Lectuur: “Amanda Harper Paranormal Detective (Blue Moon Investigations #3)” van Steve Higgs
Nu ik toch bezig was met relatief hersenloze lectuur, kon ik maar even goed verder doen, toch? Deel drie in de reeks van Blue Moon Investigations, en tegelijk ook deel 1 in de Harper Files, zo blijkt.
Het hoofdpersonage is niet langer Tempest Michaels, maar wel de knappe – hoe kan het ook anders? – politieagente die met hem samenwerkte en nu de laatste dagen van haar opzegtermijn bij de politie uit doet, om dan full time als detective te gaan werken. Het gaat gelukkig minder over eten, en minder over die honden, maar de seksuele ondertoon is er nog steeds, en eigenlijk niet zo veel minder misogyn. Higgs weet duidelijk niet hoe een vrouw denkt, denk ik dan.
Harper gaat op onderzoek in een winkelcentrum waar blijkbaar een spook in de liften zit: de lichten vallen uit, en wanneer ze terug aan gaan, zijn de boodschappentassen verdwenen. Tsja. Daar zit natuurlijk meer achter, en dat vist zij dus uit. Alleen had ik zelf ook al snel door hoe de vork aan de steel zat: zo veel mogelijkheden zijn er nu ook weer niet, toch?
Ik vond het wel iets beter geschreven dan de vorige twee, Higgs heeft duidelijk bijgestuurd, maar de plot was dan wel flauwer. En moet die andere agente nu echt het stereotype zijn van de dikke zwarte vrolijke, allesetende vrouw? Vrouwen zijn blijkbaar ofwel razend knap en slim, ofwel dik en lelijk.
Enkele van Ovidius’ Metamorphoses
Ik lees met mijn derdes twee verhalen uit de Metamorphoses: Daedalus en Icarus en Pyramus en Thisbe. Er zijn uiteraard veel meer prachtige verhalen, en die zou ik dan in vertaling kunnen meegeven of zelf vertellen, maar het is veel leuker – en een onderzoekscompetentie in de tweede graad – om ze zelf per twee een van de verhalen naar voor te laten brengen.
Het stond hen volledig vrij op welke manier ze dat zouden doen: een toneeltje, een interview, een poppenspel, via playmobil- of legofiguurtjes, of een heus schaduwspel, waarom ook niet? Op deze manier kregen alle leerlingen zes extra mythologische verhalen te horen op originele wijze. Mooi, toch?
Omdat het al na het afsluiten van het rapport lag, had ik er een beetje voor gevreesd dat ze er zich gingen van af maken, maar ik had mijn derdes beter moeten kennen: een kleine, maar echt fijne groep. Ik ga ze missen volgend jaar.
En de toneeltjes zelf? Echt leuk gedaan! Ik ben zowaar zelfs vergeten van elk groepje een foto te nemen, zo hard was ik aan het luisteren.
Balletvoorstelling van Marie-Julie
Deze keer was de jaarlijkse balletvoorstelling van Marie-Julie wel érg laat: het kind begint bijna aan de examens! Maar ze zag het dus wel zitten om niet alleen te dansen, maar ook een solorol te hebben in het eerste deel. Dat eerste deel bracht namelijk het verhaal van Doornroosje, waarin zij de goede fee speelde. Ja, knappe enscenering, goed gedaan, klassiek ballet dus. Onvoorstelbaar hoe een halve Rombaut zo elegant kan zijn…
En toen was er pauze, ging ik buiten snel even de beelden bekijken en vooral even de rug losmaken. En zag ik dat Roa blijkbaar aan een tekening bezig was.
En toen was er deel twee, los van thematiek, en voornamelijk moderne dans. En eigenlijk zie ik dat nog liever. Nee, de foto’s zijn niet goed, je mag die eigenlijk ook niet nemen, maar soit.
Hele mooie dingen gezien. Op onderstaande video staat ze overigens helemaal rechts in beeld, op de eerste rij.
Meer dan drie uur voorstelling, het was de moeite. Gelukkig was Wolf intussen opa gaan halen en hadden ze al gegeten, want ik was uiteraard pas laat thuis, en ik had intussen ook nog snel een geocacheke meegepikt. Duh.
Wildplukwandeling met Thomas van Commotie
Bart had me een heerlijk moederdagcadeautje gegeven, en nee, dat was zelfs niet die twee dagen Amsterdam. In Sint-Amandsberg ligt namelijk Commotie, een zalig restaurant waarvan ik niet helemaal goed snap dat het nog geen ster heeft, maar dat is wellicht omdat de chef iets te eigenzinnig is. Doorgaans gaan we niet twee keer naar hetzelfde restaurant omdat er zo gigantisch veel restaurants te ontdekken zijn, maar hier waren we dus wel al twee keer geweest, gewoon omdat het prijs-kwaliteit zo goed is. Wij houden wel van dat eigenzinnige, ja.
Bart had het blijkbaar ook in de gaten gehouden, en nu deed Thomas Gellynck, de chef dus, voor het eerst een wildplukwandeling in de Rozenbroeken, met aansluitend een lichte lunch met de ingrediënten van wat we tegenkwamen erin verwerkt. Niet goedkoop, maar wel ne keer wreed wijs.
We kregen allemaal een alcoholvrij aperitief: er was sowieso geen alcohol voorzien, zelfs niet op een zaterdag, want ook dat moet kunnen, maar dus wel zelfgemaakte begeleidende sappen die meer dan de moeite waren. Daarnaast kregen we ook een zakje en een kruidenschaartje om zelf dingen te knippen. Nu, Thomas is ne wijze mens en zeer enthousiast, maar duidelijk geen leraar: hij ging vaak te snel, toonde ons wel vanalles, had wel een traject in zijn hoofd, maar was soms nogal chaotisch. Gelukkig hadden ze wel de max van een boekje voorzien met daarin de planten met beschrijving en foto en al. En we kregen van hem ook een zeer duidelijke, niet mis te verstane boodschap: blijf van paddenstoelen af! Hijzelf plukt al jaren, maar waagt zich ook niet aan paddenstoelen, dat is veel te gevaarlijk.
Heb ik bijgeleerd? Ja. Heb ik iets onthouden? Euh, laat ons zeggen dat ik blij ben dat het boekje erbij zit. Heb ik ervan genoten? Bijzonder hard.
En die lunch, die mocht er ook zijn, buiten op het terras. De chef zelf zei ook dat hij het heel tof had gevonden: gewoon in zijn T-shirt, uitleggen, zijn passie prediken, en daarna koken. Voor herhaling vatbaar. Ga gerust zelf kijken op de website van Commotie.
365 – 30 mei 2026 – wildpluk
Afterdrink met geocache
Ik zat nog te twijfelen of ik wel zou gaan naar die afterdrink van Testament, vanavond in Ternat. Het is toch drie kwartier rijden en al, en ik was moe. Maar zoals Merel zei: “Gewoon doen, ge gaat ervan genieten”. Ze had gelijk.
Het weer was zalig, we zaten met zijn allen buiten op het terras van de Vierhoek, op een godvergeten plekje in het platteland van Wambeek. Ik heb er zitten kletsen met Mireille – wat anders? – en we zijn zowaar samen nog een multigeocache gaan halen, want die begon op diezelfde Vierhoek en was een korte, prachtige wandeling weg van de drukte.
Ja, ik heb ervan genoten: het gezelschap, de foto’s, de wandeling. Carpe diem, iemand?
365 – 29 mei 2026 – Vosjes in Ternat
Lectuur: “The Phantom of Barker Mill (Blue Moon Investigations #2)” van Steve Higgs
Zoals gezegd staat mijn hoofd niet op zware kost, en dus deed ik verder met die Blue Moon Investigations, dat hyperlichte dingetje.
De plot is er een van dertien in een dozijn, maar wel goed uitgewerkt: de eigenaar van de staalfabriek Barker Mill is overleden, volgens de patholoog een natuurlijke dood, maar de weduwe is daar absoluut niet zeker van. Neem er dan ook nog bij dat de Mill sinds meer dan een eeuw geplaagd wordt door een spook, en je hebt een perfect verhaal. Uiteraard heeft Tempest Michaels intussen een samenwerkingsverband met een bloedmooie ex-agente voor wie hij compleet heet loopt, is er een steenrijke en zeer knappe erfgenaam van de fabriek die er appartementen wil zetten, en loopt er daarnaast ook nog een kleine familieplot. Alleen zijn die verdomde honden nog steeds veel te veel aanwezig en zijn ook de eetgewoonten van het hoofdpersonage nog steeds bijzonder breed uitgesmeerd. Serieus, gast: geen enkele lezer is daarin geïnteresseerd.
Soit, het is licht en onderhoudend, en dus lees ik wel verder, ja.
365 – 28 mei 2026 – buitenklas met de vijfdes
