Amusement – Pagina 306

26/10/2013

Silver lining, silver lion

Voor Wolf had ik voor Ankoria een blauwe surcoat gemaakt, met een zilveren wolf op geschilderd. Kobe was toen een beetje jaloers, maar aangezien hij niet mee ging naar Ankoria, had ik er niet meteen eentje voor hem gemaakt. Deze morgen is hij voor een kapoenenweekend vertrokken (lees: van zaterdagmorgen tot zondagmiddag, met overnachting in het eigen lokaal hier in Wondelgem) en het thema was ‘Ridders en prinsessen’. Juist. Ik ben gisterenmiddag dus opnieuw richting Sleepstraat gereden om rode stof, heb op mijn vrije mij-namiddag een grijs biesje rond een goeie lap genaaid, er een halsgat in gestoken, en heb een leeuw uitgeprint en overgezet op de stof. ’s Avonds heb ik dan in de zetel de tekening in de zilververf gezet, en eerlijk gezegd ben ik echt wel trots op het resultaat.

Het is beter gelukt dan die van Wolf: veel makkelijkere stof om op te schilderen, en ik heb de verf ook een pak vloeibaarder gemaakt.

Kobe was in elk geval bijzonder enthousiast. Waarom een leeuw? Omdat hij van sterrenbeeld leeuw is, en het past ook wel bij hem. Ik heb hem de tekening ook zelf laten kiezen. En waarom rood? Wel, als het aan de jongens lag, kocht Wolf alles in het blauw en Kobe alles in het rood. Ze hebben echt elk een duidelijk lievelingskleur.

Deze morgen poseerde ridder Kobe vol trots.

En hoe heb ik die tekening nu overgezet? Wel, ik heb de tekening afgeprint in diepzwart op wit, met maximum contrast dus. Daarna heb ik ze op een glasplaat gelegd, de stof erover (werkt dus niet met dikke stof) en mijn bureaulamp eronder. Met vettig potlood heb ik de tekening probleemloos over kunnen nemen, en daarna dus ingekleurd met textielverf. Het is eventjes werk (zo’n uur of twee), maar het resultaat mag er zijn.

20/10/201326/10/2013

F.A.C.T.S., dag twee

Meer F.A.C.T.S., meer foto’s. Eigenlijk vooral dankzij Wolf, want die had zin om mee te gaan, hij wilde dat wel eens zien. Kobe heb ik netjes naar de scouts gestuurd, want voor hem zou het te lang geduurd hebben.

Wolf was dan ook fotograaf van dienst, en heeft stapels foto’s getrokken. Ik ga ze niet hier zetten, je kan ze vinden op Gentblogt, en wel hier.

19/10/201325/10/2013

Wat een week, wat een week…

Dat het me dus het weekje wel was.

Maandagmorgen is Bart gewoon naar zijn kantoor vertrokken voor een resem afspraken, ’s avonds nam hij het vliegtuig naar Barcelona. Woensdagavond heb ik hem rond half elf opgepikt aan het station, en donderdagmorgen was hij in alle vroegte naar Tour & Taxis voor een beurs waar hij ook een lezing moest geven. Aansluitend is hij doorgereden naar Zaventem, om een vlucht naar Dublin te nemen. Gisterenavond kwam hij weer thuis, doodop. Niet verwonderlijk, zou ik zo zeggen.

Ik had dus de kinderen de hele week voor mij alleen, maar tussendoor ook nog het afsluiten van een rapport, klassenraad, en Zuiddag. Bezigheid genoeg.

Deze morgen moest ik Wolf al om half negen aan het clubhuis van de rugby afzetten omdat hij toernooi had in Oudenaarde. Tegen kwart over negen ben ik dan met Kobe opnieuw naar datzelfde clubhuis gereden, omdat hij hier aan de Blaarmeersen toernooi had. Yup, dit jaar valt het tegen: Wolf en Kobe zitten elk in een andere poule, en dus moet ik me opsplitsen. Ik ben gebleven, en Bart moest dus ook vroeg op om voor de wakkere Merel te zorgen. Tsja…

Tegen dat het toernooi goed en wel begonnen was, doken oma en opa op om voor hun kleinzoon te supporteren.

En iets later kwamen ook nonkel Roeland met Nand en Marne Kobe aanmoedigen.

Die genoot van alle aandacht, speelde prima, en scoorde zowaar zelfs een try! Zijn eerste, als ik me niet bedrieg. Intussen was ook Bart gearriveerd met Merel, die het zalig vond dat oma, opa en Marne er waren. Het weer was trouwens toch ook zalig, nee?

Bart ging al eerder terug en maakte het middageten (de ratatouille had ik gisterenavond al gemaakt en was maar op te warmen), ik wachtte nog even tot ook Wolf terug was, en reed toen met twee vermoeide jongens naar huis.

En toen moest F.A.C.T.S. nog komen. Ik heb er een fotoverslag van gemaakt voor Gentblogt, en daar kan u ook lezen wat het precies inhoudt. Ik stond, zoals altijd, bij de stand van Elanor, de Tolkienvereniging. Andere jaren moest ik vooral namen in het Elfs schrijven, en hadden we op een gans weekend misschien vijf kandidaten om haar in te vlechten, nu was het een stormloop op dat vlechten. We hebben zelfs met serieuze wachtlijsten moeten werken, en op bepaalde momenten stonden we met vijf tegelijk te vlechten! Zot gewoon!

Enfin, het was leuk om alle Elanorianen nog eens te zien, maar ik was steendood tegen ’s avonds. Verwondert dat iemand?

18/10/201323/10/2013

Blaarmeersen

Het was een drukke dag vandaag, met geloop voor nieuwe broekkousjes, Skylanders, boodschappen, boekhouder, apotheek… Er kwam niet veel van de ‘mij-namiddag’ in huis, helaas. Maar gelukkig was het nog steeds aangenaam warm buiten, en kon ik ontstressen met mijn Mereltje aan de Blaarmeersen, terwijl de jongens aan het trainen waren.

We zijn nog maar eens met de buggy tot aan het kleine piertje gewandeld, hebben daar onze boterhammetjes opgegeten op het bankje, keken naar de zonsondergang en zagen dat het goed was. We zijn dan rustig teruggewandeld – en Merel stapt altijd dat hele eind, dan – tot aan het veld, hebben nog eventjes gekeken of de jongens wel goed bezig waren, en zijn dan maar een chocomelk gaan drinken voor bij de boterhammen. Meer moet dat soms niet zijn om helemaal rustig te worden.

15/10/201320/10/2013

Barcelooooooona!

Bart is gisterenavond vertrokken voor drie daagjes Barcelona. Voor het werk, wel te verstaan, het is niet alsof hij veel zal kunnen zien en doen. Het is een stad waar we zelf eigenlijk nog nooit geraakt zijn, en die ik nog steeds eens wil zien. Plannen, plannen…

Maar hij liet me weten dat het daar, tegen middernacht, nog 23Â° graden was. Terwijl ik hier net van plan was om in mijn bed te kruipen met een kersenpitje. Zo’n koud bed, dat is niet zo aan mij besteed. En Wolf slaapt nu wel op Barts plekje, maar dat is toch zo niet echt helemaal hetzelfde ^^

Woensdagnacht is hij terug. Ik moet hem afhalen rond half elf in het station, normaal gezien. Dan slaapt hij thuis, en vertrekt in alle vroegte naar een beurs in Brussel, in Tour & Taxis,, om daar een lezing te geven. En dan meteen weer door naar de luchthaven, om naar Dublin te vliegen. Als alles goed gaat, zie ik hem vrijdagavond terug.

En zaterdagmorgen ben ik dan weer weg: eerst de rugby met de kinderen – Wolf zit in Oudenaarde, Kobe speelt hier in Gent – en dan daarna naar F.A.C.T.S., de fantasybeurs in Flanders Expo waar ook Elanor staat, de Tolkienvereniging waar ik al jaren lid van ben. Ook de hele zondag ga ik daar zijn.

Ik denk dat we allebei blij gaan zijn als de nieuwe week er is. Dat we elkaar weer eens wat zien, en zo.

En ja, ik weet het, we doen het onszelf aan, niemand verplicht me om naar F.A.C.T.S. te gaan. Maar er moeten ook leuke dingen in het leven zijn, nee?

14/10/201319/10/2013

Hoodies zijn niet voor 40+, zo blijkt.

Het ging in de klas daarstraks over kledij en hoe de kledij van iemand de status kan uitdrukken. Dat een respectabele Romeinse vrouw altijd een jurk droeg tot aan de enkels. Blote armen en een duizelingwekkend dÃ©colletÃ© waren niet echt een bezwaar, maar die benen, die hield je min of meer bedekt, als je als fatsoenlijk wilde beschouwd worden. Slavinnen, dat was wat anders. Die droegen meestal een kortere tunica, gewoon omdat dat praktischer was om in te werken. En als je als dominus je slavinnen graag in nauwelijks verhullende niemendalletjes zag rondlopen – denk maar aan de Spartacus-reeks – dan was dat maar zo.

Van het een kwam het ander: wat je op school ook best wel of niet droeg, of hoe je je ook moet kleden naar je leeftijd.

Een van de jongens opperde dat leggings eigenlijk voor niemand een correct kledingstuk zijn, toch niet als je ze als broek gebruikt. Daar kwam protest op: sommige meisjes vonden dat het moest kunnen, als je daar een beetje het figuur voor hebt. Ha ja, en uiteraard ook de juiste leeftijd, namelijk onder de twintig. Want sommige mensen, die kleden zich toch echt wel te jong! Zo van die oudere vrouwen met leggings, of van die korte rokjes, of van die naveltshirts en zo. Allez zeg! Of, zo zei er eentje, van die ouwe mensen met een hoodie aan! Mijn pa, he, die draagt dat dus nog! Komaan zeg, snapt die dan niet dat hij daar al te oud voor is? Hij is al drieÃ«nveertig, en dan zo’n hoodie, da ga wa nie ze!

Waarop ik voorzichtig poneerde dat ik toch ook soms naar school kwam in een vestje met een kap, dus eigenlijk ook een hoodie. En dat ik ook al tot die “ouwe mensen” behoorde.

Tsja.

Haar kleur was navenant, het gegrinnik in de klas ook. Maar blijkbaar vonden ze dat het bij mij dus allemaal zo erg niet was. Al een chance :-p

11/10/201313/10/2013

Middagen voor mezelf

Omdat ik maar vier/vijfde werk, heb ik wel iets meer tijd dan de gemiddelde mens. Zou je toch denken. Ik ben inderdaad nogal wat halve dagen thuis van school, maar in de meeste van die halve dagen kruipt verbeterwerk, administratie, voorbereiding, dat soort dingen. Op die ene extra dag dat ik nu thuis ben, doe ik eigenlijk vooral dingen om en rond het huis, en dan vooral de extra’s, zoals bijvoorbeeld woensdag de apparaten voor de keuken gaan kiezen, een pakje gaan ophalen, papieren ivm de verbouwing versturen, en zo nog wel wat dingen. Op woensdagmiddag zijn de kinderen thuis, moet ik taxi spelen, en doe ik vooral huishouden.

Veel tijd voor mezelf blijft er niet over, en dat mis ik wel. Vooral in de grote vakantie heb ik dat gemerkt: ik was veel thuis, deed ook niet zo heel veel, maar er waren wel altijd de kinderen. Tijd voor mezelf zat er eigenlijk niet zoveel in, en ik heb dat nodig. Tijd waarin ik niet bezig ben met de kinderen, het huishouden, de verbouwingen of het werk. ’s Avonds heb ik geregeld zo een paar uur, maar dan ben ik meestal ook wel echt moe.

En dus heb ik een besluit genomen: sinds 1 oktober ben ik op vrijdagmiddag thuis, en dat wordt mÃjn dag. Enfin, mijn drie uren, want ik heb pas gedaan om 12.05u, en om ten laatste 15.45u moet ik de kinderen alweer ophalen, wil ik geen 5,10 euro betalen voor opvang (tot vijf uur, tenminste, tot zes uur is duurder).

Vorige week ben ik in het Salon iets gaan eten met de onvolprezen Melanie, en daarna ben ik even nog de Hema binnengesprongen aan de Zuid (ik wilde groene washitape), en een sjaal gekocht in de Cassis. Tsja. Gewoon ik alleen.

Vandaag had ik dan weer afgesproken met Xavier, ook al een zeer aimabel gezelschap. We zijn iets gaan eten op de Korenmarkt in de Twilight (niet voor herhaling vatbaar, geloof me), en hebben daarna grondig verder gefilosofeerd bij een machtig goed stuk taart in Julie’s House. WÃ©l een dikke aanrader, maar dat wist ik al.

Ik was nÃ©t op tijd terug om de kinderen op te halen, maar voelde me helemaal uitgerust. Fysiek misschien niet, maar dan toch wel mentaal. Blijkbaar had ik dat dus echt wel nodig.

Proveniant medii sic mihi saepe dies, om het even met Ovidius te zeggen.

09/10/201312/10/2013

Ankoria – vervolg

Intussen zijn er ook andere mensen die foto’s online hebben gezet, en daarvan krijgt u er hier een paar, waar vooral ook Wolf op staat natuurlijk.

En zowaar zelfs een filmpje, van de hand van An Willems:

08/10/201309/10/2013

Banners

Dat mijn blog veranderd was van server, een upgrade had gekregen, en daardoor de foto’s ook aanklikbaar zijn, dat had ik u al verteld.

Maar onze onvolprezen sysadmin heeft ook meteen nog even nagekeken waar ik ook alweer mijn banners moest uploaden, en me meteen ook de correcte gegevens doorgespeeld. Na al een jaar of drie met dezelfde vijf hoofdingen was ik er zo stilletjesaan zwaar op uitgekeken, maar n00b als ik ben, vond ik niet meer hoe of waar of wat.

Ik ben dus onmiddellijk in mijn foto’s gaan graaien, en heb een aantal nieuwe hoofdingen gemaakt, waaruit de pagina random kiest bij het laden. Ik geef ze u hier ook even mee, dan hoeft u niet noodzakelijk te gaan kijken. Al ziet u ze daar wel in het groot natuurlijk ^^

Vorige vrijdag getrokken aan de Blaarmeersen.

De laatste dag van de vakantie getrokken aan de Blaarmeersen.

Een beeld uit het Huis van Alijn.

De Hoge Venen, aan Mont Rigi.

De zee aan Cap Griz Nez.

Het strand van Dieppe

05/10/201308/10/2013

Ankoria 8

De vorige keer was het nog in winterse omstandigheden (hoewel), deze keer hadden we voor Ankoria, de kinderlarp, het perfÃ©cte weer: zo’n twintig graden, een zonnetje, en dus ideaal om een kostuum aan te hebben zonder je dood te zweten. Tenzij je moest vechten natuurlijk, dan was het wel naar de warme kant.

Waar in december vorig jaar zowel Wolf als Kobe nog meegingen, wilde Kobe deze keer niet mee. De monsters waren hem te griezelig, en het ventje loopt ook behoorlijk moe. Wolf eigenlijk ook, maar die wilde Ankoria voor geen goud missen. En dus tuften we iets na achten richting Limburg, alweer.

Ik heb quasi de hele tijd de Koningin van het Zuiden gespeeld, met een initieel Italiaans accent dat na een tijdje naadloos overging in een Russisch accent. Vraag me niet waarom ^^ Het was heerlijk om te zien hoe die kinderen daarop ingingen, en hoe ze dus vol overtuiging speelden.

Wolf heb ik nauwelijks gezien: die had het veel te druk met drakenridder spelen, om eerlijk te zijn. Ik heb gisterenavond nog snel zijn kostuum afgewerkt: hij had namelijk een tribal wolvenkop gekozen, in zilveren textielverf. Alleen was ik vergeten hoe vreselijk traag die verf wel droogt (en schildert ook, eigenlijk, ik heb er meer dan een uur over gedaan) en dus was ze niet droog. De tuniek heeft vanmorgen nog een uur voor een blaasvuurtje gehangen, en daardoor is de schade beperkt gebleven. Enfin, hij vond het prachtig, en zag er ook wel schitterend uit.

En hij kan al niet wachten tot het de volgende is, zegt hij!

(Hier staat hij achteraan als enige recht. Betere foto’s volgen hopelijk nog, mijn toestel was plat voor ik hem op de foto had).