Geplaatst op

Brunchke in ’t stad

Het lukt niet zo vaak om met Gwen en Sofie tegelijk af te spreken, maar kijk: eerste poging gewoon!

Et Alors, aan de Jan Breydelstraat, ging maar open om elf uur, maar ik dacht dus dat het half elf was en stond daar dus te vroeg. Geen erg: ik moest toch nog een paar dingen in de Hema hebben, dus dat viel eigenlijk wel mee.

Maar we zaten dus heerlijk op het terras, gelukkig in de schaduw, op een plekje met een heerlijk uitzicht en massa’s mensen die passeren. Fijne vriendinnen, een goeie babbel, lekker eten en mensen kijken: wat moet ne mens meer hebben op een vakantiedag?

Daarna passeerde ik nog even langs het kot om de planten water te geven, en ik stelde vast dat daar beneden, op het stukje waar geen auto’s komen, gewoon een marktje was! Dat belooft, hopelijk is het er nog wanneer wij daar komen wonen.

En ja, er werd ook nog stof opgepikt voor een projectje, maar daar heb ik het later nog over.

Het was in elk geval weer een fantastisch ‘begin’ van een fijne vakantiedag.

Geplaatst op

De kapel van Stoepe

Ik had Véronique alweer veel te lang niet gezien, en ze was ook niet naar de begrafenis kunnen komen, waardoor we vandaag afspraken. Ze was een paar dagen in Kluizen bij haar mama, wat ideaal was voor mij om haar na de kine op te pikken, even bij te praten, te wandelen, te geocachen, en haar dan een dikke twee uur later aan het station af te zetten. En zo geschiedde.

Ze was sinds haar kindertijd niet meer bij de kapel van Stoepe geweest – nochtans maar een paar kilometer van het ouderlijke huis vandaan – en was dan ook aangenaam verrast: door de bomen was de hitte bijzonder draaglijk, en de twee labcachen met bonus ook best amusant.

En uiteraard namen we beiden foto’s.

Geplaatst op

Gent Jazz: Van Morrison en Axelle Red

We hadden Gwen en Erik, en Koen en Else uitgenodigd voor een avondje VIP op Gent Jazz, en zoals gewoonlijk viel dit niet tegen, integendeel. En het leuke is: naar dit festival kunnen we gewoon met de fiets, lekker rustig, geen parkeerstress – al is het niet evident om een plekje te vinden om je fiets te zetten, tegenwoordig.

Maar het eten was goed, het gezelschap was fijn, en om acht uur was er dus Van Morrison. Hij begon met een zeer bluesy set, waarbij sommige nummers wel erg uitgesponnen werden, maar ik vond het goed. Daarna werd het wat meer rock en pop, en ik had gigantisch veel bewondering voor de man: 81 jaar, anderhalf uur rechtstaan, zingen, mondharmonica spelen, piano spelen en zelfs een stevige saxofoonsolo. Die man heeft verrassend veel adem voor zijn leeftijd!

En als afsluiter was er GLORIA, en jammer genoeg geen Brown eyed girl, een van mijn favorieten. Maar het was een knap concert, ja.

En toen was er dessert, en meer fijne babbels, en daarna het concert van Axelle Red. En eigenlijk is die gewoon beter dan ik had verwacht, en ik vond haar al niet slecht. Ze heeft gigantisch veel podium présence, ze kan verdomd goed zingen – al is haar stem niet altijd mijn ding – en ze heeft natuurlijk ook een nummer zoals Rouge Ardent. Tsja. En ik was blij dat ik waaiers had meegenomen, we hebben stevig zitten wapperen.

En daarna kwam nog een klein half uurtje fietsen, perfect om helemaal uit te waaien en tot rust te komen.

Zo’n oudezakkenfestival midden in de stad: ik kan het iedereen aanraden!

Geplaatst op

Street art labcaches

In 2021 al legde ik mijn eerste labcache hier in Wondelgem: vijf punten waar je tot op 20 meter fysiek moet naderen en dan een vraag kan oplossen, waarvoor je een cachepunt krijgt. Intussen is die 225 keer volledig gelopen.

Eind mei heb ik een tweede labcachereeks hier in Wondelgem gelegd: de eerste vijf punten van een knappe reeks street art die via wijkbudget hier is gerealiseerd. Intussen zijn er meer dan 20 diverse kunstwerken te bewonderen, maar een labcache heeft maximaal 5 locaties.

Vandaag heb ik een tweede deeltje van die street art labcache uitgezet en online gegooid.

Reeks drie kan ten vroegste eind augustus, want je kan pas om de drie maanden een nieuwe credit aanvragen voor een nieuwe labcache. En ja, ik ga dus nog even bezig zijn, want het worden minstens vier en wellicht zelfs vijf reeksen voor die muurkunstwerken. Ik vind ze in elk geval best fijn, en via die labcaches kan ik er de aandacht op trekken.

 

Geplaatst op

Eerste soldendagje

Deze ochtend zat ik nog bij de stemspecialist, om twee uur bij de kine, en aansluitend reden Merel en ik naar ’t stad want zij had wat gerief nodig. Op hoop van zege dus, want het is vaak moeilijk om iets te vinden voor haar.

Maar nee hoor, we hadden een zeer succesvol dagje: drie beha’s (geen solden), en dan wandelden we helemaal tot aan de Weekday (in de buurt van de Vooruit) waar ze een jeans vond (geen solden) en waar we ook in de Carhartt binnengingen waar we wél in de solden een T-shirt voor Wolf meenamen. En er was een ijsje, van Nonno daar in de Walpoortstraat.

En toen was het plots al na zessen en wandelden we doorheen de warmte terug naar de auto en zagen we dat het goed was.

Geplaatst op

Op zoek naar nieuwe stoelen

De stoelen aan onze livingtafel zijn dringend aan vervanging toe. Niet alleen zijn ze absoluut onze smaak niet meer, ze zijn ook van (nep)leer en intussen meer gebruikt als krabpaal door de katten dan wat anders. Ze zijn eigenlijk ook gewoon te hoog qua rugleuning. U heeft het al begrepen: ik wil dus nieuwe.

Nu had ik een bericht gekregen van De Directeurswoning, de meest gekende designmeubelwinkel van het Gentse, dat ze nu al aan kortingen deden. En vandaag had ik wel wat tijd – verbeteringen zijn afgelopen en vandaag geen klassenraden – en dus gingen Merel en ik een kijkje nemen daar op Dok Noord. Wel, laat ons zeggen dat het er warm was. Pokkewarm. En dat ik er stoelen gezien heb die ik wil, maar dat 500 euro per stuk me wat veel is. Zeker omdat ik stoelen in diezelfde stijl al online had gezien voor een pak minder. En met een zwarte zitting ipv wit.

Soit, we liepen nog de Action binnen voor wat gerief, gingen een brood halen in de Delhaize, dronken een koffietje in de lokale Izy – ik wist dus niet dat er daar eentje was – en vonden dat we beter thuis wat gingen afkoelen. Maar dat was dus best een aangenaam klein uitstapje, ja. En weet ik nu nog niet wat ik met die stoelen ga doen.

Geplaatst op

Lectuur: “Wind and Truth” (The Stormlight Archive #5) van Brandon Sanderson

Deel vier is alweer geleden van 2022, en dat was eraan te merken. Ik wist echt niet meer alle details en fijne punten, en dat vond ik soms wel jammer. Het was dan ook verleidelijk om het vorige boek te herlezen, of zelfs de hele reeks, maar je kan maar 3000 boeken in een leven lezen als je er eentje per week leest, en dan is herlezen ook zo zonde, toch?

Deze klepper van meer dan 1300 pagina’s was het nochtans meer dan waard: ik hou van Sandersons schrijfstijl, van zijn wereldbouw, van zijn karakterschetsen, zijn plots… Kortom, ik ben gewoon fan van Brandon Sanderson, ja.

In deel vijf komen de meeste personages van de vorige boeken opnieuw voor, maar de focus ligt voornamelijk op Dalinar Kholin, koning zonder land maar met onderdanen. En deze Dalinar neemt zijn verantwoordelijkheid op en gaat een duel aan met de kwaadaardige god Odium. Daarvoor krijgt hij tien dagen de tijd, en dat is dus een bijzonder beperkte tijdsspanne voor de hele wereld van Roshar om zich voor te bereiden. Het boek is dan ook ingedeeld per dag, terwijl overal alle hoofdpersonages voorbereidingen treffen op de meest diverse vlakken.

Het is het einde van een eerste spanningsboog, maar het is wel onvoorstelbaar ingewikkeld geworden. En toch… toch blijft dit fantastische lectuur.