Categorie: Merel

Lieve Merel

Je wordt vandaag vijftien, en wat ben ik telkens weer trots op jou wanneer ik je zie! Ik vind het een groot verschil met vorig jaar: je bent echt geen kind meer, maar een knappe, zelfbewuste jonge vrouw.

Ja, uiteraard ben je af en toe nog een kind en kan je je gezellig idioot gedragen, maar meer en meer zie ik in jou al de prachtige volwassene die je aan het worden bent. Je hebt iets over je dat ik niet kan definiëren, maar wat ik jaar na jaar bij mijn eigen leerlingen zie. Opa noemt het ‘la beauté du diable’, typisch iets voor vijftien- en zestienjarigen. Ik vind je prachtig…

En dan heb ik het zeker niet alleen over je uiterlijk, ook al mag dat er zeker wezen. Je hebt een blanke huid die intussen helemaal gaaf is, lange blonde haren, blauwe ogen die nog steeds echt blauw zijn, van nature rode lippen, en een slank figuur met de juiste rondingen op de juiste plekken. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat je een mooi meisje bent, al kan het natuurlijk wel zijn dat ik bevooroordeeld ben.

Maar het is vooral je karakter dat je zo mooi maakt. Je bent lief, zorgzaam, meedenkend, verstandig, creatief, vasthoudend. Aan de andere kant kan je verdomd koppig zijn, maar dat heb je van geen vreemden als ik zo naar je papa en mezelf kijk. Je durft gelukkig ook meer en meer van je afbijten, en daar zullen je broers dan wel weer voor iets tussen zitten. Maar je blijft steevast beleefd en respectvol, zoals het hoort.

Waar ik nog steeds ongelofelijk van geniet, is dat je na school vaak honderduit over je dag komt vertellen. Niet altijd, nee, soms ben je slecht gezind en dan komt er geen woord uit. Soms moet je ook gewoon stoom aflaten en dan stort je een hele woordenvloed over me uit, waar ik enkel maar naar kan luisteren. En ’s avonds, voor je gaat slapen, kruip je steevast bij mij in de zetel onder mijn deken. Dan vertel je over wat je bezighoudt, of doen we gewoon onnozel. Vaak resulteert dat in een gigantische lachbui, en dan voelen we je papa vanuit zijn zetel oogrollen, wat de hilariteit alleen maar vergroot natuurlijk.

Je bent intussen ook echt zelfstandig: je fietst met je vriendinnen naar de les Woord – alleen als het aan het gieten is, durf je mij wel eens te vragen om te voeren – doet zelf inkopen, stuurt me af en toe links van dingen die je wilt bestellen, regelt zelf afspraken, blijft na school hangen, dat soort dingen. Dat is ook maar normaal: ik wil graag zelfstandige kinderen. De eerste fuiven zijn intussen ook al een feit.

En vandaag hebben we uiteraard ook je verjaardag gevierd: zelfs Arwen was er speciaal voor blijven slapen. Je had scones gevraagd en scones gekregen: ik heb ze speciaal deze ochtend nog gemaakt, compleet met een versie van clotted cream. Papa was naar de bakker gereden om een hele resem koffiekoeken, en er was vers fruit en wel meer van dat soort dingen. We hebben speciaal ook samen een resem ballonnen opgeblazen en versiering opgehangen in jouw kleuren.

En er waren cadeautjes: dat van ons had je al gekregen in de vorm van je tekenmateriaal, maar je kreeg ook een heel fijn zakje met spulletjes van Wolf en Arwen, en een boekenbon van Kobe (al had die zijn factuur en niet de eigenlijke bon afgeprint).

En ja, er was chocoladetaart met 15 kaarsjes om uit te blazen, want ook dat had je expliciet gevraagd want daar ben je gek op.

Ach liefje, ik vind het zo zalig om je te zien opgroeien en te evolueren, en tegelijkertijd wil ik je zo graag bij me houden, als klein lief vogeltje. Maar zoals ik vorig jaar ook al schreef: ik kan niet wachten om te zien wat voor een prachtvrouw jij gaat worden. Je bent nu in elk geval al veelbelovend.

Ik zie je graag, Muis. Altijd. Voor altijd.