Geplaatst op

Lectuur: “Grensgangers” van Aline Sax

Ik zit een klein beetje achter met mijn boekbesprekingen, zou je kunnen zeggen. In maart was er namelijk de auteurslezing over dit boek, en ik had het toen uitgelezen. Ik was ook zeer lovend over de toch twee lesuren durende lezing.

Het boek is opgedeeld in drie delen: deel 1 speelt zich af wanneer de Berlijnse muur plots gebouwd wordt, deel 2 in volle DDR en vooral StaSitijd, en deel 3 wanneer diezelfde muur neergehaald wordt. Los van de tweede wereldoorlog kan het boek niet méér over Berlijn gaan dan dit, en geeft het perfect de situatie voor de gewone burger in het Berlijn van de Koude Oorlog weer.

Deel 1 volgt in 1961 Julian, een Oost-Berlijner die plots voor voldongen feiten staat wanneer de muur er komt, en afgesneden wordt van zowel zijn werk, zijn vrienden als zijn vriendin. Hij besluit dan ook te vluchten, met de nodige risico’s, zowel voor hemzelf als zijn familie.

Deel 2 focust in 1977 op zijn nichtje Marthe, voor wie het leven in de DDR de normaalste zaak is van de wereld, tot ze plots, samen met haar broer, in het vizier van de StaSi komen.

Deel 3 gaat dan weer over hun nichtje, Sybille, die in 1989 vooral heel hard onopvallend wil blijven. Wanneer haar oma echter in een coma terechtkomt en wellicht enkel met westerse geneeskunde kan herstellen, zoekt ze contact met haar oom Julian in het westen. En dan valt de Muur…

Ik vond het een schitterend boek. Ja, sommige stukken lijken wat trager dan andere, maar het is over het algemeen zeer meeslepend, heel erg realistisch -Sax heeft dan ook meer dan genoeg opzoekwerk gedaan – en je herkent er het huidige Berlijn perfect in. Zoals ik eerder al zei: jammer dat ik dit boek niet gelezen had voordat we naar Berlijn zijn geweest, het had me echt veel extra opgeleverd.

Aanrader.

Geplaatst op

Redelijk impromptu feestje

Gisteren of eergisteren had Gwen ons uitgenodigd om iets te komen drinken voor haar verjaardag. Ze had snel wat mensen uitgenodigd, zei ze, wie kan komen, komt. Dat bleek nog verrassend veel volk te zijn, waardoor het een gezellig drukke bedoening werd.

Het was wel aan het stormen en gieten toen we aan het rijden waren, en we zijn zelfs even in de auto blijven zitten omdat het net iets te hard regende. De temperatuur schoot meteen van 30 naar 18, maar klom later terug naar 26.

En er was taart. Met kaarsjes van 45. Want ja, op die beslissing komen we niet meer terug, Gwen en ik.

Heel erg lang zijn we niet gebleven: we waren allebei behoorlijk moe en vrijdagen zijn daarom niet ideaal. Maar fijn was het wel, ja.

Geplaatst op

End of an era

Het is allemaal uiteraard niet zo groots als de titel wel doet uitschijnen. Maar tweeëneenhalf jaar geleden zijn we begonnen met een Cthulhucampagne, The Masks of Nyarlatothep. Januari 2023, om precies te zijn. En ja, we zijn een heerlijk groepje gezapige spelers, die ons niet opjagen en dus om de veertien dagen spelen. En dan kan het wel eens gebeuren dat zo’n lange campagne ook echt wel lang duurt, ja.

Het is ook een beetje een vreemde bende. Geraard, de DM, is een vrijgezel van begin de 60 die in zo’n gezellig oud appartement in de buurt van ’t station woont, en waar we meestal spelen. Alex ken ik nog van vroeger op de Poort, en is intussen 67, maar ge zoudt het hem niet aangeven. Zalige kerel met een fijn gevoel voor humor. Een van zijn beste maten, Koen, is een oud-leraar wiskunde, ergens voorbij de 65 ook, en begenadigd muzikant. Verder is er nog Stefaan die midden de 40 is, denk ik, een zeer flegmatiek persoon met een voorkeur voor dynamiet, en dan heb ik er zelf nog Ruben bijgehaald, ons jonkske, wegens nog maar net 30 geworden. Uiteenlopende karakters, aan de ene kant, maar wel complementair en allemaal met dezelfde speelstijl. En dus hebben we een behoorlijk tijdje gedaan over deze campagne, en zijn het enkel Koen en ik die nog ons originele personage overhouden. Allebei niet helemaal meer bij ons verstand, dat moet ik toegeven, maar dat moet kunnen in Cthulhu, toch?

Volgende keer spelen we gewoon een spel omdat Alex al met vakantie is, en daarna spelen we een paar sessies Ghostbusters onder Koen.

En dan? Wellicht Cthulhu by Gaslight, en ik heb er nu al zin in, jawel.

Geplaatst op

45

Tradities zijn er om in ere te houden, en dus gingen Gwen en ik vandaag ontbijten, omdat ze vandaag 55… euh sorry, 45 werd. Yep, we doen niet meer aan 55, we hebben besloten dat we allebei 45 zijn, we worden vaak tien jaar jonger geschat, dus waarom niet?

Ik had haar een boek gekocht dat ze graag wilde – ze had me dat ooit eens gezegd maar was dat blijkbaar vergeten en reageerde dus verrast – en een boeket van 55 rozen. Tsja, ook dat is traditie. En ik had ook haar fotoboekje, dat ik haar vorig jaar gegeven had, aangevuld. Eigenlijk moest ook dat een verrassing zijn, en Ernest had het me in het geheim kunnen bezorgen, maar ik had het dus eerst aan Erik gevraagd, en die had enkele dagen later gewoon gezegd: “Zeg Gwennie, Gudrun had naar dat fotoboekje gevraagd maar ik vind het dus niet hé, weet jij dat zijn?” Alle drie zijn thuiswonende kinderen mega kwaad op hem: “Maar papaaaaaaaaaa!” Tot zover dus de verrassing.

Maar ze vond het nog steeds fijn, te meer omdat ik enkele oudere foto’s van in onze studententijd had ingescand en erin had gezet. Lang, lang geleden dus…

We spraken af bij Modest in de Brabantdam en zagen dat het goed was. Ik nam de zoete pancakes, zij de zoute variant, en ik heb het zelfs niet opgekregen. Maar een aanrader dus, jawel.

Het werd een heerlijke ochtend met deze keer eigenlijk wel voornamelijk werkgerelateerde onderwerpen. Dat verschilt van keer tot keer, soms valt het woord Latijn niet eens. Deze keer dus wel. Maar dat belette ons niet om alweer een extra fotootje aan ons vriendschapsalbum te kunnen toevoegen.

Ik wandelde daarna nog even tot aan de lokale Think Twice en vond er zowaar een knap zwart linnen kleedje, en ik nam ook nog wat foto’s van mijn eigen fijne stad.

Geplaatst op

Lectuur: “De Wonderverteller” van Lida Dijkstra en Djenné Fila (illustraties)

Dit jeugdboek is er eentje van De Kleine Cervantes, en het is niet vaak dat de illustrator ook apart vermeld wordt, maar in dit geval is dit meer dan terecht, want ik vond het verhaal niet zo bijzonder, maar die tekeningen: wow!

Topina is een weesmeisje dat het hoofd net boven water kan houden door te kuisen in een gevangenis. Daar merkt ze een bijzonder man op, ene Marco Polo, die schitterend kan vertellen. Ze kan regelen dat een medegevangene in zijn cel kan komen, die het verhaal van Polo neerschrijft, terwijl zij kan luisteren. Op die manier gaat er een wereld voor haar open, terwijl ze zelf nog nooit Genua heeft verlaten…

Ik vond het zo knap dat ik enkele foto’s heb genomen van de tekeningen, gewoon om u mee te laten genieten. Heeft u, met andere woorden, nog ergens een kind in de buurt dat een cadeautje verdient? Dan is dit een aanrader, jawel.

Dit was overigens het boek waar onze leerlingen een gedicht over moesten maken, en waar ze voor een vormgedicht hebben gekozen. Ik vind het alvast goed gelukt.

Geplaatst op

Vaderdag

De kinderen hadden al een en ander voorbereid: Wolf ging naar de bakker om een hele doos koffiekoeken – aangezien hij niet wist wat Bart het liefste heeft (die weet dat zelf eigenlijk niet) had hij van elks eentje gevraagd – terwijl Merel vers appelsiensap perste en Kobe hielp met het snijden van een grote kom verse fruitsla. De tafel werd gezet en er was dus een uitgebreid ontbijt, compleet met eitjes en al.

Als cadeautje hadden ze van die hardplastieken deegverdelertjes/schepdingetjes van Jeroen Meus gekocht, iets waar hij echt wel blij mee was. Bart is een notoir moeilijke mens om iets voor te kopen: ofwel is het pokkeduur, ofwel heeft hij het al lang zelf gekocht.

En ’s middags kwam ons pa natuurlijk ook eten, zoals elke zondag. Hij kreeg van mij een groot dik boek met harde kaft over randweetjes van beide wereldoorlogen. De grote lijnen kent hij door en door, maar dit zijn dingen die in de marge gebeurden, en hij hoefde mijn blog vandaag duidelijk niet te zien: na de kousen dook hij onversaagd in zijn boek, en daar kwam hij niet meer uit. Ik heb hem moeten verplichten het even aan de kant te schuiven voor zijn taart – hij zou nogal gemorst hebben, denk ik – zodat hij het niet vuil maakte.

Allez, goed gekozen denk ik dan, voor beiden.

Geplaatst op

Reize reize

Ik had vandaag met mijn superwijze buurtapotheker een dialectdiscussie. Ik had een soortement reclamebordje gepakt dat op haar balie lag, en had dat verschoven. Allez ja, ik was ermee beginnen spelen, waarop zij me dat afpakt en vraagt waarom niemand daar af kan blijven. “Ha ja”, zei ik, “dat lag gewoon niet rijze rijze”.

Waarop we tot de constatatie kwamen dat rijze rijze bij haar betekende ‘op een hoopje, met een bergje’ terwijl dat voor mij neerkomt op ‘evenwijdig met, netjes op dezelfde hoogte als’. Een verhitte discussie volgde, compleet met gegoogle en alles.

Soit, terug thuis heb ik het zowel zelf gegoogled als opgezocht in mijn dialectwoordenboek. En neh!

Geplaatst op

Lectuur: “The Klowns of Kent (Blue Moon Investigations #4)” van Steve Higgs

Yup, deze reeks groeit wel. Deze vond ik eigenlijk echt wel goed qua plot, ook al blijven de personages nogal stereotiep. Ja, het hoofdpersonage loopt zijn lul achterna voor zijn – uiteraard – bloedmooie collega, een van zijn vrienden kan alles wat een rok draagt nog steeds binnendoen zonder moeite, en die twee dashonden zijn nog steeds irritant.

Maar het verhaal zelf begint echt wel goed te komen: het is een goed onderbouwde plot die op een bepaald moment zelfs grimmig wordt. Er zijn namelijk clowns op pad die niet bepaald de kinderminnende soort zijn, wel integendeel: ze belagen mensen tot het uiteindelijk zelfs op moord uitdraait. En om een of andere reden zijn ze vooral uit op Tempest Michaels, ons hoofdpersonage.

Het is de eerste van de reeks die van mij 4 sterren krijgt, en ik ben wel van plan om nog meer van deze reeks te lezen, wanneer het nog eens licht mag zijn. En hopelijk zet Higgs de goeie tendens verder.