Lectuur: “The Battle of the Labyrinth (Percy Jackson and the Olympians #4)†van Rick Riordan
Zo’n Percy Jackson, dat is altijd amusant om tussendoor te lezen. De vorige drie waren fijn, het vierde heeft me niet teleurgesteld.
Percy is alweer een jaartje ouder, wordt iets meer een echte puber, maar verzeilt nog steeds even vlot in de problemen. Zoals dat hoort, uiteraard.
Deze keer is het zaak om de dreiging van Kronos te counteren, en die heeft het nu vooral voorzien op Kamp Halfbloed. Op zich zou dit beschermd moeten zijn, maar dat is buiten het mythische Labyrint van Daedalus gerekend: daarmee kan je, als je het überhaupt weet te overleven, overal ter wereld terechtkomen. En dus ook in Kamp Halfbloed, en dat weet Luke, Kronos’ voornaamste luitenant, ook.
Percy gaat dus met zijn trouwe vrienden opnieuw op stap om zijn wereld te reden, en bij uitbreiding de hele wereld. Zoals ook dat in een heldenverhaal als dit hoort.
Opnieuw is het net iets grimmiger dan het voorgaande, en opnieuw is dat helemaal niet erg. Riordans stijl blijft natuurlijk wel dezelfde, maar het humoristische komt er telkens wat minder door.
Moederdag
Moederdag, het is toch altijd een fijn gevoel. Om negen uur werd ik uit mijn bed gesommeerd en alras aan tafel geroepen. Daar stond een waar feestmaal te pronken: nog warme croissants en chocoladebroodjes, yoghurt, gesneden fruit, een versgekookt eitje…
En toen waren er ook de cadeautjes: Merel had een bijzonder mooi kaartje gemaakt en een theelichtjeshouder met bloemen uit de tuin. Fantastisch goed gelukt, vond ik.
Van de kinderen samen kreeg ik een ingenieuze contraptie: een beweegbare arm die op de zetel kan gevezen worden en waarin mijn Kindle vastklikt zodat die boven mijn hoofd kan hangen, en daarbij een afstandsbediening met een soortement klikkertje, zodat ik niet zelf mijn pagina moet omslaan, maar ik daar die afstandsbediening voor kan gebruiken. Nutteloos, zegt u? Nee hoor, ik kan ’s winters lekker warm onder mijn dekentje blijven liggen zonder telkens een arm te moeten bovenhalen. Heerlijk ding!
Van Bart kreeg ik een boek: Dirty Laundry: Why Adults with ADHD Are So Ashamed and What We Can Do to Help van Richard Pink en Roxanne Emery, een koppel dat de meest hilarische ADHD-tiktokvideo’s maakt. Ik heb me er al kriek mee gelachen en tegelijk dood geschaamd. Het feit dat Bart me nu het boek cadeau doet, is veelzeggend: het toont vooral dat hij mijn ADHD volledig heeft omarmd en er alles aan wil doen om me te helpen. Wat hij overigens al meer dan 30 jaar doet. Ik heb medelijden met de arme mens…
Soit, het werd een fijne dag, met milkshakes in de tuin en uitgebreide knuffels. Ik ben lang niet ’s werelds beste moeder, maar ze zien me graag en ik hen, en dat is het voornaamste.
Oedipus in het Citadelpark
Dat het vroeg was, vanmorgen. Hoezo, denkt u misschien? Wel, ik stond al om 7.00 uur in het Citadelpark voor een voorstelling in het kader van het festival All Greeks. Geen idee of ik nog veel andere voorstellingen ga meepikken, het zal ook sterk afhangen van het weer en het werk, maar bon, deze morgen mepte ik dus wel om zes uur de wekker dood en kreeg ik mezelf uit bed.
Om zeven uur stond er een rijtje voor gratis koffie, daar in het Citadelpark, en zag ik ook Patricia die wel elke week minstens een toneelvoorstelling bekijkt. Samen keken we naar Blinded by sight: an Oidipous Monologue door Princess Isatu Hassan Bangura, een tragedie over de Thebaanse koning Oidipous. Een jongedame bracht in het Engels enkele bedenkingen vanuit het standpunt van Oedipus ten berde, in een knap gebrachte monoloog. Alleen… het duurde amper twintig minuten, niet eens zo lang als ik erover gereden had met de auto. Tsja… maar het was wel goed, ja.
Ik wist overigens niet eens dat er een openluchttheater was in het Citadelpark: dat is een stukje waar ik precies nog nooit geweest was. Ik had zelf mijn eigen stoel mee – de rug verlangt niks minder – maar er werden dus ofwel stoelen, ofwel zitplastiekjes uitgedeeld. Goed overdacht, dus.
Patricia en ik dronken er nog een koffietje, kletsten nog wat na, en we gingen elk ons weegs: zij richting het werk, ik richting een ontbijtje.
Eindejaarsbal
Het had niet veel gescholen of er was geen bal geweest dit jaar. Het balcomité was met bijzonder weinig en ze geraakten maar niet vooruit. Pas toen een aantal collega’s er de schouders onder zette, en dan vooral Ann en Arwen, kwam er resultaat.
Het was als vanouds in onze eigen sportzaal, maar heel veel volk was er eigenlijk niet, omdat er nauwelijks reclame was gemaakt en het allemaal ook bijzonder last minute was.
Ik ben eerst gaan quizzen en stond tegen iets voor twaalf op de parking van de school. Alwaar ik al door vier mensen werd aangesproken, nog voor ik de speelplaats over was, of ik Kobe al had gezien. Wel… laat het volstaan met te zeggen dat ik hem zelf naar huis heb gebracht, met zijn hoofd in een vuilzak, en dat hij huisarrest heeft tot na zijn examens.
En het bal zelf, wel, de eerste DJ was een van onze eigen zesdes die dat prima deed, maar de tweede, die een extra equipe mee had, was verschrikkelijk arrogant, speelde veel te luid en hield het bij harde techno, terwijl er vrijwel geen kat meer op de dansvloer stond. De meeste leerlingen vluchtten voortdurend naar buiten, en de vraag om het stiller te zetten viel – wellicht letterlijk – in dovemansoren.
Het was zo erg dat we ze van het podium hebben gehaald en de eerste DJ opnieuw hebben laten draaien, tot hun groot ongenoegen uiteraard. Maar ze waren meer dan gewaarschuwd – hun antwoord naar mij was: “Mevrouw, ge werkt op mijn zenuwen, ik trek mij van u niks aan” – en ze waren betaald, ze moesten dus niet zagen. Ach ja…
Ik ben er geen uur geweest wegens Kobe, maar ik had wel het gevoel dat ze zich prima geamuseerd hebben, en daar draait het uiteindelijk toch om.
366 – 08 mei 2024 – kwissig
Lectuur: “The Temple of Fortuna†(Wolf Den Trilogy #3) van Elodie Harper
Na boek twee van deze reeks volgde automatisch ook boek drie.
Amara is intussen ‘ontsnapt’ uit Pompeii: ze is een invloedrijke courtisane in Rome geworden, in een eigen chique huis als minnares van een van de meest belangrijke mannen dicht bij de keizer. Maar daarvoor heeft ze wel haar vrienden, haar geliefde en vooral ook haar dochter moeten achterlaten in Pompeii, en dat doet duidelijk pijn.
Wanneer ze de gelegenheid krijgt om naar Misenum, naar haar beschermer Plinius te gaan en daarna ook opnieuw naar Pompeii, doet ze dat dan ook. Alleen weet ze natuurlijk niet wat haar in het jaar 79 na Christus boven het hoofd hangt…
Ik vond dit boek wat minder… Ja, het is bij momenten nog steeds spannend, Harper schrijft goed, maar het is, goh, weinig verrassend. Ik kon zo voorspellen wat er ging gebeuren, en dan bedoel ik uiteraard niet de uitbarsting van de Vesuvius. Misschien is het ook niet bedoeld om na elkaar te lezen, maar het is gewoon meer van het zelfde.
Beetje jammer, maar uiteindelijk blijft het wel fijne lectuur voor een tussendoortje.
Een proefje van een nieuwe larp: Phoenix
Nu onze favoriete larp ermee gestopt is, zijn wij, de Vossen, een beetje ontheemd. Een jaar of twintig geleden zijn we gestart als groep op Avatar en zijn dan samen beginnen spelen op Poort, maar we kenden elkaar wel al langer.
Toen Poort stopte, gingen we naar Haven, al waren we er daar niet bij van in het begin omwille van Els. Maar uiteindelijk speelden we er doodgraag: de Taoxka waren kleurrijke, controversiële figuren, maar ongelofelijk amusant om te spelen. En toen stopte het. En zat ik met mijn rug, had Mireille long covid, was Sabrina de goesting om te spelen wat kwijt en zag Hanneke het ook niet zo meer zitten omdat ze vond dat ze te weinig onthield van de plots. En Jarne, die ging een beetje zijn eigen weg als NPC.
We gingen dus met zijn allen wat rondkijken om te zien wat ons het beste zou liggen. Mireille was heel lovend over Testament, dus dat is een mogelijkheid. Binnenkort gaan Mireille, Jarne en ik NPCen op Eternica, en op Omen en Aether ben ik zelf een overtuigde NPC.
Vandaag ging ik, op uitnodiging eigenlijk, eens kennismaken met Phoenix, een postapocalyptische larp met zowat de standaard spelers allemaal, en een spelleiding die ik ook wel ken, ja. Ze hadden voor mij een fijn rolletje als rechterhand van een syndicaat van prostituees dat blijkbaar wel wat invloed heeft. Die Ladies in Red gaven een gemaskerd bal en daar kwamen redelijk wat spelers op af. Natuurlijk geeft zo’n éénavondlarpje niet de sfeer van een heel weekend, maar je voelt wel of de stijl je past.
Voorlopig ben ik er nog niet helemaal uit of het wel iets voor ons is, maar ik heb me wel geamuseerd. En die outfit, yup, dat zag ik ook wel zitten. Met nogmaals dikke kussen voor Saartje die me het kanten maskertje gaf dat perfect onder mijn bril past.
366 – 04 mei 2024 – Phoenix
Lectuur: “The House with the Golden Door†(Wolf Den Trilogy #2) van Elodie Harper
Omdat het eerste boek me wel meeviel, wilde ik van deze reeks ook nog boek twee en drie lezen. Lijkt me logisch.
Waar Amara in boek één nog een ondernemende, zij het in bewegingsvrijheid bijzonder beperkte hoer was in een bordeel in Pompeji, heeft ze zich intussen kunnen opwerken: ze is nu de vaste minnares van een jonge rijke aristocraat die haar in een eigen appartementje heeft geïnstalleerd. Haar levenskwaliteit is er met sprongen op vooruit gegaan, ze heeft meer bewegingsvrijheid, maar of ze nu ook echt vrij is? Dat valt nog te bezien, want Felix, haar vroegere eigenaar, kan haar blijkbaar niet zomaar loslaten, en er kunnen misschien ook nog wel lijken uit de kast vallen. En wat dan met echte liefde? Want dat is niet wat ze voor haar nieuwe meester voelt…
Opnieuw: geen hoogstaande lectuur, maar goed geschreven en spannend, en vooral behoorlijk realistisch qua setting. Dus ja, ik vind het goed, al zou ik het niet meteen aan leerlingen aanraden wegens de seksuele ondertoon.