Zestien

Lieve Merel

het is alsof ik heel even weggekeken heb, en jij  plots volwassen bent geworden. Allez ja, op sommige momenten en op sommige vlakken dan toch.

Als ik jou zie, zit er nog weinig van een kind in. Ik kan niet goed definiëren waaraan het aan ligt: je houding, je manier van lopen, je manier van praten… Je draagt de typische wijde jeans en strak truitje die iedereen in jouw klas draagt, met daar dan een trui over. Geen hoodie, dat hoort niet meer, wel een gewone effen trui zonder kap, liefst dun gebreid. En dan natuurlijk sneakers, en enkele ringen, en oorringen, dat ook. Lichte make up, met een gekleurde lippenbalsem. Oh, en altijd nagellak, in de vreemdste kleuren. Je ziet er fantastisch uit, liefje, maar misschien is dat ook mijn moederhart dat spreekt.

Het is ook mooi om zien hoe je je beweegt tussen je vriendinnen. Hier thuis ben je een spraakwaterval, en met Lieze ben je dat ook – als je daar tenminste een woord tussen krijgt. Met andere vriendinnen erbij ben je eerder het luisterende type dat dan een welgemikt opmerking placeert en af en toe compleet stuk gaat – dat is de uitdrukking tegenwoordig – van het lachen.

Je zit intussen in de richting Moderne Talen, waar je dus geen Latijn meer hebt, maar wel extra Frans, Engels, en ook Duits en Spaans. En kunstbeschouwing, en volgend jaar taalwetenschap, en daar kijk je naar uit. Je zit in de perfecte richting, liefje: taal is jouw grote passie. Soms hebben we heelder gesprekken of zelfs discussies over woordgrapjes, stijlfiguren, uitdrukkingen, en onlangs ook ontbreekwoorden en rare Duitse samengestelde woorden. En ja, grammatica ook. Je bent duidelijk mijn dochter, ja.

Je plant nog steeds heel veel vooruit: in het weekend studeert je al bijzonder plichtsgetrouw al je toetsen voor de hele week. Eigenlijk ben je in alles nogal perfectionistisch: zo ben je al maanden elke zondag aan het lopen om op de test van L.O. toch vijf kilometer te kunnen lopen. Jammer genoeg viel dat tegen – slechte benen die dag – maar aangezien die test in april of zo herhaald wordt, ga je nog steeds elke zondag lopen.

En net zoals ik vorig jaar al schreef, geniet ik eindeloos van onze momenten voor je gaat slapen. Je komt dan naar beneden, maakt me met enkele dwingende hoofdbewegingen duidelijk dat ik op moet schuiven, mijn dekentje openslaan en mijn arm uitstrekken, en dan nestel jij je prompt in die arm en begint te vertellen. Want ja, je vertelt graag over je dag. En je lessen. En je vriendinnen. En de stomme stoten die je klasgenoten nu weer uitgestoken hebben. En het drama tussen de meisjes. Vaak ontspoort dat gesprek helemaal en liggen we te schateren. Wanneer papa ons dan over zijn bril aankijkt, gaan we helemaal strijk.

Vorige week had je een slaapfeestje voor je verjaardag. De meeste meisjes geven een sweet, kort voor sweet sixteen fuifje, maar dat is niet zo jouw ding, verklaarde je. Te veel volk, te druk, mensen die je niet kent – want doorgaans organiseer je zo een sweet met twee – te luide muziek en gedans, en je danst niet graag. Nee, jij had je zes beste vriendinnen uitgenodigd op het appartement. Jouw broers hadden gracieus het hele appartement aan jou gelaten en waren thuis komen slapen. Meer nog: Wolf was je op maandag komen halen, en samen reden jullie richting kot om daar alles grondig te kuisen, boodschappen te doen – drankjes en snackjes en zo – en te kijken hoe je best zeven matrassen naast elkaar kon leggen. De biljarttafel werd opgeschoven, Wolfs dubbele matras en die van Kobe werden er gelegd, net als de reservematras, en dan nog een reservematras van hier thuis. Dinsdag ben ik dan met jou naar ginder gereden, met jouw eigen matras er ook nog bij, een stapel beddengoed en een resem donsdekens, en hebben we alles samen opgemaakt.

Tegen half vijf kwamen je vriendinnen, om kwart over vijf deden jullie samen een escape room aan Dok Noord, en rond zeven uur belde je me dat je de korting voor Pizza Hut niet zag staan. Dat werd snel opgelost, maar rond elf uur ging opnieuw mijn telefoon: dat Lieze ziek geworden was, maar dat haar ouders wellicht al sliepen, en of ik haar niet wilde komen halen en naar huis brengen. Tuurlijk, maar had ze wel een sleutel bij? Geen nood, kleine zus Janne ging haar binnenlaten. Euh, opperde Wolf die naast mij in de zetel zat toen ze belde: kon Janne dan de ouders niet wakker maken?

Soit, het werd blijkbaar een bewogen maar zeer aangenaam feestje, vertelde je me de volgende dag. En je had boekenbonnen gekregen, en nagellak, en andere make up, en nog wat kleine spulletjes, en je was er blij mee.

Deze ochtend was er dan jouw verjaardagsontbijtje. Gisteren hadden we al taart gegeten: jouw favoriet, red velvet cake die ik speciaal gaan halen was bij Julie’s House.

Deze ochtend waren er wat ontbijtdingetjes – zo hoort dat – en wat kleine cadeautjes. De jongens hadden een dozenpakket met uiteindelijk een bon om samen eens naar de Game Arcade te gaan, en ik had wat mini spulletjes voorzien, zoals een nagellakje, een nagelserum, een fijn paar oorbelletjes, dat soort dingen, want jouw grote cadeau heb je pas gisteren besteld en moet dus nog toekomen. Ja, ook daar verander je: tot hiertoe liep je altijd rond met je grote rugzak als boekentas, maar nu heb je een grote lederen schoudertas uitgezocht, zoals zo goed als alle meisjes van de derde graad. Ik ben benieuwd, op foto ziet ze er in elk geval goed uit.

De jongens waren speciaal voor jou opgestaan, we zaten met zijn allen rond de tafel en jij genoot daarvan.

Ik denk dat dat is wat ik het leukst vind aan jou: hoe jij onvoorstelbaar kan genieten! Het is zó leuk om jou cadeautjes te geven, omdat je zo enorm dankbaar kan zijn en zo enorm kan glunderen. Die lach van jou, daar zou ik alles voor doen.

Ach liefje, je bent intussen zestien, en ik weet dat ik ook jou zal moeten loslaten. Maar laat me nu nog gewoon genieten van onze gesprekjes hier in de zetel, van het samen met jou naar een film kijken, van jouw keurende blik als ik je vraag of mijn outfit jouw goedkeuring kan wegdragen, van jouw geschater als papa weer eens een dad joke maakt.

Ik zie je graag, liefje. Altijd.

Sjaal voor Merel

Merel vroeg me enkele weken geleden of ik een sjaal voor haar kon maken. In zacht materiaal, met strepen, en lang. Ik liet haar kleuren kiezen, kocht merinowol – ja het is een dure sjaal, al bij al – en begon te haken.

En toen stopte ik elvendertig draadjes in, en was ze er bijzonder blij mee. Gelukkig maar. Ik ben eigenlijk ook zelf wel content van het resultaat, ja.

Mocht er nog iemand eentje willen: je betaalt enkel het materiaal.

Twee drukke dagen…

Na een rustige zondag schoot het hier weer een beetje in gang.

Gisteren crosste ik dus eerst naar de rugspecialist om de juiste papieren, waarna ik even een cache in orde ging zetten in het Begijnhof – ik was er nu toch – en de planten ging water geven op het appartement. En daar stelde ik vast wat voor een verstrooide geest die tweede zoon van mij toch is.

Hij was aan het schilderen geslagen in zijn kamer – eerder mag hij zijn tweepersoonsbed niet opzetten van mij – en had daarvoor al zijn meubels buiten op het terras aan zijn kamer gezet. En was toen op de laatste dag voor hij weer ging studeren, toch weer iets anders gaan doen. Zonder die meubels binnen te zetten, want die was hij compleet vergeten.

Ik zag dus een aantal compleet verregende meubels staan. Zijn bed – matras en donsdeken lagen gelukkig binnen – en lattenbodem zijn wel nog oké, maar zijn kast is er compleet aan, en ook zijn nachtkastje heeft betere tijden gekend. Ook de net gekochte legplanken voor in die kast zijn kapot. Zucht.

Soit, ik liet het voor wat het was – zelf kan ik dat niet verzetten – en reed richting school om een aantal praktische dingen te regelen, want ik krijg eindelijk weer een vast lokaal. En yes, ik kreeg ook mijn prachtige lesrooster in handen. Ik ben gewoon op maandag lesvrij, en op donderdag en vrijdag begin ik pas om 10.10 uur, wat voor mij echt een verschil maakt. Alleen jammer dat dat enkel voor september is…

Thuis had Merel al hamburgers gebakken en de tafel gezet, zodat ik maar mijn voeten onder tafel hoefde te schuiven en mijn hamburger te assembleren. Een gemak, jong, zo’n grote dochter!

Vervolgens reden we samen richting Decathlon voor nieuwe sportkleren voor haar, waarna we nog even de Weba binnenstruinden en ook de Jumbo – die we beiden niet kenden – onveilig gingen maken en een hoop typisch Nederlands gerief kochten, zoals gevulde koeken en Schuddebuikjes.

Waarom we dat deden? Wel, Wolf kwam thuis van een weekje Duitsland met UGent Racing en moest rond kwart over vier opgehaald worden daar. Het zou onnozel geweest zijn om eerst naar huis te rijden, vijf minuten thuis te zijn en dan weer terug te rijden om hem op te pikken. En op die manier kon ik met beide kinderen nog even langs het kot rijden om de meubels die nog te redden waren, alsnog binnen te zetten.

Vandaag begon wel een pak rustiger, maar tegen half twaalf reed ik richting het station, want ik had eindelijk – eindelijk! – afgesproken om te gaan lunchen in Café Parti met Barbara. Barbara wie? Wel, de Barbara die zes jaar lang als mijn beste vriendin in de Latijn-Griekse mijn jeugd heeft gekleurd. Mijn redder in nood als ik weer eens mijn boek niet bij had, degene die af en toe van mij een blok papier kreeg omdat ik de mijne toch niet mee had en ik dan telkens blaadjes van haar schooide. De Barbara die steevast naast mij zat en me telkens een djoef verkocht – of toch in elk geval eens wreed vies naar mij keek – als ik weer eens zat te kletsen of te dromen. Wat uiteraard nooit gebeurde.

We hebben elkaar twintig jaar niet gezien, of toch enkel in het voorbijgaan op een quiz. Bij die laatste gelegenheid, ergens in juni, had ik gezegd dat zij me maar na haar gezinsvakantie moest contacteren en dat we dan concreet gingen afspreken.

Het was vreemd, eigenlijk: het voelde alsof we elkaar zowat elke maand of zo nog gesproken hadden. Uiteraard moesten we elkaar updaten over de kinderen en zo, en wilde ik weten hoe het met haar broer en zus gesteld was intussen, maar verder? We zijn ouder, ja, hebben veel meegemaakt, maar het voelde vertrouwd aan, het klikte meteen weer. Ik heb haar dan ook zeer goed gekend natuurlijk, en vice versa, en dat gaf ons wel wat stof tot praten, en dan ook door Zuhal Demir, want Barbara geeft les in het avondonderwijs. Al jaren gaf ze enkel Portugees, maar dat is gigantisch sterk verminderd door het optrekken van die prijzen, zodat ze nu ook weer Frans moet geven, zelfs op twee verschillende vestigingen. Tsja.

Enfin, we hadden afgesproken om twaalf uur en ze heeft pas de trein van vier uur terug genomen, en dat wil wel wat zeggen.

Het was zeker voor herhaling vatbaar, vonden we allebei, en dus heb ik de rekening betaald, goed wetende dat zij dan zeker het initiatief gaat nemen om opnieuw af te spreken zodat zij de volgende keer kan betalen. Hey, als het werkt, werkt het, toch?

Londen dag 4: wat minder en dan een knaller!

We gingen opnieuw ergens ontbijten, en stelden opnieuw vast at we daar gewoon meer voor betaalden dan een lunch. Tsja. Maar het was wel lekker.

We namen de underground richting Camden omdat ik daar zo goede herinneringen aan heb uit vervlogen tijden, maar die tijden bleken wel degelijk vervlogen. Camden is niet meer het walhalla van de alternativo’s, goths en punks, maar een gigantische toeristenval met voornamelijk goedkope eetstandjes en souvenirbrol. En veel te druk ook nog eens. We liepen wat rond, ik stelde vast dat mijn favoriete gothwinkel The Black Rose blijkbaar al jaren weg is, dat de Cyberdog nu vooral voor ravers is en dat verder de prijzen behoorlijk hoog liggen. Ik heb er wel de max van een paarse hoed gekocht, en nog afgedongen van 35 naar 30 pond, wat wel de prijs is voor een degelijke hoed uit 100% wol. Yup, in mijn nopjes.

Maar nog voor de middag maakten we dat we daar weg kwamen en spoorden richting St.James Park, om daar in een echte pub ons te goed te doen aan een pie. Vandaar liepen we naar Buckingham Palace om dat toch ook eens gezien te hebben, liepen de Mall af en kwamen uit op Trafalgar Square, waar we oog hadden voor de fijne verkeerslichten.

We keken even rond, aanschouwden Nelson,s Column en gingen dan naar Cecils Court, een straat die bekend staat om haar fijne antiquarische boekenwinkels. Dat had Merel toch zo opgezocht. Alleen bleek het eerder een straatJE en waren een winkel of vier-vijf en dat was het. We waren niet bepaald onder de indruk.

Tegen dan waren we allebei al wat moe, en we wilden vooral ook op tijd op het appartement zijn om nog wat te rusten, iets te eten en op tijd op West End te zijn, hier dus ongeveer terug. We namen de metro richting Euston en stelden vast dat dat niet hetzelfde is als Euston Square en dat je daar een vijftal minuten bovengronds moet voor een aansluiting. Ideaal voor een ijskoffie in zo’n straatstandje dus. Oh, en opnieuw enkele boodschappen voor het avondeten en morgen het ontbijt.

Het uurtje rust deed deugd: we fristen ons op, ik trok zelfs een kleedje aan, en iets over half zeven gingen we de deur uit. Ik had gerekend op een half uur verplaatsing – de show begon om half acht – maar dat was dus een behoorlijke misrekening, zeker omdat we plots tien minuten moesten wachten op een volgende metro. Ouch. Het zorgde ervoor dat we buiten adem, op een holletje maar wel nog op tijd kwamen voor Hadestown, het aangepaste en naar musical vertaalde verhaal van Orpheus en Eurydice. En ja, het was ook écht goed! We hadden ook degelijke plaatsen, al was ik blij dat ik geen 2 meter ben want dan had ik niet in die stoel gepast.

Behoorlijk onder de indruk van zowel het spektakel zelf als van de zangprestaties. Wanneer de gefilmde versie in oktober uitkomt op de Engelse markt, ga ik toch eens kijken of ik dat kan vastkrijgen en eventueel tijdens uren studie of zo aan mijn leerlingen voorschotelen.

We liepen op het gemak door de drukte terug naar de underground, waren tegen goed half twaalf thuis, en dat was dat voor dag vier.