Het begin van Merels beugel…

Wolf kreeg zijn beugel in 2020, toen hij al 16 was. Kobe heeft de perfecte glimlach en dus helemaal geen beugel nodig, maar bij Merel, daar staan de tanden behoorlijk scheef. Ik denk niet dat ze een verkeerde beet heeft, zoals Wolf, maar dat moet de orthodontist uitmaken.

Vandaag over de middag stond ik met haar bij de ortho om foto’s en scans te laten maken: op basis daarvan gaan Bart en ik over een paar weken eens luisteren naar wat er nodig zou zijn. Nog een chance dat we Dentalia hebben, een extra tandverzekering…

Merel op cruise

Elk jaar is er bij ons op school een toneel. Dat is eigenlijk behoorlijk groot qua opzet, als je weet dat er in totaal 1200 mensen zijn komen kijken.

Ze beginnen al in september en repeteren elke woensdag van 13.00 tot 15.00 uur. Merel en Lieze zagen dat meteen zitten, maar het toneelweekend, nee, dat hoefde dan weer niet. Beetje bij beetje groeit uit improvisatie een thema en uiteindelijk een heus stuk met 60 deelnemers. Jawel, al wie wil, mag deelnemen.

De tweede week van de kerstvakantie werd er ook elke dag gerepeteerd van 10 tot 17, en Merel kwam elke keer doodop maar blijgezind thuis: ze vond het bijzonder leuk om doen. En toen was er de eerste week na de vakantie waarbij ze telkens na school nog twee uur de puntjes op de i konden zetten, en was er het eerste weekend een voorstelling op vrijdag en zaterdag, tussendoor twee schoolvoorstellingen voor lagere scholen uit de buurt, en vrijdagavond en vandaag om 15.00 uur ook nog een voorstelling.

Wij hadden gekozen voor die namiddagvoorstelling, zodat ons pa ook mee kon. Ik was wel nog op krukken en mijn laars, maar we mochten ietsje vroeger binnen, zodat ik op een goed plekje kon gaan zitten. Dik in orde.

En het stuk? Goh, ik moet de bespreking voor school nog schrijven, met alle foto’s erbij. Maar laat het volstaan met te vertellen dat ze op een cruiseschip zitten en dat het plots een eeuwige vaart wordt, waarbij niemand nog af het schip kan.

Uiteraard namen zowel Bart als ik enkele foto’s, maar ook de fotografen van het stuk zelf, en dat ben ik deze keer niet.

Enfin, we vonden het allemaal goed, en Merel heeft ervan genoten, en dat is het belangrijkste!

Oudejaarsavond

Nee, we hadden niks speciaals gepland dit jaar. Wolf zat met Arwen in Oostende op een familiefeest, Kobe was met drie vrienden in Heusden, waar ze gegamed hebben, horrorfilms gekeken, zelf pizza gemaakt en veel te laat zijn opgebleven. Tsja.

Het waren dus Bart, Merel en ik, en dat was eigenlijk ferm gezellig. Bart had een plethora aan hapjes voorzien: kwarteleitjes, gevulde champignons, worstjes, kaasjes, tomaatjes, bloemkool, gehaktballetjes, foie gras, garnaaltjes, en daarnaast natuurlijk ook ovenhapjes en van die kleine Sint-Jacobsschelpen gevuld met een visbereiding. Al bij al veel te veel gegeten, zoals gewoonlijk.

Eerst hebben we, op vraag van Merel, nog geluisterd naar het einde van de Tijdloze, en daarna hebben we een heel simpel maar amusant filmpje opgezet, The Spy who dumped me. Geestig en vooral heel, heel licht.

En toen was het amper tien uur en hebben we een beetje gezapt, een beetje gelezen, een beetje genikst, tot het bijna twaalf uur was. Merel zorgde voor Kidibul in feestelijke champagneglazen, en samen klonken we op het nieuwe jaar en keken we naar het vele vuurwerk buiten.

Ja, we hebben het jaar al slechter ingezet, ja.

Voor iedereen een schitterend 2023 gewenst!

Pyjama’s

Merel heeft iets met pyjama’s. Niet om in te slapen, nee, dat doe je blijkbaar  in een losse T-shirt en een trainingsbroek of zo, of een losse pyjamabroek van de jongens geweest.

Nee, ze loopt dolgraag een hele dag rond in een pyjama, die ze speciaal daarvoor apart houdt. Zodra ze thuiskomt van school en nergens meer naartoe moet, doet ze een pyjama aan. In de zomer is dat dan een los T-shirtje en een shortje, nu is dat bij voorkeur een flanellen exemplaar.

Ze wou dolgraag een exemplaar met rode ruiten, je weet wel, zo’n half Schots exemplaar. Dat blijkt nu bijzonder in trek te zijn, en dat was te merken ook: overal uitverkocht! Uiteindelijk vond ik nog een zachtrood, bijna roze exemplaar in de Hema. Eerst stond die 21 euro maar uitverkocht, en toen kwam die uiteindelijk weer binnen voor 35 euro. Tsja, Ze wou die zo graag dat ik die dan toch maar gekocht heb, en ze heeft die al zowat elke dag van de vakantie aan.

En toen zei ik dat ik nog pyjama’s in mijn kast liggen had, die ik toch nooit meer ging gebruiken. Ik moest dat maar één keer zeggen: enthousiast rende ze de trap op en dook in mijn kast. De pyjama waar ik eigenlijk op doelde, vond ze niet, maar ze kwam wel met mijn roze monster naar beneden, glunderend van de pret. Roze monster? Ja, een intussen bij de larpers beruchte flanellen pyjama die ik speciaal daarvoor gekocht had, maar die ik nu niet meer draag.

De rekker was natuurlijk wel veel te wijd en eigenlijk ook helemaal verstorven, maar een nieuwe rekker zat er zeer snel in, tot haar grote vreugde.

En toen gaf ik haar nog eentje, een die zelfs voor mij veel te warm is om in te slapen, en met een trekkoordje: zo is de broek ook voor haar draagbaar. Die heeft ze nu ook al eventjes aan: een wit bovenstuk, een broek met lichtblauwe strepen en bloemetjes.

Ja, mijn dochter houdt van lekker oversized, nog een chance. En ze is vooral heel erg happy met wat ze uit mijn kast gepikt heeft.

Merels favoriete kleedje

Merel had een aantal jaar geleden een meer dan favoriet kleedje:

Eentje dat destijds uit de C&A kwam, blijkbaar, dat ik meegegrist had in de solden voor een paar euro toen ze nog veel kleiner was. Zwarte kinderkledij is namelijk zeer moeilijk te vinden.

Bon, ze was er dus zot van en we zijn al een tijdje aan het zoeken naar een deftige vervanging, maar helaas… Het moest een A-lijntje zijn, in een glanzend stofje, met een opstaand kraagje en kapmouwtjes, eigenlijk gewoon datzelfde kleedje. Geen wonder dat we het niet vonden. En het oude kleedje mag ook echt niet weg, ze wil het houden tegen dat ze zelf een dochter heeft, ooit.

Ik was al aan het rondkijken op Facebook of iemand het zag zitten om datzelfde kleedje na te maken, toen een oud-leerlinge opperde om toch eens te kijken op Vinted, aangezien ik het merk en de omschrijving en al precies kende.

Wel… Ik heb het zeven keer gevonden in de juiste maat! Ik heb het dan ook gewoon twee keer gekocht om zeker te zijn dat ze het had tegen Kerstmis, en omdat de ene verkoper al twee maand niet op Vinted was geweest. En jawel, Merel heeft het nu twee keer. Ze heeft staan dansen en springen…

Creepy halloweenconcertje

Iets wat ik nog vergeten bloggen was, was een fijn momentje van Merels muzieklab klas. Dat is zo een beetje het vervolg op notenleer, wat vroeger muziekgeschiedenis was, maar dan veel meer opengetrokken.

Met de verschillende klassen – Merel zit in een groep voor blazers allerhande – hadden ze elk een creepy soundscape bedacht. Wij, de ouders, waren welkom tegen zeven uur op het binnenplein van de Drabstraat, en om beurten ging het licht in een klas aan en hoorden we de muziek, allez ja, geluidstapijten. Knap gedaan!

En toen keken Merel en ik even naar elkaar, en stelde ik voor om gewoon ergens iets vettigs te gaan eten, nu we toch in ’t stad waren. Merel koos voor Burger King en dus gingen we met zijn drietjes naar de Korenmarkt. Het was nog steeds een ongewoon warme avond, we hadden niet eens jassen aan.

Héérlijke avond!