Het was blijkbaar al van in mei geleden dat ik nog eens naar de Huiskamerkuren was geraakt: soms past het niet, soms ligt het me niet, en soms ben je gewoon te laat om nog aan kaarten te geraken.
Deze editie had ik gelukkig snel zien binnenkomen, en meteen drie kaarten besteld: Merel zat naast me, en toen ik vroeg of ze meewilde, zei ze meteen ja. Niet dat we veel van De Roovere haar liedjes kenden: eigenlijk alleen Slaap lekker (Fantastig toch) en dan nog vooral uit de versie met Diggy Dex. Maar ik wist wel dat ik de rest van haar liedjes ook wel ging smaken.
Bon, wij dus richting Zomergem, en ik weet gelukkig wel dat de stoelen voor mij een haalbare kaart zijn, want de rug wil echt niet mee, al sinds donderdag. Tsja.
De Roovere stond niet alleen op het piepkleine podium: ze had Eva Hautekiet (dochter van) meegebracht als toetseniste en vocaliste, en die deed dat met verve, zij het met een bang hartje soms. De Roovere zelf was duidelijk wél in haar element: ze maakte grapjes, vond het niet erg om met zichzelf te lachen of om een nummer te hernemen als ze fout was gestart, dat soort dingen. Ze is overigens ook multi-instrumentaliste: gewone gitaar, ukulele, mondharmonica, percussie en zelfs klokkenspel, jawel. Maar vooral een loepzuivere stem die in die twintig jaar nog niks aan helderheid en timbre heeft ingeboet.
Het werd een aangename avond met mooie liedjes die vooral ook zeer goed gebracht werden.
Bedankt, Michael!