Acta Diurna de muliere ludenti
Merel vroeg me enkele weken geleden of ik een sjaal voor haar kon maken. In zacht materiaal, met strepen, en lang. Ik liet haar kleuren kiezen, kocht merinowol – ja het is een dure sjaal, al bij al – en begon te haken.
En toen stopte ik elvendertig draadjes in, en was ze er bijzonder blij mee. Gelukkig maar. Ik ben eigenlijk ook zelf wel content van het resultaat, ja.
Mocht er nog iemand eentje willen: je betaalt enkel het materiaal.
Na een rustige zondag schoot het hier weer een beetje in gang.
Gisteren crosste ik dus eerst naar de rugspecialist om de juiste papieren, waarna ik even een cache in orde ging zetten in het Begijnhof – ik was er nu toch – en de planten ging water geven op het appartement. En daar stelde ik vast wat voor een verstrooide geest die tweede zoon van mij toch is.
Hij was aan het schilderen geslagen in zijn kamer – eerder mag hij zijn tweepersoonsbed niet opzetten van mij – en had daarvoor al zijn meubels buiten op het terras aan zijn kamer gezet. En was toen op de laatste dag voor hij weer ging studeren, toch weer iets anders gaan doen. Zonder die meubels binnen te zetten, want die was hij compleet vergeten.
Ik zag dus een aantal compleet verregende meubels staan. Zijn bed – matras en donsdeken lagen gelukkig binnen – en lattenbodem zijn wel nog oké, maar zijn kast is er compleet aan, en ook zijn nachtkastje heeft betere tijden gekend. Ook de net gekochte legplanken voor in die kast zijn kapot. Zucht.
Soit, ik liet het voor wat het was – zelf kan ik dat niet verzetten – en reed richting school om een aantal praktische dingen te regelen, want ik krijg eindelijk weer een vast lokaal. En yes, ik kreeg ook mijn prachtige lesrooster in handen. Ik ben gewoon op maandag lesvrij, en op donderdag en vrijdag begin ik pas om 10.10 uur, wat voor mij echt een verschil maakt. Alleen jammer dat dat enkel voor september is…
Thuis had Merel al hamburgers gebakken en de tafel gezet, zodat ik maar mijn voeten onder tafel hoefde te schuiven en mijn hamburger te assembleren. Een gemak, jong, zo’n grote dochter!
Vervolgens reden we samen richting Decathlon voor nieuwe sportkleren voor haar, waarna we nog even de Weba binnenstruinden en ook de Jumbo – die we beiden niet kenden – onveilig gingen maken en een hoop typisch Nederlands gerief kochten, zoals gevulde koeken en Schuddebuikjes.
Waarom we dat deden? Wel, Wolf kwam thuis van een weekje Duitsland met UGent Racing en moest rond kwart over vier opgehaald worden daar. Het zou onnozel geweest zijn om eerst naar huis te rijden, vijf minuten thuis te zijn en dan weer terug te rijden om hem op te pikken. En op die manier kon ik met beide kinderen nog even langs het kot rijden om de meubels die nog te redden waren, alsnog binnen te zetten.
Vandaag begon wel een pak rustiger, maar tegen half twaalf reed ik richting het station, want ik had eindelijk – eindelijk! – afgesproken om te gaan lunchen in Café Parti met Barbara. Barbara wie? Wel, de Barbara die zes jaar lang als mijn beste vriendin in de Latijn-Griekse mijn jeugd heeft gekleurd. Mijn redder in nood als ik weer eens mijn boek niet bij had, degene die af en toe van mij een blok papier kreeg omdat ik de mijne toch niet mee had en ik dan telkens blaadjes van haar schooide. De Barbara die steevast naast mij zat en me telkens een djoef verkocht – of toch in elk geval eens wreed vies naar mij keek – als ik weer eens zat te kletsen of te dromen. Wat uiteraard nooit gebeurde.
We hebben elkaar twintig jaar niet gezien, of toch enkel in het voorbijgaan op een quiz. Bij die laatste gelegenheid, ergens in juni, had ik gezegd dat zij me maar na haar gezinsvakantie moest contacteren en dat we dan concreet gingen afspreken.
Het was vreemd, eigenlijk: het voelde alsof we elkaar zowat elke maand of zo nog gesproken hadden. Uiteraard moesten we elkaar updaten over de kinderen en zo, en wilde ik weten hoe het met haar broer en zus gesteld was intussen, maar verder? We zijn ouder, ja, hebben veel meegemaakt, maar het voelde vertrouwd aan, het klikte meteen weer. Ik heb haar dan ook zeer goed gekend natuurlijk, en vice versa, en dat gaf ons wel wat stof tot praten, en dan ook door Zuhal Demir, want Barbara geeft les in het avondonderwijs. Al jaren gaf ze enkel Portugees, maar dat is gigantisch sterk verminderd door het optrekken van die prijzen, zodat ze nu ook weer Frans moet geven, zelfs op twee verschillende vestigingen. Tsja.
Enfin, we hadden afgesproken om twaalf uur en ze heeft pas de trein van vier uur terug genomen, en dat wil wel wat zeggen.
Het was zeker voor herhaling vatbaar, vonden we allebei, en dus heb ik de rekening betaald, goed wetende dat zij dan zeker het initiatief gaat nemen om opnieuw af te spreken zodat zij de volgende keer kan betalen. Hey, als het werkt, werkt het, toch?
We gingen opnieuw ergens ontbijten, en stelden opnieuw vast at we daar gewoon meer voor betaalden dan een lunch. Tsja. Maar het was wel lekker.
We namen de underground richting Camden omdat ik daar zo goede herinneringen aan heb uit vervlogen tijden, maar die tijden bleken wel degelijk vervlogen. Camden is niet meer het walhalla van de alternativo’s, goths en punks, maar een gigantische toeristenval met voornamelijk goedkope eetstandjes en souvenirbrol. En veel te druk ook nog eens. We liepen wat rond, ik stelde vast dat mijn favoriete gothwinkel The Black Rose blijkbaar al jaren weg is, dat de Cyberdog nu vooral voor ravers is en dat verder de prijzen behoorlijk hoog liggen. Ik heb er wel de max van een paarse hoed gekocht, en nog afgedongen van 35 naar 30 pond, wat wel de prijs is voor een degelijke hoed uit 100% wol. Yup, in mijn nopjes.
Maar nog voor de middag maakten we dat we daar weg kwamen en spoorden richting St.James Park, om daar in een echte pub ons te goed te doen aan een pie. Vandaar liepen we naar Buckingham Palace om dat toch ook eens gezien te hebben, liepen de Mall af en kwamen uit op Trafalgar Square, waar we oog hadden voor de fijne verkeerslichten.
We keken even rond, aanschouwden Nelson,s Column en gingen dan naar Cecils Court, een straat die bekend staat om haar fijne antiquarische boekenwinkels. Dat had Merel toch zo opgezocht. Alleen bleek het eerder een straatJE en waren een winkel of vier-vijf en dat was het. We waren niet bepaald onder de indruk.
Tegen dan waren we allebei al wat moe, en we wilden vooral ook op tijd op het appartement zijn om nog wat te rusten, iets te eten en op tijd op West End te zijn, hier dus ongeveer terug. We namen de metro richting Euston en stelden vast dat dat niet hetzelfde is als Euston Square en dat je daar een vijftal minuten bovengronds moet voor een aansluiting. Ideaal voor een ijskoffie in zo’n straatstandje dus. Oh, en opnieuw enkele boodschappen voor het avondeten en morgen het ontbijt.
Het uurtje rust deed deugd: we fristen ons op, ik trok zelfs een kleedje aan, en iets over half zeven gingen we de deur uit. Ik had gerekend op een half uur verplaatsing – de show begon om half acht – maar dat was dus een behoorlijke misrekening, zeker omdat we plots tien minuten moesten wachten op een volgende metro. Ouch. Het zorgde ervoor dat we buiten adem, op een holletje maar wel nog op tijd kwamen voor Hadestown, het aangepaste en naar musical vertaalde verhaal van Orpheus en Eurydice. En ja, het was ook écht goed! We hadden ook degelijke plaatsen, al was ik blij dat ik geen 2 meter ben want dan had ik niet in die stoel gepast.
Behoorlijk onder de indruk van zowel het spektakel zelf als van de zangprestaties. Wanneer de gefilmde versie in oktober uitkomt op de Engelse markt, ga ik toch eens kijken of ik dat kan vastkrijgen en eventueel tijdens uren studie of zo aan mijn leerlingen voorschotelen.
We liepen op het gemak door de drukte terug naar de underground, waren tegen goed half twaalf thuis, en dat was dat voor dag vier.
Merel had het er al langer over dat ze haar haar eens roze wou kleuren. Niet helemaal, gewoon enkele strengen. We hadden kleurshampoo meegenomen uit het Kruidvat, maar die deed eigenlijk niks. We zijn dan maar semipermanente kleuring gaan bijkopen, en jawel, dit deed wat het moet doen: een mooi zachtroze kleurtje, helemaal zoals ze het wilde en precies het kleur van haar topje.
Ik heb het vandaag nog even herhaald, zodat ze naar London kon met roze haar. Tsja…
Wie had dat ooit gedacht, dat ik nog ooit het haar van mijn dochter zou kleuren?
Eigenlijk heb ik het er nog niet over gehad, maar… De kinderen hebben schitterende cijfers gehaald! Allez ja, bij Kobe niet helemaal schitterend, maar zeker ook niet slecht.
Merel had een prachtig rapport: allemaal in de 80, en zelfs in de 90 voor biologie, Engels en wiskunde. Alleen Nederlands was eind de 70, maar daar eindigde ze nog bij de allerhoogsten.
Wolf kreeg ook zijn punten, en jawel, gewoonweg eerste zit. Ik ben bijzonder blij voor hem, want daardoor kan hij dus zonder zorgen naar alle competities van UGent Racing.
Kobe had zich vooral gefocust op zijn twee vakken van vorig jaar, analyse en chemie, zodat hij van de dreiging van de Knip vanaf is. Voor wie dat niet weet: De Knip bestaat sinds een paar jaar, en zegt dat je vier zittijden krijgt om te slagen voor al je vakken van het eerste jaar. Lukt dat niet, dan moet je stoppen met deze richting en kan je deze in geen enkele universiteit in België nog volgen. Hij was voor deze vakken vorig jaar dus niet geslaagd, en kreeg dus dit jaar nog twee kansen. Hij heeft die gegrepen, want hij wilde vooral niet de stress in augustus om er dan zeker door te moeten zijn. En ja, dit is echt de studierichting die hij wil doen en die hem ook ligt. Het zorgde er ook voor dat zijn examenrooster niet optimaal was: de dag na analyse had hij datawetenschap, en dat is er ook aan te merken, want dat vak had hij eigenlijk niet bekeken. Dat hij misschien in het jaar daarvoor kan werken, dat was blijkbaar in hem niet opgekomen. Soit.
In totaal heeft hij nu dus vijf herexamens, waarvan twee negens, een zeven, een vijf en zelfs een vier. Hijzelf vindt het een haalbare kaart, en ik zou dat de max vinden, maar bon, we zien wel. Hij is al bij al niet slecht bezig, voor zo’n warhoofd. En ja, hij is er ook in gegroeid.
Ik ben in elk geval blij dat hij er al door is voor het eerste jaar en voor meer dan de helft van het tweede jaar.
Yup. Toch wel trots op mijn kinderen.
Merel heeft al behoorlijk lang last van haar voeten. Als in: eigenlijk zo goed als altijd al. De orthopedist had haar steunzolen voorgeschreven, maar die doen duidelijk niet voldoende. Als ze lang stapt, of zelfs maar langer dan een kwartier moet rechtstaan, doen die voeten pijn, en schieten ze vaak ook in een gemene kramp. Ik moet regelmatig haar voeten masseren, en dan voel ik die pees in haar voetzool keihard staan.
Tijd voor grondigere maatregelen dus. Wolf was destijds met goed gevolg naar een podoloog en multidisciplinair centrum geweest en was daar heel tevreden van, en dus gingen Merel en ik daar ook naartoe.
De podoloog van dienst keek en zette Merel meteen op een loopband, wandelend en lopend, en filmde dat.
Resultaat: het was zeer duidelijk te zien hoe ze haar heupen draait, hoe haar knieën naar binnen staan als ze loopt, en hoe haar voeten doorzakken. De middenvoet is te soepel, waardoor die doorzakt en haar benen niet langer in een rechte lijn van 180° staan, maar wel een hoek van 164° vormen. En dat zorgt dan weer voor een overbelaste pees die te hard moet werken en dus in een kramp schiet.
Knap en duidelijk om te zien, iets wat de orthopedist gewoon negeerde. Tsja.
Volgende week om steunzolen die een pak hoger en steviger zijn dan wat ze nu heeft, en dat zou het beoogde soelaas moeten brengen, zodat ze weer kan stappen, lopen en rechtstaan als een normale vijftienjarige.