Verjaardagsfeestje Merel, mét taarten

Bij een verjaardag hoort een feestje, uiteraard. Omdat drie jaar nog wat te klein is voor een kinderfeestje, kreeg Merel enkel het familiefeestje, maar dat vond ze blijkbaar niet erg. Er was namelijk taart, en in de ogen van mijn dochter is taart erg belangrijk.

Ik heb het dan ook op mij genomen, voor het eerst in lang, om de taart zelf te maken: het weekend was een extra dagje, en ik zag het wel zitten. Gisterenavond ben ik dan ook aan de misérable begonnen, omdat die eigenlijk het lekkerst is als ze al een dagje staat. De calorieën van dat ding wil je écht niet weten – denk instant aderdichtgeslib-  maar ze is ongelofelijk lekker! Recept van Goe Gebakken van Sofie Dumont, overigens.

IMG_7192

Deze morgen ben ik dan eerst de basis van de chocoladetaart beginnen maken, want die moet een uur of twee in de koelkast, en dan aan de beertjestaart begonnen.

Die chocoladetaart, naar recept van alweer Sofie Dumont, is eigenlijk simpel: een chocoladebiscuit, waar een dikke laag chocomousse tussen gaat, en dan wordt het geheel overgoten met een ganache. Alleen was mijn vorm iets kleiner dan bedoeld, en dus mijn chocomousselaag iets dikker, en daardoor steef die minder op. Toen ik de taart dan ook wilde ontvormen, viel ze quasi uiteen. Ik heb snelsnel de vorm er terug opgezet, en de taart in de diepvries gekegeld. Ze werd daardoor wel heel mooi om te versieren, maar hopeloos onpraktisch: het biscuit was ook lichtjes bevroren, en dus moest je hard duwen om de taart te snijden, en duwde je de mousse er weer van tussen. Maar ze was tenminste mooi!

IMG_7196

De ganache is trouwens ideaal als zelfgemaakte choco: fantastisch lekker op de boterham.

De beertjestaart is in feite een biscuit van drie lagen met telkens een laag crème tussen van slagroom, plattekaas, suiker, gelatine en fruit uit blik. Rondomrond is ze ook afgewerkt met diezelfde crème (zonder het fruit) en dan berenkoekjes er tegengeplakt, en dan een vormpje met cacaopoeder. Merel vond ze fantastisch!

IMG_7194

IMG_7195

Als laatste taart, ook weer recept van Goe Gebakken, heb ik zelf een brésilienne gemaakt: een knapperig koekjesdeeg, met daarop vanilleflan, en slagroom en gekaramelliseerde amandelschilfers.

IMG_7191

Het resultaat van een ganse avond + voormiddag werk mocht er dus wel zijn:

IMG_7198

Merel kreeg een hoop cadeautjes: een reuzenpuzzel, een kleedje voor Grote Pop, een caravan (in Duplo-achtige stenen) van Hello Kitty, een Lalaloopsie, en vier pluchen dierenmaskers. Vooral die laatste waren een gigantisch succes:

IMG_7187

IMG_7189

IMG_7190

Maar ook de Lalaloopsie liet ze niet meer los, en de Hello Kitty caravan moest meteen gebouwd worden.

Er werden natuurlijk ook kaarsjes uitgeblazen:

IMG_7201

en er werd vooral veel gespeeld. Ik denk wel dat ze het leuk vond, mijn kleine meisje. Op naar de vier jaar, liefje!

Cupcakes, in het roze

Zaterdag wordt Mereltje drie jaar, en dus wordt ze morgen ‘gevierd’ in de klas. Dan mag ze de hele dag op de prinsessenstoel zitten, draagt ze een kroon, en is de held van de dag.

Daar hoort ook een traktatie bij. De school vraagt om geen individuele uitdeelcadeautjes meer mee te brengen, maar een taart of iets anders voor in de klas kan wel natuurlijk. En dus bakte ik deze morgen – op donderdag begin ik pas om 10.10u – vierentwintig cupcakes, zodat die netjes koud zouden zijn om ’s avonds te versieren. We passeerden na school nog langs de Aveve om roze rolmarsepein te kopen, en togen aan het werk. Ha ja, want voor Merel moest de basis van haar cakejes roze zijn, zei ze.

Het resultaat mag er best zijn: twintig cupcakes voor in de klas, en vier stuks voor Wolf, Kobe, Bart en mezelf, in de plaats van een koekje.

IMG_7093

En Wolf maakte die voor Bart:

10739039866_e08a37bd0f_o

 

Latijntweets oktober

Soms, als ik eraan denk en er die dag iets memorabels is gebeurd, zet ik op twitter en facebook een weetje over de Klassieke oudheid, in maximaal 140 lettertekens. Die van september vond u hier, dit zijn die van oktober.

* Vandaag, 1 oktober, in 86 AC, werd Sallustius geboren, schrijver van De Samenzwering van Catilina

* Op 3 oktober 52 AC geeft Vercingetorix, de leider van de Galliërs, zich over aan Julius Caesar, na de belegering en slag bij Alesia.

* 5 oktober: 1 van de 3 Mundus Patet-dagen waarop de steen voor de toegang naar de onderwereld werd geopend en er omgang met de doden kon zijn

* 10 oktober: in 19 PC sterft generaal (en troonsopvolger) Germanicus plots een mysterieuze dood, volgens sommigen vergiftigd op bevel van keizer Tiberius

* 12 oktober: ooit bij stilgestaan dat millimeter = mille (1000) in een meter, centimeter = centum (100) in een meter, decimeter = decem (10)in een meter?

* 13 oktober: in 54 wordt keizer Claudius vergiftigd, wellicht door toedoen van zijn vrouw Agrippina. Haar zoon Nero wordt de nieuwe keizer.

* 15 oktober: niet alleen Vergilius’ geboorte in 70 AC, maar ook Equus October, het feest waarbij na een race een paard werd geofferd aan Mars

* 19 oktober: vandaag vieren de Romeinen het Armilustrium: de dag ter ere van Mars waarop de wapens gezuiverd en weggeborgen worden voor de winter

* 19 oktober: nog vandaag, in 202 AC, verslaat Scipio Africanus Hannibal Barca in de Slag van Zama, en beëindigt daarmee de tweede Punische Oorlog.

* Geplukt van @qikipedia: The Roman punishment for ‘patricide’ was to be sewn into a sack with a chicken, a dog and a snake, then thrown into the sea.

* 22 oktober:Vir bonus dicendi peritus: volgens de Romeinen was een begenadigd spreker ook inherent een goed mens, of hij kon nooit een goed spreker zijn

* 23 oktober: in 42 AC wordt Brutus, de moordenaar van Caesar, grandioos verslagen door Antonius en Octavianus bij Philippi. Hij pleegt zelfmoord.

* 30 oktober: Vandaag in 39 AC krijgt Augustus een dochter, Julia. Helaas dus niet de verhoopte troonopvolger #mannenmaatschappij

 

Kermis bij Omaly

Op Allerheiligen zaten we nog in Nederland, en dus gingen we pas vandaag naar Ronse, bij Barts moeder. Uiteraard met een omweg via Kruishoutem, om even naar het graf van Jeroom te gaan. Ik moet toegeven, ik mis hem. Zijn commentaren, zijn grappige opmerkingen, zijn fijne glimlachjes… De kinderen missen hem blijkbaar ook, zo merkte ik. Vooral Merel heeft het geregeld over hem, en toen we weggingen van het graf, wierp ze hem een kushandje toe: “Slaap lekker, bompa!” en ze zwaaide nog even.

Bij Omaly werd er – alweer – heerlijke taart verorberd, en daarna kregen de kinderen elk tien euro in de handen gedrukt: de kermis stond op de markt in Ronse, en we mochten ernaartoe. Zij ging intussen met Bart in Oudenaarde een nieuw kostuum kopen, en extra broeken en rolkraagpulletjes.

We doken diep in onze jassen – het was aan het regenen – en deden de toer van de kermis, zodat de kinderen konden kiezen waaraan ze hun geld gingen uitgeven. Merel en Kobe gingen op de draaimolen,

IMG_7074

IMG_7076

IMG_7079

daarna werden er gezamenlijk eendjes gevist – man, wat een rommel kan je daarmee krijgen zeg! – en toen had Wolf nog vijf euro over om op een trampoline met extra rekkers te gaan springen. Hij vloog serieus hoog en genoot ervan, al lukte het hem niet een salto te maken.

IMG_7083

Ik denk dat de kinderen zich ondanks de regen best vermaakt hebben. Dank u, Nelly!

Halloweenfuif

Al jaren – en dan bedoel ik wellicht al een jaar of tien – word ik bij dezelfde vrienden in Antwerpen uitgenodigd voor een Halloweenfuif. Al die jaren moet ik me telkens verontschuldigen: of we zijn op vakantie, of er zijn andere plannen, of – zoals vorig jaar – ben ik hondeziek. Ik vind het straf dat ze me dan ook blijven uitnodigen. Blijkbaar is de reden omdat ik me tenminste de moeite doe om me te verontschuldigen, en dat anderen de uitnodiging soms gewoon negeren. Zonder meer.

Dit jaar had ik me vast voorgenomen om te gaan, ook al had Bart geen zin om mee te doen. Veel inspiratie voor een kostuum had ik niet, maar geen nood, van mijn gotische outfits van vroeger valt altijd wel een heksenkostuum te maken. Mja. Ik was vergeten dat ik intussen toch wel een kleine twintig kilo lichter ben: zowat alle broeken en rokken van toen zijn karrenvrachten te groot.

Maar bon, tegen half tien stond ik in Antwerpen in een heksachtige klederdracht, alwaar een ganse bende jolige mensen, waaronder vooral larpers, gezellig stond te kletsen, hapjes te eten, en grote glazen achterover te slaan. Ik heb dan maar gewoon meegedaan. Met het kletsen en de hapjes, bedoel ik, want alcohol is niet aan mij besteed. Al heeft de gastheer me wel een speciale en zeer lekkere wodka uitgeschonken, omdat ik blijkbaar van wodka totaal geen last heb.

Ik heb eigenlijk de ganse avond gekletst. Met zowat alles en iedereen, over zowat alles en iedereen. Van dansen is er niet veel in huis gekomen, daar zijn ze maar rond een uur of drie aan begonnen, net toen ik besloot naar huis te rijden. Maar ik heb dus wel een machtig gezellige avond gehad, en ik ben dolblij dat ze me al die jaren zijn blijven uitnodigen.

Bedankt, B&B!

Center Parcs 2013: de laatste dag

Blijkbaar worden we wel heel geroutineerd in het opruimen en zo. Ik ben namelijk iets voor acht opgestaan, heb ontbeten met de kinderen, en ben beginnen opruimen. Bart heeft eerst wat meegeholpen, is daarna de auto gaan halen, en tegen half tien was alles ingeladen, en waren we gewoonweg klaar! Het scheelt ook een pak dat de kinderen tegenwoordig gewoon meehelpen natuurlijk.

IMG_7050

We zijn rustig de auto opnieuw gaan parkeren, en zijn naar de Action Factory getrokken. We hadden de jongens namelijk laten kiezen tussen zwemmen of minigolfen, en allebei kozen ze resoluut voor het minigolfen! Ze doen dat blijkbaar bijzonder graag.

IMG_7052

IMG_7054

IMG_7055

IMG_7060

IMG_7065

IMG_7070

IMG_7072

IMG_7073

We hebben dan nog rustig iets gegeten ter plekke, de kinderen nog even laten spelen, en rond één uur zijn we vertrokken, kwestie van niet teveel file te hebben rond Antwerpen. Tegen half vier waren we thuis in een koud huis, maar een uurtje later was het er lekker warm – lang leve de kachel – waren de eerste wasmachines al aan het draaien, waren de valiezen al leeg, en zaten de kinderen rustig te spelen.

Kobe had nochtans nog een date: hij mocht gaan slapen bij zijn liefje! Ella gaf een slaapfeestje voor hem, Xander en Kaat, en Kobe keek er enorm naar uit. Trots als een pauw stapte hij bij haar binnen met zijn rugzakje met pyjama, tandenborstel en Elandje, met nog een grote zak chips – dat had hij haar beloofd, en dat was papa nog speciaal gaan halen in de nachtwinkel omdat al de rest dicht was – en een klein cadeautje. Hij glunderde.

Zes jaar, en een slaapdate. Moet kunnen, zeker?

 

De vierde dag in Nederland: Cool Factor

Drie voor acht stipt kwam Wolf me wakker maken. Ik had hem gevraagd dat om acht uur te doen, en hij wilde me drie minuten wakkerwordtijd extra geven. Want om acht uur stipt stond hij daar weer: of ik nu ging opstaan, of wa! Hij wilde namelijk op tijd zijn voor zijn Cool Factor om kwart voor tien. Terwijl die acht uur al meer dan ruim gerekend was, uiteraard. Zucht.

Cool Factor is namelijk een televisieprogramma waarin kinderen een hoop opdrachten, missies en (verantwoorde) stunts uithalen. Veel ervan wordt effectief in Center Parcs gefilmd, en zo goed als elk park heeft nu ook zo’n Cool Factor activiteiten voor kinderen tussen acht en twaalf.

Ik had Wolf ingeschreven, en hij stond dus te popelen. We wisten niet op voorhand wat er precies op het programma ging staan, maar dat het iets ging te maken hebben met de übercoole klimtoren, dat stond wel vast.

En jawel hoor: om kwart voor tien stond in de Action Factory een groot scherm klaar met een filmpje en twee coole begeleiders.

IMG_6975

Wolf kreeg instructies, een helm, een klimgordel, een rugzak voor zijn zwemspullen, en een BMX.

IMG_6977

In groep ging het naar de klimtoren, waar hij rondomrond op verschillende manieren uitgedaagd werd naar boven te geraken. Eigenlijk is het ding wel verdomde hoog, en de monitoren hebben er een zevental kinderen afgeplukt: zij durfden op een bepaald punt gewoon niet verder.

IMG_6983

IMG_6987

IMG_6981

IMG_6982

IMG_6980

IMG_6989

IMG_6988

IMG_6990

IMG_6985

Wolf is er geraakt, al vertelde hij achteraf dat hij af en toe stond te trillen op zijn benen. Om maar even te tonen hoe hoog die toren wel is:

IMG_7002

Boven moest hij dan via een soort touwentrechter terug naar beneden.

IMG_6994

IMG_6996

IMG_6998

IMG_6999

Na al het geklim kropen ze opnieuw op de fiets, en reden ze naar het zwembad. Daar kregen ze drie minuten om zich om te kleden, en wij ouders kregen van die grappige plastiekjes voor rond de schoenen. Ha ja, want wij mochten mee naar binnen om te kijken wat ze in het zwembad gingen uitspoken. Daar kregen ze allemaal een ander soort helmpje op, een zwemvest, en een soortement raft, waarmee ze twee rondjes in de wildwaterbaan mochten maken. Die werd trouwens speciaal voor hen even afgesloten.

IMG_7005

IMG_7009

IMG_7014

IMG_7015

IMG_7017

Bij elke missie kregen ze een opdracht, waarbij ze een cijfer konden verdienen.

IMG_7024

Voor de derde opdracht reden ze naar het bos, waar ze geblinddoekt voorwerpen moesten herkennen. Het was nogal ver om te voet achteraan te crossen, en de monitoren gaven ons dan ook de raad om gewoon al naar de Action Factory terug te keren en af te wachten tot de kinderen op de tonen van ‘Indiana Jones’ terug de Action Factory binnen reden.

Met de drie cijfers konden de kinderen elk een kistje openmaken, waarin een armbandje van Cool Factor zat, en een bandana. Wolf vond het de max, en straalde.

IMG_7027

IMG_7028
Terwijl ik met hem naar het huisje terugwandelde waar Bart ons middageten had klaargemaakt, taterde hij honderduit.

Missie geslaagd dus.

Zeewolde, dag twee

Ik vermoed dat je het al een soort van overwinning kan noemen, als je op vakantie tot half negen kan slapen. Zeker als dat een paar dagen geleden nog half tien was. De jongens waren uiteraard op rond zeven uur, en Bart ook – die kan zelden lang slapen op vakantie, dat is zijn werkritme. Merel was iets later ook wakker, maar dat ligt vooral aan de ultradunne muren hier. Je hoort echt alles, elk kuchje en hoestje, en dus ook elk woord. Dat ik zo lang kon slapen – en dat zij dus zo stil waren – mag een wonder heten.

We ontbeten op ’t gemakje, er werd wat tv gekeken,

IMG_6944

een kamp gebouwd, wat gevloekt op de rampzalige wifi die ons toch 25 euro had gekost voor vier dagen, koffie gedronken…
En rond tien uur gingen we met zijn allen naar de Action Factory: de jongens wilden dolgraag op het speelkasteel, en Wolf nam zowaar Merel mee naar boven! Die jongen, dat is dus ongelofelijk hoe die zorgt voor zijn kleine zusje…

IMG_6942

De tweede keer vond ze het echter niet meer leuk, wilde eruit, en kwam dan maar bij papa en mij zitten. Ik ging eventjes met haar naar de cinema kijken (maar de film was voor iets grotere), liep wat rond, en ze eindigde met papa voor de tv in de Kids Club. Papa werd er trouwens ook helemaal goed gezind van, van die Action Factory, maar dat lag vooral aan de uitstekende wifi aldaar, die ervoor zorgde dat hij probleemloos zijn werkmails kon beantwoorden.

We keerden naar het huisje terug,

IMG_6939

IMG_6941

Bart kookte, en ik stak na het eten het gehele kroost in bed. Merel was gewoon doodop, al wilde ze het niet toegeven. Kobe heeft duidelijk de weerslag van die infectie en de antibiotica, en sliep ook vrolijk drie uur, en zelfs Wolf kroop voor een tijdje in zijn bed. Hij heeft last van hoofdpijn, en blijkbaar is er wel meer dat rondspookt in dat kopje van hem, want hij werd luid gillend en nat van het zweet wakker.

Ik joeg er wat herhalingstoetsen door, sakkerde intussen nog wat op de verdomde wifi van KPN, en deed uiteindelijk ook een tukje van een dik half uur. Tsja, die toetsen zijn zò inspirerend…

En toen ging het – eindelijk – richting zwembad. Waar Merel de vorige keren telkens nog moest wennen aan het idee, en pas voetje voor voetje het water indurfde, ging ze nu meteen op Barts arm mee het diepe in. Er werd geplonsd in het golfslagbad, de stroming, ik dook met de jongens de wildwaterbaan in, de gigantisch steile glijbaan af – man ik heb gegild zeg! – ik deed tussendoor ook nog de gewone open buisglijbaan en de hogere gesloten buisglijbaan met Wolf, en loste toen Bart af in het peuterbadje. Merel ging trots als een gieter alleen op de kleuterglijbaan, amuseerde zich in de zandbak, speelde met potjes en emmertjes, en amuseerde zich te pletter, samen met haar broertje. Want Bart ging intussen met Wolf in de Turbo Twister, waar je acht jaar en 1,40 meter voor moet zijn. Wolf was wildenthousiast, het blijkt een speciale attractie te zijn in rubberen banden waarbij je alle kanten uitgaat. Morgen wil ik hem zelf ook eens proberen, erger dan die steile glijbaan kan het niet zijn.

Na dik twee uur waterplezier vonden we het welletjes, deden nog snel boodschappen, aten, en staken iedereen in bed. Bij Merel zal het geen minuut geduurd hebben tegen dat ze sliep, en ik vermoed bij de jongens eigenlijk niet veel langer.

Intussen is het negen uur, en ik ga me voor de tv installeren, denk ik, en daar rustig in slaap vallen. Want ook voor mij zijn het vermoeiende dagen. Buitenlucht en beweging, weet u wel?

Vakantie

Vijf zalige daagjes vakantie, maar het begon iets minder goed. Enfin, niks ergs hoor, maar ik had in gedachten van toch rond tien uur te kunnen vertrekken. Ik moest wel de ‘valiezen’ nog maken, maar als je jaren op internaat hebt gezeten, word je daar bijzonder snel in. Het is ook niet bepaald de eerste keer dat we naar Center Parcs gaan, dus dan weet je het ook wel. En alles was netjes gewassen en opgevouwen, dat helpt ook.

Nee, ik moest eerst nog met Kobe naar de dokter, en aangezien het vrije consultatie was, en één van de drie dokters en de secretaresse met vakantie, ging het niet bepaald vooruit, daar in die volle wachtkamer. We hebben iets meer dan een uur zitten wachten, en dat hielp niet qua planning. Kobe heeft namelijk al twee weken last van ontstoken wondjes. Eerst dacht ik dat het om een opengekrabde muggenbeet ging, vanachter op zijn bil, maar die bleef maar open, en na verloop van tijd werd het precies erger, en kwamen er open plekjes bij. Ik dacht eerst aan irritatie van de plakkers, en ben vorige week donderdag (de zeventiende) met hem naar de dokter geweest. Die gaf me een antibioticumzalf mee, en zei dat het snel ging verbeteren. Dat deed het eerst wel, maar vrijdagavond kon ik vaststellen dat het echt niet verbeterd was op die week tijd, integendeel: het begon plots weer erger te worden, en er kwamen open wondjes bij, vooraan op zijn bil, en eentje in zijn lies. Ik dacht nog even het weekend af te wachten en stevig te smeren, maar helaas. Ik vermoed dat het om een stafylokokkeninfectie gaat of zo, in elk geval iets waar een steviger algemeen antibioticum aan te pas zou komen, in plaats van iets plaatselijks, aangezien het duidelijk in zijn bloed zit. De dokter gaf me gelijk, en schreef een breedspectrum voor. Ze was er aan de andere kant toch niet helemaal gerust in, en nam een staaltje voor labo-analyse, voor het geval dat het toch iets raars zou zijn. Arme Kobe…

Enfin, tegen half elf waren we vrolijk richting Utrecht and beyond aan het tuffen, werd er gezongen in de auto, koekjes verorberd, en vonden we ter hoogte van Gorinchem dat het tijd was voor middageten. Alwaar we in de parkeergarage konden vaststellen dat we voor Merel wel muts, sjaal en handschoenen mee hadden, maar geen jas. Zucht. Ik heb de eerste niet weggewaaide Gorinchemse bij het nekvel gestekt, en gevraagd waar we een goedkoop kinderjasje konden vinden. Dat bleek een tiental meter verder te zijn dan waar we stonden, een department store met eigen merk, stijl C&A. Ik heb een heel leuk exemplaar gevonden in gewatteerde regenstof, rood met witte sterretjes, voor 29,90 euro. Echt goedkoop is dat niet, maar ik had echt geen zin om gans Gorinchem af te kletsen met een half weggewaaide verkleumde Merel. En het kwam van 39,90, dus né.

Gorinchem is anders wel een aardig stadje, ja…

IMG_6920

IMG_6918

IMG_6923

IMG_6921

We aten smakelijk in een lunchrestaurantje, en reden nog een half uurtje verder naar Zeewolde, om daar aan te schuiven voor de check-in van Center Parcs Het Eemhof. Het is er eentje die we nog niet kennen, vandaar. We installeerden ons, gingen de auto parkeren, wandelden richting centrum,

IMG_6924

IMG_6931

dronken daar een koffie – respectievelijk aten een ijsje –

IMG_6932

IMG_6934

en stelden vast dat Merel en Kobe allebei doodop waren. Wolfs hondenoogjes waren net niet overtuigend genoeg om me nog richting zwembad mee te krijgen, en dus ging hij maar met mij mee op verkenning doorheen het park. We wandelden tot aan het Eemmeer en de jachthaven daar,

IMG_6936

IMG_6935

IMG_6937

IMG_6938

bekeken even de Action Center, keurden alvast de minigolf goed voor later gebruik, en keerden maar terug. Arme Wolf. Bijna had ik medelijden met hem.

Na het eten staken we Merel en Kobe in bed, en tegen kwart over acht – na het ergste gedonder en geregen – wandelde ik terug met Wolf naar datzelfde Action Center, waar de Welkomstshow was. Nu ja, show… een drietal niet onverdienstelijke zangers zong om beurten een paar crooners, in een best gezellige omgeving. Ik dronk een piña colada, Wolf kreeg een Smurf (ananassap, siroop van Blue Curacao en melk, iets om te onthouden), hij kroop rond in het speelkasteel, ik won met de gratis loterij zowaar een portie bitterballen en hij een 3-D dessert (whatever that may be) en tegen half tien stak ik hem in bed.

Eigenlijk was het gewoon een gezellig moeder-zoonavondje, zoals hij ook zelf zei. Vooral het kwartiertje wandelen, lekker ingeduffeld, was heerlijk om te kletsen en onnozel te doen.

Vakantie. Yup.