Het werd een rustige vrijdag -ik had blijkbaar iets verkeerds gegeten gisteren en voelde me het grootste deel van de dag mottig met krampen – en tegen vijf uur stapten Bart en ik in de auto richting Capitole. Die bestond namelijk 25 jaar, opende een splinternieuw foyer en deed dat met de try-out van de nieuwe musical Oliver Twist. Nieuw, ja, want ze hebben niet de licentie van de bestaande musical gekocht, dat kost stukken van mensen, maar wel zelf een nieuwe musical geschreven en geproduceerd.
Het resultaat? Goh, weinig Dickensiaans, wel zeer vrolijk en gericht op kinderen, denk ik dan. Ik heb zowat alles van Dickens gelezen, en dat is grauw, miserabel, ellendig, vuil en smerig. Daarvan vind je in deze versie eigenlijk vrijwel niks terug. Ja, het weeshuis in het begin is allesbehalve gezellig, maar de dievenbende? Die is vrolijk gekleurd, goed gezind, weldoorvoed, en Fagin is niet bepaald de tiran uit het boek. Dat hij uiteindelijk geëxecuteerd wordt door ophanging, is ook in geen velden en wegen te bespeuren, integendeel: in deze versie gaat hij gewoon naar een andere stad met de opbrengsten van de dievenbende om daar een nieuw leven te beginnen. Ook de plot zelf rond de afkomst van Oliver klopt niet helemaal en is gedisneyfieerd.
Ja, Nancy wordt vermoord, dat wel, en Sikes komt om het leven, maar allemaal op een pak minder gruwelijke manier dan Dickens het beschrijft. Is dat erg? Niet echt, en in essentie is het misschien nog wel Oliver Twist, maar dan wel opgeleukt. En dat opleuken is goed gedaan: de cast (ongeveer 30 man) is goed gekozen en de kleine Oliver kan een behoorlijk stukje zingen, jawel. De liedjes zijn goed – een beetje standaard, soms – en vooral het decor is wel indrukwekkend.
Al bij al is dit dus wel een fijne, goed gemaakte Vlaamse kinderversie van Oliver Twist, en daarmee is dan ook alles gezegd.
Vakantie, en dus ook geocachen met Véronique, dat hoort zo. Omdat het al frisser is, werd het opnieuw een stad, zoals meestal in de herfst/winter. En omdat we geen van beide al naar Brusk waren geweest, het nieuwe stadsmuseum, was de keuze snel gemaakt.
We vertrokken later dan gepland door treinperikelen, waardoor we meteen parkeerden aan Brusk en daar iets gingen eten. Een fijn concept, trouwens: er is een vegetarisch buffet, en je kan gewoon opscheppen wat je wil: je betaalt per gewicht.
En toen was het tijd voor Brusk, dat momenteel twee tentoonstellingen heeft. De eerste is Hoogtij, rond mode en de zee. Hele mooie, hele knappe dingen gezien!
De tweede tentoonstelling was eigenlijk maar één grote zaal, waarin Latent City van Refik Anadol, een kunstenaar die prachtige dingen maakt op basis van een live data feed uit verschillende steden. Blikvanger was daar een metershoge holle balk waarin een AI-gegenereerd beeld te zien was, gebaseerd op data uit Brugge, blijkbaar. Geen idee hoe het precies werkte, maar het was wel fascinerend.
Daarna trokken we de stad in voor tal van geocaches, labcaches, een heerlijke wandeling doorheen de frisse zonnige lucht en vooral ook door de toeristen heen.
Min of meer op den bots, omdat er binnen vijf labcaches liggen, verzeilden we in het Provinciehuis, en wow, wat een prachtige locatie! Helemaal gratis, en echt de moeite waard! Zeker eens binnengaan als je nog eens in Brugge bent.
En toen liepen we nog verder, vonden nog een reeks caches, dronken een warme chocomelk die ferm deugd deed, en dat was dat.
Merel moet voor haar lessen Dramalab verschillende toneelvoorstellingen bijwonen. Die worden geregeld door haar leraar, wij moeten enkel betalen. Maar zij fietst niet graag ’s avonds in het donker, en ik zie ook al graag eens een toneelstuk. Resultaat: met haar goedkeuren heb ik me ook telkens een ticket aangeschaft voor de respectieve voorstellingen, zodat ik haar telkens ook gewoon kan brengen. Want ja, als zo’n stuk een goed uur duurt, is het vaak niet de moeite om haar te brengen, naar huis te rijden en quasi onmiddellijk weer aan te zetten om haar opnieuw op te halen.
Vorige week stonden we daarom beide – maar niet samen, zij stond bij haar vriendinnen en ik ging haar daar niet bij storen – aan Campo – het Nieuwpoorttheater – in Gent voor de première van A huff and a puff (and I blow your house in) van gezelschap Three is a crowd.
Ik had op voorhand hoegenaamd niks opgezocht en wilde me laten verrassen. Wel, dat laatste is gelukt. Het stuk is compleet woordeloos en behoorlijk, euh, dadaïstisch, zou ik het zelfs durven noemen.
Ja, het refereert aan De Drie Biggetjes, zoals je in het begin kan zien doordat op een klein tv-scherm de tekenfilmpjes van Disney spelen. En dan wordt het vreemd. En vreemder. En ook wel hilarisch, want bij momenten heb ik zitten gniffelen, en de hele zaal met mij. En zelfs zitten schateren, want het werd ook compleet absurd. Drie personages vullen het hele podium, en dat mag je letterlijk nemen, want na verloop van tijd werd het een heus slagveld van stro, panelen en klei. De materialen van de drie huisjes van de biggetjes, weet u wel.
Het is een bijzonder fysieke voorstelling, en chapeau voor de drie acteurs, want het kan geen makkelijke klus zijn. Vond ik het goed? Goh, ik heb het iets meer voor teksttheater, maar ik vond het zeker niet slecht, en ik heb me vooral goed geamuseerd. En laat dat nu de bedoeling zijn, toch?
Een van Wolfs goeie vrienden, Noah, speelt al zowat zijn hele leven toneel. Een groot deel daarvan is via Based On Stage, een toneel- en musicalvereniging van een fijne ex-collega, Berdien. En nu heeft Noah, samen met zijn beste vriend Lennert – die ook al, net zoals Noah, bij ons op school heeft gezeten – een voorstelling gemaakt: Werk(titel).
Wolf en Arwen konden niet, maar Merel en ik gingen vandaag kijken in het Lakenmetershuis. Goed gelachen, maat!
Beide heren zijn prille twintigers en zo goed als afgestudeerd. En dus vragen ze zich af: wat nu? Als kinderen speelden ze altijd alle mogelijke beroepen na: politie en boefje, racers, zelfs kappers. Lennerts platte Gents is zalig, en ook Noah laat zich niet onbetuigd. En als rode draad krijgen we het verdwenen vriendenboekje dat Lennert destijds aan Noah had gegeven, maar dat hij nooit teruggekregen heeft.
Onze mond viel vooral open bij de dansmoves van Noah: nooit geweten dat hij een niet onverdienstelijke Michael Jacksonimitator was, toch qua dansen.
In elk geval hadden Merel en ik een zeer aangename avond waarbij we echt zitten gniffelen en zelfs luidop gelachen hebben, en meer moet dat absoluut niet zijn. Ik weet in elk geval dat ik ook naar eventuele volgende voorstellingen van beide heren zal gaan, en niet alleen omdat ik hen toevallig ken.
Jeroen stuurde een mailtje: of we geen interesse hadden in een klassiek concert in het kader van het Festival van Vlaanderen? Meer bepaald, in de kerk van Zomergem, een strijkkwartet?
Euh, jazeker!
Het resultaat was dat we deze avond om 19.00 uur in de bewuste kerk zaten, met eerst een voorprogramma van de Muziekacademie van Eeklo. Een strijkkwartet van vier meisjes, les Violons d’été, speelde samen met Guido Van Damme (klarinet) het eerste deel uit het Klarinetkwintet van W.A. Mozart., en ja, ze speelden echt wel degelijk.
Toen mocht even mijn broer voor het voetlicht, want hij gaf de uitleg rond de onthulling van een nieuwe gedenkplaat voor Vinderhoute, over de opoffering van en de bevrijding door Poolse soldaten. Er was een afgevaardigde van de Poolse ambassade, en het kwartet speelde het Poolse volkslied. Kippenvel toen een vrouw uit het publiek heel emotioneel (en eigenlijk zeer knap gezongen) de woorden meezong. Ik denk niet dat ze dat vooraan gehoord hebben, maar hier kwam het binnen.
En toen speelde het Karski Quartet zelf en merk je meteen het gigantische verschil tussen amateurs en professionelen. Geen noot verkeerd, een enorme passie, en vooral: hoe hard kan je een viool, altviool of cello laten zingen?
Het geluid bij de opnames is slecht, maar het geeft wel een beeld. Poolse volksliederen, muziek van Grazyna Bacewicz en Claude Debussy voor strijkkwartet.
Ook zij waren geëmotioneerd, want drie van hen zijn Poolse dames, en de avond had ook voor hen een speciale betekenis. De naam van het kwartet is trouwens geïnspireerd door Jan Karski, de legendarische Poolse verzetsstrijder die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn leven waagde om de geallieerden persoonlijk te informeren over de verschrikkingen van de Holocaust.
Nog eens bedankt voor de kaarten, Jeroen, het was de moeite waard.
Bart had een schitterend idee: waarom gingen we niet eens naar museum Voorlinden, in Wassenaar? Hmm… Dat ligt dus wel net voorbij Den Haag, op 2.5 uur rijden. Maar, zei Bart, we nemen er meteen het Kunstmuseum in Den Haag bij, en eten dan iets in het centrum zelf.
Goh ja, waarom niet? Het leek me een fijne uitstap, en dat bleek een understatement.
Nog voor acht uur zaten we al in de auto, iets over tien konden we knal voor het Kunstmuseum daar in Den Haag parkeren. Ik ben al verschillende keren met school in Den Haag geweest, maar dit ligt buiten het centrum, dit kende ik dus nog niet.
Man, het gebouw alleen al is een bezoekje waard! Het is een doolhof, dat is waar, stijl Designmuseum in Gent, een art decogebouw van de architect H.P. Berlage. “Om de gewone man het gevoel te geven dat hij een cultuurtempel betreedt, waarin hij in alle rust kennis maakt met de kunst, ontwerpt hij onder andere de lange, beglaasde pergola. Daarmee neemt hij geleidelijk afstand van het drukke straatgewoel. De rustige vijvers moeten hem voorbereiden op de aandachtige omgang met kunst. Eenmaal binnen betreedt de bezoeker de monumentale hal. Daar kan hij rechtdoor op gelijk niveau naar de ruimtes voor kunstnijverheid. De kunstvorm die het dichtst bij de gewone man staat. Of de trappen op voor de meer verheven beeldende kunst. Om museummoeheid te voorkomen, ontwerpt Berlage de museumzalen in een menselijke maat en van verschillende grootte. De doorgang tussen de zalen plaatst hij nooit recht tegenover elkaar, zodat elke ruimte evenveel aandacht krijgt. Om de bezoeker vooral te laten verdwalen in de kunst, zorgt hij dat er geen duidelijke looproute is.”
Zoals een van de suppoosten zei, die ik aanklampte omdat ik nog maar eens verdwaald was: “Het is ook de bedoeling van de architect, mevrouw”. Euh, juist ja.
En dan de kunstwerken… Een hele reeks rond De Stijl, met uiteraard Rietveld, en dan het topstuk van het museum, de Boogie Woogie van Mondriaan. Knap om zien, perfect gekaderd ook. Maar Mondriaan was zeker niet het enige: er hangt echt veel knap werk.
Er was een onderdeel rond muziek, en boven een hele tentoonstelling rond mode allerhande, waarbij je ook zelf dingen kon aantrekken.
En dan kon je ook nog helemaal naar beneden, naar de Wonderkamers: een bont allegaartje van de meest uiteenlopende dingen, waarbij je van de ene kamer in de andere en van de ene verbazing in de andere valt. Oh, en ook dingen kunt aantrekken.
En eigenlijk doe ik het museum nog helemaal geen recht. Ik vond het de max, zeer creatief, zeer… anders, zeer aangenaam. We hebben er ook langer rondgelopen dan gedacht, en dat zegt ook wel iets, ja.
Daarop reden we alsnog naar het centrum om daar iets te eten en wat rond te lopen. Ik wilde Bart eigenlijk het Binnenhof laten zien, maar dat was helemaal afgesloten wegens verbouwingen. Meh.
En toen reden we een kwartiertje verderop, naar Wassenaar en het landgoed Voorlinden. Zoals Wikipedia het stelt: “Museum Voorlinden is een Nederlands particulier museum voor moderne en hedendaagse kunst op het Landgoed Voorlinden te Wassenaar in Zuid-Holland. De erin ondergebrachte kunstverzameling van Joop van Caldenborgh staat bekend als de Caldic Collectie, de grootste particuliere kunstcollectie in Nederland.“
Wel, euh, wow. Zonder meer wow. Het gaat grotendeels om monumentale kunst, en het museum is er duidelijk op gebouwd. Zo is er bv. het zwembad, waar je dus ook onderdoor kan lopen, zoals het is bedoeld. Of de extra trap naast een van de andere kunstwerken, zodat je het ook van bovenaf kan bekijken. Ik heb er enkele dingen gezien die ik al eerder zag en die in bruikleen waren, maar ik heb er ook zonder meer prachtige dingen gezien die ik nog niet eerder zag. Moderne kunst, dat wel, je moet er voor zijn. Het begon al quasi perfect bij het binnenkomen: een van de kleinere Maman beelden van Louise Bourgeois, waar ik zot van ben.
En toen wilde ik graag nog even uitwaaien aan het strand in Scheveningen. En uitwaaien bleek wel het juiste woord te zijn, ja: we waaiden bijna van die pier af! Die pier is trouwens voornamelijk vergane glorie, konden we merken. Op het strand lopen was geen optie, want je werd er gezandstraald. Maar we dronken er wel nog ergens een koffie met een uitgebreid dessertbord bij.
En tegen half acht waren we weer thuis, helemaal uitgewaaid en uitgekunst, maar met een prachtige dag achter de rug. Aanrader!
Watou hebben we dit jaar gemist, wegens te warm – te druk – te weinig rug. Maar De Standaard had in het begin van de zomer enkele evenementen opgelijst, en ik had dat netjes bijgehouden. Daarop zag ik nu dat we ook Ooidonk gemist hadden, en dat is op twintig minuten rijden van hier.
Maar wat dus langer dan de grote vakantie loopt, namelijk tot eind september, is àmare, een kunstroute in Damme. Het was prachtig weer, onze weekends zijn vrijgekomen, en dus trokken Bart en ik na de middag richting Damme. Daar ligt, een viertal kilometer van het dorp zelf, De Blauwe Zaal, een grote manège cum feestzaal waar ze volop aan het feesten waren in boerenkiel, jawel. Maar daar is dus ook een opstapplaats van de Lamme Goedzak, een oude boot die heen en weer vaart tussen Damme en Brugge.
Eigenlijk had ik die boot willen hebben om twintig over twee, maar net toen ik de tickets had aangeklikt en wilde betalen, was het boeltje blijkbaar uitverkocht. Meh. De boot van twintig over vier was ook prima, zo bleek, en daar waren nog kaarten voor. We waren iets te vroeg en bekeken dan ook eerst enkele kunstwerken daar ter plekke. Daarna installeerden we voor twintig minuten op die Lamme Goedzak.
In Damme stapten we af, gingen meteen het ijssalon binnen tegenover de steiger en genoten. En keken dus naar alle kunst, met meer en minder succes.
Onder andere in het oude Sint-Jans-Hospitaal was er een hele collectie te zien. Knappe dingen, maar dat geslenter is dus dodelijk voor de rug.
We liepen verder, via de kerk en het bijhorende domein, en dan verder langs de oude vestingwallen waar blijkbaar al altijd gedichten geposteerd staan.
En toen was er nog een wandeling van een viertal kilometer doorheen de velden, langs een wijngaard, en dus bezaaid met kunstwerken.
Het was mooi, maar toen was het ook mooi geweest. Mijn rug had er genoeg van, en ook voor Bart was het welletjes. Maar ik heb er gigantisch van genoten, om eerlijk te zijn.
Het was blijkbaar al van in mei geleden dat ik nog eens naar de Huiskamerkuren was geraakt: soms past het niet, soms ligt het me niet, en soms ben je gewoon te laat om nog aan kaarten te geraken.
Deze editie had ik gelukkig snel zien binnenkomen, en meteen drie kaarten besteld: Merel zat naast me, en toen ik vroeg of ze meewilde, zei ze meteen ja. Niet dat we veel van De Roovere haar liedjes kenden: eigenlijk alleen Slaap lekker (Fantastig toch) en dan nog vooral uit de versie met Diggy Dex. Maar ik wist wel dat ik de rest van haar liedjes ook wel ging smaken.
Bon, wij dus richting Zomergem, en ik weet gelukkig wel dat de stoelen voor mij een haalbare kaart zijn, want de rug wil echt niet mee, al sinds donderdag. Tsja.
De Roovere stond niet alleen op het piepkleine podium: ze had Eva Hautekiet (dochter van) meegebracht als toetseniste en vocaliste, en die deed dat met verve, zij het met een bang hartje soms. De Roovere zelf was duidelijk wél in haar element: ze maakte grapjes, vond het niet erg om met zichzelf te lachen of om een nummer te hernemen als ze fout was gestart, dat soort dingen. Ze is overigens ook multi-instrumentaliste: gewone gitaar, ukulele, mondharmonica, percussie en zelfs klokkenspel, jawel. Maar vooral een loepzuivere stem die in die twintig jaar nog niks aan helderheid en timbre heeft ingeboet.
Het werd een aangename avond met mooie liedjes die vooral ook zeer goed gebracht werden.
Bedankt, Michael!