Geplaatst op

Huiskamerkuren #73: Jan De Smet

Toen ik deze Huiskamerkuren zag passeren, dacht ik meteen: “Ja!” Bart en ik zijn allebei al lang fan van De Nieuwe Snaar, de groep waarvan De Smet de centrale figuur was, en dit leek me dan ook een uitgelezen verjaardagscadeau voor mijn liefste. Ik wilde het als verrassing, maar hij had het natuurlijk niet kunnen laten om toch even op te zoeken wie het ging zijn.

Officieel is Jan De Smet met pensioen, en met De Nieuwe Snaar treedt hij niet meer op. Maar wat hij dus wel nog doet, is vreemde en bizarre plaatjes draaien, echte trouvailles, waar hij dan ook steevast een sappig verhaal bij opdist. En ja, hij lardeert het ook met live muziek met zijn accordeon of gitaar.

Huiskamerkuren kondigde het zelf als volgt aan:

De plezante passages van oppersnaar Jan De Smet tijdens eerdere huiskamerkuren gingen nooit onopgemerkt voorbij. Ze deden telkens uitkijken naar een volgende gelegenheid en, gelukkig maar, ondanks zijn pensioen heeft Jan zich niet laten doen. Hij verkiest nog steeds de Vlaamse podiumplanken boven één of andere buitenlandse expeditie op zoek naar één of andere schat van één of andere farao.

Met zijn nieuwe rariteitenkabinet onder de arm begeeft hij zich drie dagen na Wapenstilstand richting Zomergem om ons huiskamerkurenpubliek te verwennen, op zijn ontwapenende manier, met niet zomaar een auditieve lezing.

Het wordt een aaneenschakeling van plaatjes en verhaaltjes, regelmatig en op (on)gepaste tijden onderbroken door live uitvoeringen op accordeon en gitaar. Uit de soms roemarme doch rijke, altijd verrassende collectie Nederlandstalige muziek. Voornamelijk op vinyl worden pareltjes bovengehaald die om diverse redenen nauwelijks het daglicht zagen. Maar dan had men niet op dé conservator van ons Nederlandstalig muzikaal erfgoed gerekend.

We kwamen redelijk nipt aan omdat ik echt zo kort mogelijk wilde zitten, ondanks het feit dat het redelijk goeie stoelen zijn. Maar ik wist dat zo’n avond meestal een goed uur duurt, en dat moest echt wel kunnen. Ik had per slot van rekening wel in de voormiddag kunnen lesgeven en de hele namiddag netjes plat gelegen, in afwachting.

De Smet stelde niet teleur, alles behalve. Hij haalde de meest vreemde dingen boven, zoals een vroege versie van Gainsbourgs “Je t’aime moi non plus” en daar een vreemde Vlaamse versie van; hij speelde zelf regelmatig iets, zoals een van de liedjes van Drs. P.; hij deed ons vooral ook tranen lachen én in elkaar krimpen – mijn oren doen nog zeer als ik er alleen al maar aan dénk – met opnames van een dame uit het Aalsterse, die vreemd genoeg meer dan één CD heeft uitgebracht met kattenvals gejank, ik kan het niet anders omschrijven. Het werd een zeer aangename, leerrijke en ook wel bevreemdende avond.

Geplaatst op

Huiskamerkuren #56: Douglas Firs

Ik had de uitnodiging gezien voor de Huiskamerkuren met Douglas Firs, maar toen ik het even opzocht op Spotify, leek het me nogal… punky, nogal luid, en niet bepaald mijn ding.

Maar er waren nog plaatsen over vandaag, en Jeroen had me verzekerd dat de frontman, Gert-Jan, op zijn eentje kwam, met een reeks gitaren, en dat het meer singer-songwriter ging zijn. Hmm, dacht ik. Maar Bart en ik reden vanavond effectief naar Zomergem, en daar stelde ik vast dat dat absoluut niet hetzelfde kon zijn.

Blijkt dat er twee groepen zijn die Douglas Firs heten in Spotify, en dat die ene inderdaad een punkband is, en de andere veel zachtere, rustigere muziek. Gelukkig was het dus die laatste die optrad, en ja, het was wel de moeite. Hij kan zingen, hij heeft iets te vertellen, en hij is vooral ook een uitstekend gitarist.

Hij heeft lang gespeeld, met een pauze tussen: normaal gezien doet hij meerdere van die kleine concertjes voordat er een nieuw album uitkomt, maar deze keer ging zijn aandacht naar een pasgeboren tweeling, en dan snapt ne mens dat wel, ja.

Vrijdag komt dus Happy pt. 2 uit, op 5 oktober spelen ze in de AB, zoals hij meermaals vermeldde. Als dit je stijl muziek is: gaan. Deze man weet wat hij doet, en hij doet het verdomd goed.

Geplaatst op

Huiskamerkuren: Rick De Leeuw en Jan Hautekiet

De vorige Huiskamerkuren was ons zo goed bevallen, dat ik me meteen had ingeschreven op de mailinglijst. Toen dan plots – gelukkig op een moment dat ik voor mijn computer zat – een mail binnenkwam met een uitnodiging voor Rick De Leeuw en Jan Hautekiet, schreef ik ons prompt in. We hebben er hoegenaamd geen spijt van gehad.

Beide boomlange heren hadden er duidelijk zin in. Hautekiet zegt niet veel, toch niet in woorden, wel in pianospel. De Leeuw zegt des te meer: je kon het eigenlijk niet gewoon een concert noemen, minstens evenveel tijd werd gespendeerd aan de “kaders”, zoals ze het zelf noemen, de omkadering van een bepaald lied. De Leeuw is dan ook een geboren verteller die zijn publiek tot in de puntjes kan boeien, en de nummers smaken dan ook des te meer als je weet welk verhaal er achter zit.

Neem nu “Kampioenen”: het is het verhaal van een renner die de Ronde van Vlaanderen rijdt, zoals De Leeuw zelf ettelijke keren als amateur heeft gedaan. Afzien, en daar toch zo ongelofelijk van genieten…

En dit is dan weer een andere versie van André Van Duyn zijn carnavalsstamper, waarbij De Leeuw begon over miskende poëten en misbegrepen tekstuele pareltjes. Ik had op zijn minst een gedicht van Lucebert of Van Ostaijen verwacht, maar dit was eigenlijk even fijn…  De kleine maniërismen van de zanger neem je er dan graag  bij.

Jan Hautekiet viel ondertussen zijn instrument aan met zo veel passie en zo veel overgave dat we zowaar medelijden kregen met de arme piano: hij werd nog net niet door het kleine podium geramd.

En toen waren er natuurlijk ook nog de twee immense hits van de Tröckener Kecks, “Met hart en ziel” en “Nu of nooit”. Ook hier kreeg De Leeuw zijn publiek volledig mee, tot iedereen rechtstond en mee zong alsof zijn leven ervan af hing.

Een ongelofelijk onderhoudende avond met twee rasartiesten die elkaar duidelijk gevonden hebben, en dit komt dan ook ten volle tot zijn recht in deze kleine omgeving, veel meer dan in een grote zaal.

Topentertainment.

Geplaatst op

Huiskamerkuren: Klaas Delrue

Redelijk onverwacht stuurde Jeroen eerder deze week dat hij nog twee kaarten over had voor de Huiskamerkuren in Zomergem, met Klaas Delrue, de zanger van Yevgueni, akoestisch met enkel zijn gitaar.

Ik zag dat zitten en ook Bart zei zeker geen nee. Tegen half acht kwamen we vandaag dus aan op de locatie van de huiskamerconcerten, die overigens al aan nr. 36 zaten. Een echte huiskamer is het nochtans niet, al geeft het zeker wel dat gevoel: notaris Vanderauwermeulen stelt zijn, zoals hij het zelf noemt, tenniskotje ter beschikking. Noem het gerust een zeer royale poolhouse, met ingebouwde bar, groot terras met open haard en uiteraard het zwembad zelf.

Binnen was het gelukkig aangenaam warm, want buiten kon je het bepaald frisjes noemen. Het werd alleen nog maar warmer toen Delrue begon te zingen. Het zijn allemaal redelijk kleinkunstachtige nummers, voornamelijk liefdesliedjes voor zijn vrouw, maar dan vaak met een hoek af. Of hoe noem je een lied “Propere ruiten” anders? En toen hij er plots “Lieve Jacoba” van Kris De Bruyne in mixte, kreeg ik zowaar tranen in de ogen.

Het werd inderdaad een intiem huiskamerconcert met amper 40 toeschouwers, wat ook Delrue soms nogal aparte bindteksten ontlokte. Het was vooral hartverwarmend en zeker voor herhaling vatbaar.

Broerke: bedankt!