rood was er gewoon verstorven en al mijn gerief zat onder de rode tiekskes.
Ik vond, aangezien ik het nu elke dag gebruik op school zodat ik geen boekentas hoef te dragen, dat ik een chiquer geval verdiend had, en dan uiteraard eentje in het paars.
Het duurde eventjes voor het toekwam, maar kijk, ik heb een knalpaars bommakarretje!
Het rijdt vlot, het is stevig én iedereen weet meteen dat het van mij is, zowel leerlingen als collega’s.
En mijn rug is er dankbaar om, en dat is het voornaamste.
Mounjaro na één week
Ik weet het, het is nog vroeg om hierover te beginnen, maar toch al mijn bevindingen na één week.
- Â ik ben twee kilo kwijt. Jawel. Ik stond vanmorgen op 104.5 kilo, wat dus effectief twee kilo is. Ik sta zelf versteld.
- het is de perfecte ondersteuning van het FDH-dieet, ofte Fret Den Helft. Ik eet zowat de helft van anders, zowel in maaltijden als het snoepen. En nee, ik heb daar eigenlijk gewoon niet echt zin in. Waar ik anders tussendoor een paasei of zo pak, heb ik daar nu geen behoefte aan.
- mijn maagpijn is een pak beter, want mijn maag is gewoon nooit echt vol, terwijl dat wel zo voelt. Best wel aangenaam, ja.
- het eten smaakt me nog even hard als vroeger, ik eet met evenveel plezier, maar ik eet nu bv. twee boterhammen ipv. vier. Ik moet dus wel beter kiezen welk beleg ik neem :-p
- vorige week zondag werd ik even stevig met mijn neus op de feiten gedrukt: ik at, zoals anders, een gekookt eitje en begon daarna vol goede moed aan een chocoladekoek, maar die heb ik na een halve gewoon weg moeten leggen: ik had genoeg, meer dan genoeg. Vreemd.
- toen ik ging eten met Gwen, heb ik echt niet zoveel gegeten, maar was ik daarna wel misselijk, tot op het punt dat ik dacht dat het beter zou zijn om over te geven, zodat ik me beter zou voelen. Ik heb dat uiteindelijk niet gedaan, ik zat gewoon vol lucht, maar ook dat voelde vreemd aan. Ik bedoel maar: twee voorgerechtjes…
- ik drink meer, wat zeker niet slecht is. Ik heb nu gewoon opnieuw een dorstreflex, terwijl ik dat daarvoor niet had. Ik dronk vooral water bij mijn eten omdat ik dat dan wel wilde, maar tussendoor? Ik heb – had – zelden of nooit dorst
- verder heb ik geen last van bijwerkingen, om eerlijk te zijn. Ik zorg wel altijd dat ik bv. in de namiddag, als ik ga cachen of zo, iets kleins bij me heb om te eten, want ik wil niet zonder energie vallen, maar verder? Nope. Voorlopig is alles oké.
Ik ben heel erg benieuwd waar dit zal eindigen, hoeveel ik in totaal zal verliezen: volgens de statistieken wellicht ergens tussen de vijf en de twintig kilo, maar geen idee dus. Ik hoop uiteraard tegen de twintig: dan heb ik hopelijk wat meer energie en wat meer rug tegen de zomer.
Als dat eens kon…
Mounjaro it is
ik speelde al een tijdje met de gedachte, en donderdag gaf de huisarts me groen licht: ik ga voor Mounjaro.
Ik zie u al een wenkbrauw optrekken: “WTF is Mounjaro?” Wel, het is het alternatief van het meer bekende Ozempic, ofte het vermageringsmedicijn.
Ik heb het inderdaad opgegeven: ik ga het niet, ik ga het nooit kunnen op eigen kracht en motivatie. Ja, ik ben destijds 23 kilo afgevallen met Weight Watchers en ik vind dat nog steeds een schitterende methode, maar ik heb er de wilskracht niet meer voor. Ik mag ook niet of nauwelijks bewegen, en eten is voor mij een troost geworden, ik ben een emo-eter. Dus nee, het lukt niet.
Intussen doet de rug meer en meer lastig – er zit al sinds november een dubbele ontsteking op zowel de hernia’s als de spondylolisthese – waardoor ik minder en minder beweeg en ik dus verdik. Een vicieuze cirkel dus.
Ik had al informatie ingewonnen over beide varianten, zowel Ozempic als Mounjaro.
Ozempic:
– trager
– kan zorgen dat eten ook niet meer smaakt
– kan pas voorgeschreven worden na goedkeuring van een endocrinoloog
+ 110 euro per maand
Mounjaro:
+ sneller
+ remt niet enkel de eetlust, voert ook sneller suikers af
+ kan voorgeschreven worden door huisarts
+ eten smaakt wel nog
– 240 euro per maand
Nu, die voorwaarde van de endocrinoloog gaf voor mij wel de doorslag, want anders ging het nog enkele maanden duren. Mijn dierbare apotheker wist me wel te vertellen, toen ik er donderdag om ging, dat ik chance had: ook voor Mounjaro komt er een goedkeuringsplicht van de endocrinoloog, maar wie het al neemt, mag het blijven nemen. Ik ben er dus nog bij.
Ja, het is met een klein hartje, want het is deels me gewonnen geven. Maar een maagverkleining zag ik echt niet zitten, als ik hoor rondom me wat de bijkomende problemen zijn.
Enfin, ik hoop dat ik tegen de zomer toch wel wat lichter zal zijn, zodat de rug minder moeilijk doet, de ontsteking verdwijnt en ik eindelijk ook weer wat meer kan doen. Want ik ben echt nog niet klaar voor een rustig, bedaard leven.
Oh, en ik geef het u even mee: mijn startgewicht vandaag was 106.5 kilo. Jawel.
Beetje ziekjes
Nee, het gaat me niet zo goed dit weekend.
Vrijdag was er de jaarlijkse “beleefdag”, het moment waarop we een massa zesdestudiejaartjes ontvangen en lesjes geven. Aangezien we maar met twee leraars Latijn meer zijn, was er aan de basisscholen gevraagd om al op voorhand een opdeling te maken tussen degenen die zich zouden interesseren voor Latijn en degenen voor wie Latijn echt geen goeie keuze zou zijn.
Het was op karakter: ik doe dat op zich al niet zo graag, en je steekt daar ook enorm veel energie in om hen toch te overtuigen – dat is voor ons echt de basis van de komende zes jaar, we gaan er dus 100% voor – maar ik voelde me dus niet zo goed. De rug werkte ook niet helemaal mee, maar dat is niks nieuws tegenwoordig. Enfin, een collega die bijwoonde, vertelde me dat die kinderen niks zullen gemerkt hebben, maar dat hij het wel aan me kon zien.
Soit, thuis heb ik nog een stevige tuk gedaan voordat ik naar de quiz trok. Daar heb ik me prima geamuseerd, maar dat was vooral op adrenaline, en ik had een goeie stoel, dat scheelt.
Gisteren ging ik plat. Snotteren, hoesten, niezen, mottig, geen koorts, dat niet, maar toch niet oké. Ik moest ’s avonds wel gaan eten op school – een actie voor Kom op tegen Kanker – en aansluitend een shift van half acht tot half tien aan de kassa van het optreden van de Stakota’s (met collega Brennan op basgitaar) en het dansfeest achteraf, maar een collega van beleid wierp één blik op me en stuurde me prompt naar huis. Ik vond het wel jammer dat ik daardoor het optreden miste, maar het ging echt niet. Merel en Kobe verzekerden me dat het goed was.
Vandaag ben ik dan op karakter naar ons pa gegaan, maar die was net aan het eten, en zijn boterhammen met confituur waren veel belangrijker dan ik, zoveel was duidelijk. Ik heb me bij hem aan zijn tafel gezet, begon iets te vertellen, maar hij negeerde me gewoon. “Ah, zijt gij iets aan het zeggen? Ik was niet aan het luisteren…” Na de tweede keer ben ik gewoon voortgegaan, ik ben er dus geen vijf minuten gebleven. Ik was echt te mottig om veel moeite te doen, ik had me al tot daar moeten slepen…
Ach ja. Hopelijk morgen beter.
Bijna geen MRI-scan
Ik moest vanmiddag om half twee in het Jan Palfijn staan voor een MRI-scan. Geen probleem, dacht ik zo, ik heb dat al meermaals gedaan. Maar de vorige keer, in 2017, was ik platgespoten met morfine, en de keer daarvoor weet ik zelfs niet wanneer het precies was.
Soit, ik meldde me aan, kleedde me uit tot op mijn onderbroekje en T-shirt, en ging de scannerruimte binnen. Een bijzonder vriendelijke zorgkundige deed me plaatsnemen op de tafel, met mijn hoofd in een soort mal. Op zich niet erg, maar met een koptelefoon erbij kon ik mijn hoofd niet echt meer draaien. Hmm. Maar bon, ik kreeg een alarmknop waarmee ze me onmiddellijk uit de buis gingen schuiven als dat nodig was. Op dat moment zag ik het nog zitten, ja. En toen ging ik de buis in en werden mijn armen – ja ik heb een dikke kont – nogal stevig tegen mijn lijf gedrukt, iets waar ik niet meteen rekening had mee gehouden. Neem daar bij dat ik misschien tien centimeter boven mijn hoofd had, en de paniek sloeg toe. Als in: complete paniekaanval! Ik duwde een tiental keer op de knop en werd meteen eruit gehaald: het zweet liep me af, mijn hart bonkte en ik zat gewoon te trillen. Serieus!
Beide zorgkundigen stelden zich zeer begrijpend op, maar konden me geen alternatief bieden: een SPECT-scan had ik al gehad en iets anders had geen nut. En onder verdoving, dat doen ze niet, enkel bij kinderen.
Juist.
Ik heb nog een paar keer diep ademgehaald, mezelf streng vermanend toegesproken, mezelf ingeprent dat deze scan écht wel nodig is voor een deftige diagnose, en gezegd dat ik het ging proberen. Met, denk ik, wel drie keer de vraag dat ze me er zeker ging uitschuiven als ik op de knop ging duwen. Dat ging ze doen. Ze had intussen ook de airco in de buis op maximum gezet zodat er echt een windje door waait, en dat maakt verschil, zei ze.
Bon, ik dus opnieuw op de tafel, zonder de koptelefoon maar met oordopjes, de buis in, armen strak naast mijn lijf, ogen stijf dichtgeknepen dat ik de nabijheid van dat ding niet zag, knop in de hand. Het is vreemd hoe hersenen werken: die airco zorgde voor een briesje alsof er veel meer plaats om me heen was en hielp dus echt. En ik telde: ik ben tot vijfhonderd geraakt en toen kon ik er weer uit. En wat me ook hielp was het lawaai: het vreemde gezoem, gebrom en geklop heeft een kalmerend effect op me, hoe luid het ook is. Ze moeten daar echt eens een industrial track van maken, dat moet zalig zijn.
Soit, ik heb het dus overleefd: een beetje beverig zat ik iets later in de gang bij ons pa. Ha ja, de scan ging veel vlotter dan gedacht zodat ik daar al om tien over twee was, en het bezoekuur begint pas om half drie. En nee, ze laten je niet vroeger binnen. Ik had mijn boek bij en heb zitten lezen, zodat ik helemaal kalm bij ons pa zat. Oef.
En ons pa? Die stelt het al bij al wel goed, niet veel verandering, blijkbaar.
Botscan
Deze ochtend stond ik iets over acht – geen rekening gehouden met de file op de afrit van de Drongensesteenweg – in het ziekenhuis, om een inspuiting te krijgen met isotopen, en meteen ook de waarschuwing om niet in de buurt te komen van kinderen jonger dan zes jaar en zwangere vrouwen. Ne mens wordt blijkbaar radioactief van dit soort scan. Jammer genoeg hebben we geen werkende geigerteller op school, of het had nog amusant kunnen worden.
Nu, ik had tijd genoeg om terug naar huis te rijden, nog wat schoolwerk te doen, een liter water en een koffietje te drinken, en om kwart over tien opnieuw present te geven in het ziekenhuis. Mijn vijfdes waren intussen een toets aan het maken in de studie, je hebt namelijk niet veel keuze qua tijdstip in dit soort scans.
En de scan? Goh… Ik vond dat die nog meeviel, gezien mijn matige claustrofobie. Je wordt namelijk gescand door twee vlakke platen die beetje bij beetje rond jou draaien op een afstand van drie centimeter. Jawel. De dingen gaan mee op en neer met je ademhaling, go figure. Maar het helpt enorm dat je niet vastgebonden ligt – een losse velcroband om je armen op zijn plaats te houden niet te na gesproken – en dat de zijkanten tussen die platen wel degelijk open zijn. Ja, drie centimeter is echt wel dicht boven je hoofd, maar het viel nog mee. En je zit amper drie minuten in een korte tunnel waarvan je dus het begin en het einde voortdurend kan zien.
Soit, tegen elf uur was ik terug op school, om kwart over elf stond ik les te geven, tot half vier.
En toen voelde ik dat het op was. Ik was dood- maar doodmoe, humeurig, beetje wazig… Je wordt dus op zich niet misselijk of zo van die contraststof, maar het heeft wel een impact op je lijf. Allez, bij mij toch.
Soit, dat hebben we dan ook alweer achter de rug.
365 – 23 januari 2025 – isotopenscan
Even bij de rugspecialist
Omdat de rug nu toch wel al héél lang ambetant doet – sinds eind oktober – en ik twee stevige episodes kort op elkaar had, besloot ik om alsnog langs te gaan bij de rugspecialist.
Zeven jaar geleden, toen het allemaal fout is gelopen, had hij gezegd dat hij me eigenlijk niet meer hoefde te zien als er niks echt veranderde: ik ging af en toe wel een opstoot krijgen, maar dan moest ik maar langsgaan bij de huisdokter en daar een week (of twee) rust vragen, maar meer niet. Hij kon er toch niks aan veranderen, verbeteren gaat het niet doen, en een nieuwe scan zou wellicht niks nieuws opleveren.
Bon, ik heb die mens dus inderdaad zeven jaar niet gezien. Tot vandaag. Ik legde hem uit dat ik op mijn tandvlees zat, dat de rug niet meer wilde meewerken zoals hij dat de vorige jaren wel deed, en dat er aan de rechterkant een extra zenuw of pees of godweetikwat lastig deed, en dat ik bij een episode minder bewegingsmogelijkheid had dan daarvoor.
Hij luisterde en kwam tot de conclusie die ik vooraf sowieso al wist maar waarvoor ik toch moest langsgaan: een MRI-scan (over drie weken op zaterdag), een SPECT-scan (zo eentje waarbij ze radioactieve stof inspuiten en dan na een paar uur kunnen zien waar die isotopen zich ophopen en er dus problemen zitten) op een donderdag en dan de eerste week van februari terug naar de specialist. Want ja, zonder scans kan die mens niks vaststellen, door een keertje te kijken naar die rug weet hij niks.
Enfin, ik ga dus wachten op de conclusies van die scans en van de specialist vooraleer ik verder ga met de aanvraag van een (beperkte) handicap en alles erop en eraan. Extra medische gegevens kunnen geen kwaad, want de vorige zijn al van, jawel, zeven jaar geleden.
Allez hup. Weer een stapje verder.





