Lieve Merel
het is alsof ik heel even weggekeken heb, en jij plots volwassen bent geworden. Allez ja, op sommige momenten en op sommige vlakken dan toch.
Als ik jou zie, zit er nog weinig van een kind in. Ik kan niet goed definiëren waaraan het aan ligt: je houding, je manier van lopen, je manier van praten… Je draagt de typische wijde jeans en strak truitje die iedereen in jouw klas draagt, met daar dan een trui over. Geen hoodie, dat hoort niet meer, wel een gewone effen trui zonder kap, liefst dun gebreid. En dan natuurlijk sneakers, en enkele ringen, en oorringen, dat ook. Lichte make up, met een gekleurde lippenbalsem. Oh, en altijd nagellak, in de vreemdste kleuren. Je ziet er fantastisch uit, liefje, maar misschien is dat ook mijn moederhart dat spreekt.
Het is ook mooi om zien hoe je je beweegt tussen je vriendinnen. Hier thuis ben je een spraakwaterval, en met Lieze ben je dat ook – als je daar tenminste een woord tussen krijgt. Met andere vriendinnen erbij ben je eerder het luisterende type dat dan een welgemikt opmerking placeert en af en toe compleet stuk gaat – dat is de uitdrukking tegenwoordig – van het lachen.
Je zit intussen in de richting Moderne Talen, waar je dus geen Latijn meer hebt, maar wel extra Frans, Engels, en ook Duits en Spaans. En kunstbeschouwing, en volgend jaar taalwetenschap, en daar kijk je naar uit. Je zit in de perfecte richting, liefje: taal is jouw grote passie. Soms hebben we heelder gesprekken of zelfs discussies over woordgrapjes, stijlfiguren, uitdrukkingen, en onlangs ook ontbreekwoorden en rare Duitse samengestelde woorden. En ja, grammatica ook. Je bent duidelijk mijn dochter, ja.
Je plant nog steeds heel veel vooruit: in het weekend studeert je al bijzonder plichtsgetrouw al je toetsen voor de hele week. Eigenlijk ben je in alles nogal perfectionistisch: zo ben je al maanden elke zondag aan het lopen om op de test van L.O. toch vijf kilometer te kunnen lopen. Jammer genoeg viel dat tegen – slechte benen die dag – maar aangezien die test in april of zo herhaald wordt, ga je nog steeds elke zondag lopen.
En net zoals ik vorig jaar al schreef, geniet ik eindeloos van onze momenten voor je gaat slapen. Je komt dan naar beneden, maakt me met enkele dwingende hoofdbewegingen duidelijk dat ik op moet schuiven, mijn dekentje openslaan en mijn arm uitstrekken, en dan nestel jij je prompt in die arm en begint te vertellen. Want ja, je vertelt graag over je dag. En je lessen. En je vriendinnen. En de stomme stoten die je klasgenoten nu weer uitgestoken hebben. En het drama tussen de meisjes. Vaak ontspoort dat gesprek helemaal en liggen we te schateren. Wanneer papa ons dan over zijn bril aankijkt, gaan we helemaal strijk.
Vorige week had je een slaapfeestje voor je verjaardag. De meeste meisjes geven een sweet, kort voor sweet sixteen fuifje, maar dat is niet zo jouw ding, verklaarde je. Te veel volk, te druk, mensen die je niet kent – want doorgaans organiseer je zo een sweet met twee – te luide muziek en gedans, en je danst niet graag. Nee, jij had je zes beste vriendinnen uitgenodigd op het appartement. Jouw broers hadden gracieus het hele appartement aan jou gelaten en waren thuis komen slapen. Meer nog: Wolf was je op maandag komen halen, en samen reden jullie richting kot om daar alles grondig te kuisen, boodschappen te doen – drankjes en snackjes en zo – en te kijken hoe je best zeven matrassen naast elkaar kon leggen. De biljarttafel werd opgeschoven, Wolfs dubbele matras en die van Kobe werden er gelegd, net als de reservematras, en dan nog een reservematras van hier thuis. Dinsdag ben ik dan met jou naar ginder gereden, met jouw eigen matras er ook nog bij, een stapel beddengoed en een resem donsdekens, en hebben we alles samen opgemaakt.
Tegen half vijf kwamen je vriendinnen, om kwart over vijf deden jullie samen een escape room aan Dok Noord, en rond zeven uur belde je me dat je de korting voor Pizza Hut niet zag staan. Dat werd snel opgelost, maar rond elf uur ging opnieuw mijn telefoon: dat Lieze ziek geworden was, maar dat haar ouders wellicht al sliepen, en of ik haar niet wilde komen halen en naar huis brengen. Tuurlijk, maar had ze wel een sleutel bij? Geen nood, kleine zus Janne ging haar binnenlaten. Euh, opperde Wolf die naast mij in de zetel zat toen ze belde: kon Janne dan de ouders niet wakker maken?
Soit, het werd blijkbaar een bewogen maar zeer aangenaam feestje, vertelde je me de volgende dag. En je had boekenbonnen gekregen, en nagellak, en andere make up, en nog wat kleine spulletjes, en je was er blij mee.
Deze ochtend was er dan jouw verjaardagsontbijtje. Gisteren hadden we al taart gegeten: jouw favoriet, red velvet cake die ik speciaal gaan halen was bij Julie’s House.
Deze ochtend waren er wat ontbijtdingetjes – zo hoort dat – en wat kleine cadeautjes. De jongens hadden een dozenpakket met uiteindelijk een bon om samen eens naar de Game Arcade te gaan, en ik had wat mini spulletjes voorzien, zoals een nagellakje, een nagelserum, een fijn paar oorbelletjes, dat soort dingen, want jouw grote cadeau heb je pas gisteren besteld en moet dus nog toekomen. Ja, ook daar verander je: tot hiertoe liep je altijd rond met je grote rugzak als boekentas, maar nu heb je een grote lederen schoudertas uitgezocht, zoals zo goed als alle meisjes van de derde graad. Ik ben benieuwd, op foto ziet ze er in elk geval goed uit.
De jongens waren speciaal voor jou opgestaan, we zaten met zijn allen rond de tafel en jij genoot daarvan.
Ik denk dat dat is wat ik het leukst vind aan jou: hoe jij onvoorstelbaar kan genieten! Het is zó leuk om jou cadeautjes te geven, omdat je zo enorm dankbaar kan zijn en zo enorm kan glunderen. Die lach van jou, daar zou ik alles voor doen.
Ach liefje, je bent intussen zestien, en ik weet dat ik ook jou zal moeten loslaten. Maar laat me nu nog gewoon genieten van onze gesprekjes hier in de zetel, van het samen met jou naar een film kijken, van jouw keurende blik als ik je vraag of mijn outfit jouw goedkeuring kan wegdragen, van jouw geschater als papa weer eens een dad joke maakt.
Ik zie je graag, liefje. Altijd.