Latijntweets september
Ideaal voor een hersendode dag als vandaag: een verzameling weetjes die ik maar te kopiëren heb. Soms, als ik eraan denk en er die dag iets memorabels is gebeurd, zet ik namelijk op twitter en facebook een weetje over de Klassieke oudheid, in maximaal 140 lettertekens. Ik lijst die van september hier even voor u op:
* Op 2 september 31 AC (2044 jaar geleden) won Octavianus de slag bij Actium, waarmee hij meteen het einde van de Romeinse Republiek inluidde.
* Op vier september 476 roept Odoacer zichzelf uit tot koning van Italië, en maakt daarmee een eind aan het West-Romeinse Rijk.
* 5 september: feestdag van Jupiter Stator, die Romulus hielp de invasie van de Sabijnen tegen te houden na de Sabijnse maagdenroof (750 AC)
* 7 september: In 70 na Christus bezet het leger van keizer Titus Jerusalem, en plundert de stad.
* 9 september: Vandaag in 9 PC moordt de Germaan Arminius met zijn troepen 3 legioenen van Varus uit, 20.000 Romeinen sterven. Rome zakt weg in schaamte.
* 10 september: Nil novi sub sole: niks nieuws onder de zon. Vaak verkeerd gespeld door de gebruikers. Behalve BDW dan :-p
* 13 september: Gisteren in 490 AC, werd de eerste marathon gelopen: een bode liep de afstand Marathon-Athene om de overwinning te melden, en viel toen dood
* 13 september: Vandaag, op de Iden van September, werd het grote feest van ‘Epulum Iovis’, of feestmaal van Jupiter gevierd, tijdens de Ludi Romani
* 14 september 81: Domitianus wordt keizer, nadat zijn oudere broer Titus gestorven is
* 16 september 307: keizer Severus II wordt gevangen genomen in een plaatsje Tres Taberna, ofte de Drie Kroegen. Enkel memorabel daarom.
* 19 september: Gisteren, maar dan 1999 jaar geleden, werd Tiberius als opvolger van Augustus gekroond tot keizer.
* 20 september: In 480 AC werd vandaag de slag bij Salamis gevoerd, waarbij de Grieken eindelijk de Perzen versloegen
* 21 september: Vandaag, 2032 jaar geleden, in 19 AC, stierf de grote dichter Vergilius, auteur van Bucolica, Georgica en Aeneis, hét Latijnse meesterwerk.
De rest van de maand ben ik het eerlijk gezegd gewoon vergeten, en was het ook nogal druk en zo. Tsja. Beter in oktober, hoop ik!
Familiefeest
Dat het pijn deed, zo na een korte nacht om negen uur opstaan. Enfin, deze nacht was niet zo kort (zat erin om drie uur), maar de vorige nacht was dat wél geweest (van zes tot negen), en op mijn oude dagen lukt dat recupereren niet zo vlot meer als toen ik nog twintig was.
Om half elf stond ik dan ook, gewurmd in nylons en een chique kleedje, met de nodige accessoires links en rechts, met gans het gezin in de kerk van Kruishoutem voor de herdenkingsmis voor Jeroom. Alleen was er geen mis, wegens geen priester. Er was wel een gebedsdienst, wat eigenlijk ongeveer hetzelfde is, maar dan wel compleet geleid door vrouwen, en zonder het sacrament. Een communie was er wel, wegens reeds op voorhand gezegende hosties. Beetje bizar, als je het mij vraagt.
Aansluitend liepen we door tot op het kerkhof, en zagen de jongens voor het eerst het graf. Kobe was ervan aangedaan: hij miste zijn bompa, zei hij. Nu gingen ze nooit meer samen onnozel kunnen doen, of samen naar de kippen gaan. We hebben samen afscheid genomen, en hij heeft zijn opa een zacht kushandje toegeworpen, en hem toegefluisterd: “Ik mis je zo, bompa…”
Nadien ging de tocht richting Etikhove, naar Paul de Pierre, voor het jaarlijkse familiediner. Ik moet zeggen: ik ben al wakkerder geweest. Niet dat het zo erg was: ik heb een fijne conversatie gevoerd met Barts kozijn, ik heb gewandeld met het neefje van vijf maanden dat maar niet wilde slapen, en ik heb genoten van het eten. Maar na de hapjes, het voorgerecht en de sorbet kreeg ik het toch eventjes lastig. Gelukkig kwamen ook het hoofdgerecht, dessert en koffie aan een mooi tempo, en liepen we tussenin af en toe in de tuin waar de kinderen speelden, zodat het eigenlijk best meeviel. Maar de wallen onder mijn ogen spraken wellicht boekdelen :-p
En vooral de drie kwartier in de auto naar huis waren lastig, zeker omdat Bart netjes lag te slapen naast me.
Enfin, al bij al een fijne dag gehad. Al moet ik zeggen dat ik, als ik eerlijk ben, misschien toch nog net iets liever in maliënkolder op een ork aan het meppen was geweest.
Nerdgasm: Lego overload
Als je een uitnodiging in de bus krijgt om naar de pre-opening te gaan van de nieuwe Legowinkel, dan zeg je toch geen nee? Ook al moet je daarvoor met drie kinderen naar Wijnegem rijden, en een muziekles en een rugbytraining overslaan? Mijn jongens vonden alvast van niet, en dus reden wij deze namiddag gezwind naar Wijnegem, alwaar wij net iets minder gezwind ingang vijf vonden, en uiteindelijk net op tijd de winkel binnenvielen.
De jongens straalden, beter kan ik het niet zeggen.
Wat wil je dan ook: een ganse winkel met alles uit het boekje waar Kobe zo graag door bladert! In de vitrine een Orthanc
en een Arkham Asylum (compleet met groene tentakels)
en binnenin ook overal netjes gebouwde modellen. De jongens waren nog niet helemaal binnen, of ze hadden al elk een Speedor in de hand om een wedstrijdje te spelen. En tot hun grote verbazing kregen ze dan ook nog een cadeautje, zijnde een sleutelhanger en kaarten van die Speedors.
Na het eerste initiële openmondmoment werd de winkel verder verkend: een bak waar je zelf je favoriete ventje kan samenstellen, en dat ze vandaag ook gratis mochten meenemen. Ook daar konden ze een wedstrijdje winnen.
Verderop mocht er vandaag een piraat gebouwd worden, iets wat blijkbaar per maand afwisselt. Wolf en Kobe bouwden zelfstandig, voor Merel waren de stukjes nog te klein, maar was het wel een goeie kleurenoefening.
Wat het meest opvalt als je in de winkel binnenkomt, is natuurlijk de Legomuur: allemaal ronde potten met stukjes erin, die je per beker kan aankopen. Gedaan met een ganse nieuwe dure doos te kopen als je ergens anders een paar stukjes mist, of zelf iets cools wil ontwerpen: je neemt een beker, vult die met blokjes in kleur en vorm naar keuze, en betaalt naargelang de maat van je beker. Toch ongelofelijk wijs?
Wat het meest coole is, of toch de feature met het hoogste nerdgehalte, is de scanner: je houdt een doos met minimaal 200 stukjes voor het oog, en je krijgt een 3Dprojectie van de inhoud van de doos, die je zelfs kan doen bewegen. Gewoon mega de max!
Wat me dan weer het meest verwonderde, is de uitgebreidheid van het gamma. Uiteraard wist ik dat er een enorm gamma aan Star Wars gerief is, en heb ik ook al staan kwijlen bij een Star Destroyer of de Death Star. En natuurlijk wist ik dat je zowat elke grote scene uit de Lord of the Rings Trilogie kan nabouwen. Maar wat ik bijvoorbeeld niet wist, is dat er een architectuurreeks bestaat, waarbij je een aantal zeer herkenbare gebouwen kan nabouwen.
Zelf kon ik ook niet aan de verleiding weerstaan, en liet me door de jongens overhalen om nu al kerstcadeautjes in te slaan en in de kast op te bergen: Shelob voor Wolf, en een set van twee Speedors voor Kobe. Niet dat zij zo lang op hun honger moesten zitten: ze kregen elk ook uit de Legowinkel een Legowinkel om te bouwen mee. Lekker meta!
Ginder zaten we overigens ook niet op onze honger: er waren tal van lekkere hapjes voorzien, koekjes, marsepein, en vooral ook zeer originele en mega coole boterhammen. Poepsimpel overigens: je snijdt twee rechthoeken uit je brood, legt er je beleg tussen, en uit een andere boterhammen haal je drie kleine schijfjes, die je dan met boter vastzet op de eerste, et voilà : legoblokjes! Die moet ik onthouden voor een kinderfeestje!
In elk geval: bedankt, Lego! Hier is alvast de goesting om te bouwen flink aangewakkerd, en dat kan ik alleen maar toejuichen!
*haalt de grote bakken lego van de kamer naar beneden, en trekt een paar stevige sloffen aan om vanaf nu het huis te doorkruisen*
365 – 24 september
Thuiskomen en rechtstreeks de zandbak binnen: ik vind het zalig! En totaal geen vraag naar tv.
Clubdag – Scoutsdag
Zo’n dubbele boeking op één avond, met dingen die ge echt alletwee wil zien/meemaken, met kinderen, da’s niet zo vanzelfsprekend.
Er was namelijk clubdag in de rugby, en toneel in de scouts, als begin van de scoutstweedaagse. Ik heb gewikt, gewogen, mensen geëngageerd, gepland, afgesproken, en het lukte zowaar!
Om zes uur stond ik met de drie kinderen (Bart zat ergens in Nederland) aan de Blaarmeersen, voor de clubdag van de rugby. Omdat ik daar in het clubhuisteam zit en foto’s wilde nemen, wist ik op voorhand dat het druk ging zijn. Ik had een leerling uit het zesde mee als nieuwe speler, en zijn vriendin (die trouwens bij mij in het vijfde zit) was mee als babysit voor Merel. Geen overbodige luxe, want ik heb nogal wat rondgelopen. Intussen zat Merel dus bij Phebe, at boterhammetjes, liet een ballon vliegen, en dat soort dingen.
Tegen kwart na zeven, toen de eigenlijke training begon (en ik het doodjammer vond dat ik de ‘oudertraining’ met de jongens moest missen) laadde ik iedereen weer in de auto, en reed naar huis. Wolf had al in de auto gegeten, moest gelukkig niet meer douchen, en kon zich gewoon snel omkleden. Gelukkig stond oma al paraat, en kon zij hem tegen kwart voor acht naar de scouts voeren (waar hij eigenlijk om zeven uur verwacht werd, maar ik had verwittigd). Intussen stak ik een doodmoeë Merel in bed, was Kobe ook omgekleed, en kon ik samen met hem naar het scoutstoneel gaan kijken.
Dat was overigens even knudde als altijd: een natuurgroep wil de scouts weg omdat die zogezegd de natuur vernielen, kidnappen daarom professor Zonnebloem, gebruiken diens raket om naar het verleden te vliegen en daar Baden Powell uit te schakelen, zodat de scouts nooit bestaan. De scouts steken daar, samen met Kuifje en co, een stokje voor.
Wolf en de welpen (LOL, ideale groepsnaam ooit!) waren de tweede scène, en hij zit als natuurgroeplid achter een krant te spioneren.
Ik heb goed gelachen, ons ma is voor het tweede deel ook nog afgekomen (intussen was Bart dus thuis), de kinderen hebben nog een bakje frieten gekregen, we hebben even aan het verschroeiende kampvuur gezeten voor een klein stukje van de zangstonde, en om tien uur zijn we huiswaarts gegaan. Jammer dat we de clubavond niet verder hebben meegemaakt, maar soit, we hebben allebei kunnen doen op een redelijke manier.
Goed gelachen ook: iemand bij de rugby vroeg waarom we al voort gingen, en ik zei ‘Scoutsweekend’. Reactie: “Ja zeg, ze moeten kiezen hé!” Droog antwoord: “Yup, ze kiezen de scouts”.
Elanor
Het was al veel te lang geleden, vond ik, dat ik de mensen van Elanor, het Vlaamse Tolkiengenootschap, nog had gezien. Ik ben daar al sinds jaar en dag lid van, was tot voor een paar jaar ook vrij actief als bard (voorlezen, vertellen en zingen), maar vorig jaar was het echt allemaal te druk. Geen ledendag, geen F.A.C.T.S. toen. Vorige jaren (2009, 2010) was ik trouw op post, en deden we ook samen iets qua voorstelling.
En dus vandaag opnieuw. Er was de Tolkienkwis, er was de obligate barbecue, er was harpmuziek, en er was vooral ook gezellig geklets. Ha ja, als je elkaar al zo lang kent en zo weinig ziet, is dat logisch, nee?
Eigenlijk hebben we deze keer weinig over Tolkien zelf gepraat, eerder over kostuums (we hebben dan ook een officiële kostumière in het gezelschap, die onder andere de kledij van The White Queen heeft gedaan), over praktische zaken zoals F.A.C.T.S. waar we uiteraard opnieuw staan, over Behekst Diksmuide, enfin, over vanalles eigenlijk.
Mocht u zin hebben om even kennis te maken, kom dan gerust kijken in onze facebookgroep, of op de website. Meer volk is altijd welkom, en des te gezelliger. En kom anders gerust een praatje slaan op F.A.C.T.S., ik zal daar zowat de hele tijd zijn, denk ik.
Gitaarles
Gisteren zijn Wolf en ik al even tot bij de gitaarlerares gegaan met mijn twee oude gitaren. Enfin, een oude gitaar van mijn vader, en mijn gitaar van vroeger, die ook al zowat de halve wereld heeft gezien. Beide gitaren hebben de nodige blutsen en builen, en eigenlijk ook barsten. De juf kon zich wel vinden in de gitaren, op voorwaarde dat ze hersteld werden, en gaf me het adres van een gitarenmaker/hersteller in Sint-Amandsberg.
Omdat ik niet graag half werk doe, trok ik vandaag al naar de luthier. Die keek even na wat er mis was, en schudde het hoofd: de herstellingen zouden meer kosten dan wat de gitaren nog waard waren. Helaas.
Nu had ik op zijn site (ha ja, altijd eerst even checken waar je naartoe gaat) gezien dat hij starterspakketten aanbood: een nieuwe gitaar, een stevige gitaarzak met rugriemen, een voetsteuntje, een pupiter, een stembakje voor aan de hals en een staander om de gitaar in te zetten, voor 290 euro. Ik had eigenlijk alles nodig, want stemmen doe ik op het gehoor (als violist heb ik daar geen problemen mee), mijn oude gitaarzak was versleten, net zoals mijn pupiter, en de rest heb ik nooit gebruikt.
Tsja. Ik heb dus meteen veel geld uitgegeven, maar nu heeft Wolf tenminste alles wat hij nodig heeft, en niet de oude brol van zijn mama. En geloof me: hij blonk van contentement!
Blaarmeersen
Wat doet een mens op een meer dan stralende, bijna tropisch warme woensdagnamiddag in het begin van het schooljaar?
Juist, zijn dochter van twee in bed steken, want die was doodop.
Edoch, na drieënhalf uur vond ik dat ze toch wakker mocht worden. Ik smeerde een stapel boterhammen, propte zwemhanddoeken en rugbygerief in een grote tas, propte de kinderen in de auto, en reed naar de Blaarmeersen. Ha ja, want om zes uur hadden de jongens rugbytraining, en zo konden ze eerst nog een uurtje zwemmen. Ik moet het toegeven: het was zà lig in het water. En er waren wel meer mensen die daar zo over dachten, konden we vaststellen.
De kinderen genoten: de jongens speelden haai, en Merel en ik waren de haaienvangers. Gejoel en gespatter gegarandeerd. In die mate zelfs, dat we de tijd uit het oog verloren, en de jongens een half uur te laat waren op training. Ach ja…
Merel en ik aten rustig onze boterhammetjes op op het grasveld, kleedden ons ook aan, en wandelden naar het trainingsveld, nog net op tijd om de jongens nog eventjes aan het werk te zien.
Rugby: ’t is een wijze sport, dat ik het u zeg!
Baronfeesten
Dat wij hier ten huize zot zijn van larp en fantasy, zal u als trouwe lezer wellicht niet ontgaan zijn. En als dan een paar maten van de larp zo zot zijn om in Balegem een groot middeleeuws festijn op poten te zetten, dan gaan wij daar naartoe. Vaneigens.
Er was een demonstratie van twee ridders te paard, met onder andere appelslaan, schildraken, en zelfs een steekspel. Heel erg fijn om te zien.
Er stonden katapulten (die met waterballonnen gooiden) en ballista’s opgesteld
en Merel liet zich door haar allerfavorietste schminkster Vallery ‘finken’ als prinses. Wat anders?
De jongens konden zich even uitleven met larpzwaarden:
Pascal gaf een demonstratie met zijn politiehond:
en er was zelfs voltige op een te kort parcours:
Eigenlijk was er nog veel meer: onder andere vechtende ridders te voet, een roofvogelshow, er zat een smid, een goudbewerker, en ’s avonds was er een vuurshow. Maar de kinderen werden moe, en over twee dagen is er school, en dus ging ik rond een uur of zes met hen naar huis.
Maar het is echt een dikke aanrader, geloof me. Goed gedaan, Dimi, Pascal, Barry, en de rest!