Cadeautje voor Arwen

Arwen wordt vandaag 22. Yup, een lentekind dus.

Ik wilde voor haar ook een cadeautje voorzien, maar afgelopen week was echt druk geweest, dus het werd iets met niet bijzonder veel inspiratie: een doosje gevuld met wat kleine dingetjes voor op reis – gezichtsmasker, masker voor vermoeide ogen, mistspray, dat soort dingen die wel helpen als je op reis gaat en een jetlag gaat oplopen – en een speeltje voor Viggo, haar kat. Ik voegde er ook nog een boekenbon van de Standaard aan toe, en een paar zelfgehaakte polswarmertjes zoals ze er al verschillende heeft, maar die ze ook graag nog in dit kleur wou.

Ze was er gelukkig wel blij mee, want wellicht had ze het ook niet meteen verwacht. Maar tegenwoordig komt ze op zondag al eens mee met Wolf hier eten – we staan in het gezin nogal op die zondagmiddag met opa erbij – en dan is het steevast ferm gezellig, want daarna hangen ze nog in de zetel en wordt er oeverloos gekletst met Merel erbij. Yup. Een prima schoondochter, en vandaag dus al 22.

Gelukkige verjaardag, Arwen!

22

Lieve Wolf

als ik zo herlees wat ik vorig jaar schreef toen je 21 werd, is daar eigenlijk niet zo veel aan veranderd. Je bent heel duidelijk geen kind, ook geen tiener meer, maar een zelfbewuste jongeman met een heel eigen agenda. Gelukkig vind je het nog steeds niet erg om die agenda met ons te delen, zodat ik er een beetje een idee van heb waar je je ergens bevindt en of je dan ook mee-eet met ons. Want ja, ons huis is wat jou betreft een duivenkot: wij weten nooit op voorhand of je hier gaat zijn en of je hier gaat slapen. Dat is ook helemaal niet erg: ik zie het wel of je jas hier hangt.

Je verdeelt je tijd voornamelijk tussen vier locaties: hier thuis, bij Arwen, op je kot of in de loods van Ugent Racing. En eerlijk gezegd denk ik dat je nog het meeste wakende uren spendeert in de loods. Je gaat nog steeds voluit voor UGR, en net daarom vind ik het zo ongelofelijk jammer dat je beslist hebt om er volgend jaar uit te stappen. Maar ik begrijp en respecteer je beslissing, al hoop ik dat je dan niet in een zwart gat valt. Aan de andere kant zit je dan ook in je laatste jaar burgerlijk ingenieur computerwetenschappen, en ik geloof dat daar ook zo’n beetje een thesis aan vast hangt, toch?

Papa en ik laten je los, Wolf. Wat je doet, doe je goed, en dus hoeven we ons daar niet mee te bemoeien. Maar ik vind het nog steeds heerlijk wanneer je thuis komt en dan hier naast me in de zetel ploft, al dan niet met je computer. Want ja, vrije tijd heb je nauwelijks, je bent altijd wel bezig met nog een laatste taak tegen die deadline dezelfde avond, of nog een extra presentatie voor een sponsor voor UGR, of… Wie dat nog veel leuker vindt als je thuis bent, is je zusje: die geniet ervan, zal er ook zelf speciaal tijd voor vrijmaken en zit dan honderduit met je te kletsen. En ik, ik luister en glimlach om jullie gesprekken, toch als je die niet op jullie kamers voeren.

Het is zo mooi om je te zien opgroeien, Wolf, volwassen te zien worden, je eigen inzichten en visies te zien verwerven, merken hoe je bepaalde principes honoreert en daar ook niet van zal afwijken, bepaalde prioriteiten stelt – soms afwijkend van de onze, maar dat is je volste recht – en vooral je eigen man wordt.

Wolf, wat je ook doet, je bent altijd welkom hier, je zal hier altijd thuis zijn, en we zullen je altijd graag zien.

Gelukkige verjaardag, liefje.

54

Omdat ik gisteren tegen negen uur al weg was en pas vannacht laat thuis kwam, werd mijn verjaardag vandaag gevierd. Eigenlijk doen we nooit veel meer dan een uitgebreid ontbijt, maar dat is ook meer dan voldoende, want dan zijn al mijn kinderen gewoon thuis en bij mij.

Wolf had speciaal boodschappen gedaan en een mango mee, een ice coffee, een Danio – dat is om een of andere reden ook een traditie, alsof we dat anders niet kunnen kopen – en chocolade. Merel was naar de bakker gereden om koffiekoeken, en Arwen had een prachtig boeket bloemen mee. En Kobe, wel, die was gewoon Kobe.

Als cadeautje kreeg ik een hele mooie, felpaarse drinkfles van Tupperware, wat nog steeds mijn voorkeur verdient. Merel kent me goed…

En meer moest dat niet zijn. Bart en ik geven elkaar geen cadeaus meer, ik zou trouwens niet weten wat, maar doen dus van die uitjes. En hij kookt voor me: een heerlijke vol-au-vent, compleet met Hollandaisesaus. Liefde gaat niet alleen bij mannen door de maag.

En er was taart, zoals dat hoort op zondag.

En ik, ik zag dat het goed was. Los van mijn rug zou ik niet veel veranderen in mijn leven, om eerlijk te zijn. Ik heb een fantastische echtgenoot, heerlijke kinderen, een job die ik nog steeds graag doe, een leuk huis naar mijn goesting, fijne hobby’s en genoeg geld om me geen zorgen te hoeven maken. Behalve dan die rug: wat kan een mens zich meer wensen?

Carpe diem, en op naar die 55.

Wijze woorden van mijn lief op zijn verjaardag

4 dingen voor 54 jaar.
Doe ermee wat je wil.
Lees ze. Deel ze. Negeer ze. Gebruik er eentje. Gebruik ze allemaal.
Ze zijn gratis, caloriearm en getest op mensen – vooral op mij.
1. Kijk naar de manier waarop kinderen dingen oplossen. Soms is eenvoud slimmer dan logica.
2. Lees af en toe de gebruiksaanwijzing van iets dat je al tien jaar bezit, want je ontdekt verrassend vaak dat je het toestel maar op 12 procent van zijn potentieel gebruikt – net als jezelf.
3. Spreek met jezelf af dat je tijdens meetings maar één tabblad mag openlaten, tenzij je écht wil dat je gezicht verraden wordt wanneer Slack tóch een melding laat zien.
4. Besef dat geluk geen marathon is maar een reeks kleine sprintjes die soms eindigen in struikelen, en dat dat oké is.
5. Laat je sleutels altijd op dezelfde plek. Chaos begint klein.
6. Zet je vuilniszak meteen in de vuilnisbak nadat je de oude hebt weggegooid, want je toekomstige zelf vloekt altijd net iets te luid wanneer die weer in een plastic-loze afgrond staart.
7. Probeer af en toe bewust te luisteren naar mensen zonder te wachten op je eigen beurt om te spreken, want echte aandacht is een zeldzame valuta die verrassend snel rendement oplevert.
8. Stop met gelijk willen hebben, tenzij het echt dringend is of over thermostaten gaat.
9. Ga op tijd slapen. De wereld ziet er véél minder dramatisch uit met acht uur op de teller.
10. Aanvaard dat je je jong voelt maar je knieën ouder klinken. Geluid is geen leeftijd.
11. Koop een plant die weinig nodig heeft. Dat geeft hoop.
12. Lach om jezelf. Je bent stand-upmateriaal en dat is een zegen.
13. Leg verse lakens op en kruip er vroeg in. Geluk hoeft niet spectaculair te zijn.
14. Zeg vaker sorry. Ook als jij technically gezien misschien gelijk had.
15. Kijk iemand écht in de ogen wanneer je praat. Dat is wifi voor je ziel.
16. Besef dat niemand weet wat hij doet. Sommigen verbergen het gewoon beter.
17. Koop een wasmand met handvatten, want niets confronteert je sneller met je sterfelijkheid dan een trap oplopen met een volle, wiebelende mand zonder grepen.
18. Wees mild wanneer je merkt dat je minder kan dan vroeger, want elke levensfase ruilt spierkracht in voor zachtheid en dat is geen achteruitgang maar een evolutie die stiekem precies op tijd komt.
19. Laat je schouders zakken. Ze dragen vaak meer dan nodig.
20. Stop even met praten wanneer iemand iets moeilijks probeert uit te leggen. Pauzes genezen misverstanden.
21. Stop met doen alsof jouw bedrijf ‘urgent’ is – echte urgentie is brand, waterlek of een klant die eerst belt en dan mailt en dan nog eens belt; al de rest is planning.
22. Weet dat geluk soms een boterham met choco is die nét goed smeert.
23. Ruim het aanrecht op. Een proper blad maakt je hoofd minder rommelig.
24. Gun jezelf rust, want je lichaam is een collega die niet zomaar ontslag kan nemen.
25. Loop elke dag vijf minuten zonder doel. De wereld vertraagt vanzelf.
26. Accepteer dat je geheugen soms buffert. Dat maakt je mens, geen machine.
27. Kijk oude foto’s terug om te glimlachen, niet om te vergelijken met wie je dacht te moeten zijn.
28. Gun jezelf de rust om niet overal een mening over te hebben, want sommige discussies zuigen alleen maar energie zonder ooit iets op te lossen, en dat is een belasting die je met plezier mag schrappen.
29. Complimenteer iemand onverwacht. Liefde is een vorm van micromanagement die wél werkt.
30. Laat drama voorbijwaaien. Je bent een mens, geen windvanger.
31. Neem af en toe de tijd om je afstandsbediening om te draaien en je te verwonderen over het feit dat je exact nul van die knopjes ooit gebruikt, want zelfs dat onbruikbare plastieken ding herinnert je eraan dat het leven vol opties zit die je nooit gaat ontdekken en dat dat perfect is.
32. Word zacht in je oordeel. Hardheid heeft nog nooit iemand geheeld.
33. Houd een noodvoorraad koekjes bij. Emotionele infrastructuur is belangrijk.
34. Sta soms stil zonder reden. Bewust niets doen is een levensvaardigheid.
35. Koester je partner. Liefde is een software die draait zonder interface maar met veel impact.
36. Besef dat je oven altijd precies één graad warmer lijkt dan wat je instelt, waardoor elk gerecht dat “ongeveer 20 minuten” moest bakken verandert in een culinair gokspel waarbij jij en de natuurkunde elkaar aankijken en denken: hoe zijn we hier beland?
37. Veeg de kruimels van tafel. Kleine orde maakt grote rust.
38. Laat verwachtingen los die je al jaren meedraagt. Ze zijn zwaarder dan je denkt.
39. Lees de achterkant van verpakkingen. Het universum verstopt wijsheid op rare plekken.
40. Gebruik een dekentje dat je gelukkig maakt. Comfort is volwassen rebellie.
41. Weet dat je gedachten soms te veel tabbladen open hebben. Sluit er tien. Minstens.
42. Adem diep in en uit wanneer iemand je irriteert. Zuurstof wint bijna altijd.
43. Kijk naar vogels. Ze hebben nul stress over pensioenplannen.
44. Accepteer dat sommige mensen in je leven verschijnen als mysterieuze footnotes in een boek waar jij de hoofdtekst niet van begrijpt, en dat je soms pas jaren later ontdekt dat die blijkbaar de belangrijkste passage vormden.
45. Beantwoord je mails niet sneller, maar slimmer – een trage “ja” is beter dan een snelle “misschien”, en een duidelijke “nee” redt meer agenda’s dan therapie.
46. Luister naar stilte. Ze heeft betere analyses dan de meeste mensen op LinkedIn.
47. Investeer in een goed paar schoenen, want je voeten dragen niet alleen je lichaam maar ook al je slechte beslissingen – dan mogen ze tenminste comfortabel zitten.
48. Vraag hulp. Niemand is gemaakt om alles alleen te doen, zelfs jij niet.
49. Eet af en toe groenten die je vroeger vies vond, want soms realiseer je op 54 dat je smaakpapillen ondertussen geüpdatet zijn naar volwassen firmware en dat rode kool nu wél “oké” is, mits correct bereid en zonder trauma’s uit de jaren ’80.
50. Laat iemand voorgaan. Generositeit is gratis premium content.
51. Begrijp dat het leven geen puzzel is maar een legodoos. Je bouwt zelf wel iets.
52. Liefde lijkt vaak minder op een grootse symfonie en meer op een gammele radio die kraakt maar toch altijd het juiste lied vindt. Imperfectie is misschien wel de meest betrouwbare frequentie.
53. Sluit de dag af met een ritueel. Een kleine finale houdt het leven samen.
54. En zeg elke dag, minstens één keer, tegen iemand: blij dat je er bent. Zelfs al ben jij die iemand.
Het leven is minder een grote theorie en meer een verzameling kleine, onnozele, prachtige micro-momenten die je rustig aan elkaar moet puzzelen zonder handleiding.
We doen allemaal maar wat.
Soms werkt het. Soms knettert het. Soms gaat het volledig mis en soms voelt het alsof het universum even knipoogt.
En als jij één van deze 54 dingen meeneemt, al is het maar “leg je sleutels altijd op dezelfde plek”, dan is mijn verjaardag officieel nuttiger geweest dan de meeste nieuwjaarsresoluties.
Bedankt om mee te lezen.
Bedankt om er te zijn.
En vooral: vergeet niet dat je eigenlijk elke dag een nieuwe versie van jezelf mag downloaden.
Versie 54.0 draait alvast verrassend stabiel.

Vijftien

Lieve Merel

Je wordt vandaag vijftien, en wat ben ik telkens weer trots op jou wanneer ik je zie! Ik vind het een groot verschil met vorig jaar: je bent echt geen kind meer, maar een knappe, zelfbewuste jonge vrouw.

Ja, uiteraard ben je af en toe nog een kind en kan je je gezellig idioot gedragen, maar meer en meer zie ik in jou al de prachtige volwassene die je aan het worden bent. Je hebt iets over je dat ik niet kan definiëren, maar wat ik jaar na jaar bij mijn eigen leerlingen zie. Opa noemt het ‘la beauté du diable’, typisch iets voor vijftien- en zestienjarigen. Ik vind je prachtig…

En dan heb ik het zeker niet alleen over je uiterlijk, ook al mag dat er zeker wezen. Je hebt een blanke huid die intussen helemaal gaaf is, lange blonde haren, blauwe ogen die nog steeds echt blauw zijn, van nature rode lippen, en een slank figuur met de juiste rondingen op de juiste plekken. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat je een mooi meisje bent, al kan het natuurlijk wel zijn dat ik bevooroordeeld ben.

Maar het is vooral je karakter dat je zo mooi maakt. Je bent lief, zorgzaam, meedenkend, verstandig, creatief, vasthoudend. Aan de andere kant kan je verdomd koppig zijn, maar dat heb je van geen vreemden als ik zo naar je papa en mezelf kijk. Je durft gelukkig ook meer en meer van je afbijten, en daar zullen je broers dan wel weer voor iets tussen zitten. Maar je blijft steevast beleefd en respectvol, zoals het hoort.

Waar ik nog steeds ongelofelijk van geniet, is dat je na school vaak honderduit over je dag komt vertellen. Niet altijd, nee, soms ben je slecht gezind en dan komt er geen woord uit. Soms moet je ook gewoon stoom aflaten en dan stort je een hele woordenvloed over me uit, waar ik enkel maar naar kan luisteren. En ’s avonds, voor je gaat slapen, kruip je steevast bij mij in de zetel onder mijn deken. Dan vertel je over wat je bezighoudt, of doen we gewoon onnozel. Vaak resulteert dat in een gigantische lachbui, en dan voelen we je papa vanuit zijn zetel oogrollen, wat de hilariteit alleen maar vergroot natuurlijk.

Je bent intussen ook echt zelfstandig: je fietst met je vriendinnen naar de les Woord – alleen als het aan het gieten is, durf je mij wel eens te vragen om te voeren – doet zelf inkopen, stuurt me af en toe links van dingen die je wilt bestellen, regelt zelf afspraken, blijft na school hangen, dat soort dingen. Dat is ook maar normaal: ik wil graag zelfstandige kinderen. De eerste fuiven zijn intussen ook al een feit.

En vandaag hebben we uiteraard ook je verjaardag gevierd: zelfs Arwen was er speciaal voor blijven slapen. Je had scones gevraagd en scones gekregen: ik heb ze speciaal deze ochtend nog gemaakt, compleet met een versie van clotted cream. Papa was naar de bakker gereden om een hele resem koffiekoeken, en er was vers fruit en wel meer van dat soort dingen. We hebben speciaal ook samen een resem ballonnen opgeblazen en versiering opgehangen in jouw kleuren.

En er waren cadeautjes: dat van ons had je al gekregen in de vorm van je tekenmateriaal, maar je kreeg ook een heel fijn zakje met spulletjes van Wolf en Arwen, en een boekenbon van Kobe (al had die zijn factuur en niet de eigenlijke bon afgeprint).

En ja, er was chocoladetaart met 15 kaarsjes om uit te blazen, want ook dat had je expliciet gevraagd want daar ben je gek op.

Ach liefje, ik vind het zo zalig om je te zien opgroeien en te evolueren, en tegelijkertijd wil ik je zo graag bij me houden, als klein lief vogeltje. Maar zoals ik vorig jaar ook al schreef: ik kan niet wachten om te zien wat voor een prachtvrouw jij gaat worden. Je bent nu in elk geval al veelbelovend.

Ik zie je graag, Muis. Altijd. Voor altijd.

84

Ons pa werd afgelopen donderdag 84 jaar. Een hele prestatie, zeer zeker, al is hij intussen wat wankel te been, bij momenten nogal afwezig en dus ook niet aandachtig als we iets willen zeggen. Maar dat neemt niet weg dat hij nog steeds graag leeft, met smaak eet, veel leest en af en toe tv kijkt.

Zoals elke zondag kwam hij ook vandaag bij ons eten, en ook Roeland was erbij met de rest van zijn gezin. Door een misverstand was Jeroen helaas niet van de partij, maar dat had er wel voor gezorgd dat de hoop beperkt bleef, zodat ik simpelweg spaghetti met bollekes heb gemaakt zoals ons ma dat altijd deed, en dat er dan taart was en zo.

We zaten buiten, genoten van het heerlijke weer en tetterden honderduit. En ons pa zat erbij, keek ernaar, en vond dat het goed was.

Een verjaardagsdagje

Kobe werd dus achttien gisteren, waarvoor ik hem dan ook eens ongestoord liet slapen. Ongestoord is eigenlijk niet helemaal het woord, want de poetsvrouw ging vrolijk te keer in de gang met stofzuigers en dweilen, maar dat stoorde blijkbaar niet. Pas tegen kwart voor twee kwam de meerderjarige boven water, zodat ik naar de winkel kon om koffiekoeken en boodschappen voor de grote ketel macaroni met hesp en kaas ’s avonds.

Ik had Merel al tegen elf uur naar het appartement gevoerd, waar ze Wolf en Arwen ging helpen met schilderen. Tegen zes uur – ik was onderwijl aan het koken – ging Bart ze weer ophalen, zodat we met zijn zessen aan tafel zaten. Daarna had ik nog taart voorzien, gewoon omdat die zo leuk was: een grote minion. Alleen had iedereen eigenlijk al te veel gegeten, maar Kobe kon het toch niet laten om vakkundig het oog te verwijderen. Zo is hij dan wel weer.

En toen reden we in twee auto’s richting de Kinepolis, voor de Fantastic Four. Kobe had er geen behoefte aan om vanavond nog uit te gaan met zijn vrienden, gezien het feit dat hij zijn verjaardag vrolijk had ingezet ergens op het Sint-Baafsplein en pas tegen vijf uur in zijn bed was gerold. Maar de film met zijn allen, dat zag hij dan wel weer zitten natuurlijk. En toen bleken zijn vrienden alsnog naar de Feesten te gaan, en kon hij daar niet voor onderdoen natuurlijk.

Ik denk dat zijn verjaardag adequaat is gevierd, ja.