Geplaatst op

Klassenraden

Vandaag vroeg menig collega me hoe het kwam dat ik toch op school was, gezien de omstandigheden.

Wel, ik had de klassenraad van mijn derdes al voorbereid, ik ken mijn leerlingen, ik heb er de gesprekken mee gevoerd, ik weet waar hun (lichte) problemen liggen. En als ik het niet zelf had gedaan, dan had ik er een collega mee opgezadeld of de directie, en de eerstgenoemden hebben al werk genoeg, en de laatstgenoemden kennen de leerlingen niet (en ook zij hebben al werk genoeg). Ik kon het dan evengoed zelf doen, vond ik: het is niet ver, en pas deze namiddag ga ik samenzitten met mijn broers en de begrafenisondernemer om alles te regelen.

Het oudercontact vanavond heb ik wel afgezegd: ik heb het eventjes echt niet in me om ouders te woord te staan en empathie te tonen. Ik heb ook geen echte problemen met mijn leerlingen, ze zijn allemaal probleemloos geslaagd, los van enkele vakantietaken.

Morgen zal ik er ook zijn: dan sluit ik het schooljaar af met mijn leerlingen, kunnen ze even het examen inkijken, en luister ik nog een laatste keer of en waar er problemen zijn.

Ik vind het alleen jammer dat ik mijn zesdes heb gemist: de proclamatie was vorige vrijdag, maar ik heb op tijd al mijn taken kunnen doorschuiven naar de collega’s, want dat was uiteraard niet aan de orde.

En dan het schooljaar afsluiten en tijd maken voor mezelf.

Geplaatst op

Algemene Personeelsvergadering: de opleidingseditie

Het is een traditie bij ons op school: tijdens de examens ligt er altijd een van de namiddagen – doorgaans op donderdag – een personeelsvergadering. Iedereen is dan toch vrij, al kan er wel eens gegrommeld worden omdat je liever je tijd in het verbeteren zou steken. Maar zo’n vergadering heeft ook zijn meerwaarde, en deze keer was dat omdat het eigenlijk een opleiding was van drie uur rond “effectief klasmanagement”. Hier en daar werden open deuren ingetrapt – toch voor een oude krokodil als ik, met 31 jaar lesgeven op de teller – maar ik heb toch ook wel wat inzichten gekregen. Vaak zijn dat dingen die bedrieglijk simpel zijn, maar waar je eigenlijk nog nooit hebt bij stilgestaan.

Ik hoorde achteraf wel wat kritiek bij sommige collega’s, maar zelf vond ik het echt wel interessant. Een ADHD-er drie uur doen stilzitten, het is niet iedereen gegeven, geloof me vrij.

En dan ga ik nu verder verbeteren.

Geplaatst op

Dankbaar

Op het einde van een schooljaar, als je de laatste lessen hebt gehad, is het altijd een beetje een terugkijken op wat je met je klassen hebt bereikt, en hoe je ze had.

Dit jaar had ik mijn eerstes niet mee. Geen idee waarom, maar ik had ze niet, en dat resulteert ook in het feit dat er niet zo heel veel gaan verder doen met Latijn in het tweede.

Mijn tweedes daarentegen, toch een groep van 22 leerlingen met een stevig karakter, had ik wel helemaal mee. Ik moest hen nochtans regelmatig onder hun voeten geven omdat ze niet stil genoeg waren, of omdat ze onder elkaar bezig waren, maar eigenlijk was het een fantastische groep, en dat heb ik niet snel met tweedes. Ze waren zo goed als allemaal altijd aandachtig, werkten mee, ik kreeg respons wanneer het nodig was (en ook wanneer het niet nodig was) en er zaten de nodige fel gebekte tussen, iets wat ik eigenlijk wel graag heb.

Blijkbaar was het gevoel wederzijds, want vandaag kreeg ik nota bene twee kaartjes met een bedanking.

Als afsluiter kregen ze ook de grote Klassiekenquiz: vijf gewone rondes, een tafelronde en vier kahoots over de leerstof van zowat het hele jaar, zowel cultuur als grammatica. Een ideale herhalingsles dus.

Het is de eerste keer dat ze er zo hard voor gegaan zijn: er zijn zelfs groepen die ruzie beginnen maken zijn onderling omdat iemand te snel had afgedrukt bij een Kahoot en het dan ook fout was. Tsja.

Ik ga ze missen, die tweedekes van me, en ik heb bij de directie dan ook gevraagd, aangezien ik 4/5 ga werken om medische redenen, om toch derdes te kunnen houden. Hopelijk lukt dat ook.

Geplaatst op

We zijn eraan begonnen

Jawel, vandaag hadden mijn derdes al meteen examen Latijn. Ze zuchtten en ze zwoegden, maar ik ben er eigenlijk redelijk gerust in, om eerlijk te zijn. Er zullen er wel enkele zijn die in de 50 hebben, maar ik vermoed dat er niemand onder de helft zal hebben.

Ik had al bij al een rustig toezicht: ik kon gewoon zitten en kijken, maar apesaai blijft dat wel natuurlijk.

Morgen zal het vreemd zijn: ik moet dus eerst van half negen tot elf mondeling afnemen in het vijfde, en ondertussen collega’s mijn niet-behandelde tekst laten afnemen, want ik moet om kwart over elf nog gaan lesgeven aan mijn tweedes, en in de namiddag de eerstes. Dat is een mentale spreidstand, geloof me. En dan mag ik vooral niet uitlopen, want dan loopt het helemaal in de soep. Nu, het leerlingensecretariaat is gewaarschuwd en die gaan inspringen als het moet. Maar hoe mijn rug gaat reageren op zeven uren op school, dat weet ik nog niet. Meh.

Maar ik kan in elk geval wel al beginnen verbeteren.

Geplaatst op

Enkele van Ovidius’ Metamorphoses

Ik lees met mijn derdes twee verhalen uit de Metamorphoses: Daedalus en Icarus en Pyramus en Thisbe. Er zijn uiteraard veel meer prachtige verhalen, en die zou ik dan in vertaling kunnen meegeven of zelf vertellen, maar het is veel leuker – en een onderzoekscompetentie in de tweede graad – om ze zelf per twee een van de verhalen naar voor te laten brengen.

Het stond hen volledig vrij op welke manier ze dat zouden doen: een toneeltje, een interview, een poppenspel, via playmobil- of legofiguurtjes, of een heus schaduwspel, waarom ook niet? Op deze manier kregen alle leerlingen zes extra mythologische verhalen te horen op originele wijze. Mooi, toch?

Omdat het al na het afsluiten van het rapport lag, had ik er een beetje voor gevreesd dat ze er zich gingen van af maken, maar ik had mijn derdes beter moeten kennen: een kleine, maar echt fijne groep. Ik ga ze missen volgend jaar.

En de toneeltjes zelf? Echt leuk gedaan! Ik ben zowaar zelfs vergeten van elk groepje een foto te nemen, zo hard was ik aan het luisteren.

Geplaatst op

Klasfoto’s

Ik heb mezelf weer wat aangedaan. Allez nee, dat klinkt veel erger dan het is, maar bon.

Er was de vraag van de leerlingen en dan specifiek de leerlingenraad naar klasfoto’s. Een officiële fotograaf wil dat niet meer doen, omdat het voor hen gewoonweg niet opbrengt. In een lagere school zijn het vooral ook nog de oma’s en de opa’s die de foto’s kopen, in een middelbaar verkoopt dat voor geen meter. En om enkel voor klasfoto’s langs te komen, dat is ook de moeite niet.

Ik had al eerder aangeboden om de foto’s te nemen op een lesvrije middag, op voorwaarde dat er dan iemand de klassen naar de binnentuin bracht. Dat zagen ze precies niet zitten. Enkele maanden later volgde dus een oproep: of iemand de tijd wilde vrijmaken om bij het begin van de middagspeeltijd foto’s te nemen: de collega’s van het laatste uur moesten hun klassen dan begeleiden naar buiten. Ik bevestigde nogmaals: dat ik dat gerust wilde doen.

Vandaag had ik de eerstes voor mijn lens, de eerste klassen nog bij droog weer, de laatste in toch al behoorlijk wat regen. Maar het ging snel: die eerstes doen nog min of meer wat je hen vraagt. Op tien minuten had ik de zeven verschillende klassen vast kunnen leggen, zonder al te veel te moeten zagen.

Nu ga ik dus moeten kijken op welke foto er het minst rare gezichten en gesloten ogen staan, die voorzien van een logo en de klas, en dan doorgeven. Software zoals Photoshop of Lightroom heb ik niet meer, dus veel bewerken  zal er niet in zitten, maar dat ga ik me ook niet aantrekken.

De leerlingen hebben op zijn minst hun klasfoto nu. En dat is dan alweer dat.