Laatste schooldag

Nee, het was hem niet, die laatste schooldag, en dat lag niet aan de school, maar wel aan Moderna. Ja maat, van de eerste prik had ik enkel een zere arm, maar deze keer was het net iets meer: gigantische koppijn, mottig gevoel en gisterenavond gewoon echt kou. Ik kon er niet van slapen, ik heb zelfs gewoon mijn elektrisch dekentje weer even geïnstalleerd.

Ik ben dan maar in bed gebleven tot negen uur en heb me dan naar school gesleept om mondelinge examens in te kijken en de leerlingen uit te zwaaien.

Tegen half twee lag ik al onder een dekentje in de zetel, en nadat ik om twee uur Merel nog naar een verjaardagsfeestje had gebracht, heb ik geslapen tot zes uur of zo. Merci, Moderna!

Maar bon, een stevige Dafalgan later stond ik op Doornzele Dries om er samen met een vijftigtal collega’s te tafelen. Ik was nog steeds niet in mijn haak en heb het rustig gehouden. Het is gelukkig niet ver van thuis, zodat ik nog op een deftig uur in bed lag.

En nu anderhalve maand efkes geen school. Oef. Ik heb het nodig.

Promotie 2021

Het was een knappe proclamatie vandaag, waar we met een gans leerkrachtenteam veel werk in gestoken hebben.
Er waren verschillende emotionele momenten, maar vooral ook een schitterende promotor in de vorm van oud-leerling Senne Guns. Die nam mijn verslagen op de website eigenlijk behoorlijk op de korrel, maar dan op een heerlijke manier. Goed gelachen!

Maar wat ik vooral onthouden heb, is een stukje van de speech van twee leerlingen. Zij zeiden dat ze onze school vooral warm vonden, met luisterende leerkrachten, een van de weinige scholen waar de leerkrachten zo dicht bij hun leerlingen staan, een tweede thuis. En nee, die speech wordt hen echt niet voorgekauwd.

Awel, er zaten nog ontroerende momenten in het geheel, maar dat zal me bijblijven. Echt. Bedankt, lieverds, om ook ons door dat loodzware jaar heen te loodsen. Het werkt in twee richtingen.

Ik ben trots op mijn atheneum.
Oh, en mijn verslag? Dat kan je hier nalezen op de site van de school, uiteraard.

Klassenraadennui

Klassenraden, dat is niet altijd het meest boeiende dat er is, dat heeft u hier al vaker kunnen lezen. Soms kruipt de meeste tijd in het voldoen van de administratieve vereisten, en zit je te wachten. In de hogere jaren zit je vaak tussen de verschillende van jouw klassen te wachten.

Of, als jouw dertigtal leerlingen verspreid zitten over 160 stuks, dan zit je vaker wel dan niet, welja, te wachten. Uiteraard kan je de zaal niet verlaten, want dat zou een gigantisch geloop betekenen, en soms gaat het plots sneller dan je denkt.

Ik zit tussen mijn leerlingen door te bloggen, Candy Crush te spelen, administratie in te vullen… Niks dat mijn gehele aandacht opeist, want dat kan uiteraard ook niet: je moet meevolgen aan welke leerling ze zitten, zodat je die een of twee leerlingen uit die bewuste klas niet mist.

En je drinkt koffie. Of water. Of om het even wat dat je zelf hebt meegebracht of dat er voorhanden is. En je eet je meegebrachte kersen op. Of een Twix die ze voorzien hadden. Of een paar nootjes die je buur je aanbiedt. Of je grist een zakje snoepjes mee uit de mand die er staat. En dan blijken dat geen beertjes te zijn, maar dino’s.

En dan, dan vallen de T-rexen aan. Ja, toch?

Rustige examens

Awel, ik heb eigenlijk een zeer rustige examenperiode gehad, moet ik eerlijk zeggen.

Ik was, volgens de organiserende collega, wel de recordhouder qua aantal dagen aanwezigheid op school tijdens de examenperiode, maar dat vind ik helemaal niet erg, om eerlijk te zijn. Ik heb namelijk zo goed als geen verbeterwerk gehad, de namiddagen waren dus extra rustig.

Mijn eerstes hebben al een aantal jaar geen examens meer, sinds het invoeren van het modulesysteem een jaar of vijf geleden. Geen enkele ander module heeft examen, wij mogen het dus ook niet geven.
Dit jaar in december kwam de vakgroep Klassieke Talen plots tot de vaststelling via een dienstnota dat ook de tweedes geen examen Latijn meer hebben. Quid? Ha ja, onderwijsvernieuwing en dus basisopties in het tweede jaar. En aangezien de andere twee basisopties geen examens hebben, mag ook Latijn geen examen meer geven. We hebben formeel bezwaar aangetekend, maar helaas.

Dus blijven enkel mijn vijfdes en zesdes over, en die hebben mondeling op het einde van het jaar. Ik steek behoorlijk wat tijd in het afnemen van die mondelinge examens, maar ze werken wel prima tegen mijn standaard procrastinatie: ik kan ze namelijk niet ontlopen. En dus moest ik enkel nog niet-behandelde teksten verbeteren, iets wat eigenlijk vrij vlot gaat, als ik er eenmaal aan begonnen ben en deftig kan doorwerken.

Wat betekent dat ik dus een zeer relaxte periode achter de rug heb en ruim op tijd ben met mijn punten en zo.

Ware het niet dat het pedagogisch meer verantwoord is om examens af te nemen in het tweede, ik zou me er wel kunnen bij neerleggen hoor.

Mja.

Op naar de deliberaties morgen. Ugh.