Eternicaans Epos
Het was zo’n vijftien jaar geleden dat ik nog op Epos was: te druk met andere dingen en andere larps. Maar Haven is afgelopen en we zijn met het handjevol Vossen dat nog over is, op zoek naar iets anders. En dus kwamen Mireille (+ Arend), Jarne en ik hier figureren om nog eens de sfeer op te snuiven.
De spelers waren uitgenodigd in een grafelijk kasteel voor een bal, maar wat ze niet wisten, is dat de gravin was vermoord door haar lieftallige echtgenoot en nu wraak zocht. Ik had de instructies gekregen het gezag van mijn graafje te ondermijnen en vooral ook luide kreten te slaken als een banshee.
Mijn outfit aantrekken duurde wel eventjes, compleet met schmink en al, en toen vond de spelleiding dat de graaf misschien eerst beter wat gezag kon opbouwen, vooraleer ik dat moest ondermijnen. Na twintig minuten werd ik dus al uit het spel gehaald. Serieus…
Maar gelukkig hadden ze een tweede rol voorzien, een modecritica die op het bal was om daar iedereen te bekritiseren en af te breken. Goed gelachen, jawel.
Het bal is wel pas morgen, maar bon, ik heb me dan al geïntroduceerd. En ja, ik ben relatief vroeg gaan slapen, was ook nodig, en zoveel was er nog niet te doen voor mij.
366 – 07 juni 2024 – spookbruid op Epos
Foto van larpfotograaf Steven De Witte
Laatste quiz van het seizoen
Yup, het zit er weer op, het seizoen van het SQ, ofte de quiz waar ik al een jaar of twintig aan meedoe…
We waren niet met veel ploegen Рnieuwe aanmeldingen zijn bijzonder welkom Рmaar het was wel weer gezellig, en die nieuwe locatie daar in Sint-Amandsberg is echt wel ok̩: er is meer dan ruimte genoeg, de prijzen van de drank zijn schappelijk, er is een ruime keuze, en er is zelfs een beamer.
Extra voordeel: Astrid woont vlakbij en is de ideale invaller, want ze weet verdomd veel en dan vooral op die gebieden waarin we niet altijd even sterk zijn. Alleen doet de muziekronde ons steevast de das om: we staan doorgaans aan de leiding of toch tweedes, en dan verliezen we telkens weer die koppositie. Tsja…
En vandaag was al helemaal een specialleke: de jonge uitbater van de zaal heeft speciaal voor ons zelf een quiz samengesteld, zeer gevarieerd en eigenlijk perfect van moeilijkheidsgraad, en meer dan behoorlijk amusant. Hij was doodzenuwachtig maar heeft dat prima gedaan, waarvoor dank!
Soit, op naar een volgend seizoen!
Oh, en speciaal voor mij was Nicolas met zijn oltimer gekomen, een volledig herwerkte oude Ford Mustang. Alleen het geluid hoor je nog zo’n halve kilometer in het rond, denk ik…
Lectuur: “Snapshot” van Brandon Sanderson
Ik dacht, ik doe er dit boekje van amper 100 bladzijden snel even tussendoor. Brandon Sanderson schrijft meestal van die kleppers van rond de 1000 bladzijden, maar dit verhaaltje had inderdaad niet meer dan die 100 bladzijden nodig als introductie. Mocht hij willen, hij kon er echt een hele reeks aan ophangen, maar soms is dat ook gewoon niet nodig.
De premisse is eenvoudig: Chaz en Anthony zijn twee politieagenten die zich kunnen bewegen in een replica van de wereld van exact 10 dagen geleden. De bewoners weten niet dat ze replica’s zijn, maar kennen het gegeven wel, en beide agenten krijgen dan ook alle mogelijke medewerking om via die snapshot een beeld te krijgen van een misdaad.
Meestal zijn het onooglijke zaken, tot ze op een massamoord botsen en uitdrukkelijk het verbod krijgen om de zaak te onderzoeken. Wat ze naast zich neerleggen, met alle gevolgen vandien…
Blijkbaar zijn de filmrechten gekocht door MGM, en dan snap ik best: dit lijkt me de ideale basis voor een film met pakweg Tom Cruise, in de stijl van Collateral Damage en zo. Fijn, intrigerend, en meer moest dat niet zijn. Benieuwd of hij er ooit nog een vervolg aan breit…
Mutsje nummer 2
Vrijdagavond toonde ik aan Gwen, toen we na het toneelstuk nog iets gingen drinken, het mutsje dat ik voor het dochtertje van Louise-Anne had gemaakt.
“Zo ongelofelijk schattig!” had die uitgeroepen, “ik wil er ook wel zo eentje!” U vraagt, wij draaien. Ik had nog zwart garen liggen – die kleur wilde ze het liefst – en dus had ik vandaag alweer een mutsje klaar: in een vrij licht materiaal, het is geen wintermuts maar eerder zo’n herfst- of lenteding, goed voor op de fiets.
En ja, ook deze is best wel geslaagd, vind ik…
Dood Paard in NTG met “Women of Troy, as told by our mothers”
Zeiden Gwen en ik vorig jaar nog dat wij het echt wel hadden voor teksttheater, dan werden we vandaag wel op onze wenken bediend.
Dit was puur teksttheater: vrijwel het hele stuk door zitten de vier acteurs te haken aan een gigantisch groot lappendeken, waarbij ze gewoon af en toe eens van kant wisselen.
Ze vertellen het verhaal van Troje, het standpunt van Helena, dat van Andromache, dat van Briseis, dat van andere vrouwelijke personages, maar dan zoals hun moeders zich dat zogezegd herinneren. Ze verwoorden hoe hun moeders dat zouden zien, achteraf bekeken en vanuit het perspectief van een ouder persoon. Er komen ook veel referenties aan het heden, aan dingen die ze nu meegemaakt hebben. De hamvraag is: zou de Trojaanse oorlog zo lang geduurd hebben als vrouwen het voor het zeggen hadden gehad? En zou het verhaal van Homeros zo verteld zijn als hij een vrouw was geweest?
Ik vond het wel goed, ja. Zeer tekstueel, zeer cerebraal, maar als je de Ilias door en door kent, zeer goed. Yup.
Olivia Rodrigo
Merel is eerst en vooral een Swiftie: ze gaat in juli met Bart, en Liv en Koen naar Duitsland, naar het concert daar.
Maar Else had nu ook kaarten kunnen vastkrijgen voor Olivia Rodrigo, in het Sportpaleis. Merel is daar geen gigantische fan van zoals van Taylor Swift, maar kent blijkbaar ook zo goed als alle liedjes van buiten en zag het helemaal zitten. Ze had ook helemaal een outfit in elkaar gestoken: we waren samen om een paars T-shirt gegaan – paars is blijkbaar het favoriete kleur van Rodrigo – en daar had ze dan met textielstift – die we ook speciaal nog gaan halen waren – een quote uit een van de nummers op geschreven. Met dan nog een favoriet rokje erbij werd de fit compleet.
De bedoeling was dat ze om half vijf in Wetteren zou staan, maar toen was er een ongeluk op de R4 ̩n waren Else en co te vroeg, zodat we afspraken op de parking van de Ghelamco. Ik geef het u op een briefje: het verkeer was hel! De bedoeling was dat ze tegen zes uur Рhalf zeven in Antwerpen waren zodat ze nog iets konden eten, maar het is een zakje chips in de arena geworden, want ze hebben gewoon gigantisch lang in de file gestaan.
Ik overigens ook: anderhalf uur over in totaal 35 kilometer, het was niet zo bijzonder fijn, nee.
En het concert? Merel was compleet hees, ze vond het ongelofelijk wijs en genoot met volle teugen. Ze was pas tegen één uur thuis en blonk van enthousiasme en plezier…
Verjaardagsfeestje Bo
Nee, geen van de drie kinderen was mee: we zitten zo dicht bij de examens dat ze daar liever hun tijd aan spendeerden. Per slot van rekening zijn we twee uur kwijt door de autorit alleen al.
Het feestje zelf was nochtans best wel aangenaam: we konden buiten zitten in Koen zijn bouwwerf. Met dat vreselijke regenweer is zijn tuin nog steeds een gigantische modderpoel, al kunnen ze blijkbaar wel al zwemmen in het gloednieuwe en best wel grote zwembad. Het lijkt me heerlijk, als er ooit nog eens wat zomer aankomt.
Maar de rest van de tuin, daar is nog werk aan, ja. Het gaat fantastisch zijn als het ooit af geraakt :-p
We zijn wel al tegen een uur of vijf weer vertrokken wegens dus de studerende jeugd thuis, en dan heb ik het liefst dat zij niet zelf de tafel moeten zetten en dergelijke, dat we ze wat werk uit handen geven.
Maar er zijn ergere manieren om een pinkstermaandag door te brengen, ja.
Namiddagje Vilvoorde
Vilvoorde, zegt u? Daar ligt toch gewoon de viaduct?
Jawel, maar dat is blijkbaar zoveel meer… Ik moest er vandaag zijn voor de figurantendag van Eternicaans Epos, en ik zag dat de stad gigantisch veel veranderd is sinds ik er 25 jaar geleden les gaf… Nu, ik heb ook niet die route gevolgd die ik vroeger van station tot school fietste, we zaten aan een fijn pleintje. Na de briefing gingen Mireille, Arend en ik dan ook eerst een koffietje drinken, zo rond half vijf? En toen wilde ik nog snel een paar caches doen. Man, heb ik me daaraan mispakt! Die “paar cachekes” bleken in een prachtig, maar echt ronduit prachtig oud park te liggen, het park Drie Fonteinen waarin je zo de mensen uit pakweg Bridgerton zag flaneren. De bomen zijn ook uit die tijd, de hele inrichting van het park eigenlijk, en ik was er meteen verliefd op. Ik ben er dan ook bijzonder lang gebleven, ondanks de regendreiging, ondanks het feit dat ik moegewandeld was, ondanks het feit dat ik veel later dan gepland thuis ging zijn, ondanks het feit dat ik serieus honger begon te krijgen.
Ik heb het parkgevoel echt niet op foto kunnen krijgen, maar ik heb het wel geprobeerd. Het is veel weidser, veel majestueuzer dan je zou denken, daar onder die viaduct…
Het was kwart voor negen voordat ik opnieuw aan de auto stond, lichtjes blauw van de honger. Ik besloot dan ook om, als ik een frituur of een pita zou tegenkomen, dat ik zou stoppen, maar er niet voor zou omrijden. En lo and behold, wat is zowat het eerste dat ik zie? Een fijn frietkot. En ja, het heeft gesmaakt, ook al was het te veel voor mij.
Heerlijk uitgewaaid, enorm genoten van mijn dagje. Echt.