Geplaatst op

Lectuur: “Ruin and Rising” (The Shadow and Bone Trilogy #3) van Leigh Bardugo

Boek één was fantastisch, boek twee een overgangsboek, maar boek drie was, wat mij betreft, er weer boenk op.

Opgelet:  spoilers voor boek twee!

De krachtmeting met de Darkling heeft Alina net niet gedood, maar hem helaas ook niet. Zij is wel extreem verzwakt en wordt door de Apparat gegijzeld ondergronds, waar ze dan ook haar kracht niet kan gebruiken. Met behoorlijk wat moeite slagen zij, Mal en de rest van haar kleine team erin te ontsnappen en op zoek te gaan naar de derde versterker. En leeft Nicolas eigenlijk nog?

Bardugo slaagt er opnieuw in, na een relatief traag begin, om de spanning serieus op te drijven. De hoofdplotwending zag ik echt, maar ook echt niet aankomen, en toch zijn achteraf de verschillende hints op verschillende plaatsen meer dan duidelijk. De wereld blijft een verschrikking, er vallen gigantisch veel doden, en toch, toch blijft het hoopvol. En het einde? Goh, op zijn manier wel een happy end, ja, maar gelukkig niet met rozengeur en maneschijn, dat zou ook niet passen in dit universum.

Yup, ik ben fan van Bardugo, en ik ga de rest van haar schrijfsels ook wel lezen, denk ik. Maar misschien eerst nog een Sanderson of zo?

Geplaatst op

Syllogismen 2021

Ook in dit tweede vreemde jaar op rij blijven er constanten, en een daarvan is het feit dat ik een syllogisme vraag op het examen van het zesde jaar. Ze weten dat ook, ik haal er elk jaar mijn blog even bij als voorbeelden.

De antwoorden zijn altijd interessant, gewoon om er de denkfouten uit te halen, en dus als remediëring. En eigenlijk zijn ze vaak ook gewoon grappig :-p

Ik geef u even het origineel van Aristoteles mee, om te vergelijken:
Alle mensen zijn sterfelijk.
Socrates is een mens.
Socrates is sterfelijk.

1. Alle snoepen zijn lekker
Zure matten zijn snoepen
Zure matten zijn lekker
(maar uw tong kan er zo zeer van doen)

2. Profvoetballers verdienen geld door het voetbal
De Bruyne is een profvoetballer
De Bruyne verdient geld door het voetbal
(en nog geen klein beetje ook)

3. Mensen eten wanneer ze honger hebben
Ik ben een mens
Ik eet wanneer ik honger heb
(het was nochtans nog ochtend bij dit stuk examen)

4. Alle vissen leven in het water
Een zalm is een vis
Een zalm leeft in het water
(zoet of zout water?)

5. Alle bloemen zijn planten
De roos is een bloem
dus de roos is een plant

6. Dieren zijn schattig
Honden zijn dieren
Honden zijn schattig
(nog nooit oog in oog gestaan met een razende pittbull, denk ik dan)

7. Alle groenten zijn gezond
Een wortel is een groente
Een wortel is gezond
(Maar ge kunt er wel over wurtelen)

8. Gert is een vis
Alle vissen leven in het water
Gert leeft in het water
(Niet helemaal correct: maior en minor omgedraaid)

9. Elke vis zwemt
Nemo is een vis
Nemo zwemt
(wat is dat met die vissen zeg?)

10. Alle planeten bevinden zich in het heelal
Mars is een planeet
Mars bevindt zich in het heelal
(Bij Mars denk ik eerst aan de god, in de les Latijn)

11. Alle vissen kunnen zwemmen
De zalm is een vis
De zalm kan zwemmen
(maar enfin! En heet die zalm dan Nemo?)

Geplaatst op

Kerstraamdecoratie

Nee, dit jaar werd het eens geen gepriegel met sjablonen en een sneeuwspuitbus, wel met sjablonen en raamstiften. Merel had er op haar verjaardag gekregen van een vriendin, maar we hadden onlangs in de Zeeman ook kerstsjablonen gezien waar een paar stiften ook bij zaten.

Ik moet zeggen, ik vind het wel geslaagd, ja. Kobe heeft dan maar ook een kerstei getekend, hij zegt dat zoiets traditie is in Scandinavië. Zal wel, zeker?

En de achtergrond, dat zijn gewoon de schapenwolkjes die vandaag te zien waren in de lucht.

Geplaatst op

Lectuur: “Siege and Storm” (The Shadow and Bone Trilogy #2) van Leigh Bardugo

Ik vrees – allez, ik hoop eigenlijk – dat dit boek een beetje te lijden had onder het “middelste boek van een trilogie”-syndroom. Ook dit was een beetje een overgangsboek, vond ik. Deel een had heel duidelijk het universum bepaald waarin het geheel zich afspeelt en een soort coming of age van het hoofdpersonage.

In dit deel weet Alina Starkov wie ze is, wie haar tegenstander is, en probeert ze vooral uit alle macht allianties aan te gaan, soms tegen wil en dank, probeert ze ook een leger op te leiden en haar eigen kracht te vergroten. Dat dit ten koste gaat van haar persoonlijke leven, dat heeft ze er voor over, zij het soms met zeer grote moeite. De relatie tussen haar en Mal verloopt op zijn minst moeizaam en ze moet keuzes maken die ze maar blijft uitstellen. En vooral: is ze wel wie de mensen denken en hopen dat ze is? Zelf is ze daar absoluut niet zeker van, en ook dat speelt haar parten.

Bardugo kan bij momenten nog steeds zeer meeslepend schrijven, maar veel vaker dan in het eerste boek stokt hier haar verhaal, blijft het meer hangen in politiek, duurt het langer om krijtlijnen uit te tekenen en alles in stelling te brengen. Want dat is duidelijk: deel drie moet een knaller van een apotheose geven, en ik hoop maar dat de schrijfster dit kan waarmaken, want de wereld is veel te mooi om verloren te laten gaan. Een mens zou bijna zin krijgen om eens naar Sint-Petersburg of, godbetert, Novosibirsk te trekken.

Geplaatst op

Curetickets

Ik kom niet overeen met mijn oudste broer. Niet toen we klein waren, nu eigenlijk nog altijd niet. Niks ernstigs hoor, gewoon bekvechten. Maar kom vooral niet aan mijn broer, want dan hebt ge boel met mij.

Maar er is één ding dat we samen doen, zonder discussie, en met heel veel plezier zelfs: concerten van The Cure, zoals in 2016 of in 2008.

Gisteren stuurde Jeroen me de pas gepubliceerde tourkalender door, en hij vroeg niet of ik zin had om op 23 november mee te gaan naar het Sportpaleis. Nope.

Hij stuurde simpelweg: gewone tickets of VIP?

Merel viel bijna omver van verbazing: “Gij? Met nonkel Jeroen? Vrijwillig, of wa?”

Jawel. Want dat is iets van mij en mijn broertje. Al jaren. En daar mogen gerust mensen bij komen, maar daar komt verder niemand tussen.

Geplaatst op

Kerstversiering

De Sint is geweest, en dus is het kerstgerief bovengehaald. Gisteren heb ik de boom al in elkaar gevezen, vandaag ben ik hem beginnen versieren.

Maar de jongens hadden de dozen met kerstballen al zondag van de zolder gehaald: er moesten kerstvazen gemaakt worden. Kerstwatte?

Awel ja, ons pa en Nelly zetten allebei geen kerstboom meer: te veel werk en/of te weinig plaats. Maar om toch nog een klein beetje de kerstsfeer te krijgen, maak ik al een paar jaar “kerstvazen”: een mooie doorzichtige vaas gevuld met kerstballen en lichtjes. Het is wel geen kerstboom maar het geeft wel sfeer.

Ik nam zondagvoormiddag, toen ik ons pa ging ophalen, zijn “herfstvaas” mee – er bestaat ook nog een paasvaas en een zomervaas – en wisselde die voor een grote vierkante glazen bak die eigenlijk veel mooier staat op zijn vierkante salontafel. Die vierkante vaas was degene waar de amaryllissen van Marleen in hadden gezeten, en was eigenlijk ideaal.

Voor Nelly werd het een rond exemplaar.

En daarnaast kwam er ook weer eens een kerstkrans met materiaal van bij de buren, en wat hulst en klimop uit onze tuin.

En dan straks de kerstboom zelf, en dan zijn we er. Voilà.

Geplaatst op

Laatste Sinterklaas?

Merel zit intussen ook al in het zesde studiejaar, en waar ze vorig jaar nog in de Sint geloofde, hoorde ik aan haar manier van doen dat ze het dit jaar eigenlijk wel wist…

Er zijn dan ook geen brieven meer geschreven, de jongens hebben ook niet echt iets meer gevraagd. Merel, nu nog in de lagere school, kreeg wel nog een cadeautje, en ze vroeg zo’n klein rugzakje dat nu blijkbaar volop in de mode is. We zochten vonden samen een heel mooi paars exemplaartje.

Deze morgen kwam ze dan ook teleurgesteld bij mij: “Euh mama, Kobe en ik gingen vanmorgen vroeg naar beneden, maar de Sint is niet geweest?”

Ik was het rats vergeten, maar ter mijner verdediging: zij hadden ook geen schoentje gezet, ze waren dat ook compleet vergeten.

Ik ben dan nog snel “hét bankje” gaan halen, ben naar beneden gecrosst en heb alles nog klaargezet, want ja, de chocolade en snoep had ik wel degelijk in huis.

Een foto trouwens uit 2009, zonder bankje maar met de stoeltjes.

Volgend jaar is het enkel nog snoep, of misschien van die kleine cadeautjes, als ik er vind.

Alweer een tijdperk achter de rug. We worden oud, meneer.

(En ik heb nog even zitten bladeren in mijn blog en ik lag vooral strijk met de post uit 2009 met ongelófelijk schattige filmpjes. Onvoorstelbaar ook hoe goed Kobe al kon spreken voor een kleintje van 2 jaar en 4 maanden.)