Geplaatst op

Uitvaart 2026

De titel klinkt wat omineus, maar eigenlijk is dat gewoon de naam van de 100-dagenviering bij ons op school, al sinds jaar en dag. Ik doe daar de grove begeleiding van, als in: zeggen wat ze wel en niet mogen en kunnen, praktische tips, berichten naar leerlingen en collega’s, reservaties en dat soort dingen. Verder wist ik er ook deze keer zo goed als niks van, en dat vind ik eerlijk gezegd niet zo erg.

En was hij goed? Oh ja. Ze hadden ervoor gekozen om eigenlijk niks op het podium te doen, maar alles in filmpjes te steken. Het concept was de OsKams, een prijsuitreiking met genomineerde filmpjes. Er was het filmpje van Ken uit Barbie, maar telkens Gosling Ken zingt, kwam het hoofd van onze secretariaatsmedewerker Ben in beeld, die netjes zijn naam zei. Er was een rap van de meisjes over de school, er was er eentje van de jongens, telkens met bijhorende clip.
Er waren twee realityshows genomineerd: Ex on the Teach, en de Kamdashians, en voor beide hadden de leraars vlot hun medewerking verleend. Maar ze hadden het wel clever gedaan: als leraar kreeg je kort het concept uitgelegd en daarna werd je gefilmd, maar je kreeg niet het eindresultaat te zien, wat dus ook verrassend bleef. Er waren ook docu’s, onder andere over de pennenverslaving van een van de collega’s, compleet over the top en daardoor mega grappig.

De leraars zaten, zoals bij de Oscars, netjes aan chique tafeltjes, helemaal opgekleed, en we moesten dus niet bang zijn voor onnozele proefjes en zo. Maar de grootste hit bij de leerlingen was een stukje improvisatie. Een van de filmpjes bleef hangen en laggen, er moest dus opnieuw opgestart worden. Ik riep de presentatoren op het podium en zei hen dat ze maar eventjes de tijd moesten vullen. Waarop een van hen enkele meesterlijke imitaties van de leraars neerzette, met gigantisch applaus tot gevolg.

Een geslaagde editie, jawel. Chapeau voor dit uitvaartcomité.

Geplaatst op

Iftar

Het zijn zware weken, en dan komt er nog zo vanalles tussen. Sommige dingen, zoals de leerlingcontacten, de verbeteringen, het intikken van rapportcommentaren en de technische doorloop van de uitvaart, kan ik niet vermijden. Andere wil ik dan weer niet vermijden, zoals de iftar gisteren. Voor wie het niet kent: de iftar is het moment van de dag dat moslims tijdens de ramadan het vasten verbreken bij het ondergaan van de zon. Dat moment wordt doorgaans in familie gevierd, elke avond opnieuw, en zorgt voor verbondenheid.

Onze zesdes van moslimorigine wilden dat ook met hun klasgenoten, de vijfdes en de leraars vieren. Totaal vrijwillig uiteraard, en met het potluckprincipe. Ik had het beloofd, maar na Velzeke en dan nog een leerlingencontact of drie was de pijp bijna uit. En ik wilde om half acht ook nog in de Masks – de tweewekelijkse tabletop met fijne vrienden – zijn, dus ik moest me wel wat haasten. Ik had nog snel een broodpudding gemaakt en die nog heet meegenomen, en ik genoot er eigenlijk wel van. Het principe was ook fijn: we kregen willekeurig een ticketje en dat wees ons dan een tafel aan. Resultaat: ik zat met vijf jongens aan tafel die ik eigenlijk totaal niet kende, die dus ook nooit bij mij hadden gezeten. Een Rayan, een Rayyaan, een Mohammed, een Roel en een Ramses, ook niet allemaal moslim maar dus wel allemaal zeer open. Ik leerde ook wel wat bij: dat je traditioneel je vasten breekt met een dadel, en het waren goeie. Dat bepaalde gerechten ook standaard zijn, en dat je ook met leerlingen die je niet kent heel gezellig aan tafel kan zitten.

De tabletop was daarna de kers op de taart, waar ik op de iftar geen tijd meer voor had. Meer moet dat niet zijn, volgend jaar opnieuw!

Geplaatst op

Lezing: “AI als study buddy – leer je kind slim omgaan met ChatGPT en co.” door Tommy Opgenhaffen

Ook op school durven ze al eens een lezing te organiseren als die interessant is voor ouders, leerlingen en leerkrachten. En dit onderwerp was dat echt wel, geloof me.

Tommy Opgenhaffen kwam uitleggen wat generatieve AI eigenlijk is: de ChatGPTs, Geminis, Claudes en andere AI platformen van deze digitale wereld. Hij schetste kort de werking ervan, de – luttele – verschillen tussen de specifieke platformen, en vooral ook hoe je er het best mee kan omgaan.

Als in: wat biedt een Chat GPT eigenlijk allemaal aan mogelijkheden? Hoe stel je een quiz voor jezelf op, hoe laat je het iets samenvatten, en vooral: hoe stel je een correcte prompt op? Daarbij liet hij ook zien wat de mogelijkheden én de beperkingen zijn, en hoe je sommige van die laatste kan omzeilen.

Veel wist ik al, maar wat ik onder andere bijgeleerd heb, is dat je je AI ook best een rol toebedeelt in het begin van je prompt. Als in: “Je bent een leraar klassieke talen in het laatste jaar van het middelbaar.” Dan weet het algoritme op welk niveau het moet gaan zoeken, en vanuit welk standpunt het onderwerp moet gepresenteerd worden.

Soit, wil je meer weten? Dan had je er eigenlijk gewoon bij moeten zijn. Leerlingen en ouders kunnen de PPT nakijken via de Post van de school. En anders kan je misschien aan Chat of een andere AI vragen om het boek van Opgenhaffen of een van zijn lezingen voor jou samen te vatten. Kan geen moeilijke opdracht zijn, toch?

Geplaatst op

Open brief van onze leerlingenraad, en ik ben trots.

Beste mevrouw Demir

Wij staken niet. Want volgens de letter van de wet kunnen we dat niet. Wij betogen ook niet. Al willen velen onder ons dat wel. Wij willen wel van ons laten horen. Daarom schrijven wij u deze brief.
Wij zijn de leerlingenraad van het GO! Atheneum Mariakerke. We voelen bij veel leerlingen groeiende ongerustheid over recente veranderingen die u doorvoerde in het onderwijsveld. Veel spelers in dat veld voelen zich niet gehoord en als gevolg daarvan niet gerespecteerd.
U merkt de achteruitgang van de kwaliteit in het onderwijs op. Wij delen deze bezorgdheid. Lessen die wegvallen omdat de leerkracht niet gevonden wordt. Daarom noodgedwongen grotere lesgroepen om zo aan iedere leerling toch les te kunnen geven. Te grote groepen waardoor de noden van de leerlingen verloren gaan. Gestresseerde leerkrachten omdat de administratieve druk te groot wordt. Doemberichten over onze gebrekkige kennis, maar ook de maatschappelijke druk die ligt bij de leerkracht om ons klaar te stomen als wakkere, kritische, empathische en wel onderrichte leerling. Wij maken het als geen ander alle dagen mee.
Voor ons lijken de beslissingen die u maakt, niet de juiste om beter onderwijs te bereiken. Het afschaffen van pedagogische studiedagen, facultatieve en deliberatiedagen zou de stress en werkdruk voor leerkrachten doen oplopen en nemen dagen van rust of zelfstandig (inhaal-)werk voor leerlingen weg. Daarnaast kwam het GSM-verbod voor veel leerlingen over als een weinig gegronde maatregel die zonder inspraak met leerlingen, leerkrachten of experts werd ingevoerd.
U wil het beroep van leerkracht aantrekkelijk maken. Waarom bespaart u dan op lonen, pensioenen en opleidingen voor leerkrachten? Hierdoor verliest de job toch net aan waarde? Leren zonder je goed te voelen op school gaat niet. Investeer daarom in betere begeleiding van leerlingen en schoolpersoneel. Zo bouwt iedereen mee aan een betere, veiligere sfeer op school.
Als leerlingenraad van het GO! Atheneum Mariakerke roepen we de leerlingen van onze school op om de grote scholierenbevraging van de scholierenkoepel in te vullen. Zo krijgt u een beter inzicht in de bezorgdheden en drijfveren van scholieren. Wij pleiten er bij onze medeleerlingen voor om geen waardevolle lestijd te verliezen met betogen tijdens de schooldag. We begrijpen dat leerlingen willen betogen. Wij hopen met deze open brief eveneens een stem te bieden aan scholieren en onze mening op een constructievere manier te delen.
Neem deze signalen alstublieft serieus. Wij zijn de kinderen die moeten opgroeien in het onderwijs dat u vormt. Onze hoop als groep jongeren is om steun en gehoor te vinden bij de regering in het algemeen en bij u als minister in het bijzonder. Leerlingen trekken nu aan de alarmbel. Neem de kans om naar hen te luisteren, te horen wat er bij hen speelt.

Geplaatst op

tToneel: “Locomotief”

Jawel, intussen al het vierde jaar op rij speelt Merel mee met het schooltoneel. Ze repeteerde elke woensdag van 12.45 uur tot 15.00 uur en dan in de vakantie ook nog een hele week, de eerste week na de vakantie ook nog elke dag na school tot een uur of zes,  en dan was er vorige week een voorstelling op vrijdagavond, eentje op zaterdagavond en een in de zondagnamiddag. Ze was doodop, maar ze vindt het de max, en daar draait het toch om.

Wij gingen met zijn allen vanavond kijken, naar de laatste voorstelling dus. Voor de schoolwebsite schreef ik het volgende:

tToneel editie 23: van een huzarenstukje gesproken!

Net als vorig jaar waagden regisseurs Mira Bryssinck en Fred Libert zich aan die opgave: samen met 50 leerlingen repeteerden ze elke woensdagmiddag tussen 12.45 uur en 15.00 uur, en dan nog een hele week in de kerstvakantie. En het resultaat mocht er meer dan zijn, vonden ook duidelijk alle toeschouwers.

“Er was eens een dag die begon
Zoals dagen doorgaans begonnen.
Tot een bericht alles veranderde.
Niemand weet iets en iedereen heeft alles gezien.
Of niemand weet iets en iedereen zag alles.
Wat banaal was, wordt belangrijk,
wat belangrijk is wordt banaal.
Gesprekken lijken niet te eindigen
en het stopcontact is steeds zoek.
Kan je iemand verdenken van iets wat mogelijks (niet) gebeurt?”

Het werd meteen al in het begin duidelijk – voor zover de titel dat al niet was – waar we ons bevonden: in een treinwagon. En daarin zat een behoorlijk bont allegaartje: een familie met drie kinderen, twee mensen op weg naar een sollicitatie, een groep scouts, drie dieven die koper wilden stelen maar per ongeluk op de rijdende trein zaten, een koppeltje, een would-be songwriter die het best op de trein kan schrijven, twee toeristen, een hipster die vooral een stopcontact zocht, een hopeloos irritante luide beller, enkele wandelaars, drie uitgeputte feestbeesten en zelfs een oude oma met haar rollator. Oh, en uiteraard ook de treinbestuurder en twee conducteurs. Voeg daar nog twee vertellers aan toe, en twee toevallig aanwezige rechercheurs, en je hebt het ideale scenario voor een whodunit. Met dit verschil dat er gewoon een aankondiging kwam dat er die dag een moord zou gepleegd worden op de trein, dat iedereen in een halve paniek schoot en dat beide detectives al aan de slag konden nog voordat de moord werkelijk werd gepleegd.

Iedereen bedanken die meegeholpen heeft om dit stuk op poten te zetten, zou ons hier te ver leiden, maar drie namen springen er compleet boven uit: Febe De Clercq, Karel Uyttenhove en Joke Van Bossche zijn de drie leerkrachten die hun schouders onder dit evenement hebben gezet, elke woensdag aanwezig waren, alles in goede banen hebben geleid en dan ook terecht meer dan trots op zichzelf, hun toneelspelers en het hele team mogen zijn.

Alle foto’s van het stuk kan u hier in ons archief terugvinden.

 

Geplaatst op

Sneeuw!

Wat kan ik anders dan vandaag sneeuwfoto’s posten? Ik was gisterenavond Merel gaan ophalen na haar toneelrepetitie, want ik wilde niet dat ze over de gladde wegen moest fietsen. Deze morgen moest ik sowieso ook om half negen beginnen, dus ze kon mee. Klokslag acht uur zaten we in de auto, en eigenlijk ging de bel al toen we de speelplaats opreden: 25 minuten over vijf kilometer. Mja. Maar het was prachtig, met die vijf centimeter sneeuw. En de zon die langzaam over de school opkwam, gaf prachtige beelden, maar toen de zon er volop op scheen, werd het alleen maar mooier. En die laatste foto met die bomen? Dat is stomweg de parking naast de school…

Geplaatst op

Een nieuw rondje schoolraad

Ik ben in april 2021 in de schoolraad gestapt, afgelopen voorjaar heb ik me opnieuw kandidaat gesteld voor diezelfde schoolraad.

We zijn met drie ouders, drie personeelsleden, drie mensen uit socio-economische milieus en twee leerlingen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik eigenlijk bij alle drie de eerste categorieën inzetbaar ben, maar dat maakt op zich niet uit.

Wat ik wel redelijk fantastisch vind, is dat onze voorzitter die dat al jaren doet maar sinds vorig jaar geen kinderen meer heeft op onze school, toch bereid was om lid te blijven van de schoolraad. Ze doet dat prima, is zeer betrokken bij de school en durft ook ongezouten haar mening geven.

Er is een paar nieuwe mensen bijgekomen en ook dat is wel verfrissend. En we hebben gelukkig ook zeer mondige leerlingen die niet geïntimideerd zijn door onze aanwezigheid en hun mening durven verkondigen.

Yup.

Nog vier jaar engagement, en met plezier.

Geplaatst op

Leesclub

Ook dit jaar ga ik op school opnieuw voor de leesclub. Het is intussen wel een beetje een eenzame bedoening geworden, want waar we vroeger met een hele groep leraars waren, is dat intussen helaas sterk uitgedund. Als in: enkel ik nog, en hopelijk ook een handjevol leerlingen. Al vrees ik ook daar voor: de enthousiastelingen van vorige jaren zijn intussen allemaal afgestudeerd. Meh.

Maar ik blijf proberen, en we gaan na de vakantie voor Little Women van Louisa May Alcott, op onder andere vraag van Merel.

Wie zich kan vrijmaken op dinsdag 4 november om half vier, is welkom!

Op hoop van zege dus.