Zestien

Lieve Merel

het is alsof ik heel even weggekeken heb, en jij  plots volwassen bent geworden. Allez ja, op sommige momenten en op sommige vlakken dan toch.

Als ik jou zie, zit er nog weinig van een kind in. Ik kan niet goed definiëren waaraan het aan ligt: je houding, je manier van lopen, je manier van praten… Je draagt de typische wijde jeans en strak truitje die iedereen in jouw klas draagt, met daar dan een trui over. Geen hoodie, dat hoort niet meer, wel een gewone effen trui zonder kap, liefst dun gebreid. En dan natuurlijk sneakers, en enkele ringen, en oorringen, dat ook. Lichte make up, met een gekleurde lippenbalsem. Oh, en altijd nagellak, in de vreemdste kleuren. Je ziet er fantastisch uit, liefje, maar misschien is dat ook mijn moederhart dat spreekt.

Het is ook mooi om zien hoe je je beweegt tussen je vriendinnen. Hier thuis ben je een spraakwaterval, en met Lieze ben je dat ook – als je daar tenminste een woord tussen krijgt. Met andere vriendinnen erbij ben je eerder het luisterende type dat dan een welgemikt opmerking placeert en af en toe compleet stuk gaat – dat is de uitdrukking tegenwoordig – van het lachen.

Je zit intussen in de richting Moderne Talen, waar je dus geen Latijn meer hebt, maar wel extra Frans, Engels, en ook Duits en Spaans. En kunstbeschouwing, en volgend jaar taalwetenschap, en daar kijk je naar uit. Je zit in de perfecte richting, liefje: taal is jouw grote passie. Soms hebben we heelder gesprekken of zelfs discussies over woordgrapjes, stijlfiguren, uitdrukkingen, en onlangs ook ontbreekwoorden en rare Duitse samengestelde woorden. En ja, grammatica ook. Je bent duidelijk mijn dochter, ja.

Je plant nog steeds heel veel vooruit: in het weekend studeert je al bijzonder plichtsgetrouw al je toetsen voor de hele week. Eigenlijk ben je in alles nogal perfectionistisch: zo ben je al maanden elke zondag aan het lopen om op de test van L.O. toch vijf kilometer te kunnen lopen. Jammer genoeg viel dat tegen – slechte benen die dag – maar aangezien die test in april of zo herhaald wordt, ga je nog steeds elke zondag lopen.

En net zoals ik vorig jaar al schreef, geniet ik eindeloos van onze momenten voor je gaat slapen. Je komt dan naar beneden, maakt me met enkele dwingende hoofdbewegingen duidelijk dat ik op moet schuiven, mijn dekentje openslaan en mijn arm uitstrekken, en dan nestel jij je prompt in die arm en begint te vertellen. Want ja, je vertelt graag over je dag. En je lessen. En je vriendinnen. En de stomme stoten die je klasgenoten nu weer uitgestoken hebben. En het drama tussen de meisjes. Vaak ontspoort dat gesprek helemaal en liggen we te schateren. Wanneer papa ons dan over zijn bril aankijkt, gaan we helemaal strijk.

Vorige week had je een slaapfeestje voor je verjaardag. De meeste meisjes geven een sweet, kort voor sweet sixteen fuifje, maar dat is niet zo jouw ding, verklaarde je. Te veel volk, te druk, mensen die je niet kent – want doorgaans organiseer je zo een sweet met twee – te luide muziek en gedans, en je danst niet graag. Nee, jij had je zes beste vriendinnen uitgenodigd op het appartement. Jouw broers hadden gracieus het hele appartement aan jou gelaten en waren thuis komen slapen. Meer nog: Wolf was je op maandag komen halen, en samen reden jullie richting kot om daar alles grondig te kuisen, boodschappen te doen – drankjes en snackjes en zo – en te kijken hoe je best zeven matrassen naast elkaar kon leggen. De biljarttafel werd opgeschoven, Wolfs dubbele matras en die van Kobe werden er gelegd, net als de reservematras, en dan nog een reservematras van hier thuis. Dinsdag ben ik dan met jou naar ginder gereden, met jouw eigen matras er ook nog bij, een stapel beddengoed en een resem donsdekens, en hebben we alles samen opgemaakt.

Tegen half vijf kwamen je vriendinnen, om kwart over vijf deden jullie samen een escape room aan Dok Noord, en rond zeven uur belde je me dat je de korting voor Pizza Hut niet zag staan. Dat werd snel opgelost, maar rond elf uur ging opnieuw mijn telefoon: dat Lieze ziek geworden was, maar dat haar ouders wellicht al sliepen, en of ik haar niet wilde komen halen en naar huis brengen. Tuurlijk, maar had ze wel een sleutel bij? Geen nood, kleine zus Janne ging haar binnenlaten. Euh, opperde Wolf die naast mij in de zetel zat toen ze belde: kon Janne dan de ouders niet wakker maken?

Soit, het werd blijkbaar een bewogen maar zeer aangenaam feestje, vertelde je me de volgende dag. En je had boekenbonnen gekregen, en nagellak, en andere make up, en nog wat kleine spulletjes, en je was er blij mee.

Deze ochtend was er dan jouw verjaardagsontbijtje. Gisteren hadden we al taart gegeten: jouw favoriet, red velvet cake die ik speciaal gaan halen was bij Julie’s House.

Deze ochtend waren er wat ontbijtdingetjes – zo hoort dat – en wat kleine cadeautjes. De jongens hadden een dozenpakket met uiteindelijk een bon om samen eens naar de Game Arcade te gaan, en ik had wat mini spulletjes voorzien, zoals een nagellakje, een nagelserum, een fijn paar oorbelletjes, dat soort dingen, want jouw grote cadeau heb je pas gisteren besteld en moet dus nog toekomen. Ja, ook daar verander je: tot hiertoe liep je altijd rond met je grote rugzak als boekentas, maar nu heb je een grote lederen schoudertas uitgezocht, zoals zo goed als alle meisjes van de derde graad. Ik ben benieuwd, op foto ziet ze er in elk geval goed uit.

De jongens waren speciaal voor jou opgestaan, we zaten met zijn allen rond de tafel en jij genoot daarvan.

Ik denk dat dat is wat ik het leukst vind aan jou: hoe jij onvoorstelbaar kan genieten! Het is zó leuk om jou cadeautjes te geven, omdat je zo enorm dankbaar kan zijn en zo enorm kan glunderen. Die lach van jou, daar zou ik alles voor doen.

Ach liefje, je bent intussen zestien, en ik weet dat ik ook jou zal moeten loslaten. Maar laat me nu nog gewoon genieten van onze gesprekjes hier in de zetel, van het samen met jou naar een film kijken, van jouw keurende blik als ik je vraag of mijn outfit jouw goedkeuring kan wegdragen, van jouw geschater als papa weer eens een dad joke maakt.

Ik zie je graag, liefje. Altijd.

Sjaal voor Merel

Merel vroeg me enkele weken geleden of ik een sjaal voor haar kon maken. In zacht materiaal, met strepen, en lang. Ik liet haar kleuren kiezen, kocht merinowol – ja het is een dure sjaal, al bij al – en begon te haken.

En toen stopte ik elvendertig draadjes in, en was ze er bijzonder blij mee. Gelukkig maar. Ik ben eigenlijk ook zelf wel content van het resultaat, ja.

Mocht er nog iemand eentje willen: je betaalt enkel het materiaal.

Londen dag 4: wat minder en dan een knaller!

We gingen opnieuw ergens ontbijten, en stelden opnieuw vast at we daar gewoon meer voor betaalden dan een lunch. Tsja. Maar het was wel lekker.

We namen de underground richting Camden omdat ik daar zo goede herinneringen aan heb uit vervlogen tijden, maar die tijden bleken wel degelijk vervlogen. Camden is niet meer het walhalla van de alternativo’s, goths en punks, maar een gigantische toeristenval met voornamelijk goedkope eetstandjes en souvenirbrol. En veel te druk ook nog eens. We liepen wat rond, ik stelde vast dat mijn favoriete gothwinkel The Black Rose blijkbaar al jaren weg is, dat de Cyberdog nu vooral voor ravers is en dat verder de prijzen behoorlijk hoog liggen. Ik heb er wel de max van een paarse hoed gekocht, en nog afgedongen van 35 naar 30 pond, wat wel de prijs is voor een degelijke hoed uit 100% wol. Yup, in mijn nopjes.

Maar nog voor de middag maakten we dat we daar weg kwamen en spoorden richting St.James Park, om daar in een echte pub ons te goed te doen aan een pie. Vandaar liepen we naar Buckingham Palace om dat toch ook eens gezien te hebben, liepen de Mall af en kwamen uit op Trafalgar Square, waar we oog hadden voor de fijne verkeerslichten.

We keken even rond, aanschouwden Nelson,s Column en gingen dan naar Cecils Court, een straat die bekend staat om haar fijne antiquarische boekenwinkels. Dat had Merel toch zo opgezocht. Alleen bleek het eerder een straatJE en waren een winkel of vier-vijf en dat was het. We waren niet bepaald onder de indruk.

Tegen dan waren we allebei al wat moe, en we wilden vooral ook op tijd op het appartement zijn om nog wat te rusten, iets te eten en op tijd op West End te zijn, hier dus ongeveer terug. We namen de metro richting Euston en stelden vast dat dat niet hetzelfde is als Euston Square en dat je daar een vijftal minuten bovengronds moet voor een aansluiting. Ideaal voor een ijskoffie in zo’n straatstandje dus. Oh, en opnieuw enkele boodschappen voor het avondeten en morgen het ontbijt.

Het uurtje rust deed deugd: we fristen ons op, ik trok zelfs een kleedje aan, en iets over half zeven gingen we de deur uit. Ik had gerekend op een half uur verplaatsing – de show begon om half acht – maar dat was dus een behoorlijke misrekening, zeker omdat we plots tien minuten moesten wachten op een volgende metro. Ouch. Het zorgde ervoor dat we buiten adem, op een holletje maar wel nog op tijd kwamen voor Hadestown, het aangepaste en naar musical vertaalde verhaal van Orpheus en Eurydice. En ja, het was ook écht goed! We hadden ook degelijke plaatsen, al was ik blij dat ik geen 2 meter ben want dan had ik niet in die stoel gepast.

Behoorlijk onder de indruk van zowel het spektakel zelf als van de zangprestaties. Wanneer de gefilmde versie in oktober uitkomt op de Engelse markt, ga ik toch eens kijken of ik dat kan vastkrijgen en eventueel tijdens uren studie of zo aan mijn leerlingen voorschotelen.

We liepen op het gemak door de drukte terug naar de underground, waren tegen goed half twaalf thuis, en dat was dat voor dag vier.

Londen dag 3: goed beter best

We hadden geleerd van gisteren en dus aten we gewoon ontbijt op het appartement, gezond met yoghurt en fruit en al. We wilden ook niet al te veel tijd verliezen, want om half elf wilden we aan het Design Museum zijn voor de Wes Anderson tentoonstelling. Ik moet toegeven dat ik niet veel van zijn films gezien heb, maar ik ben nu wel getriggerd, ja. Merel was laaiend enthousiast, en het is inderdaad allemaal heel esthetisch.

We hadden nog meer dan een uur voordat we aan onze lunchplek moesten zijn, zodat we ook nog even door de rest van het museum liepen.

En toen was het dus tijd voor High Tea, en die stelde niet teleur! Merel ging voor een Black Vanilla – en kreeg als cadeautje van mij nog een pakje mee naar huis, ik koos een zwarte thee Cream Caramel. En dan was er het eten… Merel was helemaal door het dolle heen, en ik geef haar geen ongelijk: het was een ervaring!

Er waren vijf hartige hapjes per persoon, twee ronduit fantastische scones met clotted cream and jam, en vijf taartjes te verdelen onder ons. En jawel, er was red velvet cake bij voor Merel! Het was ook gewoon te veel, maar we mochten de twee overgebleven scones ook gewoon meenemen in een doosje, gelukkig maar.

Helaas was het toen tijd voor iets dat een pak minder vrolijk was: een van mijn goeie vriendinnen en medevosje Hanneke werd vandaag begraven, en gelukkig was de plechtigheid ook online te volgen. Merel troonde me dus mee naar het nabijgelegen Hyde Park waar we ons onder een boom posteerden en ik kon volgen. Het deed deugd, maar god, ik ga Hanneke missen…

Daarna liet ze me even wat tijd om op mijn positieven te komen, en liepen we richting Picadilly Circus en vooral de grote Waterstones, een mega boekenwinkel. Ik installeerde me met een koffietje want Merel was ik kwijt voor toch wel bijna een uur. Ze heeft zich gigantisch ingehouden en hield het bij vier boeken, ook al omdat ze die voor de helft zelf moet betalen.

We liepen vervolgens verder naar Leicester Square. Man, wat een drukte! Dit was eigenlijk niet meer zo leuk, en Merel was echt moe – ze had slecht geslapen – waardoor we richting huis gingen, maar niet voordat ik eerst nog enkele foto’s van standbeelden had genomen.

Brood was er nog van gisteren, en we hadden nog de halve pizza van maandag, om eten hoefden we ons niet te bekommeren. Blij dat we thuis waren. Ik heb nog even geprutst met een handdoek en een rolsysteem om Merels kamer beter te verduisteren, en toen ging voor ons beiden het licht uit. Zeer geslaagde dag, jawel.

Londen dag 2: de toerist uithangen

We sliepen tot een uur of zeven – zalig verblijf, heel erg rustig en ruim en met een fijn terrasje – en zaten rond kwart voor tien aan een heerlijk ontbijtje wat verderop: de beste cinnamon rolls die ik al gegeten heb, zelfs beter dan die uit Tallin.

Alleen… ze bleken een pak zwaarder dan gedacht, zodat ik mijn bestelde pistachekoekje gewoon meenam. Merel had echter ook nog een pistachecroissant naar binnen gespeeld, allebei met heel veel boter, en was zowaar wat van slag.

Maar we lieten het niet aan ons hart komen, namen de underground naar Westminster en deden daar de touristy things samen met duizend andere toeristen. We keken naar Big Ben, the Houses of Parliament, Westminster Cathedral, alle beelden daar in de buurt, en zagen dat het goed maar pokkedruk was.

We namen daarop de River Bus richting Tate Modern, met zo’n hop-on-hop-off dagticket. Normaal gezien zou dat 59 pond geweest zijn voor ons twee, nu betaalde ik 16 pond met mijn EDC en ik was daar onbetamelijk mee in mijn nopjes.

Ginder zijn we eerst iets gaan eten bij een Italiaans ding, en dat viel best wel mee, een heerlijke ravioli voor mij. Merel voelde zich alleen nog steeds niet zo goed…

En toen was het tijd voor het Tate Modern. Ik wilde vooral Maman van Louise Bourgois zien, maar die was blijkbaar niet thuis. De schilderijen van Rothko waren dat gelukkig wel, en Merel snapte een klein beetje waarom Bart en ik daar zo kunnen blijven naar kijken, maar toch nog niet helemaal. Moderne kunst, dat is niks voor haar. Alleen die pamfletten van de Guerilla Girls, daar bleef ze echt lang bij staan, dat deed iets met haar, zei ze.

Eenmaal buiten hoorde ik plots: “Mevrouw Rombaut!” Ik verschoot me dood, maar het bleken twee fijne collega’s met hun kinderen te zijn, die we puur toevallig tegen het lijf liepen. Dat zou nog niet eens lukken als je het zou afspreken, denk ik…

Wij liepen even over de Millenium Bridge, maar moesten op onze stappen terugkeren omdat we opnieuw de boot op wilden maar de Blackfriar halte niet bediend werd.

En toen werd Merel ook nog eens zeeziek, want het was opkomend tij en er stond behoorlijk wat wind. Het leidde ertoe dat we even doorbeten tot we aan de halte Greenwich waren, zoals gepland, dan even doorliepen tot aan het park en ons daar onder een boom installeerden, in alle rust, weg van de drukte en het gewoel, in de schaduw. Het hielp: ze begon zich iets beter te voelen.

We liepen verder door het kurkdroge park naar boven, naar het observatorium en de nulmeridiaan en kregen zowaar enkele druppels op onze kop! Ik ging even poseren voor die nulmeridiaan en daarna ging ik een ijskoffie halen en Merel een bretzel, en kijk: ze knapte helemaal op! Wellicht hielp het zout haar bloeddruk omhoog en was het daaraan gelegen!

Enfin, wij de heuvel weer af, door het park, voorbij wat parkieten en de boot weer op, waar ik door mijn EDC niet hoefde aan te schuiven, en dan tot aan de Tower Bridge, want daar wou ze graag eens over lopen.

Blijkbaar moet je daarvoor eerst helemaal rond the Tower zelf lopen, en die ha ik nog nooit van dichtbij gezien. Best wel indrukwekkend,,,

Tegen dan was mijn pijp uit, moesten we wel nog een eind tot aan het metrostation, namen we de underground tot aan Paddington, haalden we brood, beleg, melk en yoghurtjes voor het ontbijt bij de Sainsbury, liepen nog tien minuten tot aan het appartement, en toen verklaarden we onszelf een beetje dood.

Enfin, het brood had gelukkig wel wat herlevende krachten, maar veel poot hebben we niet meer verzet.

20000 stappen.